Taxi Driver (1976)

Sommige films moet je gewoon na een tijdje nog eens terugzien, als je wat meer films hebt gezien, dan valt je opeens op hoe vernuftig en effectief ze in elkaar ziten. Voor Taxi Driver geldt dat wellicht ook. Er zit geen scène verkeerd in deze film. Classic cinema avant la lettre.

Ik heb de film vandaag gekocht (Bataviastad, Free Record Shop), maar heb hem al heel vaak gezien. Ik heb hem op 1 in mijn top tien staan, met nog enkele andere Robert De Niro films zoals the Deer Hunter en Goodfellas.

Over de film Taxi Driver kan ik alleen goede dingen zeggen, de film is door het geniale reggiseerwerk van Scorcesse helemaal geworden zoals hij volgens mij bedoelt is en natuurlijk door het acteerwerk van Robert De Niro.

Dat sommige mensen de film saai vinden kan ik best begrijpen, de film moet je echt aangrijpen anders mis je het punt helemaal. De eerste keer dat ik hem keek, op m'n vijftiende geloof ik ( ben nu 17) greep de typische sfeer me meteen aan, dit vooral door de muziek.

Wat ik nog wel het mooiste vind is hoe Travis Bickle (De Niro) verteld over de achterbuurten, ghettos en de hele pauperzooi waar hij uiteidelijk zo gek van wordt dat-ie naar de wapens grijpt.

Ook het einde is erg indrukwekkend, en dan met name het moment waarop hij de loop van een pistool tegen z'n keel zet en meerdere keren de trekker overhaalt, en hij merkt dat het ding leeg is.

Ik geef de film een 5.0, geniaal.

Hij is gewoon te jong voor deze film denk ik. En dat kan best. Het is echt geen makkelijke film.

HarmJanStegenga schreef:

Jeewee schreef:

(quote)

Och och och......Wat ben jij een klein kind zeg! Taxi Driver is een meesterwerk! Als je het er niet mee een bent moet je je zelf eens af gaan vragen of je eigenlijk wel verstand van films hebt! Natuurlijk....het is je eigen mening, maar laten we eerlijk zijn: dat verhaal wat jij hierboven opboert slaat helemaal nergens op! Zowel The Godfather als Taxi Driver zijn klassieke meesterwerken met WEL een prachtig verhaal en geweldige dialogen! Bij veel films van tegenwoordig gaat het nergens meer om! Als je het er mee eens bent of niet! Als je ziet hoe hoog deze film in de toplijsten staat mag je eigenlijk niet zo over Martin Scorsese's prachtfilm praten!

Je kunt geen kenner zijn van films, je kunt alleen een liefhebber zijn. Je vindt films mooi of niet en dat mag gelukkig iedereen zelf weten. Je bent niet perse een kenner als je taxi driver en the godfather in je top 10 hebt staan. Je bent een kenner als je zelf films maakt en als je alleen toeschouwer bent moet je genoegen nemen met het begrip''toeschouwer/liefhebber''. Het is juist leuk als mensen films niet mooi vinden. Daar kun je over discussieren en daar is deze site voor gemaakt.

Ik snap de frustratie van Harm Jan maar al te goed. Iemand die zulke domme dingen zegt over films als deze of de godfather trilogy is of erg jong (12 of 13) of is gewoon geen filmkenner. Wat dat betreft ben ik het absoluut niet eens met de stelling van barrie v/d laan. Je kunt wel degenlijk een kenner zijn van films. Over sommige films kun je je simpelweg niet negatief uitlaten en daar is taxi driver een absoluut voorbeeld van. Deze film is gewoonweg een kunstwerkje. Als je als kijker ziet hoe prachtig robert de niro in deze film een gefrustreerde vietnamveteraan neerzet en begrijpt hoe moeilijk het is om dit met overtuiging te doen kan je alleen maar respect hebben.

Zo dat heb ik mooi gezegd geloof ik......

