Il Gattopardo (1963)

Zeker op visueel gebied een van de mooiste films die ik ook gezien heb.

Verhaal vertrouwt helaas op enige voorkennis over de Italiaanse eenwording.

Af en toe werd er gewoon met namen gestrooid alsof het de normaalste zaak is dat je weet wie dat zijn.

Heb ik een hekel aan, verder erg lang (hou ik eigenlijk ook niet echt van).

Wel echte glansrollen, zeer hoog niveau.

Visconti's ultieme meesterwerk

Ik weet nog dat ik een aantal jaar geleden altijd naar deze film trok in de winkels om hem te kopen. De titel sprak me enorm aan en na een lange tijd twijfelen dan toch maar gekocht. Het was mijn eerste kennismaking met Visconti, met een Italiaanse regisseur over het algemeen, maar ik was op slag verkocht. De sierlijkheid van de adel, het meeslepende verhaal, de aankleding, ... Heel dit vorstenepos zat gewoon geniaal in elkaar en het enige nadeel was de lange speelduur. Dat is ook de reden dat ik hem een aantal jaar heb laten liggen want ik had gewoon geen tijd om dit terug opnieuw te kijken doordat ik zo'n enorme kijkachterstand heb. Maar in Cinema Zuid in Antwerpen gaven ze deze op het grote scherm naar aanleiding van de verjaardag van Nino Rota, de componist van de film. Ik daar gisteravond naartoe en gewoon weer compleet weggeblazen.

Waar moet je ook beginnen bij zo'n film als deze, een film waar echt alles tot in de puntjes is verzorgd? Ik denk het beste bij de visuele pracht die Visconti zich hier weer eigen maakt. Visconti zelf was geboren in een rijke adellijke familie, één van de rijkste uit het gebied, dus ik veronderstel dat hij maar al te goed wist hoe hij een adellijke familie moest portretteren. Er zit natuurlijk nog wel een verschil tussen het weten en het effectief doen en daar zit voor mij het verschil met andere films in zijn soort want de aankleding is werkelijk magistraal te noemen. Echt alles is tot in de puntjes verzorgd en we krijgen hiermee een blik in een zeldzame wereld. De setting van het kasteel ziet er verbluffend uit maar het zijn vooral de vele kostuums, jurken en galabals die dit echt tot een mooi geheel maken. Il Gattopardo gaat voornamelijk over een periode in het leven van de adel maar de manier waarop het allemaal wordt weergegeven is subliem. De film zit dan ook bomvol memorabele scènes waarvan de dans tussen Fabrizio en Angelica simpelweg het hoogtepunt is. Een scène waar zoveel symboliek uitstraalt dat het bijna gewoon niet te bevatten is. Fabrizio die overduidelijk helemaal opleeft wanneer hij danst maar daarna bijna direct terug in de vergetelheid terecht komt. Visconti weet hiermee perfect het einde van een periode weer te geven. Het laatste shot waar we Fabrizio gewoon zien weglopen, iedereen achterlatend maar wetende dat het allemaal in goede handen terecht is gekomen, is gewoon perfectie in al zijn eenvoud.

Ik weet dat ik vroeger (ondertussen al weer 2.5 jaar geleden!) de film nogal moeilijk te vatten vond. Ik had last met de verschillende personen en het begin vond ik maar traag op gang komen. Heel de balscène duurde me ook iets te lang maar daaruit blijkt hoe hard je soms van mening kunt veranderen want nu was er geen sprake van verveling. Vanaf de eerste momenten dat de film op gang komt, zit je meteen in de film om nooit meer losgelaten te worden. Visconti kiest ervoor om historische gebeurtenissen af te wisselen met de dramatiek van het leven van de adel en dit zorgt voor genoeg variatie in het verhaal. De dikke 3 uur vliegen voorbij en voor je het weet zit je aan de aftitieling. Jammer want dit had voor mijn part nog wel wat langer mogen doorgaan. In ieder geval, hoeveel symboliek er ook in de beelden zit, er zit sowieso even veel in de verhaallijn. Het is moeilijk uit te leggen maar elke dialoog lijkt precies perfect geschreven om een bepaalde scène te rechtvaardigen. Ik heb het boek nooit gelezen maar misschien moet ik er wel eens achter gaan. De film zit dan ook bomvol met quotes die zelfs vandaag de dag nog perfect zin zouden maken. Het is ook de eerste keer dat het me opvalt dat er zoveel humor in de film verweven zit. Natuurlijk geen schaterlach humor maar, wederom, in de dialogen zitten er een aantal leuke vondsten. Vooral in de vorm van de gesprekken tussen Fabrizio en de pater zitten wel een paar grinnikmomenten. Ik ben eigenlijk benieuwd geworden naar de, bijna legendarische genoemde, versie van 205 minuten die zogezegd in Italië op video zou zijn verschenen. Visconti zelf prefereerde de versie van 187 maar toch, ik ben benieuwd.

