22 Mei (2010)

Heerlijk gestileerd beeld dat helemaal niet gaat over een bomaanslag. Sam's schuldgevoel wordt pijnlijk voelbaar door o.a. het ontbreken van een klassiek vertelschema en de wederom fotografie van glynn speeckaert. Dat de meeste acteurs hun eigen voornaam gebruiken is een leuk detail. Zijn er nog films die dat hebben?

Ik wil maar zeggen: aanrader van fortuin.

Er zitten tegenwoordig veel West-Vlamingen in Brussel blijkbaar.

Wie na Ex-Drummer nog niet doorhad dat Mortier een regisseur is om in de gaten te houden, zal dat na het zien van deze film wel doorhebben. Veel mensen (veel vrienden van me althans) knapten af op het rauwe nihilisme en cynisme van Ex-Drummer maar konden wel de visuele pracht, fijne soundtrack en doorleefde acteerprestaties van de film appreciëren. Ik ben er zeker van dat deze mensen Mortier anders zullen bekijken na het bekijken van deze film. Van cynisme zien we niet veel meer. In de plaats krijgt de kijker een ander soort rauwheid dan de rauwheid uit Ex-Drummer. Een emotioneel portret over een van de meest fascinerende gevoelens die de mens kent, schuld. Wat wel nog overeind blijft, is het overtuigd West-Vlaams gevloek, dat misschien wel een leuk trademark van Mortier kan worden.

Zonder te veel in te gaan op het hoe en het waarom van de dingen, creëert Mortier een tafereel waarin de emotie centraal staat. De erg menselijke (en uitstekend neergezette) personages lijken ieder een ander aspect van Sam's schuldgevoel te vertolken en dat kwam bij mij uitstekend over in de chaotische (positief in dit geval, want toepasselijk) opbouw van de film. Er werd gekozen voor een score door de Bony King of Nowhere. Ik verwachtte trage gitaarliedjes met een hoge graad melancholie, zoals deze Gentenaar ze als de beste kan maken, maar mij een beetje slapjes leek voor een film als deze. In de plaats hoorde ik een krachtige gitaar de scenes aan elkaar spelen en ik was blij verrast.

Het is echter vooral het visuele dat de film draagt. Prachtige shots op plaatsen die erg goed bijdragen aan de sfeer van de film (vooral de scenes in de metro en de vele vertraagde momenten waren om je vingers bij af te likken).

Mortier heeft geen scenario naar Brusselmans nodig om een goede film te maken. Hij bewijst keihard dat hij de beste Belgische filmmaker van het moment is.

La Haine en Elephant zijn hier ook voorbeelden van als ik me niet vergis.

wat een rotzooi hebben ze nu in de bioscoop gebracht? allemaal mooie beelden, dat wel, maar een geheel dat nergens op sloeg. weg met deze onzin!

Een film die je wel even stil krijgt.

Mortier is met deze film wel een heel andere weg ingeslagen als met Ex-drummer, maar laat hiermee ook zien dat hij heel wat meer in zijn mars heeft.

Ik kon me erg goed inleven in het hoofdpersonage. Het schuldgevoel en het trauma wat hij er aan over houd moet verschrikkelijk zijn na zo'n gebeurtenis. Knap acteerwerk van Sam Louwyck die ondermeer ook al in Anyway the wind blows en Ex-drummer te zien was.

De laatste scene was ook geweldig goed in elkaar gezet en zet je wel even aan het denken. Gefilmd op een interessante manier met een toffe soundtrack eronder is dit zeer zeker een aanrader!

Zoals iemand hier al eerder zei: Mortier is een regisseur om zeker in de gaten te houden

Dikke 4.5

Gisteren ongeveer hetzelfde meegemaakt. We waren met drie de film gaan zien en we waren gelijk de enigen in de zaal. Denk dus niet dat deze nog lang in omloop zal blijven. Op zich is dit ook niet zo heel verwonderlijk, want ik vrees dat weinig mensen hier echt enthousiast van worden.

Mortiers uitgangspunt is wel sterk te noemen en de film lijkt in zijn geheel de ervaringen en gedachten van het hoofdpersonage rechtstreeks naar de kijker te willen overbrengen. Hierdoor is de film dus niet direct rond een logisch narratief opgebouwd. We worden eerder ondergedompeld in een wir van war van indrukken en overpeinzingen. Dit is nu niet direct origineel te noemen, maar het jasje is wel weer wat anders. Vraag me wel echt serieus af hoeveel mensen dit überhaupt echt interessant vinden. Vooral omdat hetgeen verteld wordt - en het wijze lesje - flinterdun is. Beetje hetzelfde probleem als bij de nieuwste films van Noé, Refn en Von Trier. Allemaal door en door auteursfilms, waar de regisseurs hun 'filosofieën' opdringen in een audiovisueel indrukwekkende cinematografie, maar waar diezelfde 'filosofieën' op de klepel beschouwd verschrikkelijk leeg zijn.