De film speelt zich volledig af in New York en is gemaakt door een 100% New Yorkse cast en creatieve crew. En lelijk? Smaken kunnen verschillen, maar als jij de schoonheid niet ziet in het vieze grauwe New York ontgaat je een hoop. Mag hopen dat je een slecht tv vertoning heb zitten kijken...



Krijg wederom het idee dat je een hoop is ontgaan, de reden dat hij het recht in eigen hand neemt is niet om het meisje te redden, dat is slechts een druppeltje. Hij is al veel langer aan het overkoken, over veel meer zaken dan alleen het 'meisje redden"....

De schoonheid van die dampende New Yorkse putten en mooie muziek is inderdaad geweldig.

Welja, gooi het maar op de beeldkwaliteit.

Zelfs het lelijkste dier op aarde is nog mooier dan deze film. Grauw New York? Had veel meer potentieel uitgehaald kunnen worden. Film richt zich teveel op wat Travis ondergaat. Als kijker wordt je helemaal buitengesloten doordat de camera, de montage, de kleuren etc. het allemaal af lieten weten. Leuk voor sommige kijkers om te horen dat iemand doordraait maar ik prefereer om zo `n proces te zien, mee te beleven. Wat kan mij een wereldvreemde loser nou weer schelen? Het is allemaal heel ver verwijderd van zwartgallig en bevreemdend. Soaps als deze kunnen mij totaal niet boeien.

Of anders op de kijker in kwestie.

Het enige mooie shot in deze film is als Foster haar opwachting maakt. Staat overigens ook op de dvd hoes. Verder is Taxi Driver zwaar maar dan ook zwaar ruk! Hij rijdt wat rondjes in zijn taxi, ziet wat louche figuren, trekt zich terug, zondert zich af en onderneemt lachwekkend slechte acties. Kwam erg ongeloofwaardig over, nergens sfeer alleen maar veel gepraat en gestaar met op de achtergrond kutmuziek. Typisch gevalletje van een wereldvreemd iemand, nogal contactgestoord. Maar dat zat al gelijk in het beestje.

Dat gebeurt dan ook.

Er wordt een matte poging ondernomen. Waardoor het mee te beleven gedeelte flink in het water valt

Wanneer werd DeNiro `s geestestoestand dan getoond? Hij ging dan wel in zichzelf praten en keek wat apart uit zijn ogen. Maar wat bracht hem daartoe? Waarom draaide de camera niet in het rond als DeNiro louche figuren zag? In dit geval zou het een stuk meer impact geven als de camera in overeenstemming met de hoofdpersoon niet meer helder kan registreren en waar bleven de plotselinge flitsen die op paranoia duiden? Zo `n proces verloopt niet in een paar minuten.

Dit is een grapje hoop ik .

Natuurlijk niet, de film mist iets essentieels.

Maar het zegt genoeg dat je er geen antwoord op hebt en op de sarcastische toer gaat.

Antwoord waarop? Kennelijk ben je van mening dat het overduidelijk in beeld moet worden gebracht met visuele toeren als iemands gemoed verandert en kun je dat anders niet waarnemen. Dat is jammer voor je.

Bij America History X accepteer je wel dat iemand nota bene ideologischverandert door even in een cel te zitten, zonder dat daar visuele poespas aan te pas moet komen, maar hier niet. Het zij zo.

Het is in ieder geval altijd mooi meegenomen wanneer een film visueel zijn thema uitstraalt. Anders komt veel druk op de schouders van een acteur te liggen. De Niro bakt er op dat gebied ook al niet veel van.

Bij zo `n soort film die draait om de geestelijke aftakeling van iemand vind ik dat inderdaad essentieel. Er alleen over praten is niet afdoende.

En wat betreft AHX. De hoofdpersoon komt niet zomaar tot inkeer. Daar gaat wel wat aan vooraf, veel expliciet beeldvertoon en niet alleen buiten de cellen om. De sfeer was daar trouwens veel grimmiger, bij Taxi Driver vond ik het allemaal wat lachwekkend. Deniro faalt inderdaad waarin Norton slaagt, wat Onderhond ook zegt. Maar dat is natuurlijk persoonlijk.

