Taxi Driver (1976)

”You Talkin' to Me?”

Taxi Driver is de zoveelste sterke film, die regisseur Martin Scorsese in zijn carrière heeft weten af te leveren. Waar hij in zijn latere film veel gebruikt maakt van Leonardo DiCaprio, daar had Scorsese in zijn vroegere films duidelijk een voorkeur voor Robert de Niro. Dat is hier maar goed ook, want ik denk niet dat iemand anders de hoofdrol in Taxi Driver zo goed had kunnen spelen. Hij zet Travis Bickle neer als een gestoorde,eenzame man, die uiteindelijk steeds meer van de samenleving vervreemd raakt. De manier waarop hij de wereld ziet is verre van optimistisch te noemen.

Scorsese heeft er niet zomaar een oppervlakkige film van gemaakt. Taxi Driver bevat duidelijk meerdere lagen en is ook wel een spiegel voor de samenleving in die tijd, waarbij Amerika er halverwege de jaren zeventig niet zo heel goed voor stond. New York wordt dan ook getoond als een grauwe stad, niet mooi met een hoop armoede, maar prima passend bij de toon die deze Taxi Driver uitdraagt. De nachtelijke beelden van New York, die met enige slowmotion worden getoond, zijn overigens schitterend. Het zelfde geldt voor de soundtrack, die op een vrij rustige manier altijd aanwezig is en iets sombers en treurigs uitstraalt.

Naast de fenomenale De Niro, spelen ook Harvey Keitel en die piepjonge Jodie Foster sterke rollen. Vooral Foster, doet het zeker gezien haar leeftijd, hier bijzonder goed, ook omdat de rol die ze speelt, niet bepaald de gemakkelijkste is. In Taxi Driver bekijk je alles in feite door de ogen van Travis. Uiteindelijk kun je helemaal zelf bepalen wat je van hem vindt. Dat is wel mooi. Toch is het jammer dat ik nooit helemaal echt in Taxi Driver gezogen wordt. Het is een uitstekende film, maar op de één of andere manier is het net alsof ik iets mis, al kan ik totaal niet verwoorden wat dat dan precies zou moeten zijn.

Het is wel de reden dat ik niet hoger kom dan vier sterren, ook al blijft dat natuurlijk ook een mooie score. Taxi Driver heeft zich in ieder geval in de loop der jaren zeker bewezen. Het is een film, die staat als een huis en die na al die jaren nog niets aan kracht heeft ingeboet. Ooit hoop ik nog eens dat het kwartje bij mij helemaal valt. Het is in ieder geval een film, die je niet snel vergeet en die zich terecht in het rijtje der klassiekers mag scharen.

4,0*

Ik snap je precies. Ikzelf denk dat het komt door de wat luchtigere scènes overdag, die wel een mooi contrast vormen met de vuige nachtwereld, maar tegelijkertijd de film om de zoveel tijd uit zijn sterke sfeer halen.

Wat je misschien mist is een sympathieke hoofdpersoon met wie je je sterk kunt identificeren. Meestal wordt een film daardoor gedragen. Bij Travis Bickle is er meer afstand vanwege zijn wat vreemde / vervreemde persoonlijkheid.

Voor mij maakt het de film extra sterk en uniek maar het zou zomaar kunnen zijn dat je dat aspect nu juist onbewust mist...

Ja zoiets zou het inderdaad kunnen zijn. Het blijft ook een beetje afstandelijk. Verder is het ook een gevoelskwestie. Het zijn soms kleine zaken die je doen besluiten om net dat halfje meer te geven of juist niet.

Ik weet trouwens bijna zeker dat de poster bij deze film vanmiddag een andere was.

Lang geleden voor het laatst gezien, maar de film heeft totaal niet aan kracht ingeboet. Nog steeds een echte klassieker. Na dagen spookt het allemaal nog door mijn hoofd. Taxi Driver maakt geen indruk met zozeer een goed verhaal of zelfs maar echte karakterontwikkeling, de kunst zit hem erin dat de film je zo'n ongemakkelijk gevoel weet te geven en een bepaalde sfeer neerzet.

