Rocco e i Suoi Fratelli (1960)

Misschien in het vervolg het woord 'Puta' gebruiken....

Je moet het in een recensie toch ergens mee aanduiden. Er zit geen kwalijke bedoeling aan vast. Geloof me maar.

Dat geloof ik wel hoor. Ik stipte het slechts even aan vanwege de indruk die het karakter Nadia op me heeft gemaakt.

Schitterend!

Beste Italiaanse film die ik gezien heb.

Het acteren was wel wat theatraal, vooral door de moeder. Dit stoorde me vooral aan het begin van de film een beetje. Als je echter eenmaal in deze film zit dan kom je er ook niet meer uit, het is zeer meeslepend tot aan het geweldige einde.

4,5*

Deze film viel me enigszins tegen. Was de kwaliteit van het laatste uur tekenend geweest voor de hele film, dan had hij zo de volle 5 sterren gekregen. De eerste 2 uren waren echter onnoemelijk saai, met weliswaar mooi camerawerk, maar totaal geen interessante ontwikkelingen, die net zo goed in drie kwartier te stoppen waren. Zelfs het uitdiepen van de karakters gebeurt nauwelijks, het bleef steken bij opmerkingen en dialogen die weinig diepgang kenden. Pas vanaf de verkrachtingsscene werd de film stukken beter, begon het verhaal en zelfs de karakters me mee te slepen, begon zich een echt drama te ontwikkelen. Tegelijk was dat ook van zo'n kwaliteit, dat overdonderend een toepasselijk woord is hierbij. De scene waarbij Nadia vermoord werd was prachtig, met de armen gestrekt als aan een kruis, wellicht om haar onschuld aan te tonen maakte diepe indruk. Toch viel haar gedrag, zoals dat op dit forum wel goedgepraat werd, niet volledig goed te keuren. Ze gaat van de een naar de ander, en het is daarom onterecht dat het lijkt alsof zij het slachtoffer is van Rocco's goedheid en Simone's slechtheid. De moeder is degene die wel het meest te verwijten valt, door haar eigengereidheid en pragmatische steun voor elk van haar zoons. Vincenzo kon zich nog net aan het drama onttrekken door te trouwen, Simone en Rocco, wel dat is bekend, Ciro speelde een welhaast bemiddelende rol, en Luca ten slotte werd met de opdracht opgezadeld zich hieraan te onttrekken. De stad heeft moreel afgedaan, op het platteland heeft de zanger zijn hart laten liggen... Het schitterende einde heeft de film nog net naar een 4 gestuwd, maar zal eerder omlaag dan omhoog gestemd worden.

In het begin van de film moest ik er even inkomen; veel personages, dus even wennen aan de drukke scenes. Maar de film werd steeds beter. Ik dacht dat de film zich echt op de 5 verschillende broers ging richten, maar gelukkig richt de film zich voortdurend op alle broers. Wat ik wel jammer vond was dat van echte verdieping geen sprake was. Wellicht krijg je van Simone en Rocco een beter beeld, maar bij de andere broers blijft het vrij oppervlakkig. Het was een lange zit, maar de hele film bleef me boeien; werkelijk een schitterend film met enkele scenes om van te smullen.

4,5* lijken me op hun plaats, en terecht dat hij de top 250 hoog instroomt.

Een indrukwekkend en meeslepend familiedrama met een meer dan boeiend verhaal. Tel daarbij de zeer goede acteerprestaties, vooral Rocco en Simone laten een diepe indruk achter, de mooie muziek en het schitterende camerawerk op en je hebt cinema van uitzonderlijke klasse.

De dramatische verwikkelingen, de verkrachting en de moord, geven een flinke dreun mede ook doordat het zo heftig in beeld wordt gebracht. En niet alleen die beelden maken indruk, ook de schitterende zwart-wit beelden van Milaan zijn werkelijk subliem gefilmd. Visconti heeft met dit werk een pareltje afgeleverd. Ik beloon het met 4,5 ster

Herzien. Het blijft een meesterwerk.

Alles komt samen in de moord op Nadia, een scene die zeker behoort tot de vijf mooiste scenes die ik ooit zag. Allereerst is het fantastisch gefilmd, met de zachte belichting die de naargeestige sfeer van de bomen en het water accentueert. Belangrijker is echter de thematische rijkdom. Op een verbijsterende manier wordt de ziel van de drie belangrijkste personages blootgelegd en daarmee de ziel van de gehele film.

