Il Vangelo secondo Matteo (1964)

Ook de film maar eens gekeken, nadat ik hem al een tijdje in m'n kast had staan.

Wellicht heeft het met mijn geringe bijbelkennis te maken, maar ik kon vrij weinig met deze film. Het is niet altijd even duidelijk wie nou wie is en wie nou wat moet en/of gaat doen; de bijna poëtische vertelstijl, samen met het rustgevende camerawerk (dit komt mede door de mooie, strakke beelden) waren daarentegen wel erg goed.

Maar ik had dus ook een beetje het gevoel wat Tovenaar had. 3*

Ach, misschien kunnen slechts weinigen nog wat met dit verhaal. Jammer. Fuck bijbelkennis, fuck geloof in het Evangelie. Stap er van af. Maar dan blijft het nog steeds 1 van de krachtigste en ontroerendste films ooit. Een man die opkomt voor de ongelukkigen en armzaligen, iemand die wil genezen en geluk wil brengen.....en niemand of niets die hem zal tegenhouden, zelfs de dood niet. En dan verpakt in zulke poetische beelden, verschrikkelijk mooie muziek en karakters wiens menselijkheid je kunt proeven door slechts een simpele close-up. Zijn die paar karakters die je niet kan plaatsen of die paar verhaallijntjes die je niet kan volgen dan nog zo belangrijk? Ach, waarom klaag ik nu weer? Zolang de film mij maar kan raken vind ik het best......

Il Vangelo Secondo Matteo is een waardige verfilming van het leven van Jezus Christus.

De contrastrijke zwart-wit beelden zijn van grote schoonheid. De zorgvuldig gekozen afwisselende soundtrack sluit hier perfect bij aan.

Ik vind de cast heel goed gekozen, waarbij Jezus een prachtige uitstraling heeft. Het is overigens totaal niet te zien dat de cast amateurs betreffen.

Ik heb eigenlijk geen argumenten tegen de film. Op gevoel geef ik deze film 3,5 sterren.

Yep, volledig mee eens.

Alle belangrijke en gedenkwaardige momenten uit het Jezusverhaal vliegen langs elkaar heen. Tussen de Ongelovige Thomas en het vermenigvuldigen van het eten zitten misschien hooguit 5 minuten. Iets uitgebreider had wel gemogen, het is nu een beetje het Jezusverhaal in pocketversie.

Verder is het een erg mooie film, mooi geschoten en geweldige, originele muziek idd (Sometimes I feel like a motherless Child).

Moeilijk om aan te geven of Bijbelkennis nu juist belangrijk is of niet. Ik had meer het idee dat Bijbelkennis niet echt positief was, omdat je in feite juist alles al kent. Niet zo erg, maar ja... je wordt niet echt verrast natuurlijk.

Het lijkt me juist uitstekend geschikt voor mensen zonder Bijbelkennis, omdat hier juist het verhaal verteld wordt. Nergens kennis voor nodig dus.

Ramon: Wat had je dan nog meer willen zien ?!?!

Niet mee eens. Hoogstwaarschijnlijk zelfs Pasolini's bedoeling. Twee redenen:

- de vaart versterkt het vurige karakter van Jezus (maar dat had ik al aangevoerd)

- maar de tweede reden lijkt me nog veel duidelijker. Is het dan niemand opgevallen dat alle bovennatuurlijke gebeurtenissen in de film in snelle to-the-point-scenes worden uitgewerkt door Pasolini? Vermenigvuldigen van voedsel, lopen op water, helen van melaatse man, helen van de kreupele, herrijzenis etc? Deze gebeurtenissen worden door de Marxist en Atheist Pasolini herleidt tot de essentie: daden van edelmoedigheid, daden van een man die de zwakken wil helpen en een revolutie wil ontketenen. Hij besteedt met opzet amper tijd aan de 'goddelijke wonderen'.

Maar juist de scene waarin hij een menigte in woede toespreekt of een Johannus die bij de doop de Farizeeers toespreekt, die komen juist uitvoerig aan bod. Dat is de essentie van Jezus volgens Pasolini. Een rebel die door zijn edelmoedigheid zijn goddelijke status heeft verworven en NIET omdat hij een paar wondertjes heeft verricht en de zoon van God is. In ieder geval, het stoort mij absoluut niet. het heeft juist een meerwaarde en lijkt me kenmerkend voor Pasolini's werk.

Zit wat in ja. De nadruk op de arm-rijk tegenstelling en Jezus als rebel zijn sowieso erg duidelijk als je ze vergelijkt met dergelijke films.