Visueel verbluffend mooi, verhaaltechnisch enorm sterk en dan schiet er nog een enorm sterke cast over. Ik ken Burt Lancaster alleen maar van zijn rol in Vera Cruz, waar hij de meest onnatuurlijke witte tanden ooit heeft maar dat valt hier gelukkig niet zo hard op. Soit, er zit 9 jaar tussen de twee films maar je zou bijna niet zeggen dat het hier om dezelfde acteur gaat. Lancaster is gewoon zo geniaal in de rol van Fabrizio dat je je niet kunt voorstellen dat hij de rol bijna niet had gehad. De eerste keus ging naar Nikolai Cherkasov maar die werd te oud voor de rol gevonden. Daarna ging de rol naar Laurence Olivier maar de producers wilden een acteur met een box-office op het moment dus Olivier werd ook niet gekozen. Uiteindelijk moest de Visconti kiezen tussen Anthony Quinn, Spencer Tracy en Lancaster en doordat die laatste de regisseur had geïmponeerd door zijn rol in Judgement at Nuremberg, werd Lancaster gekozen. Een keuze die perfect werkte want Lancaster is simpelweg geniaal als de hoogste van de adellijke familie, de prins. Hij overtreft zich vele malen ten opzichte van Vera Cruz, Visconti wou zelfs Lancaster eerst compleet afschrijven doordat hij geen cowboy in zijn film wou. Het ironische is dan weer dat hij een bijrol aan Mario Girotti had gegeven die later bekend zou worden als Terence Hill. Deze zou 4 jaar later kennis maken met Bud Spencer in de western God Forgives ... I Don't! en zou een deel worden van een historisch duo. Enorm leuk trouwens om Hill hierin te zien verschijnen en hij acteert ook op een hoog niveau. Hij is er lastig uit te halen maar de felblauwe ogen doen toch enorm veel. Met Lancaster heeft Il Gattopardo al een uitstekende acteur maar ook bij de vrouwen moet daar niet voor worden ondergedaan, daar zorgde Claudia Cardinale wel voor. De bloedmooie actrice wordt weliswaar gedubt, al is in sommige scènes haar echte stem te horen en dit tezamen met die heerlijk bulderende lach van haar, maar ze is hier misschien nog net iets beter dan in die andere klassieker waarin ze in meespeelt, C'era Una Volta il West. De piepjonge Alain Delon is trouwens ook wel enorm de moeite waard, vooral in samenspel met de twee bovenstaande. Mijn vader was altijd enorme fan van hem en ik kan niets anders dan dit beamen. Ik heb hem tot nu toe in 2 rollen gezien, deze en dat andere Visconti meesterwerk (Rocco e i Suoi Fratelli) en in beide rollen is hij gewoon uitstekend. Il Gattopardo steunt voornamelijk op deze driepoot qua verhaal maar dat neemt niet weg dat er in de bijrollen ook niets is te beleven. Verre van want de vele figuranten weten perfect wat ze moeten doen. Voornamelijk te zien in de vele massascènes tijdens het bal en dergelijke. Niemand staat daar gewoon te staan maar iedereen is in beweging en dit zorgt voor perfecte beelden.