Je voelt duidelijk niet wat ik voel bij deze film en vind er geen ruk aan en dat maakt me niet uit, dat wil ik best geloven. Maar ik vind het serieus getuigen van een heel beperkte kijk op film als je blijkbaar vindt dat paranoia alleen maar verbeeld kan worden door draaiende camera's en flitsen. Dat heeft niets met sarcasme te maken.

Ik ken anders geen 1 acteur die een gemoedstoestand en persoonlijkheid zo kan overbrengen als hij, al ken jij er talloze ongetwijfeld.

Natuurlijk. het is alleen een beetje raar om het dan op 'oppervlakkig vanwege een meisje' te gaan gooien.

Sluit ik me bij aan.

Ik vind met alle respect de "kritieken" hier op deze film uitermate zwak onderbouwd. Jammer, ik lees graag kritieken met een goed onderbouwde gelaagdheid. Het blijft voornamelijk bij een oneliner aangedikt met superlatieven voor een vermeend "shock" effect.

Kortom, zo weinig inhoud. Kan ik niets mee in ieder geval.

Zelfde geldt voor de positieve kritieken.

Argumenten onderbouwen is dan ook zoiets als een stelling tegen een luchtkasteel zetten. Je kan er een stevige stelling van maken maar het steunt nooit nergens op, behalve op je eigen basis.

Ik vind het mooi als geestelijke aftakeling synchroon loopt met het camerawerk. Langzame, observerende shots kunnen ook werken hoor. De shots moeten wat uitstralen. DeNiro kon mij hier geen moment overtuigen. Daardoor werden zijn acties lachwekkend.

Het is meer dan het camerawerk alleen, het is ook de acteur in kwestie. Nights of Cabiria bevat ook geen hypermontage of ander heftig camerawerk maar wel shots die de gemoedstoestand perfect weergeven. Een blik van Giulietta was afdoende om een bepaald gevoel op te wekken. Zeer subtiel allemaal, iets dat TD niet is.

Maar over het algemeen prefereer ik dus films die ook visueel een aftakelingsproces uit weten te stralen. Aftakeling komt immers overeen aan niet helder meer na kunnen denken. Requiem for a Dream, Eraserhead, Inland Empire etc. Maar ook een Les Diaboliques kan ik wat dat betreft goed waarderen, dankzij zijn onheilspellende, onvoorspelbare karakter.

En dan kun je wel weer met krachttermen als serieus getuigen van een beperkte blik op films gaan gooien. Maar dat zeg je alleen omdat je stokpaardje het haasje is. Daarbij lijkt een smiley, afhankelijk van welke mij redelijk sarcastisch.

Zwak acteerwerk zodat het lachwekkend wordt en geen dreiging uitstraalt, visueel weet de film geen dreigende sfeer uit te stralen die overeenkomt met de gemoedstoestand van de hoofdpersoon, de film verzandt in teveel gepraat omtrent paranoia i.p.v. het daadwerkelijk te visualiseren.

Lijken mij anders duidelijke argumenten.

Je kunt er niets aan hebben en het niet leuk vinden. Maar dat zal mij worst wezen. De positieve geluiden zijn dan al net zo min inhoudelijk. Maar waarschijnlijk leuker voor je om te lezen.

Lijkt mij dat hierover elk woord er eentje teveel is. Smaakverschil.

Noem het, je vriendinnetje op de eerste date meenemen naar een pornobioscoop of de geweldadige shoot-out op het eind, alleen maar praten Snap werkelijk niets van je commentaar op deze film derhalve ben ik blij dat Scorsese tenminste niet zo'n kermis nodig heeft als een Aronofsky om zijn punt duidlijk te maken.

Gewelddadig is een subjectief begrip. Wat voor de een heel heftig is, is voor de ander weer een peulenschil. Lijkt mij duidelijk aan welke kant ik sta.