Maar toch valt de snelle opvolging van 'hoogtepunten' erg op. En dat heeft niet zo erg veel te maken met het feit of hij bepaalde punten die volgens zijn marxistische gedachtengoed aansprekender waren meer aandacht geeft.

Daarmee zeg je dus eigenlijk dat hij de rest van het verhaal een beetje afraffelt.

In de bijbel zijn dit ook zeer korte en bondige verhalen. Ik heb Pasolini niet kunnen betrappen op het weglaten van cruciale stukken.

En wat wil je dan, had je een film van 10 uur willen zien ?

Nee, weglaten cruciale stukken heb ik het ook niet over. Sowieso omdat ik niet zo goed meer weet wat uberhaupt het verschil in uitwerking tussen Mattheus en de andere vertellers was.

Maar dat het net zo bondig in de Bijbel staat als dat hier wordt uitgebeeld is gewoon niet waar. (qua sceneopvolging dan)

Het scheelt niet veel hoor. De meeste verhalen in het Nieuwe Testament beslaan een lange alinea, meer niet.

Integendeel. Pasolini herleidt de wonderen tot de essentie en geeft de scene's waar relaties, denkbeelden, visies, menselijkheid en Jezus al rebel centraal staan juist een uitgebreide (vaak hypnotiserende en poetische) uitwerking.

Klopt, maar dat zijn dan de letterlijke teksten. Tussen al die 'hoogtepunten' zitten nog andere teksten. Dat bedoel ik dus met de snelheid van gebeurtenissen.

Het feit dat hij de Zoon van God is en men daar niet aan mag twijfelen. Hem meer lief moet hebben dan je ouders. Alles in het teken van Hem moet staan. Je mag hem niet op de proef stellen.

Dat soort dingen, eigenlijk precies het tegenovergestelde van wat ik had verwacht.

Als je het evangelie behandelt kun je daar niet om heen Kos. Dat is nou eenmaal de boodschap die Jezus verkondigde. Behoort tot de kern van het Nieuwe Testament.

Ik reageerde alleen op Ramon's post dat het juist om de menselijke kant gaat. De ruimte die hij ziet voor spirituele zelfbeschikking o.i.d. vind ik maar erg mager hoor.

Opvallend veel aandacht? Gewoon zinnetjes, ook nog rechtstreeks uit het Evangelie die Pasolini op de voet volgt. Duidt meer op Jezus als autoritair figuur. Kon hij moeilijk weglaten lijkt me...

Ho ho! ik duid op de menselijke kant van vele personages die zo erg duidelijk naar voren komen door de aandacht die er aan besteed wordt.

Zoals Jozef die een bezwangerde Maria ziet (een vreselijk mooi blikkenspel) met close-ups die werkelijk alle menselijkheid blootleggen. Daar besteedt Pasolini uitgebreid aandacht aan. Ik had het niet over de menselijkheid van Jezus. (dat krijg je dus ooit met al die onduidelijke opsommingen van mij)

Oke, dat is duidelijk, ben ik het mee eens.

Alle pijlen zullen waarschijnlijk op mij gericht zijn nadat ik dit gezegd heb, maar ik vond het gewoon een slechte film. Let asjeblieft wel hierop: bij het vormen van deze conclusie heb ik gewoon rekening gehouden met de tijd waarin de film is gemaakt.

Ramon,

Na alles hier een beetje doorgelezen te hebben, mag ik opmaken dat jij impliceert dat Jezus in deze film als een soort Che of Mandela wordt uitgebeeld.

Helaas kreeg ik dat gevoel totaal niet.

Ik weet nu wel hoe jij die 'snelle' scènes in de film uitlegt, maar toch vond ik dat emotieloos acteren van alle personages in de film ontzettend storend. Irazoqui las enkel voor wat hem achter de kamera voorgehouden werd, met af en toe een stemverheffing. Na een tijdje werd ik echt moe van zijn stem, zijn glanzende en achteruitgekamde haren, zijn irritante en vooral 'schone' gezicht. Het hoeft toch ook weer niet zo overdreven te zijn dat Jezus zelfs bij het dragen van zijn kruis er nog even schoon en gezond uitziet als aan het begin?

De acteerprestaties van de rest van de personages sloegen echt alles: geen enkele emotie in hun gezicht, af en toe een grijns of een huilerige blik. Vooral Judas en Maria werkten op mijn lachspieren (Maria was blijkbaar de moeder van Pasolini). Zo nu en dan wist een apostel tussen de preken van Jezus een kort vraagje te stellen, om vervolgens na antwoord gekregen te hebben een reactie te geven als: "Ow ok. Maar eigenlijk boeit het me niet zo. Kunnen we nu weer verderlopen?"