Il Gattopardo is in één woord een meesterwerk. Visueel is het een verbluffend magistraal spektakel, qua verhaal is het geweldig meeslepend en de cast acteert op zo'n ontzettend hoog niveau dat je zelfs begint te twijfelen of het wel degelijk acteurs zijn. De uitstekende muziek van Nino Rota is tenslotte nog de kers op de taart. De genialiteit spat van het scherm af en na zo'n 9 films van Visconti te hebben gezien betwijfel ik of hij dit niveau ooit nog heeft gehaald. Hij komt vaak genoeg enorm dik in de buurt (Rocco en Le Notti Biance onder andere) maar nergens wordt het zo'n heerlijk meeslepend geheel. Il Gattopardo is een meesterlijke film, het is niet anders te omschrijven.

5*

Heb ik niets aan toe te voegen, Metalfist. Misschien één woord dat jij nog niet hebt gebruikt, gewoon superieur, op elk gebied... En dan te bedenken dat deze film een halve eeuw oud is...

Ook al gelden al deze superlatieven zeker ook voor de cast en de acteerprestaties, toch durf ik achteraf gezien een stoutmoedig vraagje stellen: zou het niet nóg knapper geweest zijn met een echt Italiaanse principe en Tancrede? Maar meer dan 5 sterren kun je toch niet geven...

Deze film had ik al een tijdje in mijn kast staan en omdat het vanwege het mistige weer echt een dag was om binnen te blijven heb ik de dvd van deze overbekende en alom gelouwerde film van Visconti maar weer eens in mijn dvd speler gelegd.

Over de film verder; de enthousisaste reakties van de users op dit topic deel ik helaas niet en dat ligt vooral aan het laatste uur dat ik ontzettend saai vond wat helemaal lag aan het overbodige zeer lang uitgetrokken bal. Tien minuten voor dit kitscherige bal was meer dan genoeg geweest in deze film die maar liefst drie uur duurde. Op een gegeven moment kon ik mijn aandacht er ook niet meer bij houden. Heel jammer want de film begon juist heel goed. Hoogtepunt in het eerste uitstekende uur waren voor mij de scènes van de straatgevechten in Palermo tussen de roodhemden van Garibaldi en de keizerlijke troepen van het Koninkrijk Napels. Een mooi stukje geschiedenis wat bovendien grotendeels nog klopte ook. Verder waren uiteraard zeer mooi de scènes van Alain Delon met de beeldschone Claudia Cardinale. Ook de landschappen van Sicilië - ik ben er zelf een keer geweest - oogden schitterend.

Kort samengevat;

Deze film heb ik ervaren als een film die voor mijn gevoel - ondanks de door mij genoemde positieve punten - veel te lang duurde wat voor een groot deel lag aan nogal wat overbodige scènes die veel te lang uitgesponnen werden. Twee uur was meer dan genoeg geweest voor dit kostuumdrama. Dat deze film van mij toch nog een ruime voldoende krijgt is vanwege het uitstekende eerste uur én nogmaals de beeldschone Claudia Cardinale, misschien wel de mooiste actrice uit de geschiedenis van de Italiaanse cinema.

3,5* na herziening.

En dan toch de maximale score.......

Viel mij ook al op. Misschien had die 5,0* wel een 0,5* moeten zijn en heeft Don Leone zich eenvoudigweg vergist.

Deze film duurt drie uur. Er zijn mooie films gemaakt die drie uur duren, maar die films hebben meestal een plot. Il Gattopardo volgt het leven van Prins Fabrizio, gespeeld door Burt Lancaster. Het is 1860 tijdens de eenwording van Italië, het is revolutie, oude machten worden vervangen door nieuwe, en Burt Lancaster heeft het er moeilijk mee. Tachtig procent van de film gaat over deze geschiedkundige veranderingen en de innerlijke strijd die Fabrizio daarmee voert. Eigenlijk is de strijd niet zo innerlijk, want Burt Lancaster is vooral aan het woord om uit te leggen dat dit niet goed is voor het land, dat het vroeger beter was en het in de toekomst alleen maar slechter zal worden. Ik vind dit niet bijzonder interessant of sympathiek.

