Taxi Driver (1976)

ArnoldusK schreef:

O, nee? Dan heb je zeker nooit Mike Leighs Naked gezien??

Ik zou zeggen, ga buiten spelen ofzo en zodra je een keer enigszins volwassen bent, opnieuw beginnen met een klassieker zoals dit. Waarschijnlijk ga je je dan schamen over wat je nu roept.

Deze film nog niet eens zo lang geleden voor het eerst gezien. Altijd onthouden dat Robert De Niro en een jonge Jodie Foster er in spelen.

Onlangs via een stukje over mijn favoriete TV-serie Moonlighting ontdekt dat Cybil Shepherd er ook in speelt. Hmmm, vreemd dat ik dat niet meer wist en al helemaal na de film gezien te hebben! Wat een oogverblindende schoonheid was zij toch. Je moet wel echt homo zijn om niet acuut verliefd op haar te worden (ok, dat is misschien een tikje overdreven )

Alleen al de moeite waard om deze film te kijken.

Je ziet snel dat je naar een groot regisseur zit te kijken. Heerlijk sfeervol.

Verder zeer goed geacteerd door de hoofdrolspelers en een lekkere harde climax.

Je weet van tevoren in welke tijd een film speelt. Dan moet je je verwachtingen daarop afstemmen.

Interessant.

Een gegeven waardoor je spontaan zin krijgt om hem te kijken. De uitwerking, redelijk geslaagd. Hier en daar komt Hollywood toch wat te veel naar voren. Verder gewoon een erg goede film die niet verveeld.

Travis die steeds verder doorslaat en mentaal steeds vervreemder raakt van de echte wereld is erg interessant. Een goed voorbeeld hiervan is dat hij een vrouw mee neemt naar een pornobioscoop zonder er ook maar even bij stil te staan dat het een heel vreemde actie is. Een gegeven waar naar mijn idee meer mee gedaan had kunnen worden. Er wordt al veel aan gesleuteld alleen je merkt gewoon dat Hollywood er achter zit. Het blijft allemaal wat oppervlakkig. Nergens heb je het gevoel dat hij echt aan het doorslaan is of dat hij serieuze hulp nodig heeft. Hollywood komt zoals wel vaker erg bang over, bang om te falen. Net dat ene beetje te ver gaan en voor veel ophef zorgen.

Er was één ding dat wel weer erg niet hollywoods aandeed, De relatie tussen Travis en de vrouw van het arbeidsbureau. Je zou verwachten dat dit zich zou ontpoppen tot een mooie relatie alleen niets is minder waar, het is naar een uurtje al gedaan. En daar blijft het bij. Dit voelde eigenlijk als een totale opluchting aan. Geen mierzoet liefdesgemeumel maar gewoon strak bij het verhaal blijven en een mooie wending er aan geven die Travis zijn dalende lijn versterkt.

Muziek was redelijk goed. Vaak niet heel erg opvallend maar ook niet storend. Het voegde niet echt iets toe aan de film alleen dit was niet vervelend.

De Niro zet een primo rol neer. Hij weet zijn personage goed diepte te geven. Zijn versierpogingen zijn hilarisch goed en erg leuk om naar te kijken. Foster deed het toen ook al erg goed, ik herkende haar bijna niet.

Goede film, mist wat overtuiging alleen gelukkig valt de film ook nergens door de mand.

3*

Welk arbeidsbureau?

Zeer goed film die echt boeiend is. Dankzij een goede combinatie van acteurs en regisseur is dit een geslaagd werk dat bovenaan hoort te zijn.

Ik hoorde veel lof over deze film en ze hebben gelijk.

Ik vond Taxi Driver zeker geen onvergetelijke film klassieker.

Het is een soort van 2 uur durend verhaal over een personage dat me niet echt kon boeien. Een taxi chauffeur met een leven dat zich beperkt tot z'n werk en sexfilms kijken.

Tussendoor verprutst hij nog een date met de erg mooie Betsy, ergert zich aan het tuig op de straat en doet hij thuis stoer voor z'n spiegel met wapens die hij illegaal kocht.

Tot dusver een weinig boeiende film.

Het werd beter vanaf hij het kindhoertje Iris leert kennen en ervoor gaat zorgen dat ze weer een beter leven krijgt. Dit gaat ook gepaard met wat actie scene's. Helaas kwam het bloed dat daarbij gebruikt werd erg nep over... het had een oranje kleur.

De betere acteerprestaties in deze film vond ik van Harvey Keitel en Jodie Foster komen.

Robert De Niro vind ik veel beter in z'n latere films.

2 sterren

Da's weer eens een keertje iets anders.

Ik kan StevenMighty begrijpen. Ik vind hem in The Deer Hunter ook beter.

Bijzonder sterk! Mooie sfeer. Heerlijke soundtrack. Pakkend verhaal. Er valt niks te klagen.

Interessant om te weten dat Scorsese tijdens het lezen van het script zich veel identificeerde met de hoofdpersoon Travis. Helaas dat iemand als Hinckley dit iets te serieus nam. Tja.

Film blijft nog steeds vermaken na inmiddels 3e kijkbeurt. Terecht een klassieker. 8/10.

Imponerend epos over een jonge uitgebluste twintiger die geen doel meer in het leven heeft. Dat ontaard uiteindelijk in een epische climax, maar het is met name de weg ernaar toe waarmee Scorsese indruk maakt, al had hij naar mijn idee nog wel iets meer de randjes op mogen zoeken, het blijft allemaal tamelijk 'vriendelijk'. Daarmee is ook meteen mijn enige punt van kritiek geuit, want zowel het acteerwerk, het plot met al zijn drama en de heerlijke authentieke cinematografie tillen de prent absoluut naar een hoger level.

