Rocco e i Suoi Fratelli (1960)

Ik kan nu wel een essay schrijven over tal van details, maar ik moet stellen dat ik me kan vinden in de mening van The One Ring.

De film krijgt ook van mij: 3.5*

Als de metselaar aan een huis begint, gooit hij de eerste steen op de schaduw van de eerste voorbijganger. Waarom? Omdat hij iets moet opofferen om een stevig huis te bouwen.

Het verhaal in de film Rocco e i Suoi Fratelli heeft een prachtige compositie. Zoals er aan een hand vijf vingers zitten, zo bestaat de film uit vijf hoofdstukken. Aan ieder van de vijf broers wordt een hoofdstuk opgedragen, maar is dus niet specifiek gericht op een van de broers. Een wijsvinger springt meer in het oog dan een middelvinger.

De krachtige indruk die de film van Visconti achterlaat, ontstaat vooral doordat in het uitgebeelde gezin het spanningsveld zich heel rustig ontwikkelt. Na het overlijden van de vader is de familie verhuisd van het platteland naar de stad. Nooit worden de emoties van hen in hun nieuwe omgeving kant en klaar in de film voorgekauwd.

Het leven in de grote stad, met nog onbekende ‘verlokkingen’, vraagt een heel ander soort geslepenheid om te overleven dan het leven in een dorp. Het gevolg van een keuze in de stad lijkt voor een verse ex-plattelander nog allerlei onoverzichtelijke kanten uit te kunnen waaien. Het kan goed of fout uitvallen. Het lijkt een ongrijpbaar spel dat zich afspeelt tussen het bovenmenselijk lot en de eigen verantwoordelijkheid.

Hoe hou jij je als opgroeiend mens staande in een vreemde omgeving? Ook al is een familierelatie vergiftigd, hoe ver gaat de rugdekking van de andere gezinsleden dan toch nog voor een afgedwaald gezinslid? Met het neerzetten van twee uitersten, een winner en een loser in het gezin, confronteert Visconti de kijker op een sterke manier met een aantal afwegingen over o.a. deze twee vragen. Hij doet dit zonder dat hij als mens een oordeel wil vellen over een ander mens.

In sommige reacties bij deze film lees ik klachten over het overdreven overkomen van onderdelen in de film. Bij mij komen de scènes juist allemaal uiterst beheerst over. Ook de scènes met zeer heftige emoties zijn steeds heel doelmatig gestileerd. Erg bewust met wat onderkoelde Italiaanse warmbloedigheid. Bij het uitbeelden van een fictieve realiteit moet de werkelijkheid juist geweld aangedaan worden. Dit om de verbeelding met inlevingsvermogen extra te prikkelen. Een speelfilm moet zich toch echt wel blijven onderscheiden van een documentaire.

Mooie post waar ik me grotendeels in kan vinden.

Wat zeg je dat mooi.

Prachtig! Ramon verwoordt alles heel mooi in zijn recensie op pagina 1. Ik sluit me erbij aan, maar geef een halfje lager.

Masters of Cinema brengt deze film in februari op DVD uit. Viel me al op dat de bestaande Engelse editie Out of Print aan het gaan was. Volgens Amazon zou het een 3-disc gaan, ben benieuwd of dat klopt.

Hmmm.. En weer is Jeroen me te snel af..

Hier de link naar Amazon!

http://www.amazon.co.uk/Rocco-his-brothers-Masters-Cinema/dp/B0010NWANG

Ziet er naar uit dat het wel een 3 disc versie wordt..

Via het Criterionforum!

Wansmakelijk familiedrama over ene Rocco en zijn broers, waarbij het vooral met broer Simone niet te goed botert vanwege een lekkere prostituee. Niet alleen is dit cinematografisch een dikke nul (zelden zo’n eentonig staaltje standaard camerawerk gezien), inhoudelijk noch narratief komt het ook maar een beetje lovenswaardig uit de hoek. Terwijl we bijvoorbeeld met moeite de tijd gehad hebben om de karakters te leren kennen, gooit Visconti er na amper 20 minuten draaitijd en een mislukte boksmatch er al een waanzinnig gewelddadige wending in die zo uit één of andere exploitationfilm zou kunnen komen. Een uurtje luidruchtige dramatiek en agressie later wordt er zelfs nog een schepje bovenop gedaan.

