Submarine (2010)

Helemaal eens met bioscoopstoelen. Dit is een zeer interessante coming of age film dat een standaard verhaal heeft, maar op een prettige en onconventionele manier tot leven komt. Door middel van de mooie muziek, leuke editing en het personage van Oliver wordt op een leuke manier vertolkt door Craig roberts. De keuzes die hij maakt zijn niet altijd even logisch, maar iemand die sociaal niet zo vaardig is kan je het toch makkelijk vergeven. Des te sympathieker zijn de acties van hem eigenlijk. Verder is de love-interest ook een interessante rol, goed gespeeld door Yasmine Paige, al had ik haar rol wel iets verder uitgediept willen zien. Vooral na de scene in het bushokje. Verder een opmerking over de bijrol van Considine zorgde voor de wat meer humoristische momenten.

De film volgt in principe 2 verhaallijnen, die van Oliver en zijn ouders die problemen in het huwelijk hebben en Oliver's eerste relatie. Ik had soms wel het idee dat de film een klein beetje onevenwichtig werd doordat het eerste verhaallijn de overhand kreeg, terwijl ik zelf toch nieuwsgieriger was naar de tweede. Die is wat mij betreft ook het belangrijkst voor zijn eigen persoonlijke ontwikkeling. Gelukkig maakte het einde veel goed.

Leuk en eigenwijs filmpje voor tussendoor.

3,5*

Leuk, origineel filmpje dat misschien nog net wat beter had kunnen zijn. Want omwille van de al te stoïcijnse personages wist Submarine bij mij nooit echt onder de huid te kruipen. Ik had ook het gevoel dat de film alles in zich heeft om ronduit hilarisch te zijn, maar eigenlijk was dat veel te weinig het geval.

Tot daar wat me een beetje tegenviel, maar verder wist deze prent me zeker te bekoren. Het universum dat Richard Ayoade hier creëert is op een fijne manier quirky en visueel gebeuren er leuke dingen. Bij momenten minitieus uitgekiende shots die me (net als de toon van de film) soms deden denken aan het werk van Wes Anderson en verderop dan weer dromerige en korrelige hand-held shots genre Where The Wild Things Are. Mooie kleuren, coole freeze-frames... Ayoade komt als debutant met veel klasse en vertrouwen voor de dag. Ook de liedjes van Alex Turner op de soundtrack mogen er wezen. Wel jammer dat de beste song, Stuck On The Puzzle, pas op de aftiteling in vol ornaat te horen valt.

Goed dus, maar net geen echte topper wat mij betreft. De liefhebbers van Michel Gondry zullen hier ook wel pap van lusten, denk ik.

3,5*

PS: hoe die Oliver holt , geweldig.

Fijne film: soort van feel-good-movie, maar met een flinke dosis melancholie.

Herkenbare situaties en erg mooi gefilmd.

Die soundtrack van Alex Turner (Arctic Monkeys/The Last Shadow Puppets) is niet aan mij besteed, maar geeft wel aan voor welk publiek hij geschikt is.

Uitstekende film, kwam er per toeval op en het gekke is dat ik enkele dagen geleden de serie 'IT Crowd' heb afgekeken waarin de regisseur van Submarine één van de hoofdrollen inspeelt. Submarine is een lieve en geinige film. Waarin het karakter van Oliver gewoon fantastisch word neergezet door Craig Roberts. Het is ook redelijk melancholisch, en kent de nodige ongemakkelijke momenten. Verder was ik zeer gecharmeerd van de jonge Yasmine Paige.

4*

Het is maar goed dat ik nooit naar een MM meeting kom, want ik ben echt een van de meest awkward personen om mee in gesprek te gaan. Films hebben op de een of andere manier echter een zwak outcasts zoals mij en indie films in het bijzonder krijgen geen genoeg van personages die zichzelf door sociale situaties heen strompelen met misschien een beetje succes.