Daarnaast slaagt Scorsese er vooral niet in om de angst, de vervreemding te filmen. Je neemt je date immers niet zomaar mee naar een pornofilm. Wat heeft hem daartoe gebracht? Nu moet je alles maar aannemen. Het wordt nooit echt duidelijk. Rondspokende gedachten, een dialoog voor de spiegel, collega taxi chauffeurs die praten over hoe eng het wel niet is op straat. Dat bedoel ik met een teveel aan gebabbel.

Nee dat is het niet. Er is weinig subjectiefs aan of een shoot-out met veel bloed, doden en gewonden en een doorgedraaide wereldvreemde taxichauffeur als geweldadig bedoelt zou zijn, lijkt me zelfs dat je met enige objectiviteit kan vaststellen dat die scene geweldadig is. Wranger is bovendien dat de dader helemaal geen recht heeft om zijn acties te verantwoorden, wij als kijker weten dat maar de media in Taxidriver zien hem daarna als held. Hoe cynisch wil je het hebben?



Snap dit echt niet, dus omdat niet alles door Scorsese wordt voorgekauwd is de film slecht te noemen, alles wat je hierboven nu als negatief opsomt heb ik als zeer positief aan de film ervaren. Juist omdat je als kijker voor een gedeelte je eigen interpretatie er in kwijt kunt maakt een film als Taxidriver interessant imo. Bovendien geeft Scorsese best wel het een en ander bloot over de persoon Travis Bickle, zo weet je dat hij net uit de Vietnamoorlog komt en dat hij is opgegroeit in een boerenkneutergat ergens in amerika. De eenzaamheid, grauwheid en anonimiteit van de grote stad zorgen voor steeds verder vervreemding en geweldadigheid. Taxidriver is gewoon de ultieme "Big City Blues".

Als je op hapklare uitleggerige Hollywoodfilms zit te wachten moet je niet hier zijn idd.

Je komt aanzienlijk meer essentieels te weten over Travis dan over die overactende Norton in AHX of om het even welke film waarin hij speelt. Het ligt er alleen niet zo duimendik bovenop hier. Het wordt meer gevoelsmatig ingevuld door Scorsese, zoals het slikken van zijn medicatie, het stalken van dat meisje, het niet meekunnen in de conversatie van de andere taxichauffeurs, het eigenlijk geen eigen ideologie meer hebben.. vervreemd, afgestompt, noem het wat je wil. Het is mij kristalhelder in beeld gebracht. Juist door die morzige beelden en die enigzins film-noir manier van filmen. Het is de essentie ten top, je krijgt niets meer of minder dan dit verhaal te zien. Er hoeft geen machts- of spierballenvertoon aan te pas te komen zoals Fight Clubs of 1000 edits in een shot. Godzijdank niet zeg. Sommige films zijn nog onbedorven, en blijven dat gelukkig ook.

Het is als zijnde gewelddagig bedoeld. Daarin moet ik je gelijk geven. Maar het is wel degelijk subjectief wat je er precies inziet. Leuk voor je dat je het gewelddadig vond maar ik vond het maar als een amateuristisch schietpartijtje ogen .



Leuk trucje maar als dat de film moet redden? Het had gewoon geen enkele impact op mij. Na de schietpartij op zwart gaan dat is pas voor vrije interpretatie vatbaar.




Niks mis met vrij interpreatie. Er hoeft heus geen dossier aan achtergrondgegevens opengetrokken te worden. Probleem is vooral dat de dialogen door wat meer sprekende beelden vervangen hadden kunnen worden. Juist die chauffeurs die zeggen dat het eng is op straat, dit zorgt ervoor dat je je in kunt beelden hoe eng het wel niet is. Maar je zou het ook met beelden kunnen laten zien, hoe eng het is. Zodat je zelf kan denken: Het is toch wel eng op straat. Dat bedoel ik met voorgekauwd krijgen. Anders zou ik wel een boek lezen, daarbij volstaan dialogen ook alleen.




Niettemin vond ik hem in het begin al gelijk weird. Waardoor het belangrijkste, het proces op weg naar vervreemding mij werd ontnomen.