Source Code (2011)

Davidz, Christina zou als reactie op jouw interpretatie hebben kunnen zeggen: "I like it."

Hier een lovende recensie voor de liefhebber: http://www.shadowlocked.com...

Je zou de film ook nog in zijn geheel als droom van Colter Stevens kunnen zien, die gewoon dood ging in Afghanistan maar deze hele SF/mystery met zijn knappe brein en rijke fantasie bij elkaar droomde.
En ook kan Sean op deze manier veel bij elkaar gedroomd hebben. Hij wist tenslotte het meest van de bommen af en heeft blijkbaar ook een aardig idee van quantum fysica.
Verder kan, als je helemaal op de SF toer gaat, Colter Stevens echt in de tank liggen en daadwerkelijk meerdere universa creëeren.
Of een combinatie (of switch) van de laatste twee.

Dus buiten een halve mystery en daadwerkelijke SF is er nog een gehele mystery uitleg. Je kunt uitgaan van dromen of van techniek of van beide. Het leuke is dat er dan verschillende verklaringen van het einde mogelijk zijn.

Mooie uitleg Dreiecke.

Dat de hele film een droom van de dode Stevens is lijkt me de meest plausibele uitleg, aangezien er in de realiteit van Goodwin iets voorvalt wat in de realistische wereld niet mogelijk is. De professor en Goodwin zijn namenlijk niet alleen op de hoogte van de aanslag in de trein, maar ook van de nog veel grotere aanslag later op de dag, na het tijdstip waarop de 'realiteit' zich afspeelt. Niet mogelijk, tenzij een droom van Stevens.

Goede film overigens. Ik heb me geen moment verveeld. Lekker tempo en een origineel verhaal.

Erg veel verspild potentieel. Het uitgangspunt en de Hitchcockiaanse opening deden mij een spannende thriller verwachten, maar Duncan Jones heeft ervoor gekozen zichzelf te verkopen aan goedkoop Hollywood-sentiment. Bah, achteraf eigenlijk schandalig dat er gerefereerd wordt naar Bernard Herrman met het openingsdeuntje en Source Code uiteindelijk niets meer is dan een dertien-in-een-dozijn thriller. Matig.

2*

Alleraardigst dat Duncan Jones een vette knipoog naar de oude meester Hitchcock verwerkt in zijn Source Code, waarin net als in North By Northwest verwarring over identiteit een belangrijk thema is: wie is de crimineel en wie is de held?

Sean/Colter: "It is the same train*, but different."

Christina: "Deep."

* dream ?

Hier nog een 'weetje': Beleaguered Castle.

Een goed weetje, xav, ik wist niet van het spel Het zal geen toeval zijn.
Het cijfer 8 speelt hierin ook weer een belangrijke rol, zie ik.

Over identiteit gesproken, met het spel in het achterhoofd ga ik bijna denken dat Vera de dromer is. Zij is tenslotte ook militair (en wetenschapper?) Met het idee dat er misschien een solitaire speler is en wie dat dan is kun je ook weer iets doen, bedoel ik. Identiteit ja....
Omg, wat een mindfuck

Dat zou toch wat zijn. Bij menig film zou ik andere invalshoeken openhouden, maar niet bij Source Code. De film is daarvoor veel te doelmatig en kent het een scenario en audiovisuele saaiheid die dat niet toelaten.

Wie goed naar de poster kijkt, ziet de moderne mens rennen om aan zijn noodlot te ontkomen. Ziet dat de grond onder zijn voeten op elk moment weggevaagd kan worden. Ziet dat we in een wereld leven zonder zekerheden, een kaartenhuis dat op instorten staat; Heisenbergs onzekerheidsregels zijn tot menselijke afmetingen gegroeid.

Sean Fentress, Colter Stevens, Derek Frost vormen een drie-eenheid, die meerdere invalshoeken bieden om een geloofwaardig verhaal te reconstrueren.

Een beetje fantasie (associatie-vermogen) doet wonderen; een vernauwde blik (of geest) ziet slechts het oppervlakkige spektakel van een thriller, waarvan er dertien in een dozijn gaan.

Soms heb je blijkbaar een vernauwde blik nodig om te zien wat er gewoon voor je ligt. Die mensen met een zogenaamde brede blik kijken al snel scheel.

Ik volg dutchtuga wel dat de film amper uitnodigt om er iets meer achter te zoeken dan een melig Hollywood thrillertje. De film presenteert zich namelijk wel zo, tot in de kleinste details.

Zijn gewoon verschillende manieren waarop je een film diepgaand kunt noemen.

Het is een 13 in dozijn film die veel elementen uit bepaalde films leent.

Maar het kan mij gewoonweg ook niet boeien of het allemaal een droom was en wie zijn droom het is.

Wat maakt het ook uit of het nou een droom is of niet?

Die informatie maakt de film helemaal niet interessanter of intelligenter.

En wat het helemaal niet complexer maakt is waar Colter Stevens nou is en wat hij gaat doen.

mooi gezegd

De platte vertelling en het goedkope sentiment zorgen er automatisch voor dat de blik vernauwd raakt. Source Code biedt werkelijk geen enkele ruimte tot een bredere interpretatie. Erg knap waarmee je allemaal op de proppen komt.

