Interiors (1978)

Loodzwaar maar zeer indringend drama
De invloed van en de bewondering voor Bergman moge duidelijk zijn.
Er hangt continu een bedrukte sfeer en de moeder, gespeeld door Geraldine Page, brrr wat een overtuigend neerslachtige en soms angstaanjagende rol speelt zij.
Valt me op dat er zoveel 'volwassen' films in de jaren '70 zijn gemaakt. Films uit die tijd zetten vaak zo treffend een naargeestige sfeer neer en de personages hebben veel diepgang. Five Easy Pieces vind ik overigens de beste in dat 'genre'.
De opbouw van de film is wat rommelig. De nadruk ligt erg op de ellende en het ongenoegen van alle personen. Je moet er voor in de stemming zijn.
De zelfmoordscène is afschuwelijk en heeft een enorme impact. Uitermate goed en huiveringwekkend in beeld gebracht. Ik krijg nog de bibbers als ik er aan terug denk.

Moet inderdaad wel een ode aan Bergman zijn; in andere films van Allen wordt zijn fascinatie voor Bergman letterlijk uitgesproken en de vergelijkingen met zijn oeuvre zijn hier erg groot.

Naargeestig drama die speelt met zware thema's als (angst voor) de dood en het zin geven aan je leven. Ook altijd een interessant thema op je eigen leven te projecteren. Knap gefilmd en ook erg natuurlijk geacteerd. Een film die sterker wordt naarmate hij vordert, om uiteindelijk te ontaarden in een zeer indrukwekkende scène aan zee. Met als afsluiter een eindscène à la Vera Drake (dit maal besef ik dat het geen verwijzing kan zijn naar die film, TOR ) heeft Interiors mij stil achtergelaten. 4*

Oef, wat een donkere kille film. Het focust geheel op de verschillende relaties tussen de eveneens interessante personages. Het is niet gemakkelijk ze meteen te doorgronden en alleen de onopvallende Michael vond ik 'likable'. De rest roept toch vaak snel negatieve associaties op.
Net op het moment dat je denkt dat de film inkakt, komt pa met zijn nieuwe a-culturele scharrel op de proppen. Het zet de verhoudingen weer scherp met nieuwe wendingen. Het krachtig einde is onwoodyaans inktzwart.

Psychologische film m.i. totaal verschillend van wat we van Woody Allen gewoon zijn.

Het begin is wat moeilijk maar blijkt noodzakelijk om wat volgt duidelijk te maken, de gedragingen van de personages te begrijpen.

De film eindigt wel zeer dramatisch.

Knap werk.

Een prima Allen, maar leuk is het allemaal niet.

Waar ik van Allen tot nu toe vooral komedies gewend was, zeker in de periode van voor deze film, daar komt Allen ineens met een loodzwaar drama op de proppen. De vergelijking met Bergman is natuurlijk snel gemaakt, mede ook door Allen’s fascinatie voor hem en at is ook wel logisch, want je ziet duidelijk elementen terug van hem in deze film.

De film begint gelijk al erg sober. De beelden zijn soms wat grauwachtig en de kapsels en kleding van de personen ziet er al bijna net zo somber uit. Daarnaast maakt Allen maar weinig gebruik van muziek in deze film. Toch had ik eigenlijk weinig moeite om in de film te komen. Je leert de personages al snel kennen en de gebeurtenissen die plaatsvinden zijn vooral ook erg menselijk. Daarnaast zijn de personages best interessant om te volgen. Alle acteurs acteren naar behoren, maar vooral Geraldine Page is enorm overtuigend als de moeder van het gezin.

Het einde van de film komt redelijk aan. Ik vond het wel een mooie scène, daar bij de zee. Ellendig, maar aan de andere kant past het er wel goed bij. Uiteindelijk vind ik de film qua niveau prima passen tussen de andere Allens, alleen de toon is duidelijk zwaarder. Allen bewijst hiermee echter dat hij ook serieuze drama’s kan maken.