Een hoop vragen over vooral hoofdpersoon Travis worden opengelaten, niet voorgekauwde hints suggereren soms het een en ander. In de dialogen alleen al komt de afstandelijkheid van de grote stad New York al vrij goed over, en de eenzaamheid van Travis is voelbaar. Hij is een heel apart ambigu personage, aan de ene kant een sympathiek en haast onschuldig en vervreemd persoon met een vrij hoog rechtvaardigheidsgevoel en een bepaalde eerlijkheid die in de maatschappij eigenlijk als ongemanierd wordt beschouwd, aan de andere kant een psychopaat waarbij altijd de dreiging er is dat het tot een uitbarsting zal komen.

Dat laatste komt vooral dankzij geweldig spel van De Niro goed tot uiting. De dreiging en ongemakkelijkheid spat er soms vanaf. In de beroemde spiegelscènes (k tel die in de taxi op het einde ook mee, hoewel die heel kort en vrij subtiel is) bijvoorbeeld, maar ook in de scènes dat Travis komt kijken als de senator ergens is of griezelig staart naar een pooier. Travis' meer kwetsbare kant zie je dan weer in de scènes met de toen prachtige Cybill Sheperd. Foster heeft niet eens zo'n grote rol maar weet op zeer jonge leeftijd al erg veel indruk te maken. De relatie tussen Iris en Travis is aandoenlijk maar had misschien meer uitgediept mogen worden.

Normaal spelen regisseurs die een cameo in hun film hebben niet opvallend goed, maar ik vond Scorsese toch behoorlijk acteren in een scène waar de spanning er ook al aardig op zat. Hoewel de dialogen soms wat vaag zijn vond ik de film van begin tot einde enorm boeiend. Omdat veel scènes ook spannend zijn vloog de tijd voorbij. Ook de meer gevoelige scènes zijn het aanzien meer dan waard. Leuk camerawerk, mooie sombere kleuren afgewisseld met kleurig neon en vooral een goede montage maken het allemaal nog wat plezierig om te volgen.

De soundtrack is erg herkenbaar en wel even wennen, en af en toe wat verouderd en repetitief. Het einde is best heftig maar ik vond het gedeelte na de geweldsuitbarsting in het bordeel wel best apart. Als je niet goed oplet zou je er zo een wat van de hak op de tak happy end in kunnen zien. Ik dacht ook even aan een droom maar las dat dat niet het geval was. Na het einde opnieuw bekeken te hebben viel me dat dreigende shot in de spiegel pas op. De boodschap was duidelijk: Travis is een tijdbom die nog wel een andere keer zal ontploffen. En dan zal men hem niet meer als held zien. 4.5*.

Taxi driver behoort misschien niet in het rijtje van beste films, maar heeft zeker naam. De naam is misschien meer dan de film, maar goed. Ik vind het geen grootse film toch heeft ie een mooi thema. De film is geschreven vanuit het oogpunt van de geïsoleerde taxi driver. En het is inderdaad opvallend wat ik al eens eerder las hoe het mogelijk is dat je je kunt vereenzamen in zo'n grote stad met zoveel drive en contacten. Toch kan het zo laat de film zien. Hij verzet zich tegen de maatschappij dat vol haat en geweld zit en probeert er op subtiele wijze incidenteel een einde aan te maken. Verbaal en non-verbaal. De mooiste beste scene vond ik in het lunchrestaurant waar we de piepjonge Jodie Foster zien in hippe bril. Boeiend zijn de conversaties al blijft onze taxi driver soms ook wat vaag. Wat wil ie nou? Er zit wel vaak een continue dreiging in, maar hij houdt zich vaak in. Knap. Het eind vol met geweld vind ik een beetje jammer en ongeloofwaardig. Ik zat ook even aan een droom te denken, maar nee dit moest kennelijk gebeuren. Dat onze Taxi driver daarna nog vrolijk rondliep en brieven kreeg van de ouders van het meisje vond ik wat ongeloofwaardig. Ik hik een beetje tegen een onbevredigend einde. Een dode taxi driver of een brief naar de gevangenis was realistischer geweest. Als ik dan nog een minpuntje van deze film mag noemen is het de muziek. Die doet me denken aan Perry Mason. Misschien muziek uit die tijd, maar ik vind het een verschrikking. Gelukkig is het "tweede" deel in deze film een stuk beter. Met name het 2e uur komt de film echt tot uiting. Nergens uitmuntend, wel onderhoudend. En om met een pluspunt te eindigen deze track is uitstekend op blu ray gezet zonder enige vlek met een uitstekende kleurenbalans. Chapeau!

