La Vita È Bella (1997)

Dat is zeker geen zonde van je tijd.

ooh deze wil ik zien haha. Wel opnemen, want het is een beetje laat om op een film te concentreren.

In een 'Allo Allo' setting was deze film wellicht nog leuk geweest, nu vind ik -juist omdat veel mensen het kamp gedeelte van de film ondanks de ongeloofwaardigheid aux serieux nemen- het een verwerpelijke film.

Het ontbreekt er nog maar aan dat de slachtoffers al dansend en lolbroekend de gaskamer in gaan ): .

Benigni zélf is ook altijd zo'n typisch drukdoend zichzelf lollig vindend italiaantje; uiterst irritant.

De decors zijn wel mooi [zichtbaar met groot budget gemaakt], sommige bijrol acteurs zijn ook zeker goed , maar deze film is érg fout.

aparte komedie met leuke aansprekende Jodenhumor.

dialogen zoontje en vader zijn zeker aandoenlijk.

mensen die dagboeken van bv. Anne Frank of Etty Hillesum hebben gelezen , weten dat mensen in oorlogsnood en langdurige bedreiging het hoofd boven water houden met alledaagse humor.

zo zie ik deze film ook een beetje.

Jodenhumor Eerder achterlijke Italiaanse slapstick.

Wat is er in hemelsnaam fout aan deze film? Helemaal niets. Dit is een tragiekomedie. Er had net zo goed een andere achtergrond voor het tragische aspect van deze film gekozen kunnen worden. De irritante humor van Benigni blijkt achteraf zijn waarde te hebben gehad.

Welke waarde dan precies?

tja , over smaak valt niet te twisten.

de meeste goeie moppen zijn bedacht in "'40-"'45.

ook veel ouwe Belgenmoppen die het nu nog steeds goed doen op feestjes....

Misschien wel de meest overschatte film die ik ooit heb gezien.

Dat Benigni een bijzonder irritant typetje is, wist ik al, maar hier laat hij ook zien van regisseren niets te kunnen.

Ik las eerder in de recensie van Onderhond dat als je de geloofwaardigheid in La Vita è Bella bekritiseert, je moet oppassen wat je bij een film als Amélie tikt. Volslagen irrelevant wat mij betreft, want twee totaal verschillende films. Waar Amélie de ganse tijd vanuit een fantastisch perspectief wordt verteld (Amélie is een personage dat op een wolk leeft) en gevisualiseerd, presenteert Benigni zijn script nog vanuit een realistische hoek, zowel verhalend als audiovisueel. De man is anders, toegegeven, maar nergens kreeg ik het gevoel in een soort van sprookje terecht te zijn gekomen.

Juist hierom ergerde ook ik mij bijzonder aan een stel pijnlijke onwaarschijnlijkheden. Perfect voorbeeld is hoe hij zichzelf en de rest van de 'untermenschen' waarmee hij zijn barak deelt, in levensgevaar brengt door de instructies van de Duitse soldaat opzettelijk verkeerd te vertalen naar zijn mede-gevangenen, dit om de schijn naar zijn zoontje toe hoog te houden. (werden kinderen, ouderen, zieken e.d. trouwens niet direct gescheiden van de rest en vergast toendertijd?) De goedaardige toon en waarschijnlijk goede bedoelingen van Benigni was ik hier definitief kwijt.

Zo stikt La Vita è Bella van de onwaarschijnlijkheden en is het visueel echt spuuglelijk. De concentratiekamp zag er werkelijk niet uit en daarnaast worden de nazi's ook nog eens neergezet als een stel dombo's, waar je gewoon ongezien langsheen lijkt te kunnen rennen gedurende een lange periode, terwijl de rest wel netjes zijn best doet de orders van de Duitsers op te volgen.

Nee, deze film had gewerkt als de contrasten groot waren geweest of het fantasie-gehalte meer aanwezig was geweest, maar Benigni faalt in ontelbare zaken. Gemiste kans, zelfs voor de Benigni-hater, want in essentie is dit script een erg leuk uitgangspunt.

1,5*

Er zitten zeker wat fouten in de film, maar ik het gaat eigenlijk allemaal om het verhaal. Een man die zijn zoontje de afschuwlijke werklijkheid wil besparen. De film voelt sprookjesachtig aan. Wat betreft het "lelijke concentratiekamp" dat is gewoon een kwestie van smaak.

Als je eerst de film Schindler's list gaat kijken en 2 dagen daarna deze film, vind ik het een zeer slechte film. op gebied van tweedewereldoorlog.