Helaas zijn er vaak toch dingen die niet helemaal lijken te kloppen. Personage worden niet gewaardeerd terwijl ze vrijwel normaal zijn en met het lijf van een Hollywoodster (inclusief het verplichte verschil in intelligentie). Weer andere films maken van hun outcast de meest cliche moederskindjes die alleen met enthousiasme tegen mensen kunnen praten over Star Wars.

Submarine heeft het, naar mijn mening, precies goed. Er zullen mensen zijn die het enorm overdreven vinden overkomen en waarschijnlijk genoeg die zich eraan zullen ergeren. Maar de rol van het hoofdpersoon word, voor wat het is, echt gespeeld met klasse. Nergens in de film had ik het idee naar een acteur te zitten kijken. Het was gewoon een vreemd persoon, zoals ik. Je zou hier de woorden "pijnlijk herkenbaar" verwachten, maar dat weet de film mooi uit de weg te gaan. Dit is geen schrijnend document dat je zowel geforceerd probeert te laten lachen om hoe gênant het allemaal is en tegelijkertijd realistisch probeert te zijn. Wat mij betreft hebben we dat wel genoeg kunnen zien. Deze film is daarin lekker speels. Dit is geen keihard realisme, maar de film voelt wel gewoon lekker "echt".

Een van de meest mooie en grappige films die ik in lange tijd heb gezien. Echt heel leuk gemaakt en lekker creatief. Ook erg zelfbewust en mocht de film geschreven zijn door iemand met een mindset vergelijkbaar met het hoofdpersoon, dan zit er ook een mooi vleugje zelfspot in (wat volgens mij wel bijna zeker het geval is). En toch werkt het vooral ook als een treffend drama. Fijne cast, misschien een klein aantal momentjes die niet helemaal werkte, maar alles is mooi in balans. Zelfs de soundtrack die ik van te voren al had gehoord en me niet zo beviel paste perfect. Ik kan niet anders dan hier 5* voor geven. Yeah!

Ik moest er even inkomen, maar na een kwartiertje begon ik de vibe en de humor te waarderen, ook nadat ik de ondertiteling had aangezet, die Engelsen zijn soms lastig te verstaan zeg.

De casting bij deze film is helemaal top. De twee hoofdrolspelers zijn leuk om naar te kijken, de familie en de anderen passen ook heel goed bij de film. Dit maakt de film echt, natuurlijk ook het script, maar de casting maakt dat je op de vibe goed weg surft.

Verhaal is leuk gedaan, een introverte analytische jongen die een weg baant door de puberteit en liefde voor het eerst ontdekt is niet heel origineel maar wel erg leuk gedaan. De liefde die dr is tussen de twee is mooi door de goede chemie die beide met mekaar hebben. Heel goed acteerwerk ook, maakt dat je makkelijk in de film word meegenomen.

Prima film dus, hoewel het idee dus niet nieuw is, is het wel op een originele manier uitgewerkt.

Erg mooi en stijlvol geschoten film, aardig verhaal en goed geacteerd wordt maar me helaas niet echt wist te raken.

Vanaf de eerste seconde had ik het idee naar film te kijken die regelrecht in mijn top 10 zou komen. Vooral van dit soort camerawerk in combinatie met een licht deprimerende sfeer en cynische humor ben ik groot fan, dus met flinke verwachtingen ben ik de film gaan kijken.

In theorie blijkt de film inderdaad aan de meeste verwachtingen te voldoen alleen mist het iets waardoor het wat afstandelijk aanvoelt. De combinatie drama en humor komt niet altijd even goed uit de verf waardoor in sommige scenes de komedie soms wat ongepast aanvoelt en de drama niet de lading krijgt waar ik op hoopte.

Dit wil niet zeggen dat het geen goeie film is, integendeel. De sfeer die gecreëerd wordt door het camerawerk en de soms absurde scenes is positief apart waardoor je toch het idee krijgt niet naar een standaard coming-of-age film te kijken.