Een grappige scène vond ik onder andere die waarin Jezus op een gegeven moment de namen van zijn apostelen opnoemt (en de taken verdeelt volgens mij). Dit had voor mij meer weg van een voorbereiding op een bankoverval door de mafia, dan iets anders ("Pietro! Giovanni! Jacobi! Corleone!" - nee, die laatste was geen apostel).

Over de muziek is ook al het een en ander gezegd, allemaal positief. Ikzelf vond Blues en Afrikaanse muziek nou niet echt gepast bij de film.

Ook is er al gezegd dat het landschap erg geloofwaardig overkwam. Ikzelf wist gewoon de hele tijd dat ze in Zuid-Italië rondliepen.

Opvallend vond ik ook dat 4 op de 10 kinderen blond waren. Maar dit kan ik qua symboliek dan nog wel door de vingers zien.

De kameravoering echter niet. Het in- en uitzoemen ging steeds veels te snel. De kamera werd veels te veel (onstabiel) bewogen (bijvoorbeeld bij de scène waarin Jezus zijn apostelen afgaat en die waarin Jezus door de hogepriester wordt beschuldigd: de kamera staat te filmen vanachter -naar ik meen- Petrus' rug. Dit waarschijnlijk ook in de naam van de symboliek: "Je zult mij drie keer verloochenen." Ik vond het echter té storend uitgewerkt).

Maar ja, waar het dus op neer komt: Jezus was in deze film naar mijn gevoel meer een gek die zomaar potten en pannen kapotsloeg, dan een Ché die voor een revolutie zorgde. Ik had net zo goed aan Arnold Grünberg kunnen vragen of hij me niet even uit de Bijbel wil voorlezen (ipv het Telefoonboek).

Dan nog even los van de film: ik verfoei het feit dat het christendom een soort goochelaar, een circusartiest, een marketinginstrument heeft gemaakt van Jezus. Dan doel ik op de wonderen die hij verricht zou hebben (lopen op het water e.d.).

In dat opzicht verdient deze film weer wél een pluspunt. Maar ik mistte dus de effecten van Jezus' revolutionaire ideeën op het volk: het volk speelde een veels te kleine rol.

Nee, vind ik dus niet. Behalve Jezus was elke personage naar mijn gevoel niets anders dan een pop die af en toe iets zegt of lacht.

Maar ik ken je standpunt nu onderhand wel , dus hoef je er verder niet op in te gaan.

Emotieloos acteren, muziek niet passen in de film, het volk een veel te kleine rol ?

Je beweert het tegendeel van wat deze film is.

Waarom ik dit zo storend vond, is omdat dit eigenlijk het uitgangspunt vormde van deze film. Vandaar mijn hogere punt bij The Passion (3*): daar was het uitgangspunt het zo imponerend mogelijk in beeld brengen van het (lichamelijke) lijden van Jezus.

Il Vangelo is dus niet in zijn missie geslaagd, The Passion wel.

Ook al vind ik de missie van de eerstgenoemde in principe nobeler...

Iedereen looft de beeldtaal die in de film zogenaamd voorkomt. Sorry, maar ik kan dit écht niet terugzien. Voor mij zijn de blikken steeds hetzelfde, behalve dan dat mond en wenkbrauwen wat op en neer gaan. Het spijt me echt ontzettend dat ik jullie kwets hiermee...

Je kwetst me er niet mee. Het blijkt wel dat je niks kan met neo-realisme, de Italiaanse post-dubbing, klassieke muziek, beelden met handcamera's etc.

Films die niet aan de moderne Hollywoodconventies voldoen blijven voor velen nog steeds een onmogelijke opgave blijkt wel. Ik heb dergelijke woorden ook al eens bij een Fellini gelezen dus het verbaast me niks en heb ook weinig zin om in herhaling te vallen. Maar als je zodadelijk ook niks met Ozu, Visconti, Kurosawa (en Yume is zijn meest toegankelijk werk denk ik), Fellini, Dreyer, Bergman etc etc blijkt te kunnen dan weten we in ieder geval dat het niet aan die films zal liggen (en dat is hopelijk ook niet kwetsend).

Ramon,

Ik geef toe dat ik een beginner ben op filmgebied. Veel van de films die jij hebt gezien, heb ik waarschijnlijk zelfs nog nooit van gehoord.

