Interiors (1978)

Ik wist dat Woody Allen bezeten was van Ingmar Bergman. Als het ode aan hem is pruim ik hem wel.

Prachtige film!

4 sterren.

En een prachtige poster!

Loodzwaar maar zeer indringend drama
De invloed van en de bewondering voor Bergman moge duidelijk zijn.
Er hangt continu een bedrukte sfeer en de moeder, gespeeld door Geraldine Page, brrr wat een overtuigend neerslachtige en soms angstaanjagende rol speelt zij.
Valt me op dat er zoveel 'volwassen' films in de jaren '70 zijn gemaakt. Films uit die tijd zetten vaak zo treffend een naargeestige sfeer neer en de personages hebben veel diepgang. Five Easy Pieces vind ik overigens de beste in dat 'genre'.
De opbouw van de film is wat rommelig. De nadruk ligt erg op de ellende en het ongenoegen van alle personen. Je moet er voor in de stemming zijn.
De zelfmoordscène is afschuwelijk en heeft een enorme impact. Uitermate goed en huiveringwekkend in beeld gebracht. Ik krijg nog de bibbers als ik er aan terug denk.

Weergaloze ode aan Bergman. Deze film grijpt je echt naar de strot. Prachtig, maar ook zeer schrijnend en tragisch; een film die je nog lang na zal blijven. Zoiets moois had ik zelfs, als enorme Allen-fan, niet verwacht. 4,5*

Naast zeer goede comedies kan Woody Allen dus ook duidelijk zeer goede drama's maken. Tenminste naar mijn mening. Zo'n film had ik niet verwacht van onze neuroot uit New York, maar ik moet zeggen deze film is fantastisch goed.

Soms deed hij me denken aan de sfeer zoals in Festen, een rijke familie met veel geld, maar niet gelukkig met elkaar.

Een 4.0 *

Hoewel dit een drama is vind ik dit toch wel de beste film van Allen. Hij is altijd al goed geweest in drama met wat humor erbij maar dit kan hij ook toch heel goed.

In het begin dacht ik gewoon een drama zoals er zovelen zijn maar wat goed geacteerd en hoe een prachtig verhaal zit erin verwerkt, van sommige scenes kreeg ik bijna kippevel en hoeveel emotie er in elke scene zit.
De scene waar "weet zijn naam niet meer" Flynn verkracht vind ik dan ook weer goed gedaan omdat Flynn ontsnapt en niet brutaal word verkacht zoals in de meeste films. In de film kan ik soms ook een tikkeltje humor in vinden maar dat is misschien met het gedacht dat de film door Allen is geregisseerd .

Het einde was wel triest maar heel prachtig om te zien je wist ook dat het nog ging gebeuren aan de hand van de uitleg maar als ik het niet gelezen had, had ik het ook niet echt verwacht maar als ik er aan trugdenk is het wel een hele dramatische scene.

Interiors, de beste Allen zoals ik al eerder had vernoemd maar juist geen 5 omdat er sommige stukjes inzaten die wegmochten gelaten worden bij mij dus ja geen perfecte film .

Uitstekend drama, ook al herinner ik me er nu nog maar weinig van. Woody Allen's andere drama, "Another Woman" is me beter bijgebleven. Niettemin het eerste bewijs dat Woody Allen niet altijd grappig hoeft te zijn om te blijven boeien. 4.5/5

Het niveau van zijn meesterwerken, waartussen deze kwam, haalt het niet, maar toch een heel aardige film. Ook knap hoe hij hier omgaat met een voor hem toen nog onbekend genre (puur drama).

Mooi ingetogen drama, dat visueel ook het één en ander te bieden heeft. Alleen jammer dat de rol van "de nieuwe vrouw" wat karikaturaal aandoet.

Wat mij betreft wel. Het is wat zwaarder maar o zo krachtig en fraai gebracht. Het einde is werkelijk adembenemend goed, ik vond het begin, zoals kappeuter al aangaf, wat rommelig. Verder ijzersterke film, mag wel wat meer aandacht 4*

Moet inderdaad wel een ode aan Bergman zijn; in andere films van Allen wordt zijn fascinatie voor Bergman letterlijk uitgesproken en de vergelijkingen met zijn oeuvre zijn hier erg groot.