Niet de topfilm waar ik op gehoopt heb maar zeker een dikke aanrader!

3,5*

Film met een hoog Mr. Nobody effect. Het ziet er allemaal prima uit en de aandacht voor de vormgeving en leuke visuele vondsten is groot. Jammer dat het echter zo geforceerd aandoet. Regisseur Ayoade treedt veel te nadrukkelijk op de voorgrond en vergeet om de kijker te raken. De hoofdrolspelers helpen daar ook al niet bij. Hun stoicijnse houding en uitdrukkingsloze gezichten maken meeleven bijzonder lastig. Submarine blijft daardoor een film met interessante visuele vondsten die maar wat voortkabbelt en geen moment loskomt. Een typisch voorbeeld van een film waar stijl boven inhoud wel irriteert.

Leuk coming-of-age drama.

Erg vlotte film, met veel visuele truucjes en een redelijke soundtrack, die was me wat te veel van hetzelfde, maar dat krijg je met iemand als Alex Turner, die is nu eenmaal eentonig.

Verder een aardig verhaaltje, typische tienerjarenproblematiek, maar wel leuk uitgewerkt. Te meer door de leuke personages, leuke humor, en sterk acteerspel.

Had er misschien wat meer van verwacht, want het is nu een soort film met een sfeertje dat je vaker terugziet in met name populaire Amerikaanse indieproducties (denk aan Juno, 500 Days of Summer etc), met veel cinemareferenties enzovoorts. Erg bijzonder vond ik het niet, hoewel het op filmtechnisch vlak wel bijzonder leuke dingen laat zien.

Oke, kleine 3.5*, voordeel van de twijfel dan maar.

Op zich wel een aardige film. Leuk om twee verhalen door elkaar verweven te zien, had alleen iets beter uitgewerkt kunnen worden.

Leuk hoe Oliver ook in een soort van eigen wereldje leeft.

3,0 Sterren.

Uitstekende film, fris qua aanpak en visueel origineel en aantrekkelijk. De cast is ook prima, met Craig Roberts in een leuke, niet alledaagse hoofdrol. Het script zit goed in elkaar en barst uit de voegen van de grappige en schrijnende observaties. De mooie soundtrack maakt het helemaal af. Indrukwekkend debuut van regisseur Ayoade.

Duikbootdebuut.

Submarine biedt een verfrissende duik in de poel des pubertijd en de daarbij behorende liefdesperikelen. Gelukkig houdt de film het enigszins droog ondanks een paar zware thema’s en komt de humor met enig regelmaat bovendrijven. Van een diep drama blijft de kijker daardoor gelukkig verschoond, maar de serieuze ondertoon werkt wel.

Het is met name de jonge cast die overtuigend is en zichtbaar plezier heeft in de beslommeringen van een tiener, die twijfel en moed toont tijdens zijn eerste relatie en tevens die van zijn ouders probeert te redden. Ondanks enige onevenwichtigheid en het iets te lang uitblijven van voortgang op de ingeslagen koers, vaart Submarine dwars door de vaak tegenvallende genregenoten heen.

Dit mede dankzij een paar visuele foefjes, een handvol filmgrapjes en een vluchtig aan Woody Allen doen denkend hoofdpersonage dat, middels een paar typische beschouwingen en humor, momenten van herkenbaarheid bij de kijker zal oproepen. Ben Stiller weet wel wat hij presenteert, zo blijkt hier. En clipregisseur Richard Ayoade maakt een prima speelfilmdebuut.

Zeer goed.

Met dank aan Wild Bunch voor het recensie-exemplaar.

Niet echt voor mij weggelegd. De humor is scherp en het acteerwerk prima, maar dit filmpje zal ik snel vergeten.