Dat doet ie structureel, erg knap inderdaad.

Dank, Naomi Watts.

Nu ik je naam noem, ontkom ik niet aan Mulholland Dr, een film, die stukje bij beetje de persoonlijkheid van Diane Selwyn prijsgeeft, maar niet vooraleer een gedegen puzzeltocht is volbracht, waarbij dromen, herinneringen (vaak nogal gedeformeerd), hallucinaties en ander soortige mentale verschijnselen passend zijn gemaakt om in een groot kader haar beeld te completeren.

Wellicht is het een open deur, maar Mulholland Dr is verwant aan Sylvia (1965).

Kijk eens aandachtig naar deze prachtige poster: Sylvia West en zie hoe een onderliggende overeenkomstige structuur aanwezig kan zijn in heel verschillende films.

Terug naar Source Code, waar de protagonist niet alleen 'verplicht' onderzoek verricht naar de terrorist, maar daarnaast op zoek is naar zijn eigen geschiedenis, zijn eigen "ik". Zijn bestaan is dusdanig door elkaar geschud (als een spel kaarten) dat hij van voor niet meer weet dat ie vanachter nog leeft. Leeft ie sowieso nog wel? Wat is leven? Kan het bewustzijn van een mens geïntergreerd raken in een simulatie systeem dat men Source Code noemt? Kan zo'n Second Life omgeving zo echt aanvoelen dat men zich in de huid van een ander waant? Of worstelt een helikopterpiloot in Afghanistan in zijn laatste momenten met een zinloze dood, die hij op een fantastische manier toch betekenis wil geven, vluchtend in een schijnwereld waarin herinnering en fantasie door elkaar lopen? Was Christina/Good(t)win zijn geliefde, die hij net als Donnie Darko mee wenst te nemen naar de eeuwigheid?

Kan de mens uiteindelijk (ja, science fiction) voortbestaan door brein en computer met elkaar te verweven?

Net als in Moon toont Duncan Jones welke fascinerende vragen zich aandienen als de persoonlijkheid losgekoppeld wordt van het individu.

Aan de oppervlakte een bedrieglijk eenvoudig scifi verhaal, maar eenmaal de diepte verkennend opent zich een wereld vol filosofische (ethische) vragen.

We snappen het wel Xav maar het is gewoon niet boeiend imo om dat over na te gaan denken.

Hetzelfde als bij Back to the Future na te gaan denken over al die vragen die tijdreizen met zich mee brengt.

oké mijn hoofd ontploft als je hier over na gaat denken!.. er zijn zoveel mogelijke scenario's die erachter kunnen zitten, als je erover nadenkt zou je, je misschien jezelf kunnen afvragen of hij gewoon droomt, of in coma ligt nadat hij is neergeschoten in afganistan
ook is deze source code machine in staat om meerdere parallelle universums te creëren, want het houd niet op na het telefoontje aan Goodwin aan het einde, als hij daarna weer op een missie word gestuurd dan zou hij nog veel meer universums kunnen creëren waarin hij vervolgens hetzelfde doet!

ook snap ik dat beleaguered castle niet helemaal in de film is dat de naam waar hij zogenaamd is en laten ze kaarten aan hem zien en beleaguered castle is ook een soort kaartspel....

als een thriller mij zo erg aan het denken doet slaan dan vind ik het zeker een geslaagde film!

Als ik het zo lees vind ik het verdomde jammer dat de film niet meer ruimte open laat om over deze zaken te denken/filosoferen. Jouw stukje tekst is vele malen interessanter dan de film zelf.

Niet iedereen filosofeert over het leven in het algemeen. Maar als dat in je zit ga je bijna als vanzelf bij films als deze ook de ethiek afwegen van wat je voorgeschoteld krijgt (ik wel tenminste). Wat betekent het toepassen van de wetenschap op deze manier voor het mens-zijn en voor de wereld? Wat is er gewonnen en verloren? Ik vind dat interessant om te overdenken.
Een voorbeeld: Als er parallelle universa zijn of bijgemaakt worden en het bewustzijn op meer plaatsen tegelijk kan zijn, wat betekent levend en dood zijn dan eigenlijk? Dit zijn geen vreemde gedachten meer sinds we met quantum fysica bezig zijn en deeltjes believen te komen en te gaan binnen (en buiten?) ons universum en andere zeer ongewone eigenschappen schijnen te hebben (als je ze niet meet/waarneemt dan zijn ze er misschien niet).

Als ik naar de 2 laatste pagina's met berichten kijk zijn er inmiddels al 4 of 5 theorieën mogelijk over wat we nu precies te zien krijgen in deze film. Alleen daardoor al zijn verschillende ethische overwegingen mogelijk. Niet iedereen gaat daar dan weer op door (laat het bij de theorie) maar je er kunt dus wel mee verder als je zelf wilt.

Dit soort thrillers die je aan het denken zetten kan ik meestal wel waarderen.

