Il Gattopardo (1963)

Heel mooie periodefilm van baron Visconti naar de bijzondere familiekroniek van baron di Lampedusa. Ik heb weinig kennis van zaken van Italië anno 1860, en Garibaldi (ingewikkelde stof) maar wie daar in thuis is, heeft daar voordeel van bij deze film.

Prachtige roman, trouwens.

Magistrale film, langdradig maar doenbaar door de humor die erin zit. Oorlogsscènes zijn erg charmant en de personages zijn zeer goed vertolkt. Leuk om te bekijken als je na de drie Godfather's nog een lange en goede film over Sicilië wilt zien, de soundtrack is trouwens ook van Nino Rota.

Prachtig gemaakt, erg veel oog voor detail. Wel een lange zit, maar de moeite waard.

Zulke films worden echt niet meer gemaakt, zoveel is zeker. Het verhaal was interessant, maar kende ook wat momenten dat het wat inzakte. Relationele bijplotjes waren daar een beetje de oorzaak van.

Wel mooi om te zien in wat voor eigen wereldje de rijke adel leefde in die tijd. Zelfs als het hele land in rep en roer is en overal revolutie uitbreekt, hebben ze nog zoiets van; 'ach, zal mijn tijd wel duren'

Verder natuurlijk een schitterende cast en dito muziek.

de versie die vanaf 23 december in een nieuwe kopie in de bios gaat draaien duurt 199 minuten, klein kwartier langer dan de in Nederland uitgebrachte dvd.

Zoals in de beschrijving staat, betekende de revolutie zo ongeveer het einde van de adel in Italië. Dit speelt als een rode draad door de hele film. Lancaster beeldt op een fantastische manier uit hoe 'De Prins' dit ondergaat. Ook brengt Visconti het verval op een mooie subtiele wijze in beeld. Bijvoorbeeld als ze na de lange tocht aankomen in hun winterverblijf (of was het nou juist zomerverblijf?) en ze linea recta de kerk ingaan voor de zegen. Ze zitten nog onder het stof en zitten er praktisch als standbeelden bij. Mooier kun je het niet in beeld brengen, wat mij betreft.

Wist me niet echt te boeien.

*****/*****

Vanaf vandaag overal te koop op DVD voor een zachte prijs. meteen besteld, natuurlijk.

Indrukwekkende film, zo worden ze inderdaad niet meer gemaakt (stel je voor dat iemand als Scorsese de vrijheid zou krijgen zo'n film te maken ).
Het laatste uur (balscene) van deze film is door Visconti op een werkelijk weergaloze manier in beeld gebracht. Lancaster speelt de rol van zijn leven (intens mooi hoe hij tijdens het bal zijn lot onder ogen moet zien).
De film is lang en traag maar o zo "mooi".........

Vond dit ook een bijzonder mooie film. Na het schitterende Rocco e i suoi fratelli en het erg teleurstellende Morte a Venezia te hebben gezien had ik een beetje gemengde gevoelens over Visconti, maar deze derde film wist de balans toch weer de goede kant op te doen slaan. Wat ik zo sterk vond was dat de film eigenlijk heel objectief is. De film gaat over het verval van de adellijke klasse, maar het wordt een beetje in het midden gelaten of dat nu een goede of slechte zaak is. Verder vond ik ook dat shot waarin de familie als standbeelden in de kerk zaten werkelijk schitterend (en erg leuk gevonden overigens), en is Claudia Cardinale's langwerwachte entree na een uur een van de mooiste uit de filmgeschiedenis (na Grace Kelly's close-up entree in Rear Window). Voorlopig 4*, maar daar kan na herziening best eens een halfje bij komen.

Prachtig boek, schitterend verfilmd.

4,5*

Vond de film erg langdradig en bombastisch en er gebeurde niet veel voor de 3 uur die de film duurt.

Mooie film over het einde van een periode, stijlvol, maar langdradig. Erg sterke rol van Lancaster maar toch niet meer dan 2,5 * omdat het gewoon veel te lang uitgesponnen wordt.

Zaterdag 25 februari a.s. (2006) weer eens te zien op 'het witte doek' in 't Hoogt in Utrecht!!

Ik heb zelf de DVD, maar ik denk dat ik toch maar weer ga ...

(wordt dan de derde keer in de bios! )

Hoewel de emoties -net zoals in de andere visconti's- onuitgesproken blijven en schijnbààr (!) van secundair belang zijn, is 'il gattopardo' één van de mooiste films uit de geschiedenis van de cinema, voorzien van fabelachtig mooie decors en kostuums. 4.5*

Hier had ik dus hoge verwachtingen van, deze film was de voornamelijke rede dat ik de Cinema Italia-box heb aangeschaft. Wat een afknapper zeg! Het minimale verhaal is veel te veel uitgespreid over de veel te lange 3 uur, waardoor ik enige interesse voor de hoofdpersonen na een kwartier al verloren ben. Visconti lijkt puur een kostuumdrama te willen maken, zonder enige aandacht voor karakter- en verhaalontwikkeling. De kostuums en decor zijn ook wel mooi, maar daar hoef ik niet 3 uur naar te kijken. En dat moet anders kunnen, bijv. zoals Barry Lyndon.

