The Passion of the Christ (2004)

Ik denk dat de zucht vooral op het eerste stukje slaat blonde.

Ramon en andere "laagstemmers" geven toch hele onderbouwde kritieken, is dat dan meteen elkaar nablaffen, wat een onzin.

dat sloeg op de opmerkingen dat hoogstemmers geen argumenten zouden geven. waarmee ook geïnsinueerd werd dat ´we´die dan niet zouden hebben. ik vind juist dat veel mensen hier elkaar napraten. en daar bedoel ik echt jou, ramon of andere vaste MM niet mee. dat zijn meningen die ik echt wel op prijs stel (vond ik even nodig om te vermelden). in mijn omgeving, maar ook hier op de site komen flauwe argumenten van mensen waarvan ik weet dat ze die niet zelf hebben verzonnen.

blijft wel staan dat ik vind dat de film wel erg veel kritiek krijgt. sommige kritiek ben ik het mee eens, sommige kritiek begrijp ik, maar sommige kritiek komt op mij over als schoppen. Argumenten die niet fair zijn.

Ik begreep er ook geen reet van, en ben toch best in grote lijnen bekend met het verhaal (heb nog geen 3 maanden geleden bv. The Last Temptation of Christ nog gezien)

Nou, je bent wel degelijk een van de eerste 'hoogstemmers' die met argumenten komt.

zie de stukken van esteban en dionysus. beter verwoord dan mijn stuk (iig die van dionysos). enne dat komt omdat we redelijk alleen staan in onze mening hier

Anti-semitisme, wel of niet te volgen met bijbelkennis, niet te pruimen voor atheisten, onjuiste taalkeuze, historisch niet correct..........ik heb werkelijk geen enkel van deze argumenten aangevoerd.

- ik ben de film gaan kijken naar aanleiding van de heisa eromheen.

- ik ben de film ook gaan kijken omdat ik Pasolini's versie in mijn top 10 heb staan en hoopte op een zelfde poetische ervaring.

- een film vol martelingen zou best eens kunnen slagen als je het niet op zo'n botte oppervlakkige wijze doet als Gibson hier laat zien. En dat Hollywoodjasje had ie de film ook niet aan hoeven te doen

Bovendien wist Gibson wel degelijk dat ie de film zonder visies en achtergronden niet kon laten slagen. De 3 flashbacks in het verhaal zijn een vluchtige poging om de film toch nog een bepaalde diepte mee te geven (wat helaas mislukt)

Ik mis diepte, connectie, poezie en gevoel bij Gibson's Jezus en dat reduceert Gibson's film tot een saaie bloederige martelgang voor mij.

Bovendien bash ik een film alleen als ik 'm vreselijk slecht vind. Ik hoef niet naar redenen te zoeken, die geeft Gibson me wel genoeg. En als ik met negatief commentaar niet meer weg kan komen, als ik altijd maar rekening moet houden met tere zieltjes dan gaat MM het EO pad op en daar heb ik geen zin in. Feit is dat ik het onbegrijpelijk vind dat mensen deze film waarderen en dat spreek ik dan ook uit. Verder heb ik beweerd dat een 'groot aantal' mensen hun hoge stem niet onderbouwen en niet 'alle'.

:) ok.

ik pakte overigens voor het gemak alle punten van kritiek van alle mensen aan. ondanks dat ik je had geciteerd, was mijn stuk niet tegen/op jou gericht.

natuurlijk zeg ik niet dat je geen kritiek mag hebben. bashen is echter wel een goed woord in deze. sommige mensen slaan door in het bashen en dat vind ik jammer, want dat maakt het voor mij moeilijk ze serieus te nemen. Ook ik heb het over ‘veel’ en niet ‘alle’.

Pasolini's versie heb ik opgenomen en zie ik met hoge verwachtingen tegemoet.

oh, ja... die ene ster is voor de make-up, de acteerprestatie van Caviezel of de cinematografie?

Op verzoek van Mr. Blonde nog maar even opgezocht.

Understatement.

Aha, als het maar zo exrravagant mogelijk in beeld wordt gebracht is de impact groot ?

Deze manier van werken verschilt weinig met die van een willekeurige actie b-film.

Dus negeer je de kritiek ?

Symboliek is de kunst van het weglaten. Il Vangelo Secondo di Matteo gisteren gezien ? Dat is symboliek.

Wat Mel Gibson hier toont is ordinaire Jezuskitsch.

Dat wisten we al toch ? Zien we dagelijks in het journaal.

Dat Mel Gibson karikaturen en overdrijving nodig heeft om zijn punt te maken is een zwaktebod.

In deze vergelijking die je maakt is Mel Gibsons films niet het schilderij. Il Vangelo Secondo di Matteo is het schilderij, The Passion de voorstelling in Klepzeiker stijl.

Kromme redenering. Als de emoties niet in de film zitten, komen ze niet bij mij als kijker hoor.