Naargeestig drama die speelt met zware thema's als (angst voor) de dood en het zin geven aan je leven. Ook altijd een interessant thema op je eigen leven te projecteren. Knap gefilmd en ook erg natuurlijk geacteerd. Een film die sterker wordt naarmate hij vordert, om uiteindelijk te ontaarden in een zeer indrukwekkende scène aan zee. Met als afsluiter een eindscène à la Vera Drake (dit maal besef ik dat het geen verwijzing kan zijn naar die film, TOR ) heeft Interiors mij stil achtergelaten. 4*

Prima film van Woody Allen, met Interiors laat hij zien ook prima serieuze films aan te kunnen. De film schijnt een ode aan Bergman te zijn, tot mijn grote schaamte moet ik bekennen nog nooit een film van de beste man gezien te hebben (daar moet maar eens snel verandering in komen). Woody laat behoorlijk zware thema's passeren en mede door het goede acteerwerk komen deze goed tot hun recht.

Niet mijn eerste Woody film. Om precies te zijn: Achtendertig

Woody´s - dat zijn ze bijna allemaal heb ik bekeken én er

mijn mening over geschreven (heb ze ook alle achtendertig

op dvd natuurlijk). In alfabetische volgorde ga ik ze op MM

zetten, zo objectief als maar mogelijk is, dit voor de Woody

Allen fanaten, maar ook voor hen die Woody nog niet kennen.

Hier gaan we:

Velen zullen het er niet mee eens zijn, maar ...deze film klasseer ik bij de Witte Producten!

Deze is échte pulp! Ook daar is hij een meester in.

Statische hoekige strakke uitgelijnde film. Een product van Woody uit zijn beginjaren (1978). Saaie zedenschets is wat ik er in zie. Het is hem vergeven want na 'brol' volgden er nog een ‘tiental’ mooie tot heel mooie films van hem, daarvan heb ik ze (om in Woodiaanse termen te blijven) 'zogoed als, bijna allemaal.'

Film is voor je amusement. Als je naar het toilet moet ga je ook niet naar een postkantoor! Waar dit op slaat? Hey, ´t is Woody hé.

Schitterende film. Destijds slecht ontvangen, maar wordt nu terecht beschouwd als een meesterwerk.

Ik dacht trouwens dat trollen hier niet welkom waren, maar naar aanleiding van de bovenstaande reactie vrees ik het ergste.

Oef, wat een donkere kille film. Het focust geheel op de verschillende relaties tussen de eveneens interessante personages. Het is niet gemakkelijk ze meteen te doorgronden en alleen de onopvallende Michael vond ik 'likable'. De rest roept toch vaak snel negatieve associaties op.
Net op het moment dat je denkt dat de film inkakt, komt pa met zijn nieuwe a-culturele scharrel op de proppen. Het zet de verhoudingen weer scherp met nieuwe wendingen. Het krachtig einde is onwoodyaans inktzwart.

Psychologische film m.i. totaal verschillend van wat we van Woody Allen gewoon zijn.

Het begin is wat moeilijk maar blijkt noodzakelijk om wat volgt duidelijk te maken, de gedragingen van de personages te begrijpen.

De film eindigt wel zeer dramatisch.

Knap werk.

Na het sterke September te hebben gezien heb ik me de volgende dag ook maar gelijk gewaagd aan deze film, Woody allen vond ik al erg goed met zijn comedy en romantisch getinte films maar hij bewijst in September en met deze film ook maar weer dat hij het niet bij lichte genres houd maar zich ook waagt aan keiharde drama´s wat hem in beide gevallen erg goed afging!

Heel veel mensen zetten deze film hoger als September, bij mij was dit juist het omgekeerde.

September had een sfeer die me net dat kleine beetje meer deed als de sfeer in deze, kan het moeilijk omschrijven maar is denk ik gevoels gebonden.

Niet te min een film die een grote indruk op me maakte, vooral het einde maakt deze film erg emotioneel, mooi en inslaan als een bom!

Kortom: Mooie, harde realistische woody allen film die niet licht valt op de maag, maar toch het kijken meer dan waard is!

4 sterren.

Het verloop van het verhaalmet het tragische einde is volstrekt voorspelbaar. De manier waarop dit in beeld is gebracht en uitgewerkt echter totaal niet. dat maakt dat je toch wordt meegesleept en dat is wat ik zo sterk vind aan deze film. Het is een enorm simpel verhaaltje dat echter van alles naar boven haalt.

Indrukwekkende Allen (ik wilde bijna Bergman typen!). Wel enorm gescript overigens, iets wat me vooral in het begin nog wat in de weg stond. Eigenlijk voelen veel van Allen's films dialoog-wise vrij theatraal aan, maar hier voert hij dat nog even door. Dat neemt niet weg dat de film vooral naar het einde toe toch hard aankomt (met als climax dat geluid van de zee onder de verdrinkingsscène!). Verder vond ik de dinerscène waar stiefmoeder en kinderen in gesprek zijn over een theaterstuk erg sprekend, geweldige tegenstelling intellect vs. instinct. Iets wat telkens in Woody's films terug is te vinden.