Wanneer ik bijna in slaap ben gevallen, begint bovenstaande segment. Een gala dat bijna een uur van de film in beslag neemt. Ik hou van gala's - iedereen ziet er mooi uit, doet z'n best en er gaan dingen mis. Op dit moment houdt Burt Lancaster eindelijk z'n mond en zie je hem langzaam afbrokkelen. Claudia Cardinale verschijnt ten tonele; steelt de show en redt de film. Alles hiervoor was rationeel en afstandelijk, maar nu komt er emotie in het spel. De dans die Burt Lancaster en Claudia Cardinale delen is een prachtig, intens moment. Ik hing met mijn lippen aan het scherm. Maar de aanloop is zo tergend saai en vervelend dat ik dit niet aan andere mensen zal aanraden. Il Gattopardo is alsof je een gesloten pistachenootje probeert op te eten - te veel toestand voor een bescheiden traktatie.

De aristocraten worden gepersonifieerd door prins Don Fabrizio Salina, briljant gespeeld door Burt Lancaster. Hij speelt met veel schwung de man van middelbare leeftijd die weet dat zijn tijd voorbij is en met weemoed terugkijkt.

Dertien jaar later zou Lancaster terugkeren in een soortgelijke rol in Novecento.

Hoogtepunt van Il Gattopardo is de balscene aan het einde waarin Don Fabrizio Salina danst met de mooie Angelica Sedara (Claudia Cardinale).

Hier wordt niet alleen de zwanenzang van de Siciliaanse aristocratie verbeeldt, maar ook de zwanenzang van de man die de onomkeerbaarheid van het leven heeft leren kennen.

Terwijl de grootgrondbezitter Alfredo Berlinghieri in Novecento zichzelf verhangt om zijn einde als oude man niet mee te hoeven maken, verdwijnt prins Don Fabrizio Salina in Il Gattopardo langzaam uit beeld. Hij lost op als een schim uit het verleden. Na hem komen de jakhalzen.

Ik begrijp de verwijzing naar Novecento, maar vond Il Gattopardo toch nog een stuk puurder, volmaakter...

Welke lengte heeft de Nederlandse dvd?

Als je het over Quality Film Collection hebt, die duurt 178 minuten.

Il Gattopardo stond bij mij op drie sterren, maar is me in de twee jaar sinds die kijkbeurt flink bijgebleven. Het is toch wel een bijzonder portret van een man die weet dat de tijd waarin hij heel wat voorstelde aan het wegtrekken is. Burt Lancaster brengt veel naar deze rol, zelfs al lijkt zijn casting vooraf belachelijk (iets wat hij zelf ook dacht overigens).

Een herziening wijst uit dat die schamele drie sterren inderdaad misplaatst zijn. Niet alle kritiek verdwijnt, want het blijft een vaak wat al te trage film doordat Visconti zich iets teveel verliest in eindeloze scènes waarin mannen statig door luxe hallen lopen, om nog maar te zwijgen van die balscène die enerzijds enkele van de sterkste momenten oplevert, maar anderzijds maar niet lijkt te eindigen doordat er veel lange shots tussen zitten van anonieme mensen die dansen. Visconti's liefde voor deze periode en dit mileu is bewonderenswaardig en soms zelfs aanstekelijk, maar af en toe had ik het gevoel dat hij er iets té graag bij had willen zijn. Er is een nauwelijks onderdrukte neiging om iedere stap die de personages zetten te volgen.

Maar goed, je kunt zo moeilijk zeggen dat Visconti's hart niet in deze film zat. Hij weet van een onderwerp dat me op papier niet bijzonder aanspreekt een ontroerend portret te maken. Ik las nog eens de berichten door hier en serieus: de mensen die zeggen dat dit niet bijzonder gefilmd is moeten zich schamen. Let alleen al op hoeveel Visconti vaak in één shot weet te vangen en hoe hij de diepte van een shot vaak ten volste weet uit te buiten. Enorm knap en eigenlijk gewoon virtuoos. En dan ook nog altijd in dienst van de inhoud. Ook de elegantie van de film is zelden geëvenaard.

Het boeiendste blijven echter de personages en hun rol in het veranderende Sicilië. Ditmaal viel me vooral die scène op waarin Fabrizio spreekt met die afgezant van de centrale regering. Dat is echt een prachtige dialoog, in een film waarin de gesprekken sowieso altijd van een hoog niveau zijn. En werkelijk, wie kan er niet ontroerd raken door die scène waarin Fabrizio nog eenmaal een wals doet met een jonge vrouw? Simpel, maar helemaal raak.

