22 Mei (2010)

Daar ben ik het wel mee eens. De nevenpersonages die dan mooi elk op hun beurt hun zegje mochten komen doen... Ik vond het niet altijd even interessant en hierdoor begon de film soms wat te slepen. Inderdaad dan liever gewoon wat door dat apocalyptische decor dwalen, geleid door de knappe muziek. Want laat daar geen twijfel over bestaan: ook in zijn tweede worp pakt Koen Mortier uit met tonnen audiovisuele flair. Erg somber allemaal, maar ook enorm indrukwekkend gebracht.

Voor mij iets minder dan debuut Ex Drummer, maar niettemin bevestigt Mortier met deze 22 Mei. Kleine 4*

Prachtige beginscène, prachtige eindscène. Voor de rest ben ik het geheel met bovenstaande quote eens. De vervelende manier van filmen, met de vele 'trucjes' werkt voor mij averechts.

2*

zal niet stemmen , heb em uitgezet na 20 minuut .

te vaag .

lijkt me erg vervelend om uit te kijken.

Film ondertussen al uitgekeken want die halve ster staat er toch?

ja , erg slecht .

ex drummer was super , dit het tegenovergestelde.

jammer

Dacht dat dit wel een spannende film zou zijn, met veel actie, maar ben bedrogen uitgekomen.

Dit is rommel van de bovenste plank, saai en slaapverwekkend.

De laatste tijd zijn er veel goede filmen in België gemaakt die het niveau van de Vlaamse film naar een hoger niveau tilden, deze film zorgt ervoor dat dat weer de dieperik induikt, en nog geen klein beetje.

De laagste score, omdat ik iets moet geven, maar 0 sterren is hier zeker op zijn plaats.

In tegenstelling tot de commentaren hieronder, vind ik "22 Mei" een erg interessante en stemmige film. Ik hou wel van vage films zonder duidelijk verhaal die nog over laat aan de fantasie.

Het is, wat mij betreft, een beetje tegenstrijdig bij deze film. Sommige stukken vond ik niet zo goed maar andere stukken vond ik echt schitterend. Het is daarom best moeilijk om hier een stem op uit te brengen.

Wat ik minder aan de film vond was de langdradigheid. En ik kan mijn vinger er niet helemaal op leggen. In het begin dacht ik dat het kwam door een te veel aan karakters die allemaal hun verhaal wilden vertellen waardoor de vaart uit het verhaal ging. Maar uiteindelijk, vooral als je kijkt naar de eindscène, waren al die karakters volgens mij wel nodig om het verhaal zo over te brengen. Desalniettemin vind ik dat er best wel wat stukken behoorlijk saai waren. Misschien komt het niet door het aantal karakters maar meer aan de lengte van tijd waarin ze hun verhaal doen.

Er zaten ook een aantal prachtige stukken in. De explosie zelf bijvoorbeeld. De explosie zelf en het moment dat Sam het winkelcentrum weer inrent waren zo mooi en indrukwekkend in beeld gebracht. Het geschreeuw van de mensen bezorgden mij ook echt kippenvel. Ook de beelden waarin hij door een verlaten stationshal en trein loopt waren heel mooi gedaan. Het deed een beetje apocalyptisch aan. De eindscène vond ik zo triest. Als je alle mensen afscheid hoort nemen van hun geliefden terwijl ze de explosie weer beleven. Heel tragisch en schitterend.

Dit is echt zo'n film die nog een tijdje in je gedachten blijft rondspoken. Dat effect had het bij mij in ieder geval wel.

Grauw.

Geweldig mooie beelden, supergaaf gefilmd en heerlijk toepasselijke muziek wat zorgde voor de sfeer zoals ik hem had verwacht.

Voor de rest pakte het me nu te weinig, zal hem denk ik moeten herzien

3,5 *

Teleurstellend!

Alhoewel best gedurfd en actueel, had ik gehoopt dat Mortier na Ex Drummer met wat meer voor de dag zou komen. De grootse boosdoener die succes in de weg staat is het nogal saaiige, conventionele script: Sam, die worstelt met zijn schuldvraag en alle directe betrokkenen van de explosie een voor een afloopt in de hoop zijn geweten te sussen. Het geeft de film een nogal voorspelbaar karakter.