Yume echter(waarvoor ik je nog steeds dankbaar ben) staat voor mij (al dan niet voorlopig) op nr. 1 en vind ik niet te vergelijken met Il Vangelo. De uitgangspunten van beide films zijn gewoon heel anders.

Il Vangelo faalt in dat opzicht voor mij.

Oei, wat moet ik een gecompliceert geval zijn dan. Van dat rijtje namen dat je (Ramon) noemt vind ik de meerderheid erg goed, Ozu dan weer matig, maar Fellini juist fantastisch.

Zag een paar weken geleden ongeveer de helft van Il Vangelo en ik kan me wel vinden in de kritiek van Anatolia. Ik zag vooral veel pratende gezichten die hun tekst één voor één oplepelden, deed me allemaal weinig. Na Jezus' ontmoeting met Satan in de woestijn (toegeven: érg mooi!) viel ik in slaap (ik was gewoon moe, niet slaan ) en m'n definitieve mening stel ik dus even uit. Maar goed, ik miste de emotie juist.. kan me goed voorstellen dat mensen The Passion wat dat betreft beter vinden.

Precies, je 'miste' de emotie omdat ie niet panklaar (Hollywoodmuziekje, tranen met tuiten) voor het oprapen ligt in het neo-realisme. Het viel met trouwens ook op dat je niks met I Vitelloni kon, Fellini's meest neo-realistische werk. Ik kan trouwens moeilijk discussieren over mijn visie op film zonder erg klote te klinken (alvast sorry daarvoor ).

Ik heb gisteren niet voor niets wat woorden van Tarkovsky geplaatst mbt zijn visie op het Westerse filmpubliek, omdat die woorden precies omvatten wat ik vele MM'ers verwijt. In Rashomon wordt er te theatraal geacteerd, bij 8 1/2 lopen lippen en woorden niet gelijk, Ozu is soapachtig en 'er gebeurt niets', Zerkalo volgt geen rechtlijnige verhaalconstructie sterker nog: bevat geen verhaal, Mat I Syn is saaie inhoudsloze spirituele troep en in Salo eten ze poep, een scene die Pasolini alleen gebruikte om goedkoop te shockeren. Allemaal verwijten die veelal gebaseerd zijn op gebrek aan identificatie met andere culturen, andere creatievormen, andere visies en andere intenties en onze (onbewuste) onwil of onkunde om de artiest te begrijpen. Na Signs, The Passion, Se7en en Shawshank Redemption pakken we Stalker en Il Vangelo 'er eventjes tussendoor' en dat is dan compleet andere koek en het gevolg is natuurlijk lage cijfers, want tempo structuur, inhoud en opzet wijken totaal af. Tuurlijk, we verreken het om dat toe te geven, "het is simpelweg onze smaak niet, we hebben ons niet vermaakt" en als gevolg daarvan staat de film eeuwig in ons rekje te verstoffen zonder dat we er echt van geproefd hebben. "De artiest spant zich in om vanuit zijn ziel iets te creeeren en het publiek kan er eigenlijk pas van genieten als ie dezelfde diepgaande inspanningen ondergaat".........zoiets zegt Tarkovsky. Ik ben het daar ram mee eens, velen natuurlijk niet en daarom zal ik nog veel moeten discussieren op MM (wat ik natuurlijk ook graag doe hoor)

Ja, ik had al zo'n gevoel dat er een link bestond tussen die woorden en deze discussie .

Ik wil even herhalen dat ik op filmgebied een beginner ben, dus verbeter me als ik het fout heb Ramon.

Naar wat ik ervan weet, deed het neo-realisme zijn intrede als een soort protest tegen de oppervlakkige films die in het fascistische Italië gemaakt werden. Het resultaat waren films die als tegenpolen van de Hollywood-producties kunnen worden gezien. Geen kunstlichten of kunstdecors: alles moest naturel zijn, inclusief het acteren. Documentaire-achtig dus. (dit schrijf ik zonder me verdiept te hebben in de stroming: van horen zeggen dus)

Nou weet ik ondertussen dat Pasolini één van de belangrijkste vertegenwoordigers is van deze stroming.

Ik kan zijn Il Vangelo echter niet helemaal plaatsen in bovenstaande omschrijving van het neo-realisme. Ok, het decor en het gebruik van licht kloppen wel. Ook de wijze waarop Jezus uitgebeeld probeert te worden (als een soort rebel tegen de oppervlakkige maatschappij) is naar ik meen kenmerkend . Maar de manier waarop er wordt geacteerd toch niet?