Veel goedkope sensatie en shock value dus, bijzonder leeg en nauwelijks geloofwaardig binnen het geheel. Over geloofwaardigheid gesproken, het ongenuanceerde zwart wit beeld dat we krijgen van goed en kwaad helpt ook niet echt. Rocco is zo heilig dat zelfs Jommeke een stuk krapuul zou lijken ernaast, terwijl Simone op een haar verwijderd is van de duivel in hoogst eigen persoon. Nog nooit zo’n idiote personages gezien.

En dan hebben we nog de typische sjokkende moeder natuurlijk die daar allemaal van afziet, en zo theatraal als mogelijk met haar armen in de lucht zit te zwaaien telkens wanneer ze haar beklag doet (uiteraard voorzien van de meest treurige riedeltjes u zich kan voorstellen). Qua hapklare emotie verslaat de film een heel seizoen Oprah en Dr Phil tesamen. Al vergelijk ik het gezien de portie goedkope sensatie misschien beter met de Jerry Springer Show.

0,5*

Dit kun je toch niet serieus menen? Exploitatie-film vanwege een boksscene!?

En Elf van vandaag dan? Home Alone? Mrs. Doubtfire?

Dat Rocco werkt naar een melodramatische finale is evident verder maar dit is totaal op hol geslagen kritiek. Je zuigt dingen uit je duim om je vooringenomen lage score te kunnen rechtvaardigen. Compleet waanzinnige post dit. Totaal ridicuul en het maakt een discussie erover al op voorhand onmogelijk. Fijne kerstdagen.

Je weet goed genoeg dat ik met die exploitation-neigende scene die plotse verkrachtingsscene bedoel. Dan nog op een moment dat we de personages amper kunnen leren kennen hebben, en tussen broers!! hetgeen sowieso al moeilijk aan te nemen is . Pure sensatie dus.

Tuurlijk, maar die films zijn dan ook anders bedoeld.

De finale? Gans de film zit vol op hol geslagen dramatiek en hapklare emotie.

Tja... als jij opzettelijk verkeerd leest...

Ook zoveel.

Maakt me niet uit: verkrachting of boksscene. Het gaat mij er om dat je een oprecht bedoelde dramatische speelfilm gaat vergelijken met exploitation-cinema om je afkeer duidelijk te maken. Slaat nergens op. Daarmee kan ik iedere speelfilm ondermijnen.

Jij hebt zelf Thriller: a Cruel Picture op 5* staan, een film die enkel drijft op wraak en geweld. Exploitation in zijn puurste vorm. Er wordt daar letterlijk een oog uitgestoken (men gebruikte naar verluid een lijk) en er is zelfs echte porno toegevoegd!?Het is van den zotte dat je dit melodrama daarmee ook maar een beetje mee wilt vergelijken. Je slaat ooit vaker op hol, maar nu maak je het wel echt bont.

En dan ga je de emotie vergelijken met Dr Phil, terwijl juist de Amerikaanse drek die je zo waardeert qua emotie door Oprah geproduceerd zou kunnen zijn. Maar daar noem je het niet eens. Lege, stoere, kulargumenten, en dat terwijl ik me goed voor kan stellen dat het melodrama in Rocco sommige mensen wat tegen kan staan. Je vergelijkingen slaan gewoon door. Laat eens zien dat je rationeel bent.

Een serieus, oprecht en realistisch bedoeld drama dat echter lijkt te berusten op goedkope sensatie, stereotiepe personages, hapklare emoties en enkele (te vroeg getimde, ongeloofwaardige) shockscenes is mi perfect gerechtvaardigde kritiek. Dat vervalt in een totaal andere context bij de films die je daar noemt (jij gaat bv de hapklare emotie/sentimentaliteit ook lekker verteren bij een Carpa, terwijl een Meglio Gioventù of Passion of the Christ daar minder krediet voor krijgt). Zolang je dat niet inziet moet je zelf maar eens je rationaliteit checken en is verdere discussie inderdaad onmogelijk.

Gaat nu wel erg off-topic allemaal

Berichten verplaatst naar De Site > Algemeen > Stemmen

En heren denk aan de kerstgedachte aub...

Je herhaalt hier enkel wat je al gezegd hebt, maar je gaat er niet dieper op in.

Wanneer is iets goedkope sensatie/shock? En ga dan eens een vergelijking trekken met Thriller: a Cruel Picture?

Wanneer is iets opgelegd sentiment? En ga dan eens een vergelijking trekken met Home Alone.