En behoudens de explosie valt er op visueel gebied ook niet zo heel veel te genieten. Een grauwe buurt die door een camera wordt vastgelegd heet tegenwoordig ook al mooi? Ondanks alle minpunten wist de film wel degelijk wat in mij los te maken. De vele gereconstrueerde beelden van vlak voor de explosie in het winkelcentrum en het toeval waarmee deze gebeurtenis eigenlijk plaatsvond grepen mij wel aan. Je gaat toch een beetje denken als het hoofdpersonage, de explosie had door meerdere mensen voorkomen kunnen worden.

Moeilijk om deze vrij ingetogen film met het uitzinnige Ex Drummer te vergelijken. Toch kan ik mij niet aan de indruk ontworstelen dat Mortier hard achteruit geboerd is. Een 3*

O Haupt voll Blut und Wunden...........

Wow! Dit is een van de mooiste films die ik ooit zag, met name qua sfeer en filmische technieken, maar ook het gegeven is heel mooi. Het onderwerp en de uitvoering ervan deed mij aan Noé denken.
Opnamen, perspectieven, geluiden (waaronder ademen) , muziek, effecten, alles vond ik fantastisch.
Pure kunst. Misschien voor sommigen/velen te abstract.

Dan het verhaal. Mijn perceptie van de werkelijkheid:
Dit is een duik in psyches van mensen en het thema is (lijden onder) schuldgevoel. We reizen mee in het hoofd van mensen die overleden door een aanslag. We lezen hun gedachten en we beleven de cirkelende gedachtengangen rondom hun schulden met hen mee.

Het hoofd van Sam was al eerder figuurlijk bebloed en verwond. Hij voelt zich schuldig aan de dood van zijn dochtertje en draagt deze schuld met zich mee. Bij zijn werk als bewaker heeft hij ook een fout gemaakt, hij heeft de dader niet goed ingeschat. Bewust of onbewust? De allerlaatste zin geeft hier wellicht antwoord op.
Met dit soort 'fouten' blijft een mens een leven lang malen in zijn hoofd. Voor mij een figuurlijke doornenkroon.
Men is koning, maar men weet het niet (en zet de kroon op en lijdt). Melancholie.
Tegenover Sam staat de jongen met een zelfde schuldgevoel. Hij heeft zijn moeder nooit weer benaderd en vindt dat hij moet boeten. Hij heeft besloten haar te vergezellen in de dood. Dat anderen dan ook zullen sterven is voor hem niet belangrijk. Het zal voor de normale mens een raadsel blijven waarom hij vindt dat zijn eigen sterven zo groots moet zijn, maar het is wel een realistische inkijk in een psyche.
En in hoeverre is het gedrag of de nalatigheid van iemand nu eigenlijk schuld?

Ook de manier van leven en sterven is belangrijk.
Sommigen kunnen geven van zichzelf en anderen troosten, zelfs in het sterven.
En wat is het contrast met sommige anderen dan weer groot. Want sommigen sterven terwijl ze niets van betekenis hebben willen zijn en niets hebben na te laten. Iemand is bv bezig met een bekrompen dwangmatigheid in een pashokje en iemand anders stapt bv dwangmatig steeds weer in dezelfde figuurlijke hoop sh*t.
Egocentrisme. De kleine cirkel, de zelfgekozen inperking
En allen voelen ze zich schuldig. Om hun (gedane) handelingen of gewoon alleen al om wie ze zijn.

Allen sterven gezamenlijk en pogen ieder hun eigen cirkel rond te maken middels het ont-moeten van elkaar.
En van zichzelf! Hoe confronterend.

Vergis ik mij, of is deze film niet in de videotheek?

Bewustzijn.

Mogelijk geïnspireerd door de meest rampzalige brand in de Belgische geschiedenis; het warenhuis Innovation brandt volledig uit met als gevolg 323 doden en 150 gewonden. Wellicht niet eens bedoeld, maar aangezien dit ongeval eveneens op 22 gebeurde is een verband niet uit te sluiten. Oké, het betreft hier een (terroristische) aanslag, maar zelfs dan is het uitgangspunt hetzelfde:

22 mei is de 142ste dag van het jaar (143ste dag in een schrikkeljaar). Hierna volgen nog 223 dagen tot het einde van het jaar.

Informatie waar niemand eigenlijk bij stilstaat. Wat maakt mij het godverdomme nou uit wat voor dag van het jaar het is en hoeveel er nog te gaan zijn, en bovendien, die brand daar was ik niet bij dus daar ga ik me al helemaal niet druk om maken.