Ikzelf heb er mij niet direct druk over gemaakt, vooral omdat ik mij heel hard heb liggen storen aan sommige beelden. Er wordt prachtig gewerkt met natuurlijk licht en selectieve scherpteverleggingen, maar de cameraman had duidelijk problemen met zijn kadrages. De statische shots werden bijna steevast op het storende af afgesneden. Voeten, hoofden, alles moest er aan geloven, waardoor sommige beelden wel heel amateuristisch leken.

Locaties waren bij momenten fenomenaal, vooral het desolate hiervan, om van te smullen! Soundtrack was lekker, al was de keuze misschien iets te makkelijk. Idem voor acteerprestaties. Ergens een heel frustrerende film, die in mijn ogen veel beter had kunnen zijn. Toch blijf ik geloven in Mortier. Vooral door zijn openingssequentie (totdat Sam op de grond valt), die gewoon ontzettend sterk is.

Heel magere 3.5*

Heerlijk.

Mortier is er nog nét niet helemaal, maar nog even en hij mag wat mij betreft naast namen als Noé en Grandrieux komen staan. 22 Mei is een heerlijk bittere en grauwe film die nog lekker nazindert als de aftiteling over het scherm dendert.

Hoewel niet echt narratief gericht en redelijk abstract blijft de film makkelijk en vlot om volgen. Het is in ieder geval erg duidelijk welke kant Mortier opwil met deze film.

Prachtige locaties en doodse personages vormen de kern van Mortier's film (en ook wel stijl), met een geweldige soundtrack als sfeerverhoger. De meeste scenes zijn dan ook om in te kaderen. Acteerwerk ook geweldig sterk (inclusief de sappige dialecten - subs zouden niet misstaan hebben), vooral Sam en Titus spelen de pannen van het dak.

Ik mag dit wel. Cinema met ballen, een eigen stijl en lak aan conventies. En daarbij ook sferisch geweldig. Moet zich ook absoluut niet schamen om tussen andere internationale klassefilms in te staan. Meer graag.

4.5* en een uitgebreide review

Vandaag gezien op het iffr. Interessant maar vooral amusante opening met Koen Mortier. De film laat zijn 'artie vibe' misschien iets te veel spelen, waardoor het wat warrig over kan komen. De haast poëtische vertelwijzen neemt de boven toon in beslag, maar wordt omringt met mooie beelden en prettig acteer werk. Dit haalt het alleen net niet bij Ex Drummer, die ik voor deze film nog even heb herzien. Het einde is prachtig in beeld gebracht, werkelijk een lust voor oog en oor.

Dappere film met helaas voor mij slechte keuzes.

Jammer hoor. Krijg je eerst Mortier te zien de precies verteld wat ik wil horen. Meer doen met de mix visueel, geluid en het gevoel van de karakters. Vaak is het toch nog verhaal op 1 en de rest moet daarvoor in dienst staan. Ben ik niet iemand die verhaal er bijna helemaal uit wil hebben, maar het hoeft zeker niet op 1 te staan. Dus vol goede moed begonnen aan de film. Blijkt het toch niet te werken.

Het begint rustig. Een manier waarop Enter the Void eigenlijk ook begon. Gek genoeg kwam de punch dit keer een stuk minder sterk aan. Denk dat die te snel kwam en ik het erg voelde aankomen. Waardoor de letterlijke knal weinig indruk maakte. Het grootste probleem dat ik had met de film had was echter de tocht van Sam langs de doden. Ik snapte precies wat hij wou maar uiteindelijk bleven alle doden oppervlakkige mensen zonder iets te melden. Erg hoeft dit niet te zijn, ik erger me dood aan mensen die dit maar blijven roepen bij Enter the Void, maar hier ging Mortier soms weg bij de hoofdrolspeler om de doden ook tijd te geven, waardoor ik vermoede dat Mortier hun wel meer inhoud wou geven. Dat kwam niet over.

Film is niet slecht, en alleen al voor het proberen is die interessant genoeg om meer kijkers te krijgen dan die in België kreeg. Maar misschien helaas voor Mortier heeft Noe net de lat te hoog gelegd voor dit soort cinema. De slotscene was goed maar het had indrukwekkender gekund imo.

3 sterren.

Beide films van Mortier staan audiovisueel wel op de kaart, maar ik vind ze allebei niet meer dan aardig blijkbaar. Ook 22 Mei vind ik, net als Ex-Drummer totaal uit de bocht vliegen. Vertelt vrij weinig waar ik enige voeling mee heb, maar verpakt het in een soort opgeblazen karakter wat me allemaal amper boeit. Ook nu weer wordt er bij elk personage 180x om de materie heengedraaid. Pretenties te over, en Mortier maakt ze op bepaalde vlakken wel waar, maar beeldtaal heeft hij wat mij betreft (nog) niet zoveel kaas van gegeten.