Allereerst Simone, Simone die het nog steeds niet begrijpt, die op een aandoenlijke manier om respect smeekt en tegelijk zijn gewetenloosheid tot het uiterste doorvoert. Onmacht en verdorvenheid in één.
Gecross-cut zien we Rocco die de klappen incasseert voor zijn goedheid, die vecht voor het leven van zijn broer en daarvoor zijn eigen leven in de waagschaal stelt, opgeeft. We zien de zinloosheid van zijn vergeving, sterker: dat hij door zichzelf zo op te offeren ook de mensen van wie hij het meest houdt te gronde richt. Zijn schijnbare overwinning is volstrekt betekenisloos.
En tenslotte Nadia. Volkomen alleen gelaten met het kwaad zelf, het kwaad temidden waarvan ze zich haar hele leven probeerde te handhaven. Nu geeft ze het uiteindelijk op en wordt voor even weer de heilige als ze haar armen kruislings uitstrekt, een gebaar van overgave. Maar dan lijkt ze een liefkozend gebaar te maken, een terugverandering van heilige tot hoer en terwijl haar lichaam in stukken wordt gehakt laait haar wil tot leven voor de laatste keer op.

De film is misschien wat aangezet en weinig subtiel maar wat een verpletterende scene(s).

Gelukkig stukken minder traag dan Death in Venice, dat komt met name doordat de ontwikkelingen rondom de 5 broers veel dynamischer zijn en voor mij ook stukken interessanter dan het relaas van een oude, perfectionistische man.

Deze film is menselijker, dat blijkt al gelijk. Dorpse moeder maakt bij haar aankomst in Milaan, zoals het echte Italianen betaamd, van haar hart geen moordkuil. Dit levert leuke cinema op waarbij er geen ruimte is voor compromissen. Ik vond het schitterend om te zien hoe liefdevol moeder haar kroost opvoedt. Ondanks dat iedereen zijn eigen problemen heeft, zijn de broers niet te beroerd om hun handen uit de mouwen te steken. Geweldig toen iedereen in zijn eigen tempo opstond om sneeuw te gaan ruimen.

Waar 5 jongens wonen, wordt niet alleen bedacht hoe je het snelste geld kunt verdienen maar ook wordt er volop over vrouwen gesproken. De 1ste kennismaking met Nadia is grappig. Ze is een fantastisch personage die tegen bijna alles en iedereen rebelleert. Daarnaast dient zij als grote inspiratiebron voor Simone. Super, hoe Visconti het hele gebeuren in de boksschool registreert. Ontwapening, ontroering, liefde, afgunst. Het had allemaal met de ring van doen.

De film diept met name Rocco en Simone, erg uit. Niets ergs aan. Als je de dagelijkse belevenissen van alle broers wilt filmen dan zou je aan 3 uur niet genoeg hebben gehad. De scène waarin Simone lucht krijgt van een mogelijke verhouding tussen Rocco en Nadia is geweldig . De manier waarop hij wraak neemt roept bij mij meerdere reacties op. geschoktheid en walging. Dat liefde diep kan zitten oké, maar ik vond het storend dat Simone dacht in complotten, als je na zoveel jaren nog niet over iemand heen bent, dan ben je voor mij gewoon een loser Tenminste wel, als je vervolgens zulke daden begaat.

De film riep bij mij dus emoties op, dat is bijna altijd goed.
Alleen hier niet, na verloop van tijd ging ik mij kapot ergeren aan de goedheid van Rocco, jegens zijn broer . Dat was gewoon niet geloofwaardig meer. Ik vond het gewoon stupide, hoe Rocco hem maar bleef steunen, zelfs na de schokkende mooi in beeld gebrachte moord op Nadia .

De film zou voor mij zoveel beter zijn geweest als Rocco gewoon een keer keihard zijn broer zou hebben laten vallen, hij had immers genoeg kansen gehad . Een volle punt aftrek voor een verschrikkelijk gedoogbeleid in deze film t.a.v. Simone 3,5*

brrr. de censuur.... slaat natuurlijk nergens op...