Dat men zo denkt, is niet onze schuld. Wij als individu zijn gewoon zo anoniem als de pest wanneer je beseft dat er op de wereld zo'n zeven miljard mensen rondlopen. Terwijl die brand in Brussel honderden levens verwoestte binnen enkele uren, zat er in China waarschijnlijk iemand uitgebreid te schijten. Vreemde gedachte, al zeg ik het zelf.

Echter wat Mortier hier wil vertellen is nog veel interessanter, persoonlijker, en daardoor ook aangrijpender; de film 22 mei gaat over een bomaanslag in een winkelcentrum, we krijgen dit te zien vanuit verschillende perspectieven, welke dat zijn is niet geheel relevant, het uitgangspunt blijft hetzelfde. Er wordt stilgestaan bij de luttele seconden waarin de man volgeplakt met explosieven zichzelf opblaast in een tjokvol winkelcentrum.

De film doolt door limbo, door de prikkels van het brein dat ons mensen zelfbewust maakt., het speelt in op de emotie, het eist de aandacht van de sombere kijker die geconfronteerd wordt met een actueel vraagstuk: Wanneer jij iemand verdenkt van een misdaad of terroristische aanslag, wat doe je? - Wanneer je op stap bent met een vriend of vriendin en hij of zij wordt bedreigt met een mes? Wat zijn de motieven van alle mensen die ergens bij betrokken zijn?

Ik heb hier zo'n hekel aan hé, aan films die me bewust maken van het kwetsbare leven en de gevolgen van actuele zaken. Maar maar maar, wanneer in de juiste stemming, met de juiste vertel wijze, val ik hier blijkbaar als een blok voor. De manier waarop ik in de juiste stemming kwam is vooral te danken aan het sounddesign, de sombere setting, en de mystiek in de opbouw van de film.

Het idee is een soort van Elephant meets Kokuhaku. Althans de vertel wijze/structuur van de film, en de manier waarop ik bespeeld werd door middel van een mysterieuze sombere setting, visueel indrukwekkende scènes en bijpassend sounddesign. Film had bijna 5* gekregen was het niet voor de 'afscheid verhaaltjes'.

4.5*

Mooie recensie!

Inderdaad

Bedankt. Altijd leuk om te horen.

Ik heb deze voor 9 euro in de studiodisc van Sint-Truiden gezien.

(ik ga trouwens morgen kopen)

22 mei

Ik wou altijd al de andere film van deze Koen Mortier, ex drummer, zien. Na al die goede recensies over de film en het toch wel geweldige verhaal was dat niet raar. Maar, ik weet goed genoeg dat die film nogal grof is en dat is denk nog zacht uitgedrukt. Daarom toch maar voor later gelaten, dan zal ook het moment specialer zijn dan nu, omdat ik er al lang naar uitkeek. Maar toch wou ik een film van Mortier zien en toen 22mei uitkwam gingen mijn ogen open.

Ik werd gewoon weggeblazen door de trailer, waar de prachtige (mooi gefilmd )beelden van de ontploffing stijlvol in beeld worden gebracht door de machtige soundtrack. En dan had ik genoeg gedroomd, ik moest naar school. Dag in dag uit, en ik begon eigenlijk 22mei te vergeten, ik dacht bijna niet meer aan deze film, totals ik (zoals bijna elke dag) de studiodisc inging omdat ik mijn tijd totals de bus kwamen moest vol krijgen. Ik bladerde even door de film. Mr poppers pinguins ( ), Johnny English ( ) en dan ineens 22mei!! Ik kreeg een rilling en ik moest hem kopen, ik moest naar huis, ik moest hem opzetten... en dat deed ik dan ook.

De film begint met een erg lange scène, gefilmd door een steadicam, waarbij een veertiger zich klaarmaakt om naar het werk te vertrekken. En op dat moment weet je gewoon dat het een goede film gaat worden.

De film heeft een zeer realistisch beeld over hoe dat mensen omgaan met een traumatische gebeurtenis zoals deze bv., de meeste mensen zijn sprakeloos, andere zijn dan weer teleurgesteld over wat ze voor de gebeurtenissen hebben meegemaakt, en willen dan terug met een schone lijn aan het leven beginnen. En die gesprekken worden heel erg mooi in beeld gebracht met surrealistische locaties, waarbij veel mogelijkheden zijn om weeral SFEERVOL te kunnen filmen.