Hele interessante film!

Jammer dat ik zo lang gewacht heb om hem

eindelijk eens te gaan bekijken.

de Niro zet een goeie rol neer als een gefrustreerde jonge man

met psychische problemen dat als maar verergert.

Het blijft boeien tot het einde!

4*

Acteerwerk was knap, goede sfeer.... maar daar stopt het.

Met het plot kon meer gedaan worden

De Niro trekt het tot 3*

De hele week op al classic toer. Deze gaat er vanavond in. Verheug me er nou al op, want deze heb ik echt al te lang niet meer gezien

Ik deel niet graag lagere cijfers uit dan 2, voornamelijk omdat deze vooral worden gebruikt om slechte films nog verder de grond in te stampen. Maar een film die zo hoog staat aangeschreven kan het wel hebben. Ik vond De Niro een waardeloze rol neerzetten, niet zielig wanneer hij zielig moest zijn, niet grappig wanneer het grappig moest zijn, niet serieus te nemen en bovenal het karakter van een deur-aan-deur verkoper.

Ik kreeg plaatsvervangende schaamte van de beroemde spiegelscène en toen hij op het laatst ook nog met een hanenkam aan kwam zetten moet er een handafdruk op mijn voorhoofd te zien zijn geweest, het deed me denken aan een slap aftreksel van Mickey Knox, maar ik weet nog steeds niet goed of ik het als een grap moest zien of serieus moest nemen.

Ik ergerde me daarnaast nog kapot aan de soundtrack, een smooth newyorkish jazz deuntje dat gewoon eindeloos achter elkaar gebruikt en herhaald werd, om gek van te worden. En ook de eindscène viel tegen, na de hele opbouw naar zijn krankzinnigheid had ik de finale wel wat extremer verwacht.

Etc. etc.

Nou ja, deze meningen moeten er ook zijn, denk ik. Ik bedoel, daar is juridisch vrij weinig aan te doen, toch?

haatzaaierij misschien?

nee hoor beste, slechts een minuscuul vleugje ironie...

Verder totaal niet met je eens, maar inderdaad: wat een afschuwelijke soundtrack. Zet wel een broeierige sfeer neer, wat ongetwijfeld de bedoeling moet zijn geweest, maar na de zoveelste keer neemt de ergenis de boventoon en dat is een wat minder gunstig effect. Jammer dat ik dat moet zeggen over de laatste score van wijlen Bernard Herrmann...

Deze rol heeft nochtans zijn carrière bepaald en wordt nog steeds aanzien als één zijn hoogtepunten. Sterker nog, Travis Brickle is één van de meest memorabele karakters uit de geschiedenis van Hollywood geworden. Een icoon, zowel voor het publiek als voor collega acteurs. Ik denk dat die beheerste, onderdrukte, zogenaamde emotieloze, ondoorzichtige vertolking daar alles mee te maken heeft.

De waanzin en razernij van De Niro in zijn nog rauwe vorm, nog niet op automatische piloot.

Ik kan wel begrijpen dat sommige mensen bij het bekijken van een film buiten zijn context niet zo van hun sokken geblazen worden (ik ben bv. niet zo gek van Citizen Kane). Maar dit was destijds wel DE film die iedereen moest zien.

Later herbekijken gebeurt dan steeds met een bang hart, maar deze heeft niets van zijn kracht ingeboet. Zoals het terugzien van een oude liefde: zij is ouder, maar de passie die je destijds voelde is nog steeds tastbaar.

&

Heel mooi gezegd. En tel hier Raging Bull, The King of comedy (echt niet te onderschatten) en natuurlijk The Deer hunter maar rustig bij op...

Rauwe film met een krankzinnig einde waarin de jonge De Niro vele malen beter acteert dan dat hij tegenwoordig doet. Het is spijtig dat gelouterde acteurs soms zo op de auto-pilot spelen. Maar hier is hij puur en niet of nauwelijks beïnvloed door de tijd. De film, vanzelfsprekend een klassieker heeft verder niet eens zoveel om het lijf, het is De Niro waar je naar kijkt!

Daarin spant Jack Nicholson wel de kroon!

Ha! Ja, fijn dat dit eens gezegd wordt! Ik was al bang dat ik de enige was.

Jack Nicholson, Nicolas Cage, Robert DeNiro tegenwoordig.... ze schmieren er maar wat lusteloos op los... De dollars zijn binnen, de Lifetime Achiefment awards staan op de schoorsteenmantel, je naam komt sowieso bovenaan de credits te staan, waar zou je je nog druk om maken, hè mannen??

Wie volgt?

Jack is altijd Jack. Dat was vroeger ook al zo.

Ik denk als je op een gegeven moment zoveel films hebt gemaakt en wij als liefhebbers dus gezien hebben van deze mannen dat je de trucjes en maniertjes wel een keer kent. Hoeveel verschillende personages kan je spelen zonder verschil te laten zien? Het maakt waarschijnlijk ook veel uit wie hen regisseert en stimuleert tot hogere prestaties.

Ja, maar vroeger kon nog wel eens erg goed en opmerkelijk uit de hoek komen zoals in Five easy pieces of Chinatown. Met As good as it gets of The Departed is hij geen schim meer van wat ie vroeger was...