Een film met diepgang en zeer veel drama. Ik ben wel iemand die sympathie heeft voor de personage die de grip op de werkelijkheid verliest. Bij Travis is dit niet anders. Deze film laat ook het echte Amerika zien. Hoe de achterstandwijken van New York zijn wanneer de lichten uitgaan en de rode lampen hun aanwezigheid laten zien. Echter, is deze film ook het bewijs dat het tussen mij en misdaad maar niet klikt. Net zoals de Godfather en Reservoir Dogs had ik goede hoop dat deze film mij weg zou blazen. Helaas, niets is minder waar. Ondanks de goede acteerprestaties van De Niro en in het bijzonder Foster (14 jaar was zij pas toen zij hier mee bezig was en dan al zo acteren) heeft deze film mij niet doen smelten van verdriet. Jammer, had meer verdient.

Soms regent het zo hard dat alle drollen van straat spoelen, dat soort observaties van Travis maken het een bijzonder werkje.

Het geweld aan het eind, het afknallen van kinderpooier "Sport" moest nou eenmaal, geen ontkomen aan.

Wat een fan-tas-tische film! Martin Scorsese is geen onbekende naam voor mij en films als Goodfellas, The Aviator, Shutter Island, Last Waltz en The Departed hebben allemaal een plekje in mijn hart verovert, maar wederom heeft hij zichzelf overtroffen en dat met een film die al heel wat ouder is dan de net opgenoemde namen. Waarbij ik trouwens niet bedoel dat films met een leeftijd inferieur tegenover moderne prenten zouden kunnen zijn, in tegenstelling zelfs.

Het is een beetje door van alles waardoor deze film zo fantastisch is. De protagonist Travis Bickle bijvoorbeeld die tussen alle macho's die de filmgeschiedenis kent zeer goed zijn mannetje zou kunnen staan. De volgende zin dat afkomstig is uit een liedje en in het begin van de film wordt gezegd legt zowat het personage uit: He's a prophet... he's a prophet and a pusher, partly truth, partly fiction. A walking contradiction.' Een man vol met tegenstellingen die door zijn slapeloosheid en haat in een visuele cirkel belandt is misschien in het echt niet heel heroïsch, maar in deze film wel.

De acteerprestaties van zowat iedereen - zelfs de rollen die weinig om handen hebben - zijn ook geweldig, met op kop die van Robert De Niro. Maar de combinatie tussen De Niro en Scorsese is altijd al geweldig geweest, zie bijvoorbeeld Goodfellas. Het camerawerk is vakkundig in elkaar gestoken en dat komt vooral omdat de camera nietszeggende dingen spectaculair maakt en zelfs af en toe 'wegloopt' van het personage waardoor de eenzaamheid en de depressiviteit beter wordt aangestuurd en wordt gevoeld.

Het scenario die - ondanks dat de tijdssfeer zich situeerde in tijden toen de Bronx nog een halve stortplaats was met verkavelingen die jaren leeg stonden, waar er nog in Harlem halve bendeoorlogen werden uitgevochten en waar Times Square werd overgenomen door junkies, hoeren en ander tuig - nog steeds van toepassing is in sommige hedendaagse plaatsen is ook enorm goed geschreven en kan gemakkelijk een kopie van Dostojevski's 'Aantekeningen uit het Ondergrondse' zijn, maar toch niet is door de eigen insteek van Paul Schrader.