Ook gaat de film, en dat is een heel groot pluspunt, over wat sommige mensen op één specifiek moment aan het doen zijn (ook te zijn in Elephant, Magnolia, etc.)

5*, en ik heb Gunther Lammoot nog nooit zo boos gezien XD.

Mooiste scène

Prachtige recensie Pirmais

Tegenvaller van formaat.

Mooi begin en een sterk einde, en verder zijn we uitgepraat. Een regisseur die zich verliest in z'n eigen warrige waanbeelden. Ik kon er niks mee. Vroeg me tijdens het kijken regelmatig af waar ik naar het kijken was en meer dan eens dwaalden m'n gedachten af, wat een duidelijk signaal is dat de film mijn aandacht alvast niet weet vast te houden. Bij momenten wellicht gewoon te abstract voor mij.

Vreemd trouwens dat een stad als Brussel (?) kennelijk bevolkt wordt door hordes West-Vlamingen...? Ach ja, klein detail dat me ook stoorde.

Toegegeven, visueel zag het er bij momenten indrukwekkend uit, al had ik het na het zoveelste rugshot van weer een andere betekenisloos personage wel gezien.

Nee, wat mooie plaatjes alleen volstaan helaas niet.

visueel zit alles goed,maar inhoudelijk vond ik het al bij al toch maar magertjes

had koen mortier toch graag iets anders zien maken als deze "22 mei"

al zal het moeilijk zijn om zijn eerste "ex-drummer" te overklassen.

toch een 3 door de apartheid,al zal deze film niet iedereen liggen.

Koen Mortier kon me wel overtuigen met Ex-Drummer. Een cynische film met een gezond absurdisme dat we in Vlaanderen niet gewoon zijn. Hopelijk zou 22 mei ook weer een schot in de roos zijn. Niet dus!

Deze film mist alle goeie elementen van Ex-Drummer. Geen cynische humor meer en Mortier gebruikt wel enkele leuke effecten om het mooier te maken, maar het is veel van hetzelfde en het resultaat is een irritanten prozacfilm. Ex-Drummer had duidelijk de humor van Brusselmas en de schrijvers achter 22 Mei missen duidelijk talent.

De film ziet er visueel wel aardig uit, en zal vooral liefhebbers van Calvaire bekoren die houden van deze durf-ni-te-lachen-films waarbij elke vorm van optimisme er chirurgisch is geamputeerd. Mijn ding dus duidelijk niet, maar 't zal wel z'n publiek hebben.

Bar slechte vage film, misschien dat Belgen dit wat vinden maar ik niet. Snap ook niet waarom deze nog redelijke stemmen krijgt.

Ben zelf ook Belg, maar dat heeft niet geholpen.

Heb het eerste half uur eens gezien, maar moest stoppen met kijken. Later geen zin meer gehad om verder te kijken. De film begon best goed met en goede introductie en uitgevoerde explosie, maar werd me toen veel te wazig en naar.

De eindeloze lange intro had bij mij zeker niet gemoeten, maar dan kijk je de rest van de film en zie je dat er nog meer scènes waren van hetzelfde kaliber. Het heeft wel zijn charme, maar dat de film dan heel lang lijkt te duren, weegt toch zwaarder door. Dan lijkt een film maken (of in dit geval opvullen) wel heel simpel.

Het grootste pluspunt van de film is het verhaal waarin Sam getraumatiseerd en gefixeerd is op de gebeurtenissen vóór de explosie om met zijn schuldgevoelens om te kunnen gaan (hieronder valt ook de dood van zijn dochtertje). Je merkt nu nog meer hoe enkele luttele seconden (Sam die de zelfmoordterrorist vaag opmerkt) jouw leven en die van anderen kunnen veranderen/verwoesten.
Ondanks dit goede relaas, is de uitwerking wat minder. Hier kon veel meer uitgehaald worden. Erg jammer aangezien de hoofdpersonages het niet slecht deden en het idee van trauma en de schuldgevoelens van Sam wel interessant was.

