Il Vangelo secondo Matteo (1964)

Pasolini lijkt me, als ik de verhalen moet geloven niet de eerste de beste regisseur. Ik ben dus wel benieuwd naar deze film (ook wel naar zijn andere films, maar nu deze voor zo'n prijs te koop is lijkt het me wel de moeite waard)

Van wat ik van Pasolini gezien heb, vind ik dit zijn beste, mooi gestyleerd en een vrij bekend verhaal op een hele aparte manier verfilmd.

Sterke, sobere film over het leven van Jezus Christus.

Uitstekende, intense performances van de goed uitgezochte amateur-acteurs, schitterende en verrassende muziekkeuze (vooral de klassieke muziek is perfect uitgezocht) en fraai gebruik van landschappen (Pasolini filmde in Calabrië, het (straat)arme gebied in Zuid-Italië, omdat Palestina hem te modern was).

Marxist en atheïst Pasolini wilde dit verhaal verfilmen omdat het volgens hem te weinig bekend was bij de Italianen, en omdat het verhaal zo “rigoureus en veeleisend” was. Integere bedoelingen, dus.

Ik vind de film iets te snel en te kort (gekeken naar de geboden informatie). De film had nog wel wat meditatiever en poëtischer kunnen zijn, denk ik.

Ondanks de aanmerkingen kom ik op een sterke vier, met uitzicht op ophoging bij herziening(en). Prima film.

Wat een teleurstelling!

Als leek voor wat betreft het Christus-verhaal, heb ik niks aan deze film. Ik hoopte echt op een goede, duidelijke vertelling, een verhaal met 'handjes en voetjes'.

Helaas veronderstelt deze film een hele ruime voorkennis, welke ik niet heb, zodat ik al na 15 minuten het spoor volledig bijster ben.

Misschien moet ik toch eerst de bijbel gaan lezen om deze film te snappen, alleen heb daar nu net niet zo veel zin in.

Jammer.

Tja, als iemand niet op de hoogte is van de meest belangrijke geschiedenissen van de wereld ben ik gauw klaar...

Ik vind het algemene ontwikkeling dat je het Christus verhaal kent, net zoals je weet dat er strippenkaarten zijn en dat Homerus wat gedaan heeft.

Je continue afsluiten van wat er met Christus gebeurd is helpt dan niet.

Ik moet wellicht toegeven dat Pasolini dit wel veronderstelt. Maar mag ie, in de 60'er jaren in Italie ?

Je weet wel beter...

Dit moeten jullie vaker doen, het met elkaar oneens zijn.

Erg mooie film, schitterende omgevingen en muziek. Aan de beelden te zien had ik niet gedacht dat ze in zuid Italië waren opgenomen, het kwam namelijk allemaal zo realistisch over. De casting hielp hier ook erg bij. De acteur die Jezus speelde bijvoorbeeld, had een erg goede uitstraling en intensiteit. Toch ben ik niet alleen maar positief, vooral het verhaal en script vond ik niet optimaal. Sommige stukken werden te snel behandelt, zoals het einde bijvoorbeeld. Zoals Queto Yurlunyur al zei had de film beter een uur langer kunnen duren om zo sommige zaken wat beter uit te werken. Als geheel 3,5*

Totaal niet mee eens. Ik vind het verteltempo uiterst aangenaam. Vergeet niet dat Pasolini Jezus schetst als een man die ter dood gebracht wordt vanwege zijn tegendraadse opvattingen. Het einde HOEFT niet langgerekt te zijn en Pasolini vermijdt met opzet sentimenteel geneuzel. Ook de lichamelijke lijdensweg van Pasolini's Jezus wordt beperkt getoond (itt Mel Gibson's Jezus) omdat het leed van Jezus in Pasolini's ogen een lijdensweg van spirituele aard is. Hij sterft vanwege zijn opvattingen en om DIE reden moeten we sympathie hebben voor Jezus, niet omdat ie lichamelijk veel te verduren heeft. Ik ben het ook totaal niet eens met de stelling dat deze film niet spiritueel genoeg, niet poetisch genoeg zou zijn: Pasolini somt inderdaad de feiten op en wijdt enkel uit (met lange shots en magistrale close-ups) in enkele scene's die ons een connectie kunnen geven met de menselijkheid van zijn karakters (het begin met Jozef die verneemt dat Maria zwanger is en dat niet van HEM kan zijn, de hele doopscene met Johannes, al die gezichten van de lepralijders die Pasolini uitgebreid met de camera observeert, Jezus die zijn eerste vier discipelen bij zich laat aansluiten etc etc). De eenvoud en kracht van het verhaal en de recht-toe-recht-aan vertelstructuur in combinatie met die langerekte shots en close-ups (die doordringen tot de menselijkheid van de personages) met daarbovenop de prachtige beelden van het landschap en de werkelijk sublieme muziekcombinatie van blues en klassiek geven de film een ongelooflijke spirituele lading.