Het camerawerk heeft met steeds dezelfde shots met vrijwel geen close-ups, niets toe te kunnen voegen. Opvallend vind ik wel dat in Italiaanse films nooit slechts geacteerd wordt (misschien omdat je de taal niet eigen bent?)

Denk alsjeblieft nu niet dat ik zulke films niet op hun waarde weet te schatten, want twee andere films uit eerder genoemde box - Tre Fratelli en La Notte di San Lorenzo - en ook 'Kaos' kon ik zeer goed waarderen.

2*

Na het overdonderende Rocco e i suoi Fratelli is dit toch een tegenvaller. De film weet niet genoeg te boeien, mede doordat de personages me niets deden. Pas het laatste uur wordt de hoofdpersoon wat interessanter omdat hij steeds meer de onontkoombaarheid begint in te zien van de omwenteling die plaatsvindt. Zijn beschrijving van de oude en de nieuwe macht, die niet wordt verstaan door de enige die hem lijkt te begrijpen, is wel een sterk moment.

Verder wordt deze film nooit echt bijzonder, niet in het verhaal maar ook cinematografisch is Il Gattopardo weinig interessant. De veel te aanwezige muziek is zelfs behoorlijk vervelend.

Claudia Cardinale, de Grande Dame van de italiaanse film, brengt wel wat leven in de brouwerij maar heeft ook een nietszeggende rol.

Helaas is Il Gattopardo dus gewoon drie uur middelmaat. 2,5*

Na drie lange jaren opnieuw gekeken, en met open mond verbouwereerd gestaard naar zoveel magistraal vakmanschap. Geen gezeur meer, dit is voor mij Visconti's absolute meesterwerk. Drie uur puur genot. Vijf sterren, en de top tien in.

Wat is er zo goed dan?

Het is vooral de combinatie van alles. De camerabewegingen zijn onopvallend (op een sierlijke zwaai hier en daar uitgezonderd) maar perfect functioneel en passend in de statigheid van het geheel. De muziek is uitbundig en passioneel en biedt de ideale achtergrond voor een groots verhaal als dit. De acteurs spelen hun rol met veel gevoel voor drama en oog voor ingehouden momenten, op elk moment voel je dat ze zich volledig geven en hun personage helemaal belichamen. Het verhaal wordt kalm verteld met een aantal schitterende dialogen (de scene tussen Fabrizio en die afgezant van de overheid vond ik werkelijk om koude rillingen van te krijgen, zo realistisch en menselijk vertolkt en zo mooi hoe heel de sfeer en de inhoud van de film daarin wordt samengebald) om dan te eindigen in de eindeloze feesttaferelen die nog eens grandioos de verschillende personages afbeelden (misschien niet erg subtiel, maar dat hoort niet in een Italiaans drama als dit). De dans tussen vader en schoondochter in spe, hoe hij opleeft, en dan vlak daarna weer tussen alle oude mensen belandt en zijn lot onder ogen ziet. Uiteindelijk is het een eenvoudig verhaal met een universeel thema tegen een complexe maatschappelijke achtergrond, geen uniek verhaal maar wel geweldig goed verteld en perfect in beeld gebracht tot een film die pure klasse uitstraalt, een relict uit een andere tijd en een andere eeuw, maar erg indringend en magistraal goed gemaakt. Vind ik.

Sorry voor mijn overenthousiasme, maar ik vind de film dus gewoon geweldig goed en heb er enorm van genoten, voila. En dan heb ik het nog niet gehad over de humor die erin zit, onderhuids dan, haast even subtiel als in Gosford Park. Of de adembenemde decors van Italiaanse palazzo's, heuvellandschappen en vervallen stadjes.

Dit klinkt een beetje als: onbeduidende cinematografie, maar zo is het ook bedoeld dus het is perfect gelukt! Blijft voor mij staan dat de cinematografie onbeduidend is. En dat is geen pluspunt.

Alleen maar goed. Ik vind het erg leuk om je (overigens volstrekt onbegrijpelijke ) enthousiasme te lezen.

Ik heb er eerlijk gezegd niet speciaal op gelet en dus is het me niet opgevallen, maar dat gebeurt ook vaker. Ik herinner me wel één moment waarin de camera achterwaarts uit een deur komt en met een sierlijke draai de hele kamer in beeld brengt en zich dan in een hoekje terugtrekt (waar hij waarschijnlijk de rest van de film vertoefd heeft), toen dacht ik jezus, dat was echt mooi gedaan. En dat is uitzonderlijk, dat zo'n beweging me meteen in het oog springt, dus ik ga er vanuit dat er nog wel meer in de film zullen zitten . Maar het tegenovergestelde is ook niet gebeurd: dat ik me ergerde aan de cameravoering, en dat gebeurt veel vaker. Vandaar: onopvallend maar functioneel .