Deze film is ook weer een goede mindf*ck. Verder de nodige actie en ook nog een komisch en romantisch randje. Dat is allemaal goed geslaagd. Acteerwerk was ook goed te slikken.

Alleen deze film draaft voor mij net te ver door. Iets te veel filosoferen over parallelle werelden en toch ook iets te ongeloofwaardig.

Daarom vind ik deze film toch een stuk minder als bijvoorbeeld The Butterfly Effect. Desalniettemin toch zeker een goede film!

xav ontleed het ook bij een film waar het niet zo overobvious is, zijn analyse is grondig en heeft mij ook het bewustzijn gegeven meer te zien dan hoe het op de oppervlakte lijkt. Soms weet ie niet te overtuigen, soms wel, maar interessant is het altijd wel. Neem The Black Dahlia bvb.

Deze ook snel maar eens bekijken.

Wel een aardige film, al was ie af en toe wat saai. Het einde werd me ook niet helemaal duidelijk. Wel goed geacteerd. 3 sterren.

Gemiddeld filmpje Matrix ala groundhog day. En het gefilosoferende gezemel hier boven gaat naar mijn idee voorbij aan de gedachte..."is DIT de echte wereld?" Of zoals Adam savage The Dungeon master al quotte :"I reject your reality and substitute my own"

Voor de puzzelaars nog wat munitie om op google af te vuren:

Beleaguered Castle

Lilly (Lilith)

Opera De Mantel (The Cloak, Il Tabarro)

Walter Reed

Het mysterieuze getal 47 (52 - 5)

Queen of Spades

Western Screetch-Owl

Millennium Park Chicago

BTW Wie zelfs de laatste grap een meerwaarde wil geven: Colter Stevens liet elke seconde voor precies één dollar meetellen ... ($126 = 126 sec = 2 minuten en 6 seconden en da's samen weer ... 8, tel maar na

Ga 'm vanmiddag eens opzetten en daarna maar aan het googlen slaan. Ben benieuwd of ik bij het kijken alleen al neig naar more than meets the eye. Thanks .

tja wat moet ik van deze film zeggen? Vond hem een beetje matig. Ok hij keek wel aardig weg maar hij deed me ook sterk herinneren aan groundhog day. Erg irritant. Op zich wel een leuk bedacht verhaal waar je over na kan denken...... Niet slecht, niet goed, ik had er in ieder geval meer van verwacht.

Wij zijn in principe geen sf liefhebbers , maar vonden dit een leuke film , met een origineel verhaal, die bleef boeien tot het eind .

Ook bij deze film had ik mijn twijfels bij de trailer. Is dit nu de nieuwe 12 Monkeys (1995) of een krijg ik een Deja vu (2006). De regiseur, Duncan Jones (Moon) zou zeker iets Gylliamiaans (Time Bandits, Brazil, en dus 12 Monkeys) neer kunnen zetten en Jake Gyllenhaal kiest over het algemeen goede films uit (met uizondering van Prince of Persia). Bovendien waren de kritieken niet mals (in positieve zin). Ik waagde het er dus op.

Mijn Review

Geinige film, waarbij de gimmick (Jake Gyllenhaal wordt paar keer teruggeflitst om een bom in een trein te ontmantelen) gelukkig niet te lang doorgevoerd wordt. Gyllenhaals keuzes vond ik niet altijd overtuigend, maar goed dat zie ik maar door de vingers. Niet teveel nadenken over mogelijke onlogischheden en/of plotholes , dat zorgt ervoor dat de film nog best vermakelijk is om te zien.

Meer en meer krijg ik de indruk dat er een soort 'rage' aan het ontstaan is op allerlei film-fora om hard van de toren te blazen/blaten, dat een film 'plot-holes', 'fouten' bevat of 'niet volgens de wetten van de logica' verloopt, waarmee indirect een belediging aan het adres van de maker(s) uitgedeeld wordt.

Hoe komt het dat als een film voldoende ruimte biedt voor interpretatie (en Source Code doet dat heel expliciet) dat mensen in hun eigen vooringenomen denkwereld blijven hangen, terwijl het einde juist vergt om alle mogelijke interpretaties te laten passeren? Het einde van Source Code verplicht de kijker zijn idee over de (werkelijke) gebeurtenissen in het verhaal ter discussie te stellen. Veel mensen beweren dat het verhaal bij de kus had moeten eindigen, blijkbaar zijn zij zich niet bewust van de essentie van Source Code; een odyssee van Colter Stevens, een zoektocht naar de persoonlijke geschiedenis van een mens, die zich mis/gebruikt voelt/weet in een wereld, die heel dicht de onze van alle dag weergeeft. Een wereld waarin keer op keer blijkt dat er niets van de geschiedenis geleerd is, zodat de herhaling als allerdaagse vanzelfsprekendheid in het moderne bestaan voor lief genomen wordt alsof het een eeuwen oude Griekse tragedie betreft.


Overschatten Jake Gyllenhaal, Ben Ripley en Duncan Jones alias Colter Stevens de massa, die het inerte lichaam liever volpropt met popcorn dan 'food for thought'?

amen