Prachtig geschoten, heerlijke muziek, leuke referenties en goed acteerwerk. Helaas wist het mij niet echt te raken wat het cijfer wat lager uit laat komen

Enkele aardige visuele foefjes waarvan de two weeks of lovemaking en de ziekenhuisdroom zo'n beetje de leukste zijn, een hoofdrol die aardig theorietjes in z'n hoofd heeft zitten en heen en weer kaatsende dialogen met af en toe een grap die aardig landt. Toch doet het me allemaal niet zo veel. De buurman is een irritante verschijning en de charme die dit soort filmpjes meestal kleurt, heeft het voor mij niet echt in huis.

Goeie coming-of-age film over een puberende jongen die moeite heeft met de liefde en met wiens ouders het ook niet goed gaat. Uiteraard allemaal wel eens eerder gezien, maar door de frisse aanpak wel onderhoudend en hierdoor krijg je ook een goed beeld van het hoofdpersonage (ook door de leuke voice-over).

Een erg fijn filmpje, dat al een tijdje hoog op de lijst stond om gezien te worden - vooral omdat de vormgeving van Submarine me erg aanstond en staat.

Visueel prima en ook de hoofdpersonages, de sullige Oliver Tate en het personage van een wat fatsige Zooey Dechanel - Yasmin Paige dus - vormen een verdienstelijk liefdespaar. De film is vaak wat afstandelijk en koel, maar de hoop op een geslaagde liefde is er.

De prachtige muziek van Alex Turner gepaard met visueel vuurwerk zorgen voor enkele prachtige scènes. Veel goed gevonden dialogen, monologen en andere spitsgevondigheden voorbij zien/horen komen. Dit alles maakt Submarine tot een lief, klein kunstwerkje, waar bij herziening vast nog een aantal dingetjes ontdekt kunnen worden.

Kleine 4*.

Een redelijk komedie/drama/romantiek film...

Redelijk verhaal, kreeg slaap van...

Komedie is mijn genre niet (geen goede smaak)...

Redelijk acteerwerk...

Prima achtergrond geluid/muziek (Dolby Digital)...

Mooi HD kwaliteit...

Geen moeite waard...

Aangenaam filmpje over een puberende jongeman die wat zwaar op de hand is, verliefd is en tegelijkertijd bezorgd over het weinig sprankelende huwelijk van zijn ouders. De personages zijn stuk voor stuk vrij realistisch en hebben iets onconventioneels. De soundtrack is prettig met liedjes vol spitsvondige teksten net als de monologen en dialogen in deze film.

Dubbele gevoelens bij Submarine van mijn kant.

Aan de ene kant wil ik roepen dat het een meesterwerk is. Het is namelijk een originele variant op films die de bekende tienerproblematiek in beeld brengen. Alle clichés die daarbij komen kijken zitten hier ook in, maar altijd op een totaal andere manier dan we gewend zijn, wat zover wordt doorgevoerd dat ik op het einde nauwelijks zou durven spreken van een 'coming of age'. Submarine is bijna een parodie op de gewone tienerfilm en de grote lading humor weet nauwelijks te verbergen dat we hier te maken hebben met voornamelijk egoïsten en het gevoel waar we mee achter blijven is dat de hoofdpersoon waarschijnlijk nooit iets zal bereiken, iets wat hij zelf ook geloofd. Dat zie je niet iedere dag in zo'n film. Daarnaast is het overgoten in een geestig gestileerd jasje dat misschien iets teveel doet denken aan Wes Anderson op zijn Brits, maar dat niettemin gewoon geslaagd is.

