Taxi Driver (1976)

In het begin nog wel te pruimen maar naar het einde toe wordt de film vreselijk saai en langdradig. Tegenvaller.

Ik ben nog steeds benieuwd naar dat arbeidsbureau..

Haha, excusé.

Misschien vergis ik me als ik het over een arbeidsbureau heb maar in ieder geval dat gebouw waar hij zich voor werk aan komt melden waarna hij zegt: Sorry ik kan niet werken. s'nachts ben ik taxichauffeur en overdag slaap ik. Vervolgens vraagt hij haar mee uit.

Accepté.

Het is het campagnebureau van een senator, waar Betsy vrijwilligster is. Die senator vervult links en rechts nog een rolletje in de wereld van Bickle. Daar zit dus een link. Vond je opmerking daarom wat vreemd, ook omdat je de term oppervlakkig gebruikt.

Vandaar, dat stukje heb ik dus gemist. Ik zal hem nog wel een keer kijken. Misschien dat ik de film dan wel kan waarderen.

Het cirkeltje is in ieder geval alvast rond.

Mooie film dit. Robert DeNiro als Travis Bickle is een goede keus geweest. Ik vind vooral het einde van de film erg interessant. Ik dacht eerst dat het een droom was oid, maar blijkbaar heeft Scorsese zelf duidelijk gemaakt dat het geen droom of dying wish is. Maar als het einde dus daadwerkelijk gebeurt dan is het alsnog geen happy end. Travis die met een spastische beweging de binnenspiegel grijpt duid er op dat er nog steeds iets mis is met hem. Meer alsof het een kwestie van tijd is voor het misgaat...

Wat verwachtte je dan? Een grove actiefilm met stoere praat? En hoezo langdradig? Dat valt allemaal wel mee.

Met Taxi Driver beeldt Martin Scorsese een slapeloze kijk door de schooierige straten van New York door de ogen van de vervreemde en mentaal onstabiele taxi chauffeur Travis Bickle. Een rol die erg intens wordt gespeeld door Robert De Niro en waarschijnlijk de beste rol is die hij ooit heeft mogen spelen in zijn carrière. Martin Scorsese is natuurlijk absoluut geschikt voor een film zoals deze en weet de donkere en walgende kanten van New York erg duister en realistisch in beeld te brengen. Erg verontrustend, maar toch ook wel apart om naar te kijken. De sfeer springt helemaal van het scherm, het volk dat je buiten het autoraampje ziet rondlopen, de bombastische jazz muziek die bijna als een mokerslag aankomt. Deze is dan ook prachtig in elkaar gezet door Bernard Herrman, wat overigens zijn laatste score was. De trieste situatie van Bickle is ook prachtig op beeld gezet. Zijn pogingen om iets op te bouwen die falen. Hij wordt langzaam helemaal verbruikt door het volk om hen heen, waar hij de pest in heeft. Zijn psychopathisch en mensenschuw gedrag groeit naarmate de film vordert. Algeheel is Taxi Driver een blik in de donkere steden van New York vanuit een onverbiddelijk geïsoleerd perspectief.

zeker niet slecht! had er misschien meer van verwacht aangezien de meewerkende namen en rating! Hij zeker niet overschat

een krappe 3 sterren een 6je, vond hem erg tegenvallen alhoewel de Niro wel goed speelt.

Misschien mijn verwachting te hoog door de hoge rating.

Je moet de film gewoon over een maandje ( wie weet ) nog een keer proberen. Toen ik de film voor het eerst zag kon ik 'm ook niet zo goed waarderen.

haha ik ben nu Shane aan het kijken, en ben ervan overtuigd dat De Niro hier z'n inspiratie vandaan haalde (spiegel scène)

Ik geloof dat die dialoog ook improvisatie van De Niro was. Ik meen dat gelezen te hebben op IMDb.

Ja, volgens mij ook improvisatie van DeNiro.

(Schijnt dat in het originele script geen dialoog voor de spiegelscène geschreven was. DeNiro wilde hier iets mee doen....)

http://sensesofcinema.com/2005/37/taxi_driver/

http://tvtropes.org/pmwiki/pmwiki.php/Main/YouTalkinToMe

Ik zei ook alleen dat hij z'n inspiratie daar waarschijnlijk vandaan heeft, dan kan het voor de rest nog wel geïmproviseerd zijn.

ROBERT DE NIRO’S TAXICAB LICENSE, 1975

Zie hier!

Geweldig!!

Haha, dat had hij zeker Number23. Wist je overigens dat Scorsese twee cameo-rolletjes heeft in Taxi Driver? De eerste is als een bijstaander op straat en de tweede cameo is als de psychopatische ex-man in Bickle's taxiwagen die zit te bedenken hoe hij zijn vrouw gaat afknallen met een Magnum44.