Als Visconti nu ook nog eens de Mattheus-Passion van Bach toegevoegd had aan de soundtrack, hadden we dan weer een film te pakken met een uitsluitend concrete christelijke boodschap eRCee? (zie Offret).

Flauw. Rocco e i Suoi Fratelli heeft inderdaad geen concrete christelijke boodschap (overigens heb ik het bij Offret ook niet over een boodschap gehad). Wel zal een christelijke levensovertuiging je visie op deze film kleuren.

Ik geloof niet concreet in de christelijke leer. Toch kan ik bijzonder veel met het onderwerp 'zelfopoffering'. Ik vind dat 'humaan' ipv Christelijk.

In deze film is de zelfopoffering sterk gekoppeld aan vergeving. Haast absurde vergeving, die voor sommigen (zie de reacties hier) zelfs te ver gaat. Vanuit christelijk perspectief kan vergeving echter nooit te ver gaan.

Verder is mijn mensbeeld niet positief genoeg om zelfopoffering als 'humaan' te betitelen.

Dat vind ik dan weer een beetje flauw. Ik bedoel natuurlijk 'humaan' als in menslievend, het goede in de mens.

Maar nu ga je ervan uit dat het Christendom eigenlijk nieuwe waarheden heeft gedicteerd. Zo zie ik dat niet. Als ik een film zie waarin een aanklacht tegen nodeloos geweld centraal staat, dan grijp ik niet terug naar een Christelijk gebod, enkel naar logische menselijk denken, voelen en handelen.

Ok, staan we quitte.

Zeker. Zie bijvoorbeeld de Bergrede (Mat. 5-7). Rocco brengt die in praktijk.

Maar het is toch logisch dat ik als christen dat wel doe?

Wat centraal staat in een film blijkt trouwens weer een heikel punt. Volgens mij staat Rocco centraal (niet Simone) en daarmee vergeving (niet geweld).

Ik weet heel weinig van die Bergrede (weinig Bijbelkennis), toch weet ik dat Rocco het juiste doet. Je doelt toch op de 10 geboden? Wisten de mensen voor Mozes dan bijvoorbeeld niet dat het niet juist is om te doden?

En dan komen we eigenlijk op het punt dat ik bij Offret (en met mijn flauwe opmerking hier) eigenlijk wilde maken: is het niet zo dat jij, als Christen, een film te snel binnen je leer wil plaatsen aan de hand van hints, soundtrack etc, waardoor de interpretatie niet meer zo open is, terwijl die openheid misschien wel bedoeld is (de discussie bij Offret dus)? Ik zie het gedrag van Aleksandr/Rocco puur als menselijk gedrag, als een uiting van liefde voor de medemens.

Absoluut geen heikel punt want ik gaf een algemeen voorbeeld, niet aan de film gerelateerd. Wanneer een bepaalde film geweld aan de kaak stelt, vergezeld van een bijbelcitaat mbt geweld en Bach's Mattheus-Passion, is plot, thema en bedoeling van de maker dan automatisch van Christelijke aard?

De Bergrede is uitgebreid in Il Vangelo Secondo Matteo opgenomen. Volgens mij het gedeelte dat de achtergrond steeds veranderd bij een close-up van de predikende Jezus. Hier na te lezen (hoofdstuk 5-7). De opdracht om te vergeven en daarbij zelfs over je heen te laten lopen ("de andere wang toekeren") komt hier vandaan.

Volgens mij niet. Wat ik met mijn opmerking boven vooral bedoelde is dat mijn levensovertuiging de impact die 'Rocco' op mij heeft sterk beinvloedt. Ik interpreteer de film verder helemaal niet christelijk.

Bij Offret geef ik gewoon argumenten voor mijn visie. Dat ik wellicht bevooroordeeld ben (en wie is dat niet) zegt niets over de geldigheid van mijn argumentatie. Zie verder aldaar.

Sorry, ik begreep je verkeerd.

Ok. Duidelijk.

Dat is logisch ja. Maar als er wat bijbelcitaten en Bach's muziekstuk waren toegevoegd, dan had je misschien geopperd dat Visconti duidelijke parallelen met Jezus wilde trekken en dan had je mij weer verweten dat ik met 'spiritualiteit' weer volledig naast de pot pies. En dat vind ik dus niet fair.