Aan de andere kant zat ik met het probleem dat ik de film gewoon niet leuk vond. De donkere randjes maken Submarine uniek, maar waar ik dat als bewijs van een meesterwerk zou willen gebruiken is het ook een van de redenen waarom ik hier niets mee had. Het grootste probleem is dat de film over een stel onsympathieke losers gaat. Dat mag, onsympathieke personages kunnen boeiend zijn, maar dat vond ik hier niet zo. Oliver is in principe ook het type hoofdpersoon dat me erg ligt, maar er zit gewoon uiteindelijk te weinig leven in hem en zijn afstandelijkheid krijgt een te grote dosis gestileerde 'quirkiness', waardoor hij voor mij sowieso nooit meer werd dan een grap. Erger nog is zijn vriendin. Ook hier weer hulde om niet de vertrouwde weg te kiezen (dus geen overdreven lief meisje dat kennelijk meteen zit te wachten op de jongen), maar moet het dan meteen zo'n ongeloofelijke trut zijn. Toegegeven, ze wordt praktisch geïntroduceerd als we haar hardop zien lachen als een dik meisje gepest wordt en de daaropvolgende scènes bevestigen het beeld van een bijna sadistische pestkop en dat maakt het moeilijk voor mij om nog voor haar op te warmen. De film doet een poging door haar mogelijke terminaal zieke moeder aan het verhaal toe te voegen, maar dit blijft wat halfbakken en levert geen scènes op waarin Jordana werkelijk empathische gevoelens lijkt te hebben. Ze gebruikt Oliver aanvankelijk uit een wraakactie op haar ex en vervolgens lijkt ze hem vooral te tolereren omdat ze zijn beenharen in brand mag steken. Tieners zijn nogal moeilijk over het algemeen, dat snap ik, maar om Oliver nou op de meest onmogelijke, onmenselijke meid af te sturen die dit genre heeft voortgebracht is misschien teveel gevraagd. We hebben een duo dat totaal niet bij elkaar past, waarvan de twee leden totaal in zichzelf gekeerd zijn en die het presteren om echt iedere keer precies de verkeerde keuze te maken. Dit klinkt ergens nog wel als een interessante film, maar eerlijk gezegd vond ik het vooral vermoeiend om naar te kijken.

Dan blijven de ouders en het personage van Paddy Constantine nog over. Die laatste komt totaal niet uit de verf, waardoor de twee ouders de boel overeind moeten houden. Dat lukt redelijk, vooral omdat Noah Taylor als enige in de hele film een mens speelt, in plaats van een verzameling excentrieke eigenschappen die meer bij de kleurrijke stijl passen dan bij de karakters. Maar niets kon voor mij de hele film redden. Misschien lag het aan mijn bui en was ik niet in de stemming voor dit soort cynisme (dat klopt ook wel). Toch verbaas ik me over enkele berichten die dit een lief filmpje of iets dergelijks noemen. Die moeten toch gemist hebben dat het ging over mensen die alleen maar falen en elkaar pijn doen (zelfs het zogenaamd gelukkige einde is gewoon Jordana die Oliver weer sadistisch voor de gek houdt). De maffe humor en vrolijke filmstijl verhullen kennelijk veel.
2,5*

Meh.

Lelijke depressieve film over een sociale outcast, die zijn bespiegelingen via de voiceover aan ons meedeelt. Laat ik nou een bloedhekel aan voiceovers hebben - een zwaktebod, dat vooral gebruikt wordt als je niet in staat of bereid bent je narratief in dialoog te vervatten. Leuk voor documentaires, of voor filmpjes bij het nieuws. En lekker makkelijk voor de acteurs - acteren hoeven ze nauwelijks.

De beelden zijn overwegend loodgrijs, alsof het elk moment kan gaan regenen. Wat er in de beelden rondloopt is in dezelfde stemmige kleuren, geen sprankje of vonkje te bekennen. De paar visuele vondsten die ik hier zie noemen verwijzen denk ik vooral naar wat ongeïnspireerd jatwerk van zoiets als La Science des Reves (2006) - maar zonder ook maar op enig vlak in de buurt te komen van de genialiteit van die film. Verder is het camerawerk slordig, ongeïnspireerd en vooral lelijk.

Dan het verhaal nog. De grappen werken voor mij absoluut niet, en dan wordt het wel een heel trieste lijdensweg door een nare pubertijd. Zonder ook maar een sprankje hoop - of je moet geloven in het motto 'over 30 jaar vind ik dit niet meer zo erg'.