Zonder gekheid; ik heb deze film al tientallen malen gezien en ik ben er van overtuigd dat dit een groots meesterwerk is. Een Jezus-vertelling die nimmer meer evenaard zal worden.

Hmmm.. toch maar eens bestellen! Was al geintresseerd maar de opmerking over de muziek geeft me het laatste zetje.

Heb ik dus even veranderd Kapp, geen Jazz maar Blues.

Mooie recensie, Ramon.

Beter. Van die markt ben ik nog meer thuis.

Ik zie niet in wat het karakter van Jezus te maken zou moeten hebben met het tempo. Sommige zaken vond ik gewoon te vlug gaan, alsof Pasolini iets had van " we moeten de film binnen 2 uur houden dus we moeten opschieten". Ik heb volgens mij ook weleens ergens gelezen dat Pasolini zonder script heeft geschoten en de bijbel letterlijk heeft gebruikt om vervolgens bij de editing er een acceptabele tijdsduur aan te geven. Aan de film te zien geloof ik dat graag.

Ik doelde eigenlijk meer op het stuk erna, de resurrectie van Jezus. De scenes van de kruisiging en die daarvoor vond ik ook erg goed gedaan en als dit het daadwerkelijke eind was geweest had ik het waarschijnlijk beter gevonden.

Verder heb ik ook nog wat commentaar op het verhaal uit de bijbel en dus ook op deze film. Ik heb het begin nooit zo goed gevonden. Het hele gedoe dat hij de koning der joden is en er koningen op bezoek komen vind ik niet echt passen bij de rest van het verhaal.

Niet? Pasolini's Jezus is een man van actie, een rebel. Een man die haast op dwingende wijze zijn ideeen aan de man brengt. Het snelle verteltempo draagt bij aan het karakter van Pasolini's radicale Jezus. Het duidelijkste voorbeeld in de film is een snelle compilatie van uitspraken van Jezus: zijn woorden worden snel en krachtig uitgesproken, de strenge gelaatsuitdrukking van Jezus bij het uitspreken van die ideeen en zelfs de (snel wisselende)weerselementen (dag gaat over in nacht, zon gaat over in storm, daarna zelfs donder en bliksem) op de achtergrond dragen bij aan deze passievolle Jezus en zij vurige uitspraken. De overgangen tussen al die uitspraken zijn snel en plots in beeld gebracht, snel achter elkaar gemonteerd. Het snelle verteltempo draagt bij aan het radicale karakter van Pasolini's Jezus. Pasolini houdt zich grotendeels aan de Bijbelfeiten, draait er niet om heen en vermijdt sentimenteel getreuzel.



Nog nooit gehoord, dus een bron zou welkom zijn.



Ook niet mee eens. Waarom had Pasolini nog meer aandacht aan de resurrectie moeten besteden? Had ie in goedkope tranentrekkerij moeten vervallen? En waarom zou hij afwijken van de recht-toe-recht-aan-methode die hij de hele film volhoudt? Het zou waarschijnlijk zelfs misstaan zo'n uitgebreid einde.
Trouwens, ik vind de resurrectie erg ontroerend.......al die blije rennende mensen, de muziek van Missa Luba op de achtergrond, de woorden mbt de wederopstanding op de achtergrond.....

Gewoon een prachtige scene hoor!

He Ramon, wat vond je van The Passion?

Die heb ik nog niet gezien malkovich. En na al die verhalen over vele martelingen en bloed heb ik er voorlopig ook weinig zin in eerlijk gezegd. Maar uiteindelijk gaat het er toch wel een keer van komen denk ik.....

Ik was daardoor juist ontroerd. Je voelt de pijn een beetje mee....

Dit pakt inderdaad goed uit voor het karakter van Jezus, maar de rest blijft onderbelicht. De rest van de karakters voelen bij mij teveel als bijzaak, terwijl mijn interesse daar ook naar uit gaat. Dat was Pasolini's keuze en die respecteer ik, maar ik vind het niet optimaal uitwerken.


"Pasolini decided to shoot without a screenplay, following Matthew page by page and compressing only as much as necessary to give the film an acceptable running time."

Bron

Ik weet niet hoe betrouwbaar het is maar het verbaast me in ieder geval niets.