En dat nog wel voor iemand die niet de voorkeur heeft om te spelen in zijn eigen films.

Dat je de film langdradig vind is absoluut te begrijpen, maar saai vind ik dan hoe dan ook absoluut niet.

Taxi Driver is de geïsoleerde vertelling van het trieste personage Travis Bickle. Deze rol wordt prachtig neergezet door Robert De Niro, en we worden op een aparte manier geconfronteerd met de eenzaamheid en de aard van deze man. Ook de sfeer van New York is weer geweldig neergezet in deze film. Na Mean Streets zet Martin Scorsese opnieuw weer een rauw maar realistisch New York neer door vunzige en sleazy beelden te tonen van deze grote stad. Hij maakt gebruik van shots van deze stad die wij, als kijker, eigenlijk niet willen zien in het echte leven maar toch niet kunnen ontkennen. Buiten dat komt de jazz muziek die we regelmatig horen in de film ook echt zeer goed aan bij deze film. Het personage Travis Bickle: zijn manier van communiceren, zijn ideeën (die hij constant opschrijft) en zijn uiteindelijke doelloze plan maken hem tot een bijzonder interessant personage. Taxi Driver is sleazy, onverbiddelijk, aangrijpend maar bovenal lelijk in zijn pracht.

Misschien dat Paul Schraders Light sleeper je dan ook wel zal bevallen.

Bedankt voor de tip. Het lijkt me een zeer interessante film.

Wat ik mooi vind aan deze film: in de jaren van de Vietnamoorlog was er een kloof ontstaan tussen de militairen in Azië en de opkomende pacifistische hippies. Dit wordt dan ook als reden aangeduid vaak voor de verwarring en de ontaarding van terugkerende veteranen: ze herkennen het land en hun medemensen niet meer; ze hebben die omslag nooit echt beleefd.

Welnu, terwijl veel mensen sympathiseren met die hippies en hun ‘vrije geesten’, heb ik een hekel aan dat soort. De Vietnamoorlog was een nodeloze en mislukte oorlog en ik ben blij dat kapitalistisch Amerika daar een halt is toegeroepen. Maar dat doet niets af aan de dappere individuen die wel hun leven in de waagschaal stelden in de jungle terwijl die hippies alleen maar stoned riepen hoe gewelddadig de wereld wel niet is. Ook de ontvangst, na terugkeer, van veteranen is schandalig; hondenpoep werd naar ze gesmeten op de vliegvelden.

De woede van Travis op dat ‘nieuwe Amerika’ is dus deels ook doordat, datzelfde Amerika de reden was voor alle doden in Vietnam! De publieke opinie kwam door tot in Vietnam wat velen demoraliseerde en ze een nog makkelijkere prooi voor de Vietcong maakte.

Ik vond zijn killing spree dan ook de geweldigste scène van alle; dood aan de decadentie!

@jimmydl,

je kaart hier dan ook een flink dilemma aan: natuurlijk hebben 'die hippies' gelijk wanneer ze zeggen dat de wereld gewelddadig is. Oorlogen worden nooit op een humane manier gevoerd en dood en verminking is het gevolg.

Tegelijkertijd maken wij zelf de oorlogen en dwingen we jonge mensen in de bloei van hun leven als soldaat deel te nemen aan die oorlogen. En bij thuiskomst krijgen ze dan idd stank voor dank. En ze staan er ineens alleen voor in een land dat hen niet meer verwelkomt. Vervreemding is dan hun lot.

Het levert vele gebroken levens op, helaas, maar zo nu en dan ook een film als Taxi driver die zo'n gebroken leven een naam en een gezicht geeft. (Een schrale troost misschien).

@Yorgos

Eens. Ik vind die oorlogen (als klein onderdeel van mijn algehele interesse in de Koude Oorlog) zeer interessant, ken de feitjes, zag vele films (o.a. Dr. Strangelove, Hamburger Hill, Deerhunter en Jacob's Ladder), las er veel over, zag docu's etc. Maar altijd had ik een onbevredigd gevoel dat ik nooit echt zou begrijpen wat er gaande was in deze tijd, die ik als 23-jarige (geboren in het eind; 1989) nooit beleefde. Tot ik deze film dus zo'n 5 jaar geleden voor het eerst zag. Scorcese laat in deze film meer de existentiële pijn van de veteraan zien, dan in alles dat ik zojuist opsomde.

Nogmaals: die oorlogen in Korea en Vietnam waren fout en zouden nooit gevoerd mogen worden. Maar als je het niet op een politiek maar een menselijk niveau bekijkt dan kan je alleen maar respect hebben voor die soldaten (ookal was de reden van hun aanwezigheid ziekelijk) die echt leefden, de grenzen van het draaglijke exploreerden, i.p.v. met z'n alleen jointjes roken om een kampvuur zittend en aan elkaar uitleggen hoe de wereld er uit dient te zien.