Tja, Goed drama maar geen meesterwerk. Daarvoor duurt de film gewoon te lang. De hele familiekroniek wordt verteld aan de hand van de verhalen van de 5 broers, al heeft Luca maar weinig inbreng in zijn verhaal, Het acteerwerk van Alain Delon (Rocco) en Annie Girardot (Nadia) dat hier zo geprezen wordt, is dan toch wel wat overdreven. Nadia kwam vaak, net zoals de moeder, erg over the top over en de ruzies tussen mekaar kwamen erg lachwekkend over. De Italiaanse furie wordt er wel erg vingerdik opgelegd.

Het 1ste uur valt erg goed mee maar vanaf Rocco's verhaal wordt het allemaal erg standaard en deerde me het allemaal niet meer. Nadia wordt verkracht door Simone, waarna zij terug met Simone samengaat

Gelukkig is het laatste uur zo goed dat deze er toch nog 3.5* mooi uitsleurt. De moord op Nadia is fantastisch- met haar armen wijd open, deze poster heeft ook zoiets moois met dat geschreeuw en prachtig gewoon als Curio en Luca Simone de 500000 lire komen geven, de beste scene uit de hele film

Vreemd gevoel voor humor heb jij.

Ik geloof niet als je ruzie maakt dat je dan zo overdreven met je armen begint te zwaaien alsof de hemel op je kop gaat vallen.

Italiaanse gebaren he

Gisteren opnieuw gezien na vele jaren.
Misschien wel Visconti's mooiste. Jammer van die scene waarin Rocco hoort dat Nadia dood is. Over the top gebrul van Delon, die verder heel mooi en ingetogen acteert.
Al met al een lange maar prachtige en tijdloze film.

Op het laast schoot ik ook even in de lach. Iets melodramatisch soms. En constant zo'n hysterisch Bertolli-vrouwtje om je heen bevordert de sfeer ook nooit zo.

Sterk drama van Visconti met supervertolkingen van Alain Delon en Annie Girardot.

Klassieke mise-en-scene maar niet met dezelfde grandeur als Il Gattopardo 4*

Rocco e i Soui Fratelli is een goede film, maar voor mij persoonlijk helaas niet het meesterwerk dat het voor anderen is.

De film is vrij sterk als sfeerbeeld van Milaan van die tijd. De film weet ook de volle 3 uur te boeien en zakt nooit in. Sommige scènes maken echt indruk. Maar toch zal dit denk ik geen film zijn waaraan ik nog vaak zal terug denken.

Dit komt toch vooral doordat de film me nooit echt diep wist te raken. Dat ligt toch vooral aan Rocco. Het is wel bijzonder dat Visconti het aandurfde om een personage te maken dat altijd goed is, tot op het absurde af, maar helaas komt die Rocco voor mij nooit echt tot leven. Wellicht komt het door Alain Delon, die ik doorgaans wel kan waarderen, maar die in deze rol naar mijn gevoel niet helemaal past. Dit in tegenstelling tot Renato Salvatori en Annie Girardot, die ik beide briljant en zeer geloofwaardig vond spelen. Het personage van de moeder vond ik trouwens veels te over-the-top neergezet. Ze schreeuwt bijna constant, maar interessanter wordt ze er niet op.

Waar slaat trouwens de hoofdstukindeling op. De film wordt ingedeelt in 5 hoofdstukken aan de hand van de vijf broers, maar de momenten waarop een nieuw hoofdtuk begint lijken vrij willekeurig gekozen te zijn. Daarnaast spelen Vincenzo, Ciro en Luca nauwelijks een rol in hun eigen hoofdstukken. Alle hoofdstukken draaien om Rocco en Simone. Ik vond de andere 3 broers sowieso te weinig aandacht krijgen.

Dus is Rocco een goede, onderhoudende film, maar ik had verwacht dat hij meer indruk zou maken. Ik hou het op een 3,5*.

Echt een meesterwerk. Gewelig verhaal en geacteerd. De 2e helft van de film (het liefdes verhaal) vond ik nog beter dan het eerste. Als er iets is wat italianen goed kunnen is het films maken.

5* en in mijn top 10.