Het kwam voor mij volstrekt niet uit de verf waarom Jezus nou precies weer opstond uit de dood. Zijn kruisiging en dood was een offer maar als je daarna weer uit de dood opstaat doet dat af aan het offer. Het had van mij dus wat uitgebreider mogen wezen, de huidige 2 en halve minuut vond ik in ieder geval te weinig. Verder staat het beter belichten van een passage niet gelijk aan goedkope tranentrekkerij (al is het een mogelijkheid). Ik heb er vertrouwen in dat Pasolini met exra tijdsduur niet zou vervallen in overdreven sentimentaliteit.

Ok, Ebert zal wel gelijk hebben (maar ziet dit dus ook absoluut niet als een negatief punt). Ebert is trouwens vol lof over de film. Eigenlijk is het ook wel logisch dat Pasolini de film op deze manier heeft aangepakt. Hij regisseerde de film in docu-achtige stijl volgens de principes van het neo-realisme. Verder is de gehele film low-budget. En hij wilde de film toegankelijk maken voor een breed publiek.



Wat had je dan nog meer willen zien? Mattheus die een driehoeksverhouding kreeg met Judas en Johannes de Doper? Of had Pasolini de innerlijke belevingswereld van alle discipelen moeten verbeelden? Hij houdt zich aan het boek van Mattheus. Punt. En de commentaren die je nu levert zijn eerder een kritiek op het Bijbelverhaal an sich ipv op de film.




Jezus' wederopstanding is een spirituele daad (en dat kun je duidelijk uit de laatste woorden van Jezus halen). Hij offert zich op en de daaropvolgende wederopstanding bestaat uit het feit dat hij nooit vergeten zal worden (martelaarschap). DAT is de wederopstanding, die moet je niet letterlijk nemen.

En ik stel de vraag nog maar een keer: waarom had die laatste scene uitgebreider gemoeten? Pasolini gaat van Bijbelfeit naar Bijbelfeit en blijft nergens treuzelen, ook niet bij het einde.
de wederopstanding wordt eerder in de film al lang voorspeld en verwoord. Ook hier houdt Pasolini zich gewoon aan het Boek. Tijdens die laatste scene is Pasolini zeer duidelijk: we zien de wederopstanding en horen een stem die deze wederopstanding nogmaals toelicht met woorden uit de Bijbel.

Nogmaals. Wat had je dan in Godsnaam nog meer willen zien? Ik denk dat je meer problemen hebt met het Jezusverhaal dan met Pasolini's uitbeelding daarvan.

Voordat we weer verder gaan met deze discussie Mza: ik stuitte net op een paar rake woorden die waarschijnlijk ons verschil in beleving van de film kunnen verklaren (en het heeft ook betrekking op een meningsverschil tussen Dustyfan en FisherKing op de vorige pagina). Verder lijken deze woorden me belangrijk voor mensen die de film willen gaan zien.

This is not a cinematic interpretation of the life of Christ. It is the life of Christ as mood and as atmosphere, made with simple storytelling devices. Pasolini does not bother with exposition explaining the political or social situations during Christ’s era. He does not try to understand the motivations behind the characters. He simply films the Gospel of Matthew using simple camera effects and coating the entirety of the screen with a fluid-like movement that sets this film apart from any other Biblical film ever made. If you do not know the story of Christ, this is not the film to start with, because it does not explain the characters or the story in the way that a narrative would. But if you are familiar with the Gospels, then Pasolini’s film will be a revelation: By converting Christ’s story into moving poetry, it has never seemed as profound, nor Christ’s teachings as beautiful.

En dit leek me wel belangrijk voor onze verschillende opvattingen mbt uitdieping van karakters.....

much of Pasolini’s method involves long, unbroken shots, close-ups, and facial expressions. Most of the film is shot in this way. Pasolini does not have a narrator who guides us through the story—he simply uses the dialogue from the Gospel. Because Matthew’s Gospel does not have much explanation within its dialogue, Pasolini creates explanations and motivations in his characters through the looks on their faces.

Zeker, mijn 'problemen' zijn vooral met het Jezusverhaal, maar aangezien Pasolini dit verfilmt heb ik ook problemen met de film. Het is voor mij gewoon een boekverfilming. Wel een hele bijzondere, maar toch een boekverfilming. En ik vind dat als je bij een boekverfilming ook de film mag bekritiseren betreffende het verhaal.

Ik kan zo gauw niet beoordelen of wat ik nog meer wou zien ook in de Bijbel staat, aangezien de details mij niet meer precies bekend zijn. Maar wat me bijstond was dat Judas en Petrus toch vrij belangrijke karakters waren waar meer 'achter' zat.