Wat kunnen mensen toch onvoorstelbaar dom zijn.

Op deze wijze haal je mensen die een andere mening over deze film hebben niet over.

Oke geen hoogstaande film maar toch zeer vermakelijk,

Benigni houdt deze film dan ook omhoog, met zijn acteerwerk. Hij speelt een vrolijke jood in Vita È Bella. Hij doed dit dan ook erg goed. Na het plot gelezen te hebben dacht ik dat ze als snel werden afgevoerd maar de helft van de film gaat daaraan vooraf. Dit eerst deel is dan ook lekker luchtig en leuk om naar te kijken. Visueel weinig bijzonders maar straks meer daarover.

Na het transport verwachte ik dat de film zijn komedie in zou ruilen voor drama. Maar dit bleef grotendeels uit. De film blijft lekker lopen. En vooral de tolkscène was erg leuk.

Maar er waren zeker wel minpunten die dit werk niet tot de uitschieters laat rekenen. Dit komt deels doordat Benigni zelf in de regiesseursstoel gaat zitten. Visueel is het allemaal wat makkelijk en ook het concentratie-kamp was ook geen hoogstandje. Verder zitten er veel dingen die erg ongeloofwaardig zijn. Alles word strak bijgehouden maar toch merken de duitsers niet op dat er een jongetje mist. Zo kan ik nog wel even doorgaan. Desalniettemin blijft dit een leuke komedie als je van deze humor houdt. Ik heb me in ieder geval erg vermaakt.

* * *

Verklaar?

Een tragikomedie is het moeilijkste genre om te maken. Ongeloofwaardige aspecten zijn dan bijna onvermijdelijk. Voor mij in elk geval geen reden mijn waardering naar beneden bij te stellen.

Geloofwaardigheid lijkt me juist een essentiële waarde van een tragikomedie, hoe kan anders het dramatische aspect uit de verf komen?

Als je de geschiedenisboeken over de concentratiekampen in de Tweede Wereldoorlog naast deze film gaat leggen zal er ongetwijfeld weinig geloofwaardigheid in deze film overblijven. Waarom zou je dat echter moeten doen? Er had ook een andere achtergrond voor het tragische gedeelte van deze tragikomedie gekozen kunnen worden om dezelfde emotie op de kijkers over te brengen. Film is kunst en geen wetenschap. Met uitzondering van het genre documentaire uiteraard.

Er is nog altijd wel een groot verschil tussen historische accuraatheid (minder belangrijk) en geloofwaardigheid (zeer belangrijk). Deze film is behoorlijk ongeloofwaardig op een storende, kinderachtige manier, zoals dutchuga met een paar voorbeelden hier al heeft aangegeven.

Maar als je de tweede wereldoorlog als achtergrond kiest verwacht ik wel wat zwaardere contrasten dan hier geportreteerd. Dit om, zoals yeyo al aangaf, het melodrama beter uit de verf te laten komen. Tragiek was nu echt werkelijk geen moment voelbaar.

Het is een sprookje en GEEN echte oorlogsfilm.

Fantastische feelgood-movie.

Een film ook die volgens mij geen regisseur durfde te maken, bang voor reacties van mensen die vinden dat zoiets niet zou kunnen of mogen ofzo.

Een dikke 4.5!

**** en een half

Alsof Benigni iets controversieel en gedurfd gemaakt heeft

Hij besefte maar al te goed dat deze o zo brave tearjerker veel geld in het laatje zou opbrengen en hem een zondvloed aan prijzen zou opleveren. Een film over de "onschuld van een kind" tijdens een dergelijke, gruwelijke situatie is bijna een garantie voor een Oscar. Zeker als je het zo safe speelt als Benigni.

Was het maar een sprookje. Benigni weet La Vita è Bella nergens een sprookjesachtige sfeer mee te geven. Had het concept aan een getalenteerde en creatieve regisseur gegeven en we hadden wellicht een topper gehad.

Of omdat het gros van het filmpubliek blindelings valt voor zulke thematiek?

Over The Top is waarschijnlijk de enige film over professioneel armworstelen. Dan is dat volgens jou ook een meesterwerk?

Nee, dat vind ik niet echt eigenlijk.

Het gaat mij meer om de intentie van de film, die ik vrij uniek vind.

Met intentie maak je nog geen meesterwerk. Film laat zijn waarde zien in de uitwerking, niet de basis.