Woody Allen heeft nog niets gedaan om mijn vertrouwen te schaden, maar toch vond ik het spannend om aan zo'n zwaar drama te beginnen zonder enige lucht er tussen. Hij is juist de man die tragedie zo hilarisch kan brengen, dé brug tussen drama en komedie. dit was toch best zware kost. Maar ik ben absoluut niet teleurgesteld. Hij doet me versteld staan van zijn krachtige pen en gevoel voor drama. Maar toch bleef het een beetje knagen. Het is zeker een Allen-gerecht, alleen zonder de Allen-smaak.

Het begin voelt al meteen anders aan. Waar zijn zijn gebruikelijke openingstitels? Waar is het lekkere of mooie jazznummer? Nee, we krijgen rechte letters en doodse stilte. Dan krijgen we mooie maar sobere openingsbeelden. Dat zet meteen de toon. En ja, het is een verschrikkelijk sobere film. De hele film is mooi en sober gefilmd, hoewel er bij een paar scènes sprake van onderbelichting was, en bij één scène het geluid niet lekker klonk. Over geluid gesproken, volgens mij is er geen seconde muziek geweest in de film, iets wat vaak toch wel een belangrijke rol speelt in zijn films. Maar dit is dan ook niet een typische Allen. Nou ja, in sommige opzichten wel en andere niet.

De situatie is wel heel mooi in beeld gebracht. In het begin vond ik het niet echt lopen met Diane Keaton bij een psychiater (neem ik aan), maar langzamerhand begon het steeds meer te overtuigen. Je begon de personages beter te kennen, en de situatie leek steeds moedelozer te worden hoe meer je 'm kende. Alle personages en situaties zijn tegelijkertijd begrijpelijk en onrechtvaardig. Het laat Allen's nothingness weer eens goed blijken. Soms deden de dialogen wat aangedikt aan (theatraal is het juiste woord) maar Allen blijft ook een kunstenaar, op een zeker abstract gebied; terwijl dit erg realistisch was, weet het alles zo mooi te verwoorden, terwijl in de werkelijkheid mensen in gevoelens zouden zinken zonder de woorden ervoor te vinden. Maar dit is juist de kracht van Allen, die briljante pen van hem.

Het acteerwerk is van heel hoog niveau. Diane Keaton is natuurlijk altijd geweldig in combinatie met Allen, hier is dat niet anders. In het begin kwam het net wat teveel op me over als een overschot aan huilpartijen, maar dat verdween al snel, en alle personages werden levensecht en eerlijk. Dus naast complimenten aan Allen, ook complimenten voor de volledige cast. Ook leuk om een oude bekende te zien, E.G. Marshall, die ik heel sterk vond in 12 Angry Men maar eigenlijk niet verwacht had om nog in een andere film op te zien duiken.

Een aantal scènes die me zijn bijgebleven zijn de scènes op het strand; voor mij het mooiste moment, met de twee zussen Renata en Flyn bij elkaar. Maar ook het meest tragische moment bevindt zich op het strand. Dat met de beelden en het geluid van de machtige zee, zorgde voor veel impact. Ook het eindshot was prachtig.

3,5*-4,0*

Bij de reacties lees ik Bergman dit en Bergman dat. Ik ken die hele man niet. Iemand tips om hem beter te leren kennen?

Een prima Allen, maar leuk is het allemaal niet.

Waar ik van Allen tot nu toe vooral komedies gewend was, zeker in de periode van voor deze film, daar komt Allen ineens met een loodzwaar drama op de proppen. De vergelijking met Bergman is natuurlijk snel gemaakt, mede ook door Allen’s fascinatie voor hem en at is ook wel logisch, want je ziet duidelijk elementen terug van hem in deze film.

De film begint gelijk al erg sober. De beelden zijn soms wat grauwachtig en de kapsels en kleding van de personen ziet er al bijna net zo somber uit. Daarnaast maakt Allen maar weinig gebruik van muziek in deze film. Toch had ik eigenlijk weinig moeite om in de film te komen. Je leert de personages al snel kennen en de gebeurtenissen die plaatsvinden zijn vooral ook erg menselijk. Daarnaast zijn de personages best interessant om te volgen. Alle acteurs acteren naar behoren, maar vooral Geraldine Page is enorm overtuigend als de moeder van het gezin.

Het einde van de film komt redelijk aan. Ik vond het wel een mooie scène, daar bij de zee. Ellendig, maar aan de andere kant past het er wel goed bij. Uiteindelijk vind ik de film qua niveau prima passen tussen de andere Allens, alleen de toon is duidelijk zwaarder. Allen bewijst hiermee echter dat hij ook serieuze drama’s kan maken.