In Rocco wordt er enorm veel tijd besteed aan de personages, hun onderlinge relaties, persoonlijke ontwikkeling, plotconstructie, dramatische spanningsboog en dergelijke..... Met die hele structuur wordt er opgebouwd naar emotionele hoogtepunten. Of de film dan voor je werkt of niet, je ziet duidelijk dat er via veel inspanningen gedaan zijn om uiteindelijk een emotionele reactie bij de kijker los te krijgen. In zijn (melo-)drama is Rocco oprecht. Dan kan ik er ook in mee gaan.

Home Alone is in eerste instantie een komedie. Wat denken de producers: we zullen ons ook nog even op de pathos richten. Die pathos moet ontstaan via een paar scenes tussen de komedie door en via een uitgangssituatie: ma wil met haar kind verenigd worden omdat ze zich zorgen om hem maakt. Omdat 80% van de film uit komedie bestaat is er geen tijd om de karakters emotioneel uit te werken (er uberhaupt tijd aan te besteden), werkt het sentiment niet. De muziek in de dramatisch bedoelde scenes gaat op de zenuwen werken, de traantjes ogen fake. Hetzelfde verhaal gaat op voor de zijlijn met de zonderlinge man. De emotie moet daar ook komen uit een drietal korte scenes. Het werkt totaal niet, het heeft geen diepgang en bovendien wordt daar een moraaltje toegevoegd die dan ook automatisch als opgelegd ervaren wordt.

Rocco bevat in zijn dramatische climaxen ook bombastische muziek en tranen, maar er is wel steeds naar toegewerkt via ontwikkeling in personages en plot. En daar zit 'm het verschil.

En dat geldt ook voor de 'shock-value'. In een film als Thriller staat voornamelijk 1 ding centraal. De hoofdpersoon wil wraak omdat haar verschrikkelijke dingen zijn aangedaan. Die verschrikkelijke dingen worden zo grafisch mogelijk in beeld gebracht zodat we op haar hand zullen zijn: We zien haast letterlijk hoe haar oog uitgestoken wordt en verkrachtingsscenes gaan gepaard met echte porno. EXPLOITATION Geen greintje suggestie verder. Er wordt geshockeerd om onze emoties te winnen. Niet via emotionele ontwikkeling en amper via plot. Bij Rocco niet. Daar wordt toegewerkt naar een shockerende maar onvermijdelijke confrontatie tussen broers via plot, relatieverstrengelingen en emotie en niet via cheap thrills. Bovendien is de scene die jij bedoelt verre van grafisch.... Geen tiet, geen penetratie, niet expliciet grafisch qua geweld.

Dus ik snap die vreemde vergelijkingen met Dr. Phil of een exploitationflick niet. Totaal misplaatst zelfs.

Omdat het blijkbaar niet doordringt. Vooral de eerste 9 woordjes niet.


Juist allemaal niet, dat is net mijn punt. Die verkrachtingsscene vind ik sowieso al ontzettend ongeloofwaardig, maar het feit dat ik de personages amper kunnen leren kennen heb zorgt ervoor dat ik het al helemaal niet geloof. Iemand die na een korte, oppervlakkige schets van nauwelijks 20 minuten al met zo'n heftige scene aandraaft is wmb ook puur aan het shockeren (exploitation/ shockerende scenes moeten het bij lange niet steeds hebben van de grafische details) om onze emoties te winnen. En (jou 2de vraag) bijgevolg voelt al de rest dan ook opgelegd aan. Daarnaast vind ik idd de dwingende riedeltjes en theatrale gedoe op zich ook storend in dit soort films.

Wellicht dat je dat allemaal ook kan terugvinden in bepaalde genrefilms, maar dat zijn dus andere gevallen, heb echt geen zin om daar verder nog onzinnige vergelijkingen mee te trekken. Dat is absurd en zou veel te lange zeurende posts opleveren.

WMB?

Wat mij betreft.

Echt. Jij bent SFOS wat dat betreft. Niet alleen ga je aan alles voorbij uit mijn post, maar de 'oppervlakkige' scene die jij aanhaalt vindt pas plaats na 97 (!!!!!!) minuten ipv 20. Moet ik hier nu een discussie op bouwen? Je zuigt maar wat uit je duim.