3,5*

Ook ik ben verrast door de kracht van deze film. Als het Woody betreft sla ik zijn drama's het liefst over, maar dit was een mooie film zeg. Mooi traag tempo en uitmuntend acteerwerk van de gehele cast (ja, zelfs Keaton). En ik maar denke dat ik een beetje Woody-moe aan het worden was.

Woody´s eerste drama film en ook al begint Interiors een klein beetje rommelig en duurt het eventjes om als kijker in het verhaal te komen, wordt je daarna getrakteerd op een boeiend en menselijk drama waar volgens mij iedereen in mee kan leven.

Bovendien was het een gedurfd project om net na het luchtige Annie Hall en zijn slapstick periode hier aan te beginnen, petje af

In mijn gedachte vond ik September een tikkeltje beter dan Interiors, maar omdat die mening bijna 2 jaar oud is moet ik die film nodig gaan herzien

Tot zover laat ik mijn 4 sterren staan, vooral de 2de helft van deze film is erg pakkend en gaat onder de huid zitten.

Het gebruikelijke Woody Allen-gepsychologiseer, maar dan zonder het humoristische ondertoontje. De eerste puur serieuze film na alle slapstick en Annie Hall, en het is bijna alsof hij het extra dik aangezet heeft om eens af te rekenen met zijn gebruikelijke stijl, want het contrast is meteen wel erg groot.

Niks mis mee, want het werkt goed, er wordt goed geacteerd – vooral Diane Keaton heeft me aangenaam verrast - en het blijft boeiend.

De meeste dialogen zijn gevangen in wat mooi geschoten shots. In tegenstelling tot de meeste (vroegere) Woody Allens is er nu op een artistieke manier aandacht besteed aan de set, de montage en het camerawerk. Bijna tot op het pretentieuze af, zoals het eindshot dat wat meer lijkt te willen zeggen dan het uiteindelijk doet, maar ach, vaak was het mooi.

4*

Er was een tijd dat ik niets moest hebben van Woody Allen films. Ik vond het vooral een hoop gezeur over relaties. Inmiddels heb ik er een hoop gezien en weet ik dat hij ook hele mooie en hele leuke films gemaakt heeft. Bij deze film kom ik echter weer terug bij mijn oude vooroordeel.

Bovendien heb ik het gevoel dat Woody Allen in de tijd van deze film in dezelfde crisis en onzekerheid zat als de meeste hoofdpersonen in deze film. Hij veranderde zelfs zijn kenmerkende stijl bij deze film en liet ook nog eens alle humor en grappen varen. En dat is echt foute boel.

Gelukkig heeft hij na deze film later de oude draad weer opgepakt en nog vele andere wel mooie, grappige en kenmerkende Woody Allen films gemaakt.

Woody Allen zijn ode aan Ingmar Bergman. 'Interiors' is tot nu toe de beste film die ik van Allen zag. Fascinerend en klasse geacteerd. Die moeder lijkt rechtstreeks uit een Bergman film te zijn gelopen. Boeiend personage. Eigenlijk zijn alle personages dat wel. De drie zussen, maar ook vader en de twee mannen, plus de nieuwe vrouw. De film kent een sobere, neerslachtige sfeer die op een positieve manier bijdraagt aan dit onheilspellende familiedrama. Wat een ellende. Maar wel sterk gebrachte ellende. De verkrachtingsscene en de zelfmoord zijn hoogtepunten in deze prent. Dikke voldoende.

In deze atypische Allen beperkt hij zich niet alleen tot luchtige analyses die makkelijk te verhappen (niet pejoratief bedoeld, ook die films mogen er dikwijls wezen) zijn, maar daadwerkelijk enkele scenes te creëren die beklijven en doordreunen. Cinematografisch uitnemend, zelden heb ik een kleurenfilm met zo weinig kleurtinten mogen aanschouwen. Nergens is er een blakend licht te bekennen, naar gelang het thema van de film.

De introscene met de vader die gekant naar het raam een monoloog afsteekt en de eindtirade van de dochter met haar ware gevoelens jegens haar moeder, zijn de twee meest in het oog springende fragmenten. Absent zijn de jazzy deuntjes en de kolderieke aforismen, en dat komt deze film ten goede. Wellicht is er minder kijkgemak, want echt lekker wegkwijnen zoals doorgaans bij Woody zit er niet in, maar deze Allen verdient het om te worden gezien, al is het maar om kennis te nemen van een extra, onvermoede dimensie van zijn talent die hij hier te berde brengt.