Ik heb geen ervaring met het neo-realisme, maar als ik het goed begrepen heb komt het acteren in bijvoorbeeld de recente Turkse film Uzak er veel dichter bij in de buurt ('naturel').

Los hiervan wil ik nog even zeggen dat de meerderheid van de Hollywood-films ook mij geen voldoening geeft (dat kun je ook aan mijn stemgedrag op deze site zien), maar ik zal het wel gewoon toegeven als het tegenovergestelde het geval is.

Ik heb onlangs Solyaris van Tarkovsky gehuurd en ga het één dezer dagen bekijken. Ook zal ik me verder verdiepen in het neo-realisme om te zien of o.a. het acteren in Il Vangelo kenmerkend is voor deze stroming.

P.S. Je klinkt niet klote.

Ramon bedoelt iets anders hoor.

Nog een dag over nagedacht, maar ik kan toch echt niet anders, ook al zullen een heleboel mensen nu ook wel over mij heen lopen. Gisteren heb ik deze film gezien en ben ik er niet zo enthousiast over, om het tactvol uit te drukken. Ik ga hier een 0,5* voor geven.

Vol verwachting ging ik gisteren voor de videorecorder zitten. Bijna had ik de dvd al eerder gekocht bij de Free Record Shop, niet gedaan vanwege te weinig financiën. Blij was ik dan ook toen mij ter ore kwam dat deze op televisie zou komen.

Maar dat viel erg tegen. Dit zou veel en veel beter moeten zijn dan The Passion of the Christ, een film die ik wél kan waarderen. Het ging echter meteen al mis in de eerste 25 minuten. Dat iedere keer, keer op keer op keer, in beeld brengen van een gezicht dat maar een beetje staart en eigenlijk helemaal niets doet, is voor een paar keer leuk, maar niet voor tientallen keren.

Na 25 minuten kwamen er wat minder gezichten in beeld en zou het misschien wat beter worden, dacht ik. Niets bleek minder waar, wat volgde was een tergende, minutenlange aaneenschakeling van uit hun context gerukte uitspraken uit het Mattheüs-evangelie. Voortdurend op dezelfde emotieloze toon, emotieloze uitdrukking, met slechts af en toe een stemverheffinkje, kritiek hier al eerder aangehaald. Voor het eerst (!) heb ik bij een film de afstandsbediening gepakt en doorgespoeld.

Dat emotieloze bleef de hele film doorgaan. Geen enkele acteur of scene kon mij dan ook overtuigen en zeker de figuur van Jezus niet. Ik had het gevoel te kijken naar Jezus, de uitspraken-robot uit de hemel gezonden om zijn verhaaltje te doen en dan weer via een kruisiging te vertrekken.

Scenes zijn heel slecht uitgewerkt. Zoals bijvoorbeeld het lopen van Jezus op het water. In de Bijbel staat: En het schip nu was midden in de zee, zijnde in nood van baren, want de wind was hun tegen.

In deze film is het een hele kalme zee. En als Petrus besluit om ook maar op het water te gaan lopen, vaart het bootje eerst naar Jezus toe, stapt Petrus naast de boot uit, dreunt een zinnetje op en moet dan zogenaamd gered worden door Jezus.

Wat staat er in de Bijbel?:

En Petrus klom neder van het schip, en wandelde op het water, om tot Jezus te komen. Maar ziende de sterke wind, werd hij bevreesd, en als hij begon neder te zinken, riep hij, zeggende: Heere, behoud mij!

Sorry, maar dat had in mijn opinie níet slechter verfilmd kunnen worden.

Nog zoiets belachelijks. De doop van Jezus, die in de Bijbel via onderdompeling gebeurde, maar dat is een andere zaak. Er klinkt een stem uit de hemel, de stem van God, en het publiek reageert alsof er een vliegtuig laag overvliegt.

Of het maar weglaten dat Jezus 40 dagen gevast had in de woestijn, waardoor de hele impact van de verleiding van de duivel met de steen en het brood verloren gaat.

Personages zijn in deze film slechter uitgewerkt dan ooit. Kan iemand mij bijvoorbeeld, en dit is slechts een voorbeeld, uitleggen, waarom Herodiás haar dochter die wens laat voorleggen?

Na de minutenlange opdreuning van uitspraken gaven mijn twee broers het al op. Ik had na een uur zoiets van, ik zou willen dat deze film nú afgelopen is. Zulke films krijgen bij mij slechts hoogst zelden geen 0,5*. Hiervoor kan ik toch echt geen uitzondering maken.