Ja, heb me een beetje vergist en verkeerd uitgedrukt. Ik bedoelde vanaf het tweede hoofdstuk. Maar ook het eerste deel werkt al even vroeg met sensatie (het feit om een hoer binnen te brengen in huis alleen al, waarom kan dat geen gewoon meisje zijn? etc). Dat eerste hoofdstuk is bovendien nog steeds oppervlakkig uitgewerkt, ik krijg geen enkele nuttige informatie die de extreme daad in het tweede deel kan verklaren/me het doen geloven, daar gaat het om.

Leuke vergissing van 77 min dan. Zo lust ik er nog wel een paar. Foutje, bedankt! Verwerk je het toch gewoon weer in andere kritiek die je hebt...... Dan lijkt het weer kloppend. Nee, dankjewel djelle. En dan ga je iets shockerends zoeken (al een hoer binnen 20 min, de shock en terror!!!) om je exploitatie/sensatie-onzin goed te praten. Ik vind het ronduit zielig.

Djelle, je moet wat betreft je exploitation-kritiek nu eens gewoon een keer kunnen zeggen: "jongens, ik zit er wat dat betreft gewoon naast." En er verder niet meer op doorgaan. Goed voornemen voor 2008 ook.

Met die vergissing bedoel ik gewoon dat ik dacht dat mijn kritiek duidelijk was voor iedereen. Blijkbaar was dat punt beperkt/vekeerd omschreven, en klopt het nu dus niet helemaal. Iedereen drukt zich wel eens ergens (schromelijk) verkeerd uit.

Dat hoef ik niet te zoeken, dat is gewoon zo. Niet dat dat erg schockerend is, maar toch weer die goedkope sensatie waar de ganse film mee uitpakt. Net als dat vele romantische/affaire-gedoe (erg soapachtig allemaal) en die opgefokte boksscenes. Sensatie, sensatie, sensatie. Mij best, maar kom dan niet uit de lucht vallen als ik het goedkope shit vind om de kijker op het zadel te krijgen.

Ik heb me verkeerd uitgedrukt wat de 20 minuten betreft, maar mijn kritiek op die uitzinnige schokscenes blijft. Het is nu eenmaal een feit dat het op bepaalde momenten (overdreven) schockerend wordt (de bewuste verkrachtingsscene, inclusief de broer tot murw slagen, de moord later er nog eens bovenop...), de druppel die de geloofwaardigheid (die sowieso al labiel was) de genadeslag toediende. En als die ene scene me inderdaad zelfs doet denken aan exploitation is dat mn goed recht (en niet uit de lucht gegrepen, in The Hills Have Eyes (1977) komt iets gelijkaardigs voor, ook niet overdreven grafisch maar ook duidelijk en pijnlijk genoeg).

Daarbij, je neemt die vergelijking ook veel te letterlijk. Leer eens afstappen van die zwart witte interpretaties (natuurlijk overdrijf ik een beetje om mijn punt te maken).


Maar goed, het spijt me iig dus dat ik dat ene punt wat mis omschreven had. Ook ik kan fouten maken (mocht ik het nog kunnen wijzigen, ik zou het meteen doen). Maar laat ons het nieuwe jaar goed inzettten, en dus niet al ruziënd/verwijtend.

De Italiaanse familiekroniek, binnen de Top 250 een genre apart. Ditmaal een oudje, eentje uit de tijd waar mensen nog beenhard waren en niet bloedden wanneer ze werden neergestoken.

Visueel is het aardig, al dien je er wel een beetje op te letten. Geen enkel shot dat echt in het oog springt en verder is Visconti toch vooral bezig mijn zijn verhaal neer te zetten. Gelukkig kon ik daar af en toe uit ontsnappen en zag het er dan toch allemaal nog redelijk uit. In ieder geval nogal wat beter dan vele tijdgenoten.

Structuur en titel van de film begrijp ik niet helemaal. De titel suggereert dat de film vooral om Rocco draait, de structuur suggereert dat alle broers de aandacht krijgen, maar eigenlijk is het gewoon Rocco en Simone en de rest.

Delon vond ik wel fijn acteren, Girardot deed het ook oké. Schril contrast met de rest, met name die moeder (zwaar irritant) en Cardinale die op een bepaald moment compleet vergeten is hoe ze moet acteren (wanneer ze Rocco binnendragen na de knokpartij met z'n broer.