Will you please not breathe so hard?

Interiors was één van de laatste - of misschien zelfs de laatste, ik zou het eigenlijk eens moeten nagaan - films die ik nog moest zien uit mijn The Woody Allen Collection boxset waar 20 van zijn films in zitten. Een meer dan degelijke boxset (en bovendien erg voordelig qua prijs) met een hele resem ouder werk van Allen. De jaren '90 en alles erna worden vreemd genoeg wel compleet overgeslagen maar dat is niet erg aangezien in het vroegere gedeelte van Allen's carrière nog genoeg vermaak zit. Ook deze Interiors mag er absoluut zijn.

Al is het wel een veel zwaarmoedigere film geworden dan ik in eerste instantie had verwacht. Ik probeer in de mate van het mogelijke altijd zo weinig mogelijk over een film te weten en had dus ook niet de link gelegd dat dit zijn eerste echt volbloed drama was. En dat moet je niet met een korreltje zou nemen, want er is echt geen greintje humor in Interiors te ontdekken. Een zware en zwarte film dus en daardoor eens iets anders wat je van Allen verwacht maar het gaat hem erg goed af. De link met Ingmar Bergman is inderdaad snel (en terecht) gelegd maar toch voelt dit nog altijd wel aan als zo'n typische Allen film. Die scène aan tafel waar heel de familie een toneelstuk ontleed en de nieuwe vrouw van de vader even doodleuk vertelt dat het voor haar gewoon belangrijk is dat iets haar raakt of niet raakt en daarbij uit. Een leuke commentaar op het kapot analyseren van iets. Toch werkt ook niet alles altijd even goed.

Zo is heel de zwangerschap van Joey er maar wat met de haren bijgetrokken en is dat een plotlijntje dat eigenlijk verder bijzonder weinig nut heeft, tenzij het echt gewoon bedoeld was om aan te duiden dat ze echt niet weet wat ze met haar leven moet. De invulling dor Mary Beth Hurt is echter wel de moeite en eigenlijk kan dat voor de hele cast gezegd worden. Interiors is één van de vele samenwerkingen tussen Allen en Diane Keaton (ze hebben in totaal 8x samengewerkt als ik me niet vergis) en zij is een uitstekende Renata. Kristin Griffith moet het met de kleinste rol van de zussen doen, maar overtuigt wel over de gehele lijn. De grote klepper is echter toch vooral Geraldine Page die de rol van schoonmoeder/moeder op zich neemt. Een personage dat onder je huid kruipt, en niet altijd in de goede zin van het woord, maar Page brengt het tot een goed einde.

Ik ben me de laatste tijd meer en meer in Jazz aan het interesseren en dit was de eerste Woody Allen waarbij ik dacht "nu ga ik is goed opletten welke muziek hij speelt". Ironisch genoeg maakt hij hier amper gebruik van een soundtrack, alleen even tijdens het feestje, dus daar bleef ik wat op mijn honger zitten. Het geeft echter wel een perfecte vibe aan heel de film. Dat einde zindert in ieder geval nog erg lang door..

4*

Woody Allen's eerste echte drama is een sober, in sfeervol zwart-wit geschoten ode aan het werk van Ingmar Bergman. De personages en verhaallijnen graven niet erg diep en het geheel wil dan ook niet echt heel boeiend worden, maar onderhoudend en bij vlagen mooi geobserveerd is de film zeer zeker. En zoals bij de meeste films van Allen het geval is oogt en voelt alles absoluut niet gedateerd.

Uitstekende film over drie volwassen zussen waarvan hun ouders gaan scheiden. Een mooi, ingetogen familiedrama waarbij onder de oppervlakte genoeg gebeurd. Met weinig opsmuk in beeld gebracht (zo is er zelfs geen muziek). Maar dit komt ten goede van het toch al uitstekende acteerwerk van de gehele cast. Eerste film van Woody Allen waarin hij zelf niet te zien is.