Nee, laat maar. Ik hoop dat ik deze film over 30 seconden vergeten ben.

Na The Perks of Being a Wallflower en The Way, Way Back voorlopig even de laatste moderne coming of age film op mijn lijstje. Dit was de minste van de drie.

Wederom een jaren '80 setting, net als bij The Perks, maar verder geen retro film. Integendeel; dit was juist een film die vol zat met moderne montage trucjes, inclusief grijsblauw filter. En werd het er beter door? Niet bepaald. De film focust zich teveel op de vorm en laat de inhoud voor wat het is.

Oliver Tate is een nogal saaie tiener die geconfronteerd wordt met de bekende puberprobleempjes typisch voor dit soort films. Ik gebruik bewust een verkleinwoord, want veel maakt hij niet mee. Ja, hij wordt verliefd en zijn ouders hebben wat huwelijksproblemen. Maar dat stond al in de plotomschrijving en is niet bepaald wereldschokkend.

Veel ontwikkeling maakt hij verder ook niet door. Hij blijft een nogal vlak karakter, ondanks zijn voice over die erg z'n best doet er meer van te maken. Olivers vriendin is zo mogelijk nog lamer. De rest van de cast krijgt eigenlijk te weinig screen time om er veel zinnigs over te zeggen. Enkel de vader wekt enige sympathie. De rest is niet meer dan typen.

Een zware onvoldoende is het niet, want de film is verder niet vervelend. Qua beloofde humor én drama schiet te film echter wat te kort. Geen rampzalig debuut kortom, al zal een betere scriptschrijver zeker helpen. 2,5*

Ik lees termen als Coming of Age en daar snap ik dan weer weinig van. Het suggereert dat het zou gaan om de ontwikkeling van een hoofdpersoon, maar mijns inziens gaat Submarine juist daar NIET om. Ik vind dat Ayoade zich gefocust heeft op het zien van de wereld vanuit de ogen van een puber met een zeer verfijnd gevoel voor zwarte humor.

Richard Ayoade is een bijzonder komisch persoon en Oliver horen praten, is alsof ik Ayoade zelf hoor praten. Lichtabsurdistisch, welbespraakt en bovenal zeer ad rem. Zonder pretentieus over te komen, weet Submarine zich te onderscheiden van platte, doorsnee coming of age-films. Juist, doordat de ontwikkeling van Oliver niet centraal staat.

De knullige, haast genante sfeer die neergezet wordt, is erg herkenbaar, maar is zo droog in beeld gebracht dat het niet pijnlijk, maar grappig wordt. En dat is Submarine in mijn ogen, een aaneenschakeling van uit het leven gegrepen scènes; opgeblazen tot ongemakkelijke, belachelijke scènes zonder dat het ook maar enig moment goedkoop aanvoelt.

Erg vernuftig debuut.

Half om half.

Ayoade heeft een beetje pech dat ik gemiddeld maar 1 hipster film per jaar trek. En Wes Anderson is al geweest. Ayoade doet niet extreem leentje buur. Maar het quirky gehalte is wel van eenzelfde hoogte. Hij maakt het alleen ietsjes depressiever. Maakt het voor mij niet echt leuker helaas. Kan me maar moeilijk vinden in dit soort outcast typetjes. Vond het ook net wat on the nose ook qua posters van allerlei toch wel onbekendere klassiekers. Snap dat het een wat oude ziel is dat jongetje. Toch kwam het wat krampachtig over om de high brow filmsmaak van Ayoade in het jongetje te stoppen.

Qua beeldtaal doet Ayoade het wel aardig. Wat ouderwets, maar gezien de posters zal hij wel zo iemand zijn die klassiekers helemaal te shit vind en van nieuwe films niks moet hebben, dus erg veel shinies zullen we niet vinden in zijn films vrees ik. Kon het soms wel waarderen. De rijders, en de nachtmerrie met het kolkende water onder zijn voeten hadden wel wat. Helaas was het ook een beetje saai en kennen we die kalverliefdes films nou wel.