Meest storend element waren de beide broers en het dikke aanzetten van de dramatische lijnen. Allemaal nogal goedkoop en makkelijk in elkaar gedraaid wat mij betreft. Vreemder is nog wel dat iedereen het heeft over de goedheid van Rocco, maar niemand over de gelijkwaardige domheid van beide broers. Beiden niet capabel om te leven en te overleven, samen richten ze zichzelf ten gronde en nemen ze Nadia mee.

Veel gevoel voor rede zit er niet binnen deze film, waardoor de scene op het bed (tegen het einde aan) mij alleen maar verder kon irriteren. Oversentimenteel en belabberd.

Dan zit je weer met een film die drie uur duurt, enkel saaier wordt naarmate de film vordert, weinig tot geen nuance kent en het einde zwaar verpest. Met enige moeite kon ik uit het verhaal stappen en wat aarzelend genieten van enkele visueel aardige scenes, maar door het gebrek aan degelijke soundtrack kwam er van een pakkend sfeertje ook daar niks in huis.

1*, film die al compleet fout zat bij het script en te weinig film was om er daarna nog wat aan te veranderen.

Rocco werd toch al tweemaal 'idioot' genoemd (maxcomthrilla, djelle). Wanneer een goed personage niet capabel is te overleven in deze wereld, is de aanname van diens domheid slechts een van de mogelijke conclusies. Mijns inziens niet de meest voor de hand liggende.

Wat je uiteindelijk ook maar "goed" noemt natuurlijk. Wanneer hij Nadia terugstuurt naar Simone handelt hij volgens mij niet zozeer uit goedheid, dan wel uit een ideaalbeeld rond goedheid. De afloop is uitermate voorspelbaar en zijn keuze daarin dus zeer bedenkelijk.

Je mag niet hopen dat het een bewuste zet was, maar veel meer dan onbegrijpelijk dom kan ik er niet van maken.

Dat bestrijd ik. Het moreel goede is belangrijker dan de praktische uitkomst. Tenminste, voor een zo goed persoon als Rocco. Daarom is zijn keuze niet bedenkelijk, wel hartverscheurend.

Genoeg hierop gehamerd door mij. Het heeft in ieder geval een reden: Rocco's goedheid is de sleutel van deze film. Als je dat niet accepteert is Rocco e i Suoi Fratelli (en de meermalen geuitte kritiek op de titel is daarvan een uitingsvorm) denk ik niet te begrijpen.

En jij vindt het moreel wel in orde dat hij totaal geen rekening houdt met de vrouw waar hij van houdt en haar gebruikt om zijn broer gelukkiger te maken - althans, te proberen?


En ik wenst te betwisten dat men een goed persoon is als men het morele goede laat preferen wanneer men daarmee z'n naasten de ondergang in pleurt. Zeker als dat onder het mom gaat van diezelfde mensen te helpen.

Die ondergang is niet het onvermijdelijke gevolg van het moreel goede, wel van de slechtheid (belichaamt door Simone). Rocco offert vooral zichzelf op en vraagt dat vervolgens ook van de sterke Nadia. Bedenk dat beiden inderdaad schuld hebben tegenover Simone, vooral Nadia is veel meer dan alleen een slachtoffer van deze actie van Rocco.

Bekende parallel is die van het doodschieten van een onschuldig kind om daarmee alle ellende uit de wereld te bevrijden. Qua praktische uitkomst is dat heel voordelig, moreel echter verkeerd.

In die parallel is het wel cruciaal dat de wereld gered wordt. Wat in de film dus duidelijk voorspelbaar niet het geval is, integendeel zelfs.

Rocco schiet het spreekwoordelijke kindje dood om zichzelf, samen met Nadia en Simone de ondergang in te storten.

Wat is de schuld van Nadia tov Simone trouwens ?

Hij schiet het kind juist niet dood, immers hij laat de kans 'schieten' om een boel ellende te voorkomen. Maar hij handelt wel moreel zuiver.
(Sorry, misschien niet duidelijk gesteld hierboven door mij.)


Dat ze als geraffineerde vrouw deze eenvoudige plattelandsjongen het hoofd op hol brengt, tot diefstal brengt (niet gewild door haar, maar toch) en ook voor het overige verpest. Vervolgens dat ze hem in de steek laat en het met zijn broer aanlegt zonder hem dat te vertellen.
Laat ik het zo zeggen: ze overtreedt niet direct een wet ofzo, maar is duidelijk geassocieerd met de morele val van Simone en draagt op die manier schuld.