Sam Louwyck ken je van Rundskop en doet het wel goed als bewakingsagent die zich geen blijf weet na de bomexplosie. Je ziet duidelijk zijn personage worstelend met zijn schuldgevoelens en probeert de zelfmoordterrorist te overtuigen van zijn slechte daden. Dit is nog een mooi voorbeeld van het goede verhaal; Sam en andere slachtoffers die de zelfmoordterrorist op andere gedachten willen brengen.
Wat het uiteindelijke motief was van de dader vond ik ietwat zwak, maar tegelijkertijd heel sentimenteel tragisch. Alleen is het spijtig dat er niet veel gefixeerd werd op de relatie tussen de terrorist en zijn moeder.
Titus de Voogdt speelde zijn rol goed; van deze acteur wil ik wel meer zien.
Gunter Lamoot daarentegen blijft als acteur een rare combinatie. Hij hoort gewoon niet thuis in een film, behalve als hij goed kan acteren natuurlijk. Maar dat deed hij dus niet in deze film.

Wat ik nog positief vond, waren de gesprekken en de flashbacks van Sam en de slachtoffers. Enkele scènes (die zich dus vóór de bomexplosie plaatsvonden in het winkelcentrum) werden herhaald wat ik wel goed vond, want dan ontdek je de nevenpersonages met hun problemen en wat er zich met hen afspeelde alvorens ze werden opgeblazen.
Iets minder vond ik de overgang tussen enkele scènes; dan is er een scène gedaan en poef je komt helemaal ergens anders terecht waardoor het soms niet duidelijk is waar je bent en wat de bedoeling van die scène is. Het grote probleem met deze film vond ik de onduidelijkheid van enkele scènes.
Dat valt wel tegen, want het verhaal kan op sommige vlakken een parel genoemd worden.

De eindscène waarin iedereen afscheid neemt van hun geliefden, was goed gedaan, maar kon tevens beter gedaan worden. Ook hun tekst mocht in een mooier jasje gestoken worden, zodat het einde tragischer en emotioneler leek. Ik vond het namelijk moeilijk om met hen mee te leven. Sorry.
Maar dat neemt niet weg dat de slow motions goed gedaan waren. Petje af.

Ik heb Ex-Drummer (Mortiers eerste film) nu nog niet gezien en na deze film ben ik wel een beetje nieuwsgierig geworden naar deze regisseur. Binnenkort eens een kijkbeurt geven.

22 mei had zeker zijn sterke kanten. De redelijke grauwe en grimmige sfeer bv. Ik denk dat ik er meer bij gevoeld zou hebben op het echte witte doek dan op mijn TV'tje. Maar dat tot daar. Het verhaal kwam me soms wat verwarrend over. Ik vond het een doorsneefilm.

22 Mei heeft mij enigszins teleurgesteld. Niet dat mijn verwachtingen nu zo bijzonder hoog waren, maar met een evenaring van Mortiers debuut Ex Drummer zou ik al tevreden geweest zijn. Helaas zat dat er duidelijk niet in.

Deze 22 Mei is in ieder geval een veel rauwere film, zonder enige vorm van cynisme, waarbij we een hoofdrolspeler zien worstelen met de vraag, of hij schuld heeft aan de explosie in het winkelcentrum, waarvan hij bewaker was. Er komen nogal wat personen aan bod, die hierbij aanwezig waren, maar dat vond ik soms wel wat teveel van het goede. Het maakt het geheel op momenten nogal eentonig en weinig afwisselend.

Audiovisueel blinkt de film ook niet echt uit. Alleen de explosie zelf, wordt op een geweldige manier in beeld gebracht en is indrukwekkend om te zien. Verder oogt het allemaal erg grauw, en lijkt het vaak een herhaling van zetten te zijn, waardoor het enigszins verveelt. Afgezien vande explosie, zijn het begin en het laatste gedeelte best goed. Het middenstuk kon mij duidelijk niet zo heel goed bekoren en vond ik soms lichtelijk vervelend.

Mortier weet op mij tot nu toe in ieder geval nog geen indruk te maken.

2,0*

Van de regisseur van Ex-Drummer (bedenkelijk dus op zijn minst), maar hier weet hij al direct vanaf het begin een sterke sfeer neer te zetten. - Boeiend, sterk, sfeervol, … Regisseur Koen Mortier revancheert zich volledig. - Sterke film met prima neergezette personages, cast, verhaallijn(en), … - Ook nu weer blijkt dat ik toch een voorkeur heb voor "trage" en lange shots. - Totaal niet aan zien komen; zowel de film als de score.