Een film die herziening ook echt de moeite waard maakt, vooral omdat het geheel rijk is aan details en er ontzettend veel te zien is, maar ook omdat het vol zit met kleine nuances die het doorleefde gevoel versterken. Er is geen reden waarom het mij een zak zou moeten kunnen schelen dat de Siciliaanse aristocratie plaats moest maken voor een meer democratische maatschappij onder een verenigd Italië, maar zoals zoveel goede films laat het me voor even het compleet aan het hart gaan, alsof het 't meest belangrijke onderwerp van mijn leven is. Vind het toch wel duidelijk de beste Visconti die ik tot nu toe zag. Als ik me ooit nog door de traagheid van zoveel scènes heen kon zetten zou ik hem de meesterwerkstatus waarschijnlijk wel erkennen. Echt, een versie van twee-en-een-half uur zou dit veel puntiger gemaakt hebben. De extra lange uitgave van 205 minuten hoef ik dan eerlijk gezegd ook nooit te zien.

Verhoging naar vier sterren.

De Tijgerkat.

Bij de opening van Il Gattopardo werd ik meteen betoverd door de schitterende groene omgevingen, de prachtige muziek en de rustige benadering. Dit zijn de eerste 3 minuten van een groots, episch 3-uur durend epos van Italiaanse komaf.

Tijdens het kijken van de film moest ik regelmatig aan Nocecento denken: de omgevingen, zowel Burt Lancaster als Romolo Valli spelen erin mee maar het was ook met name dat zelfde soort melancholische sfeertje. Het zouden spiritueel best weleens aanhangers van elkaar kunnen zijn, maar Il Gattopardo focust zich meer op beeld, art direction en cinematografie en Novecento meer op inhoud en de rode draad. En ja, ik denk dat het vooral de cinematografische kant is waarom dit een meesterwerk is; zoveel gebeurd er nog namelijk niet eens in de film. Schitterende shots van het paleis, en bij de slagveld scènes is er gekozen voor een afstandelijke benadering qua camerastandpunten. De schitterende beelden maken praten onnodig. Hoewel er goede combinatie van beiden wordt gemaakt.

Het acteerwerk in de film is erg mooi. Door een combinatie van sterke kostuums en internationale komaf voelt het zeer groots. Burt Lancaster blijft een man met charisma en gewoon een geweldig acteur. Hij speelt de rol van de Prins Fabrizio di Salina erg sterk. Hij weet, in veel films waaronder deze, veel te doen met zijn gezicht en uitdrukkingen en veel minder met zijn mond. Claudia Cardinale is een essentiële actrice bij deze: niemand zou haar schoonheid voor de rol kunnen overtreffen. De samensmelting van Lancaster en Cardinale bij de dans scène is er erg sterk. Makkelijk een van de mooiste scènes ooit. Alain Delon en Terence Hill zijn legendarische acteurs, hoewel ze hier wel wat ondergewaardeerd zijn.

In Il Gattopardo wordt op een geweldige manier gewerkt aan kleur en art-direction met een hoeveelheid geweldige acteurs. Dit is de eerste film van Luchino Visconti die ik heb gezien, maar het is een reden om het werk van deze man te ontdekken in deze zowel betoverende als zeer persoonlijke film.

Ik heb alle respect voor Bertolucci, die vele mooie films heeft gemaakt, maar voor mij kan hij niet tippen aan de grote meester Visconti, van wie Bertolucci naar mijn gevoel slechts een verdund, afgevlakt en verbreed afkooksel is...

Ik vind dat, buiten Novecento , Bertolucci en Visconti totaal verschillende films hebben gemaakt. En eigenlijk die bovengenoemde lijkt qua inhoud totaal niet op Il Gattopardo . Het enige wat ik kan zeggen is dat, naar mijn mening, Bertolucci en Visconti grootse cineasten zijn; of zijn geweest die prachtige films hebben gemaakt.

Boek ondertussen gelezen. De score blijft, de mening niet.

