La Vita È Bella (1997)

Nee hoor, dan had ie wel een dramatische oorlogsfilm gemaakt. Die scoren.

Hij heeft zijn intentie uitstekend overgebracht.

In míjn belevingswereld he!

Neen. Maar Vita is toch niet de enige film over oorlog?

Een zeemzoet, braaf filmpje met een "aandoenlijk" kind scoren veel beter.

Niet op oorlogs-gebied.

Dan moet het allemaal serieus enzo namelijk, anders vinden sommige mensen het niet kunnen.

Nee, maar volgens jou wel de enige in zijn soort. Deze film sluit volgens mij naadloos aan bij verschillende sentimentele, overschatte miskleunen (die dan wel thematisch bv heel anders zijn).

Het is de enige sentimentele oorlogsfilm dus.

Mensen zouden volgens mij veel meer gechoqueerd zijn als La Vita è Bella een enigszins realistisch portret van de oorlog zou weergave. (dat kleine joch zou het normaal gezien niet lang trekken)

Dan heb jij Pearl Harbor e.d. duidelijk nog niet gezien.

Ja joh, maar die films zijn er al zoveel. Ff een film over oorlog met een nieuwe insteek, ik hou dr van.

Maar jij zei net toch dat Vita de enige sentimentele oorlogsfilm is?

Waar heb ik dat ooit gezegd?

En Vita heeft als thema oorlog, dus is het de enige in zijn soort.

Moet je zeker ook hier maar 'ns naar kijken als je houdt van oorlogsfilms met een originele insteek.

Das gewoon m'n woorden verdraaien. Ik wou enkel aantonen dat het thema deze film niet origineel of verfrissend maakt.

Nou vooruit, deze ga ik ook maar es kijken dan.

PS: Heeft die film een open einde?

Nee maar het thema in dit genre wel vind ik.

Ik ga deze film toch een halve ster verlagen.

Eerste uur is me toch wat te matig en langdradig!

Het 2e uur redt de film!

Cliché humor

Als dat zo is zou deze film niet tot enorme commotie hebben geleid.

Alsof clichématige films nooit scoren.

Ik zie hier de 'clichématigheid' niet van in.

Een geweldige film!

Een moeilijk onderwerp, en zeker om daar nog de nodige 'humor ' in te gooien. Best gewaagd, maar ik vind dat ze het goed hebben gedaan.

Dit is inderdaad een gewaagde film. De uitwerking is bijzonder fraai.

Herzien na een jaar of tien. Het verhaal is nog steeds mooi en zit slim in elkaar. De humor is dikwijls hilarisch maar toch op een mooie manier verweven in het zwaar beladen onderwerp van de oorlog zonder hieraan voorbij te gaan of belachelijk te maken. De humor is van alle tijd en daar zit ook de kracht van de film. Op filmisch en visueel vlak is La vita e Bella wel snel ouder geworden.

Eindelijk gezien- ruim tien jaar terug kwam ik niet door de eerste tien minuten heen. Dat bleek ook nu nog een behoorlijke opgave; de flauwiteiten, de onzinnige dialogen en het gekke-bekken-trekken duren zelfs bijna een uur! Nee, italiaanse humor zal wel nooit mijn ding worden. In Cinema Paradiso vond ik deze zaken ook al storend. Maar goed, na een klein uurtje wint de film wel aan kracht. Het tweede gedeelte is bijzonder genoeg om te boeien, met een fraaie rol van Benigni en de onweerstaanbaar indringende ogen van zijn zoontje. De sprookjesachtige sfeer van het geheel wordt mooi doorgevoerd tot het einde, maar uiteindelijk zat ik toch met een wat dubbel gevoel. Het maakt op mij allemaal niet echt indruk. Het idee achter de film is meer indrukwekkend dan de film zelf. Visueel is de film niet bijzonder, met lelijke belichting en nogal standaard camerawerk. De film heeft de tand des tijds ook niet zo best doorstaan- alles ziet er nu al oubollig en ouderwets uit.

Dan ben je met *** nog redelijk genereus als ik het zo lees, of krijgen de (in mijn ogen gezocht sentimentele) indringende ogen zoveel bonuspunten?

Hij zegt het toch duidelijk? 'Saai en flauw' eerste deel, 'bijzonder' tweede deel.

Je kunt die delen niet los van elkaar zien. Een beoordeling van twee afzonderlijke delen en dan daar het gemiddelde van nemen zal nooit mijn keuze zijn.

Ik kan met niet herinneren dat de vraag aan jou was, chevy.

Bovendien zegt hij "bijzonder genoeg", wat natuurlijk veel zwakker is dan het door jou ten onrechte genoemde "bijzonder".