Eens, hoewel ik vind dat bij de katholieke kerk dit teveel wordt geexploiteerd. Deze aandikking van het an sich al zeer indrukwekkende verhaal zie je terug in deze film.

Ik vraag me af wat jij dan onder mystiek verstaat. Ik vind de mystiek ver te zoeken in deze film. Mystiek betekent namelijk dat er iets te raden over blijft, wat deze film met z'n recht voor z'n raap-stijl absoluut niet mogelijk maakt.

Nou, ik zal je eerlijk zeggen......ik zou 't niet weten. Caviezel maakte weinig indruk met zijn mooie koppie en zijn stilzwijgen, de cinematografie was ooit aardig maar verre van indrukwekkend (kreeg meer de indruk van een Bruckheimerfilm).......

Vooruit dan, de make-up!

LOL

Ik ben het geheel met kappeuter eens: ontzettende cliche sentimentaliteit die mij aboluut niet kan raken. Vluchtige soapverwikkelingen als je het mij vraagt. Ik wil poezie en kracht.

Oei, nu kan ik dadelijk weer dekking zoeken: als je niet ziet dat de Jezus/Satan-scene in Pasolini's film 1 van de hoogtepunten in de cinemahistorie is, erger nog, de scene in Gibson's film daarboven stelt dan neem ik je nimmer meer serieus. Sorry.

Haha die scene ook waarin we ontdekken dat Jezus de hoge tafel heeft uitgevonden!! Wat was dat slecht!! Marc-Marie Huibrechts (sp?) was laatst bij BVD om over deze film te praten, die kon daar erg leuk over vertellen

......Take this and drink. This is my blood, spilled for you and for many. Do this in memory of me.

De volgende conversatie (die trouwens ook in Pasolini's Vangelo zit) is gewoon erg krachtig,

Satan: Do you really believe that one man can bear the full burden of sin?

Jesus: Shelter me, O Lord. I trust in you. In you I take refuge.

Satan: No one man can carry this burden, I tell you. It is far too heavy. Saving their souls is too costly. No one. Ever. No. Never.

Jesus: Father, you can do all things. If it is possible, let this chalice pass from me... But let your will be done, not mine.

Precies, de kracht zit hem dus in de bijbelteksten.

Dat je een filmliefhebber niet serieus neemt omdat je het niet eens met 'm bent zegt toch meer over jou dan over mij.

Nee hoor. Die film bied voor mij veel meer. The passion rukt een paar teksten uit zijn verband en verfilmd het met plat simplisme.

Il Vangelo is visueel indrukwekkend, veel emotioneler, legt de focus totaal anders en behoud de context.

Vooral omdat in Il Vangelo het treuren van de moeder en discipelen van Jezus minder krachtig in beeld wordt gebracht dan in The Passion.

Ik vind het moeilijk om te begrijpen dat iemand the passion visueel even indrukwekkend en emotioneler kan vinden dan Il Vangelo. Eigenlijk zelfs totaal onbegrijpelijk.

Ook daar begrijk ik helemaal niks van. Alleen de close up van Maria in Il Vangelo doet me me al meer dan de hele film van Mel Gibson.

Die Jezus/Satan ontmoeting in Il Vangelo is niet indrukwekkend om de gebruikte woorden maar juist om zijn beeldtaal Diesel. Echt een meesterlijke scene.

Maar ik zal wel mijn woorden mbt 'serieus nemen' maar terugnemen want dat ging misschien wel wat te ver ja.

Ik vond het nogal moeilijk te verkroppen dat je het kunstwerk in die scene uit Il Vangelo niet zag.

wel grappig dat jullie deze gebeurtenissen als n historische feit zien, terwijl het n evangelie is dat pas honderden jaren later is geschreven

ik zelf had n onafhankelijke view op de film

de romeinen deden hun werk en de joden executeerde n ketter (wat die ook was volgens hun)

(er al die haar pigmentie gedoe kun je opzoeken op google )

Bron?

Heb de film met mijn ouders gezien, zij waren enorm onder de indruk. Voor hen was het een echt uitje, ze gaan niet vaak naar de film en daarom begreep ik best dat zij het een zeer indrukwekkende film vonden. Zelf geloof ik in het bestaan van Jezus met alles erop en eraan en ik was daarom erg benieuwd naar deze verfilming. Aangezien ik nogal kritisch ben als het gaat om de invulling van het christelijk geloof én ik graag en veel film kijk en dus weet waar ik op moet letten, heb ik deze film met argusogen bekeken... Ik heb een groot deel van de reacties gelezen nadat ik de film heb gezien (ik ben eerlijk, ik heb een deel overgeslagen van voor 1 april) en het grappige is dat ik het zowel met een heel aantal zogenoemde 'laagstemmers' eens ben, maar ook wel met een aantal 'hoogstemmers'. Omdat ik al gewaarschuwd was dat het nogal bloederig zou zijn, viel dat me nogal mee. Een aantal kleine details vond ik juist mooi, maar heb veel bombastische scènes met een flinke korrel zout genomen. Ik heb op dit moment nogal wat gemengde gevoelens dus en ik kom hier later nog eens op terug. 'k Heb 'm trouwens tussen goede vrijdag en pasen gezien, waardoor het symbolische gehalte wel versterkt werd (voor mij dan )Ik hou trouwens wel van een pittige discussie hoor, vind het een beetje flauw om elkaar persoonlijk aan te vallen op kleine opmerkingen. Veel gelovige mensen verkeren veel in hun eigen wereldje (ik weet daar alles van) en vinden het maar moeilijk om met gezouten kritiek om te gaan. Helemaal jammer vind ik het dat sommigen dan afhaken omdat ze beledigd zijn... I'll be back! Grtz