Een onverfilmbaar boek, misschien? De nuance, de fijne karaktertekeningen, de talloze dimensies…heel veel gaat verloren in Visconti’s reductie. Naar hartenlust vergroot die uit, waarbij een slap geregisseerde oorlogsscène de film bijvoorbeeld geen goed doet. De meest interessante dialogen en zinnen zitten er weliswaar nog altijd in (in een andere context, maar mooi geïntegreerd in het geheel) en in de finale wordt de aristocratische schone schijn mooi doorprikt in een heerlijke persiflage op een traditioneel bal. Toch is het scenario en zijn enkele personages (die er soms grappiger op worden, dat wel) wat te dik aangezet (en nogal breed uitgesmeerd – een gevoel dat je in het boek nooit krijgt) en met de dubbing gaat – ondanks de kwaliteit van de acteurs – aardig wat naturel verloren.

Cinematografisch oké en dus geen slechte film, maar ‘Il Gattopardo’ behoort volgens mij niet tot Visconti’s beste.

Ik was me er eigenlijk niet goed van bewust dat Visconti hier een roman verfilmt, JJ_D, en kan me jouw reactie op de film heel goed voorstellen als je die roman gelezen hebt! Maar ik weet niet of je film en roman zomaar met elkaar mag vergelijken. Als je eerst het boek gelezen hebt, is de verfilming ervan in de allermeeste gevallen ontgoochelend, maar je moet de film misschien op zichzelf beoordelen. Je spreekt bijvoorbeeld van een "te dik aangezet" scenario, maar dat bedoel je wellicht in vergelijking met het boek. Mij heeft het alleszins niet gestoord. Het boek dat aan een film ten grondslag ligt, mag volgens mij dan ook geen criterium zijn bij de beoordeling van de film, enkel een gegeven.

Maar intussen ben ik wel heel blij dat je mij op het boek gewezen hebt. Ik ga het zeker proberen te bemachtigen!

Heb het boek ondertussen gelezen, in het Italiaans dan nog wel, aan een gemiddelde snelheid van twee bladzijden per uur. Maar dat was één van mijn argumenten om het in het Italiaans te lezen: zo een literatuur kun je gewoon niet traag genoeg lezen... Ik begrijp nu (nog) beter wat je zegt, JJ_D, maar ik blijf tegelijkertijd een groot bewonderaar van Visconti... Lucchino blijft volgens mij een absolute maestro, als filmmaker. (Zijn keuze om de film te laten stoppen bij het einde van hoofdstuk zes, terwijl er in het boek eigenlijk nog twee hoofdstukken volgen, vond ik bijvoorbeeld niet zo dom...)

Lampedusa zelf blijft zo mogelijk een nog onovertroffener maestro, maar dan als... schrijver. Dus gelukkig hoeven ze elkaar niet te overtreffen...

Il Gattopardo
alternatieve titel: The Leopard, De Tijgerkat

Luchino Visconti is een Italiaanse filmmaker die ik op dit moment nog aan het ontdekken ben. In plaats van dat ik zal beginnen met het begin van zijn gros wat betreft zijn oeuvre heb ik een stapje verder gezet en ben ik met meteen de grote uitdaging aangegaan: Visconti's 3-uur durende historisch epos Il Gattopardo. Na het zien van deze film kan ik alleen maar zeggen dat dit een fantastische en indrukwekkende filmervaring is geworden. Gelijk een groot compliment, chapeau mag gezegd worden!

Vooral de tijd die Visconti neemt om via het beeld een verhaal te vertellen, het is prachtig en het gebruik van Technicolor zorgt ervoor dat de kleuren vloeiend en strak worden neergezet.

Hoewel dit de allereerste film is die ik heb gezien van Visconti weet ik dat hij samen met velen anderen Italiaanse filmmakers niet alleen zijn politieke visies verfilmde maar ook zijn eigen persoonlijke ideeën. Best gedurfd van Visconti dus aangezien het verhaal achter de film niet van zijn eigen komt, maar van de schrijver van het boek waarop het gebaseerd is. Visconti haalt de kracht van de karakters uit de volle beelden in plaats van hen zelf. Het is iets wat ik regelmatig terugzag in Il Gattopardo, maar Visconti was natuurlijk niet de enige die gebruik maakte van zulke trucjes. Hoewel ik moet zeggen dat hij er wel zijn eigen draai aan geeft.