2.5 sterren.

Ik lees hieronder dat iemand het een 'hipster' film vind, erg treffend. De film draait om vreemde typetjes met daarbij Tate voorop. Hij speelt een wannabe cool kid die zich met iedereen in zijn omgeving bemoeit. In het begin heb je sympathie voor 'm, maar gaandeweg de film wordt hij vrij irritant. Dit doet de film geen goed; het geneuzel rondom die meid begint dan ook wat te irriteren. Ayoade heeft een leuke vertelwijze en brengt het leuk, maar de film leunt te veel op typetjes.

Fijn.

Met The Double liet Ayoade al een keertje zien dat hij een best goeie regisseur was, blijkbaar geldt dat ook wanneer hij zich aan wat zwartere comedy mag wagen. Al is dat "zwarte" ook wel beperkt, 't is eerder een geslaagde dramady, die kom je niet zo vaak tegen.

Een leuk coming of age drama (en ja, het is gewoon coming of age, een geheel genre hangt niet af van een finale vraag). Roberts en Paige doen het erg goed, de quirky personages errond zijn ook goed te pruimen en Ayoade zelf voegt genoeg leuke elementjes toe, waardoor het nergens saai wordt.

Een paar scenes die er visueel wel uitspringen, al is die oude look + de muziek van Turner nu niet geheel mijn ding. Fijn einde ook, waarin Ayoade laat zien dat hij een film als deze ook perfect kan afsluiten. Geniale cinema is het niet, daarvoor is het niet onderscheidend genoeg, maar lekkere filler zeker wel. Jammer dat hij niet wat vaker films maakt.

3.5*

Wat een heerlijke film om naar te kijken! Mooie nummers van Alex Turner.

Oliver Tate is een wat vreemde vogel. Het lezen van woordenboeken behoort tot zijn favoriete tijdverdrijven en hij is niet meteen mister popular op school. De openingsscène alleen al brengt me meteen in de stemming waarbij Oliver fantaseert hoe zijn omgeving zou reageren bij zijn overlijden. Erg mooie rol overigens van Craig Roberts.

Zijn zoektocht naar een vriendinnetje om ontmaagd te worden is leuk, des te meer omdat ook Yasmin Paige een eigenaardige maar goede rol neerzet.

Ook het subplot met Oliver's ouders is fijn. De bizarre karakters - maar ook die van sommige schoolgenoten - gaan nooit over the top van excentriciteit. Verder is de humor geslaagd, lekker droog Brits en is de setting en sfeer uitstekend. Saai wordt het nooit.

Submarine is een frisse onderhoudende coming-of-age gedept in een Brits eighties sausje die lekker wegkijkt. Fijn om eens gezien te hebben al wordt het nergens memorabel.

Vervlogen tijden

Hoe ouder je wordt, des te sneller de tijd aan je voorbij gaat. Dit is een bekend begrip, waar veel mensen zich in kunnen vinden. Wat Submarine zo prettig maakt is dat deze je mee terug kan nemen naar je eigen puberteit, waardoor je soms met weemoed op deze periode terug kan kijken, maar op andere momenten ook blij kan zijn dat deze achter je ligt. Hoofdpersoon Oliver Tate, geeft daarbij zijn eigenzinnige, kritische blik op de wereld om hem heen, waarbij het personage mij met regelmaat terug deed denken aan Sam uit de serie A-typical. Ook Oliver vertoont namelijk op zijn zachtst gezegd wel de nodige autistische trekjes.