De film is wel heel erg gefixeerd op alle martelingen die hij "waarschijnlijk" heeft moeten ondergaan. Daar draait de hele film ook om, denk ik, werd er op het laatst wel wat misselijk van.

Maar het pakt je wel zoiets, vooral de vraag of het zo allemaal gegaan zou zijn. Niet voor kijkers met een zwakke maag!

hoezo bron ?

iedereen weet dat dit n versie van n bepaalde evangelie is , en dat maakt het nog steeds geen historisch feit...

Ik zag gister een theoloog op televisie:

Als je The Passion kijkt denk je dat Jezus in z'n leven niks anders heeft gedaan dan in elkaar geslagen worden!

Een beetje late reactie, maar kom:

Is dat nog een understatement, holy shit...;)

Uiteraard is extravagante visualisatie geen garantie voor succes. Ik kan het met je eens zijn dat deze en een actie b-film qua aanpak niet veel van elkaar verschillen; in beide gevallen laat men de kijker zwelgen in geweldadigheid. Maar ik vind dat er ook een groot verschil in zit. Die B-film gaat niet dieper dan de oppervlakte, raakt hem zelfs niet eens: het geweld als doel op zich.

In deze film is het geweld een middel om een ander doel te bereiken, namelijk het tonen van bovenmenselijk leed. Wanneer dergelijke zaken worden behandeld, lijden, extreme fysieke pijn, dan is enig visueel extrapoleren een "positief" versterkende factor wat mij betreft.

In deze religieuze/katholieke context heeft het nog een extra impact op mij, omdat ik niet kan bevatten dat iemand zich zo passief overgeeft aan de meest gruwelijke martelingen in naam van een hoger wezen. Alleen zo vind ik de persoon jezus interessant, anders niet. Maar dat is maar net hoe je persoonlijk tegen religie aankijkt, natuurlijk.

Dat doe ik geenszins, ik bedoelde er slechts mee te zeggen dat het me niet nodig leek om in mijn stuk wéér die martelingen aan te stippen, omdat er al veelvuldig over gesproken was. Ik zou nauwelijks iets nieuws te melden hebben.

De kunst van het weglaten?? De kunst van subtiliteit eerder. En toegegeven, dat kunstje heeft Gibson nog niet helemaal door [understatement! ].

Echter, ik moet wel zeggen dat ik dergelijke symboliek wel raar zou vinden in een film die verder zo ongenuanceerd is en meteen doorstoomt naar de essentie.

Il Vangelo... heb ik niet gezien, wat ik er zoal over gelezen heb zal ik hem ook niet interessant vinden. Ik begreep dat dit echt over het leven van jezus gaat en daar heb ik gewoon niets mee. Zoals hierboven al gezegd ben ik alleen geboeid door de jezus als "martelaar".

Dat het bekend is is natuurlijk geen argument om er dan maar geen film van te maken waarin dit aspect benadrukt wordt. Dan maak je een heleboel media overbodig.

Wat dat zwaktebod betreft, zie de repliek over symboliek.

Ik betwijfel overigens wel of Gibson tot meer in staat is, waarschijnlijk niet, maar dat is bij deze film weinig relevant.

Nu probeer je me te overtuigen met een film die ik dus nog niet heb gezien, ik kan hier derhalve niet op ingaan.

Ze hoeven ook niet te komen, ik zeg alleen dat dergelijke schouwspelen dit als uitgangspunt nemen. Emotie opwekken met beeld, in plaats van deze te versterken met emotionele beelden.

Een logisch gevolg dus. Die exploitatie is juist wat mij aantrekt in het catholicisme.

Mystiek is het raadselachtige, geheimzinnige inderdaad. Voor mij heeft de katholieke kerk dat wel, ondanks dat je bij de beeldende kunst veelal precies weet waar het over gaat. Die hele poppenkast herbergt iets mysterieus voor me. Kracht uit onderwerping, vroomheid in combinatie met de visuele bombast. Het zijn zaken die ik fascinerend vind, in die zin dus mystiek.

Aangezien deze film in dat verlengde ligt, is het hier niet anders.