Mijn eerste Visconti !

En ik kreeg onmiddellijk een wonderschone, langzame en hartverwarmende film met een fantastische internationale cast !

Een film met Burt Lacanster; Alain Delon en Claudia Cardinale kan per definitie niet misgaan. Lancaster speelt weer met verve een grootgrondbezitter die met de tijd probeert mee te gaan, later zou hij een soortgelijk rol in Novecento spelen. Uitstekende prestatie en waarschijnlijk de beste uit heel zijn carrière ! Van Delon hebt ik nog niet veel gezien maar met wat hij hier laat zien bewijst hij dat hij zeker bij de Franse en wereldtop hoort.

En ja, Cardinale is weer een lust voor het oog maar mag spijtig maar laat inde film tevoorschijn komen.

Maar har intrede is er wel een om nooit te vergeten ! En ze is niet alleen knap maar ze kan ook nog eens acteren !

(Zelf vind ik dat ze het beter doet dan in C'era una Volta il West )

De Italiaanse geschiedenis is al op zich boeind en met de hulp van Visconti wordt de film nooit saai. Historische gebeurtenissen wisselen elkaar goed af de andere familiegebeurtenissen. Waar het eerste deel van de film de historische gebeurtenissen boiender waren en familiedramaatjes minder, was het tweede deel net andersom. Lancaster die toch probeert om zich aan te passen ( het stemmen ! ) maar toch realiseert dat zijn periode gedaan en Cardinale en Delon die de nieuwe tijd symnoliseren is in het einde prachtig in beeld gebracht !

Het karakter van Lancaster is dus tot in de puntjes afgewerkt en Visconti laat eindelijk eens zien wat voor een impact die veranderingen op het leven van de adel was. Hij doet dat niet dmv zakelijke dingen ( à la geschiedenisboek-uitleg) maar dmv emoties. En als hij er dan ook nog eens in slaagt om meedeleven van het publiek op te wekken kan ik alleen maar zeggen wat een fantastische regeisseur hij wel is Natuurlijk was dit niet mogelijk als Lancaster de rol niet gehad zou hebben.

Bijna elke scene is een schilderijtje : warme, intense kleuren spatten van het scherm en ik had echt het gevoel dat de wind in mijn gezicht blies...zo heerlijk

Het camerawerk doet het prachtige Siciliaanse landschap nog beter tot zijn recht komen maar het zijn ook de mooie details die deze film zo bijzonder maken :de kostuums, interieurs... erg mooi en...zo echt !

De sfeer, het tempo en de bovengenoemde zaken gaven me echt het gevoel zelf in de film te zitten en één van de personages te zijn !

De muziek was op sommige momenten ook erg mooi.

4.5

Wat mij het meest boeide aan de film is de innerlijke strijd van Lancaster, die niet alleen inziet dat zijn tijd voorbij is, maar ook zijn jeugd (in zijn personage worden de twee lagen van de film gekoppeld en bereiken ze hun hoogtepunt) De veranderingen in de maatschappij, en die in zijn familie, maken hem op twee vlakken tegelijk voorbijgestreefd en nutteloos. Hoe dat besef doordringt en hoe hij ermee omgaat in het feest aan het einde van de film is echt prachtig gedaan en draagt voor mij de hele film, net zoals dat gebeurt in Visconti's andere en erg vergelijkbare meesterwerk, Morte a Venezia.

Hm.. dat vind ik toch onvergelijkbare films eigenljk.

Ik heb het over de innerlijke conflicten die de hoofdpersonages ondergaan, allebei mannen die over hun hoogtepunt zijn om het zo te zeggen .

Mja, daar zit wat in, maar wel totaal anders uitgewerkt.

Het generatieverschil speelt hem toch zuur op, en hij heeft het er erg moeilijk mee dat zijn neef trouwt, waardoor hij moet toegeven dat hij 'oud' geworden is. Een geweldig stukje is als hij danst met Cardinale, even terug opleeft en terug in het midden van de belangstelling staat, maar direct na de dans wordt hij meteen opgevangen door een aantal vrouwen van zijn eigen generatie, die er bewust heel oud en lelijk uitzien in dat shot. Fabrizio zou graag ontsnappen aan zijn leeftijd en wel nog meespelen met de nieuwe tijd die aangebroken is, maar het wordt gewoon maatschappelijk niet toegelaten, bovendien laat zijn lichaam hem in de steek (vandaar de duizelingen waar hij last van krijgt tijdens het feest). Een zware midlife crisis, zoiets .