Het zal van persoon tot persoon verschillen in welke hoedanigheid zij zichzelf terug kunnen vinden in de puberale strubbelingen die Oliver doormaakt. Toch zijn een aantal thema's, zoals een eerste liefde (of deze nu wel of niet beantwoord werd), en de status die je op de middelbare school had, voor ons allemaal universele zaken waar wij op onze eigen manieren doorheen gegaan zijn. Hier grijpt deze zwarte komedie, die qua stijl met momenten doet denken aan het werk van Wes Anderson, op zijn eigen manier naar terug. Ik denk in ieder geval dat veel mensen herkenbare situaties of gedachtegangen van zichzelf uit hun eigen puberteit zullen gaan herkennen. En juist die herkenbaarheid, die chevy93 in de laatste alinea van zijn recensie perfect omschrijft, maakt deze titel voor mij zo sterk:

Het verhaal over een opgroeiende puber van 15 jaar oud die zijn eerste liefde ervaart en te maken krijgt met problemen op school en in het ouderlijk huis, is niet nieuw. Het Coming of Age genre kent veel jeugdige protagonisten met problemen en eerste keren.

Oliver heet het hoofdpersonage in deze film en hij weet zich te onderscheiden van de meeste soortgenoten uit het genre. Oliver begeleidt de film met zijn eigen voice over. Met een stem waarin in de intonatie het einde van de wereld is te horen, brengt hij de kijker op de hoogte van zijn hopeloze belevenissen en zijn smartelijke gedachtewereld.

Oliver is ernstig en welbespraakt, is stellig in zijn meningen en vermoeit met een pedant trekje dat op een zelfverzekerde (maar inhoudelijk naïeve) manier wordt uitgedragen. Oliver heeft een groot gevoel voor drama en zijn welbespraakte naïeve beschouwingen daaromtrent, werken komisch. Zijn begeleidend commentaar klinkt zo overdreven snobistisch en zo bestudeerd gevoelig, dat het leven en lijden van de jonge Oliver zich voornamelijk op een verheugende humoristische manier aan de kijker manifesteert.

De film is een prettige mengeling van komedie, drama en romantiek, waarbij de romantiek niet zwaar of melancholisch is, maar gewoon typerend voor het genre, evenals het drama. De komedie bestaat vooral tekstueel en is subtiel herkenbaar in pijnlijke situaties. Erg leuk.

Ook stilistisch is de film in orde. Heel opvallend zijn de kleurstellingen in de film. De verschillende personages ageren onder verschillende kleuren, die van elkaar zijn gescheiden of soms door elkaar lopen. Oliver representeert de kleur blauw. De blik op zijn omgeving is helder en koel. Als hij verliefd raakt en zijn wereld meer draait om zijn vriendinnetje, verandert zijn perceptie, is de blik op zijn omgeving minder helder en wordt rood zijn dominante kleur. Zo bivakkeert elk personage nabij een nadrukkelijke kleur die hem karakteriseert. Grappig wel.

De film gebruikt meer stijlmiddelen die je soms even van je apropos brengen, maar ook zorgen voor wat extra laag en een bevreemdende sfeer. Ik noem er een paar die mij zeer bevielen. Monologen voor een pikzwarte achtergrond. Film-in-film. Bevroren scènes. En uiteraard de stemmige door fabrieken gedomineerde lokatie in Wales.

De score is van Alex Turner. De muziek is prominent aanwezig. Sommige scènes staan dermate in dienst van de score dat ze als videoclip niet zouden misstaan. Misschien leuk als je fan bent van Turner. Ik ben dat absoluut niet. De betreffende muziek, die speciaal voor deze film werd gefabriceerd, was voor mij een sta-in-de-weg voor onbekommerd filmgenot. Het vergde enorme concentratie om de muziek te negeren. Een jammerlijke vergissing, die score.

Submarine is een fijne film. De visuele mix aan stijlen, de genremix en de markante aanwezigheid van de hoofdpersoon zorgen voor een prettige roes, waaruit je meermalen hardhandig ontwaakt als de soundtrack begint op te spelen.

Verder een hele aangename film.