Ook de dialogen tegenover anderen en tegen zichzelf is spelen met woorden op zijn best. Het cynisme en pessimisme dat onvermijdelijk eens komt loeren worden daardoor enorm versterkt en is ook mede verantwoordelijk voor de sterkte van de dialogen. De hele film is zowat een citaat! Maar toch voel ik niet direct de nood om er een vijf aan te geven, maar starten we met een vier en een half.

Het gaat niet om haat, maar om eenzaamheid en doelloosheid. Travis wil iets doen of betekenen, maar hij heeft geen idee wat. Hij 'redde' nu de prostituee (en wordt een held), maar hij had m.i. net zo goed de senaatskandidaat had kunnen vermoorden tijdens de speech op het plein.

Alleen de muziek spreekt mij niet zo aan.

Ik had mijn mening al klaar eigenlijk. Martin Scorsese, Robert De Niro in een drama/misdaadfilm, de zogenaamd legendarische ‘are you talking to me’scene. Ik baalde er al van dat ik deze dvd al in een onbezonnen bui had aangeschaft.

Ik zal niet zeggen dan Taxi Driver me vanaf de eerste seconde pakte, maar al snel vond ik het een heel intrigerende film. Ik vond Robert De Niro vrij goed in het neerzetten van een wat getroebleerde vietnamveteraan met weinig sociale vaardigheden. Travis is een eigenaardig figuur die op een bepaalde wijze wel charmant is, al moest ik lachen, toen hij zijn date meenam naar een pornofilm. Het geeft heel duidelijk aan dat onze Travis sociaal niet heel vaardig is. Dat blijkt wel uit meer situaties.

De zwoele soundtrack biedt mooi contrast met het grimmige nachtleven van New York. Ik kan me helemaal voorstellen dat er iets knapt in de hoofdpersoon die na een heftige oorlog terugkomt in een sterk veranderde en nogal vijandige omgeving vol geweld en prostitutie, terwijl hij niemand heeft aan wie hij zich vast kan klampen. Ik denk dat Scorsese er ook goed in slaagt weer te geven waarom sommige mensen besluiten in het openbaar ineens hun wapens leeg te schieten. De spiegelscene doet me vrij weinig, de interactie met het personage van Harvey Keitel dan bijvoorbeeld wel. Flinke meevaller dus! Dat voelt in elk geval wel goed.

Geen slechte film en ik kan begrijpen waarom het een klassieker is,

maar de film is nu toch wat voorbijgestoken door de tand des tijds

er werd me gezegd dat het einde een de van de beste was in de filmgeschiedenis maar ik vond dit toch teleurstellend

el merano

je moet er gewoon ingroeien, en de beste in filmgeschiedenis..? ...who cares.

Ja, Taxi driver is een typische 'groeifilm' die met de jaren beter wordt, net als andere klassiekers als Blade runner, Deliverance en The deer hunter. Naar mate je ouder wordt ga je in die fims steeds meer ontdekken...

Martin Scorsese's meesterwerk Taxi Driver.

Geen discussie mogelijk: Taxi Driver is een van de mooiste films allertijden, en absoluut een van de mooiste films van de 70s, zo niet de mooiste.

Deze film is zeer indrukwekkend, met name omdat het first-person perspectief zeer goed wordt neergezet vanuit de ogen van Travis Bickle. Geen enkele andere film komt maar slechts in de buurt van hoe duister en hoe grimmig de karakterstudie van een bepaald karakter wordt neergezet. Zijn personage is onvoorspelbaar en je kunt er eigenlijk een groot vraagteken bij zetten. Ik kan dan ook begrijpen dat niet iedereen bij de 1ste kijkbeurt meegaat met het personage. Ik ging er juist volledig in mee.

Verder maakt Scorsese ook bijzonder veel gebruik van een (voor die tijd) controversieel stapje; racisme. En ja: nu zal je waarschijnlijk zeggen: who cares? Maar vooral omdat we door de ogen kijken van een racist - -> Travis Bickle: vooral de manier hoe hij zijn haat laat zien voor de zwarte pooiers en dat gespuis. Dat is toch voor zijn tijd best wel lichtjes controversieel. Maar dat maakt het alleen maar gedurfd.