Verder kan ik, ondanks dat dit een filmisch meesterwerk is en verplichte kost is voor de liefhebber van de Italiaanse cinema, dit niet aanraden voor een puur vleugje vermaak. De echte liefhebber komt daar wel aan, maar dan moet je toch wel gedetailleerd naar beeld en film kunnen kijken. Ik denk dat een historisch epos zoals Novecento een film is waar iemand veel makkelijker in mee kan gaan vanwege de over mate aan internationale acteurs en veiligere en bekendere thematiek.

Verder viel me ook op dat het acteerwerk veel anders wordt aangepakt. Bertolucci laat zijn acteurs veel losser acteren, terwijl Visconti geen nood heeft aan wat de spelers zeggen of doen. Nee, hier hebben de acteurs een veel rustigere uitstraling en lijkt Visconti meer erom te geven dat ze passen in het beeld wat hij wil geven van de scènes. Burt Lancaster bijvoorbeeld speelt een geweldige rol, maar neemt ook wat afstand wat betreft dialogen waardoor hij op filmisch gebied veel meer uitstraling heeft. De film zelf zegt veel meer over zijn karakter dan het personage himself. En dat vond ik knap gedaan. Ook leuk hoe Visconti alles zo tot in detail van de personages laat zien, bijvoorbeeld de volle opening-scène maar ook bepaalde scènes die een komisch gehalte hebben, bijvoorbeeld in die badkuip. Maar de dans-scène tijdens dat feest blijft ongeëvenaard, wat een prachtige scène blijft dat. Geweldig.

Wij waren de tijgerkatten, de leeuwen maar zij die onze plek zullen innemen worden jakhalzen en schapen. Wij allen, de tijgerkatten de leeuwen de jakhalzen en de schapen, zullen ons zelf zien als het zout van onze aarde.

Dit is een groots historisch epos met knap uitgewerkte thematiek van een briljante Italiaanse cineast.
*5,0

Prachtige film, zeer de moeite waard!

Indrukwekkende film over een thema waar ik vrij weinig van af wist. Visueel echt schitterend, zeker voor die tijd. Een geweldige cast natuurlijk ook. Ben een liefhebber van Alain Delon en Lancaster is ook briljant. Claudia Cardinal is ook echt beeldschoon in deze film. Het verhaal zelf weet ook gewoon drie uur lang te boeien. Meer dan ik had verwacht zelfs, had hem saaier verwacht.

4*

Heeft wat weg van Novecento. En die lag mij ook niet. Een film met een verhaal dat me te kitscherig is en eerder aandoet als een doktersroman. En dat zeg ik gerust met 'Gone with the wind' in mijn top 10. Wat trouwens een dik boek is origineel en qua film mijlen ver boven deze Il Gattopardo staat. Het verhaal kabbelt maar wat verder en heeft nergens momenten die er uitschieten. Maar veel wordt goedgemaakt door de schoonheid van de film. Misschien niet op het einde met het bal, maar verder wel een streling voor het oog met veel pastelkleuren en oog voor knappe decors. Het maakt in elk geval veel goed en doet de film toch nog kijken. Niet echt mijn ding dus, maar wel knap gemaakt.

Afgezien van het feit dat Il Gattopardo maar liefst 13 jaar ouder is dan Novecento, en dat Visconti (voor een stuk) als leermeester en voorbeeld van Bertolucci kan worden beschouwd, snap ik met name niet goed wat je bedoelt met de bovenstaande (schuingedrukte) woorden, Pegasus.

Dat moet je niet serieus nemen, maar eerder een verwijzing naar mijn zin over de 'doktersroman'.

En wat bedoel je precies met een "doktersroman", Film Pegasus?

Nooit van gehoord? Een melig romantisch verhaal dat aan de band geschreven wordt.

Il Gattopardo een doktersroman? Waarom niet ineens ook Anna Karenina, De Buddenbrooks en Madame Bovary?

Zo kwam deze film in elk geval over. Heb het originele boek nog niet gelezen.

Zowel het boek als de film zijn volgens mij topwerken. Bij een "doktersroman" stel ik me toch iets anders voor, Pegasus...

Dan zal ik bij deze film het boek maar eens opzoeken. Hopelijk beter dan de film zelf.