Het zijn zeker rake woorden, zo zag ik de film ook, maar helaas wist de film op deze manier mij niet voor de volle honderd procent te raken. Toch vind ik het een hele knappe prestatie van Pasolini en geef ik het een goed cijfer (3,5*). Ik zie er alleen het meesterwerk niet in. Misschien bij een herziening, want die zit er zeker in.

Tuurlijk mag dat maar als ik een bepaald boek mager vind, dan zal ik niet zo snel de verfilming ervan gaan bekijken.

In elke recensie op het net staat vermeld dat Pasolini zich strikt houdt aan het Evangelie volgens Mattheus. Een grotere rol voor Judas of Petrus zat er dus gewoonweg niet in. Je herinneringen zijn dus afkomstig van een ander Evangelie lijkt me.

Huh? Je zag de film dus met voorkennis en kon motieven van karakters afleiden uit gelaatsuitdrukkingen en toch klaag je over lege bijkarakters en zogenaamde onverklaarbare afgeraffelde gebeurtenissen? I'm confused.

Maar ja, ik zal niet te veel klagen.

Je hebt in ieder geval toch genoten van de film en je gaat nog een herziening pogen.

Mager is overdreven, ik vind het een zeer krachtig verhaal met een aantal onvolkomenheden. Ik was erg geïnteresseerd.

Zou zeer goed kunnen, ik ken alleen het globale verhaal. Wat bij welk evangelie hoort heb ik echt niet onthouden.

OK, misschien verkeerd uitgedrukt. Ik bedoel dat ik het wel eens ben met wat er in dat stuk staat en ik achteraf ook zo de film zie. Alleen ik heb dus mijn twijfels of dat wel de beste aanpak was.

Het is ook in mijn ogen de beste 'Jezus' verfilming. Tenzij Life Of Brian meegerekent wordt (zoals ik ergens in de Volkskrant las).

In dat geval zou Paul Verhoeven het met je eens zijn, ik natuurlijk niet.

Eerste Paasdag te zien op Ned.1

En kijken allemaal he?

....Christus (Enrique Irazoqui) is een bijna militante revolutionair die opkomt voor de armen en zwakken in de samenleving, een beetje zoals de marxistische Pasolini zichzelf zag. ‘In het marxisme heb ik mijn inspiratie gevonden. Ik heb destijds gezegd dat ik marxist en atheïst ben. Dat is zo. Ik geloof niet dat Christus de zoon van God is. Ik ben geen gelovige, tenminste geen bewust gelovige. Maar ik geloof wel, dat Christus goddelijk is. Ik geloof dat in hem de menselijkheid zo hoog, zo streng en zo ideaal is, dat zij niet is te waarmerken met de menselijke normen die we gewend zijn te hanteren.’ Elke tijd z’n eigen Jezus-film, maar duidelijk is dat Pasolini’s Mattheüs-passie oneindig veel sterker en gelaagder is dan het bloederige melodrama dat Mel Gibson onder de titel The Passion of the Christ onlangs wist af te leveren. (Bron: Cinema.nl)

Deze film lijkt me zeer interessant. Ik hoop alleen dat mijn beperkte kennis van de Bijbel niet in de weg staat bij het kijken van deze film.

Vandaag eindelijk gekeken, nadat ik hem al máánden in m'n rekkie had hangen. Op de een of andere manier heeft The Passion hieraan bijgedragen dat ik hem nu toch eindelijk gezien heb. Nadat ik The Passion had gezien merkte ik dat ik een hoop mistte in het verhaal en veel van die elementen zijn teruggekomen in Il Vangelo Secondo Matteo. Vooral de manier waarop Jezus neergezet werd was een énorm plus aan deze film. Eindelijk zien we eens waarom Jezus nou eigenlijk "dood moest", terwijl we in The Passon gewoon een kerel zien doodgaan.

Bij The Passion vond ik dat er veel te veel gefocussed werd op het geweld ipv de persoon Jezus, maar dat is bij Vangelo gelukkig wel anders.

Hier had ik vooraf ook al vaak over nagedacht, vond het leuk om te zien dat dat in deze film terugkwam.

Ik vind het jammer dat ik verder niet veel met het Jezus-verhaal "heb". Ook ik mis net die Bijbelkennis die ervoor kan zorgen dat je meer van deze film kan genieten.

Wel weird trouwens om te zien hoe snel die apostelen met Jezus meegingen. Jezus zei: "hey, jij, ga mee man! En jij ook! En eh... jij ook!" En iedereen ging mee. Dat zal vast in de Bijbel staan, maar uit de film haalde ik het niet echt.

Interessante film om gezien te hebben, met een hoop pluspunten, maar ik heb persoonlijk net iets te weinig met de Bijbelverhalen om hier van top tot teen van te kunnen genieten.