Verder is het acteerwerk van Harvey Keitel als de pooier Sport echt briljant, in combinatie met het geweldige acteerwerk van Robert De Niro. Ook Jodie Foster, wat ook voor zijn tijd veel controverse veroorzaakte, speelt echt geweldig als Iris, het 13-jarige hoertje. De dans scene tussen Iris en Sport is dan ook geweldig neergezet, het is tevens ook de enige scène die niet vanuit het perspectief van Travis wordt getoond. Ook de dialogen tussen Albert Brooks en Cybill Shepherd zijn erg goed.

Briljante film klassieker van kwaliteit.
Ik denk ook wel Scorsese's beste film.
5.0 sterren

Mooie film met de juiste sfeer. Je krijgt een goed beeld hoe het er in die tijd in New York aan toeging. Hoofdrolspeler Robert de Niro acteerde sterk en geloofwaardig, al heb ik nooit echt het gevoel gehad dat ik met hem heb meegeleefd. Best logisch ook natuurlijk, want zijn personage is niet bijzonder sympathiek.

De soundtrack was fantastisch en versterkte de beelden die je te zien kreeg. Dit kwam vooral omdat het op de juiste momenten werd ingezet. Het einde dat hij die mannen ging vermoorden was redelijk voorspelbaar, maar door het goede camerawerk mooi in beeld gebracht. Wat er daarna komt roept wel wat vragen op, waardoor je zelf in kunt vullen wat de laatste beelden betekenen.

4*

@TomPSV

je was toen vaak in NYC?

wat de laatste beelden betekenen is inderdaad interessant, tenminste als we het over hetzelfde hebben.

nope, het onderonsje met collega's.

Is in mijn beleving het eind, klopt dat?

ok dan, hiermee veroordeeld tot nog een keer kijken.

kan ik mee leven..

En films die racisme behandelen werden al ver voor die tijd gemaakt.. (No Way Out, The Intruder, Nothing But a Man, In the Heat of the Night om maar een enkeling te noemen)

Jij hebt gelijk. Travis was geen racist, maar eerder iemand die een (algemene) haat kweekte voor het tuig (zwart, wit, mokka, andere kleuren) die in de film Time Square bezette.

Travis is inderdaad geen racist. Hij richtte zijn onvermogen op tuig inderdaad. Heeft geen ruk met ras te maken

Ik zeg ook niet dat Travis een racist is, maar ik vind wel dat het thema veel terug te vinden is in de film. Ook de scene in het cafe waarin er een referentie wordt gemaakt over die taxi chauffeur die werd vermoord en een van die mensen zegt dan "thats fuckin' mammy land'.

Je ziet heel erg veel terug in de film.

Je zegt wel degelijk dat Travis een racist is, staat letterlijk in je bericht.

Dat is hij ook wel een beetje. Niet direct tegen iemand, maar zijn racisme is dat tegen het gespuis dat hij overval ziet rondlopen.

"All the animals come out at night - whores, skunk pussies, buggers, queens, fairies, dopers, junkies, sick, venal. Someday a real rain will come and wash all this scum off the streets. I go all over. I take people to the Bronx, Brooklyn, I take 'em to Harlem. I don't care. Don't make no difference to me. It does to some. Some won't even take spooks. Don't make no difference to me."

Volgens mij is Travis ook wel degelijk racistisch. Het wordt misschien niet expliciet in beeld gebracht, maar de suggestie wordt zeker gewekt in zijn relatie met zijn zwarte collega en hoe hij in die slowmotion sequentie naar die zwarte jongeman kijkt. Dat wij die vent dan als "tuig" zien, komt voornamelijk door de generaliserende blik van Travis waardoor wij naar de wereld kijken.

Maar of dit zo nieuw was betwijfel ik een beetje: Birth of a Nation wakkerde de discussie (onbedoeld, dat wel) al aan in 1915 en bijna vijftien jaar voor Taxi Driver deed To Kill a Mockingbird dit nog een keer. Bedoeld ditmaal.

Die juiste woorden zocht ik

Ben het er nog steeds niet mee eens.