3,5*

Na lang zoeken , toch gevonden ga de film nu lekker kijken!

Vond het een beetje overdreven geacteert maar,dat is meestal het geval met een zware drama! Voor de rest een prima film.Al houd ik meer van woody's kijk als humorist,maar dat geeft niet.

Mooie film.Maar voor mij niet meer dan een 3,75 ster.

Ook ik ben verrast door de kracht van deze film. Als het Woody betreft sla ik zijn drama's het liefst over, maar dit was een mooie film zeg. Mooi traag tempo en uitmuntend acteerwerk van de gehele cast (ja, zelfs Keaton). En ik maar denke dat ik een beetje Woody-moe aan het worden was.

Woody Allen on Interiors

Woody´s eerste drama film en ook al begint Interiors een klein beetje rommelig en duurt het eventjes om als kijker in het verhaal te komen, wordt je daarna getrakteerd op een boeiend en menselijk drama waar volgens mij iedereen in mee kan leven.

Bovendien was het een gedurfd project om net na het luchtige Annie Hall en zijn slapstick periode hier aan te beginnen, petje af

In mijn gedachte vond ik September een tikkeltje beter dan Interiors, maar omdat die mening bijna 2 jaar oud is moet ik die film nodig gaan herzien

Tot zover laat ik mijn 4 sterren staan, vooral de 2de helft van deze film is erg pakkend en gaat onder de huid zitten.

Het gebruikelijke Woody Allen-gepsychologiseer, maar dan zonder het humoristische ondertoontje. De eerste puur serieuze film na alle slapstick en Annie Hall, en het is bijna alsof hij het extra dik aangezet heeft om eens af te rekenen met zijn gebruikelijke stijl, want het contrast is meteen wel erg groot.

Niks mis mee, want het werkt goed, er wordt goed geacteerd – vooral Diane Keaton heeft me aangenaam verrast - en het blijft boeiend.

De meeste dialogen zijn gevangen in wat mooi geschoten shots. In tegenstelling tot de meeste (vroegere) Woody Allens is er nu op een artistieke manier aandacht besteed aan de set, de montage en het camerawerk. Bijna tot op het pretentieuze af, zoals het eindshot dat wat meer lijkt te willen zeggen dan het uiteindelijk doet, maar ach, vaak was het mooi.

4*

Volgens mij is dit Allens meest serieuze film. Ik had er lang mee gewacht omdat Allen er zelf niet in speelt, maar nu blijkt dat ik het zijn beste film vind. De film komt ook het meest realistisch over. Zwaarmoedig en pessimistisch, dat wel. Het is al lange tijd bekend dat de mens in eerste instantie bezig was met het in leven blijven. Als dat eenmaal constant is, komen er pas andere zaken bij kijken. Hoe intelligenter de mens wordt, des te complexer worden de vraagstukken waar deze mee worstelt. En Interiors toont aan dat niveau lang niet altijd tot meer geluk leidt. Het vinden van de antwoorden wordt immers moeilijker.

Als kijker moeten we overigens nog maar geloven dat de familie zo talentvol is. Ieder is introvert, vaak gekweld en jaloers op een ander. Het daadwerkelijke talent wordt echter niet getoond en kijkend naar het welzijn en de problemen van de personages komt het er in ieder niet echt uit. Niemand heeft een duidelijk plan van aanpak, ondanks de gedrevenheid om het te maken. Tegelijkertijd vertroebelt dit de onderlinge relaties binnen de familie. Het mooie aan Interiors vind ik dat er zoveel verschillende lessen en wijsheden uit getrokken kan worden.

Er was een tijd dat ik niets moest hebben van Woody Allen films. Ik vond het vooral een hoop gezeur over relaties. Inmiddels heb ik er een hoop gezien en weet ik dat hij ook hele mooie en hele leuke films gemaakt heeft. Bij deze film kom ik echter weer terug bij mijn oude vooroordeel.

Bovendien heb ik het gevoel dat Woody Allen in de tijd van deze film in dezelfde crisis en onzekerheid zat als de meeste hoofdpersonen in deze film. Hij veranderde zelfs zijn kenmerkende stijl bij deze film en liet ook nog eens alle humor en grappen varen. En dat is echt foute boel.

Gelukkig heeft hij na deze film later de oude draad weer opgepakt en nog vele andere wel mooie, grappige en kenmerkende Woody Allen films gemaakt.

Boeiende film, al kan ik op dit moment niet precies vertellen waarom. Voor mij in ieder geval Allen's beste tot nu toe.