Gelukkig is het allemaal wel sfeervol, erg mooi, en de post-rock soundtrack is erg sterk. Ook de climax is best sterk (ook wel weer opgeklopt overdramatisch). De stijl doet denken aan Elephant (mede-user McSavah merkte dat al op voordat ik hem zag), met een soort routinematige opbouw en veel shots van de rug of het zij-aanzicht, erg mooi gedaan. Maar voor de rest stelt het een beetje teleur. 3*

ps. Wel handig dat de Rotterdamse metro helemaal naar Brussel rijdt, nooit geweten

Hmm dat had ik nou echt totaal niet. Erg afstandelijke film, behalve dan in het begin vlak na de ontploffing waar het net lijkt of je zelf ook half-doof bent.

Enorme meevaller. Ik heb Ex-Drummer niet gezien, dus wist niet goed wat te verwachten. Altijd het idee gehad dat Mortier me niet zou liggen, maar dit bleek heel mooi en meeslepend en echt helemaal niet afstandelijk. Integendeel.

22 mei heb ik vooral beleefd als een gedachtevlucht na de ontploffing van de bewaker waarin scenario's worden afgedraaid, wordt gespeeld met gedachtes over schuld, over hoe zoiets te voorkomen. Over herinneringen en hoe ze je kunnen bedriegen en waarin betrokkenen 'm confronteren met zijn falen. Voor mijn gevoel zit de film bijna constant in het hoofd van Sam. Visueel interessant, indrukwekkende ontploffingsscene en mooi einde.

Als Mortier zijn neiging tot platte humor in een film als deze iets verder weet in te houden zit er nog genoeg moois in.

4.0*

Mooi.

Ontdaan van een (compleet) narratief verhaal, weet Mortier met 22 Mei toch gevoelscinema te maken. Zelf steekt hij niet onder stoelen of banken, zich te verzetten tegen enkel verhalende cinema.

De inkijkjes in de levens van de slachtoffers zijn persoonlijk, maar blijven toch redelijk op afstand. Het zijn de grauwe kleuren, de apathie van onthande personages en de grimmige sfeer die bij de kijker binnenkomen.

Het levert cinema op die fluistert en schreeuwt maar je hoe dan ook meesleept tot de magistrale eindscène, waar Mortier vernieling en verderf omsmeedt tot ongelooflijke schoonheid.

Mortier maakt cinema. Hij buit hier de middelen minder ostentatief uit als Ex-drummer en laat tevens ruimte voor verbetering; Mortier heeft een visie die bevalt. Laat de volgende maar komen.

4*

Ik vond deze film erg indrukwekkend overigens. Een postapocalyptische roadmovie door de geest. Hoe één gebeurtenis een persoon compleet lam kan leggen. Wat een filmisch en auditief vakmanschap toont Mortier hier. Hij maakte een Jarmusch zonder humor. De film vliegt wat uit de bocht in het laatste half uur, omdat ik ook goed zonder die extra personages had gekund. Het was mooier geweest als de bijrollen zouden blijven reflecteren op Sam en zijn staat van zijn in plaats van op henzelf. Die uitbreiding deed afbreuk aan het narratieve minimalisme dat het eerste uur siert. De laatste vijf minuten zijn gelukkig wel weer overweldigend. Na Rundskop een tweede film uit Vlaanderen die echt als auteursfilm bestempeld kan worden (al is dit slechts de tweede langspeler van Mortier en is Rundskop het debuut van Roskam). Ben benieuwd wat de toekomst nog in petto heeft voor beide heren en wat voor invloed zij hebben op de cinema uit Vlaanderen.

Aardig.

Nogal fragmentarisch en de film bevat een overdaad aan personages. Vond het geheel door die combi nogal geforceerd aandoen.

Sterke punten zijn het prima acteerwerk en de uitstekende sfeer, zowel visueel als qua sounds. 5/10*

Tegenvaller van regisseur Mortier. De film is statisch en aan de saaie kant, ondanks de visueel zeer fraaie vormgeving. De film werkt nogal vervreemdend, deels door de droomachtige kwaliteit van het geheel, deels door de surrealistische dialogen en situaties. Het karige verhaaltje weet in ieder geval niet te boeien; dit had waarschijnlijk beter gewerkt als korte film.

Geweldig.

Nu was ik al aardig enthousiast over Ex Drummer, 22 Mei slaat als een bom in en weet enorm veel indruk te maken. Wat de film juist zo goed maakt is dat het los staat van alle andere films die er op de wereld bestaan. Een ontploffing zou enorm veel cliché met zich mee brengen, maar Mortier doet dat niet. Mortier laat een prachtige en emotionele, maar ook keiharde kant zien van een situatie zoals deze.

De film is ontzettend goed in elkaar gezet, heeft enorm veel sfeer door overal een beetje dezelfde soort kleur te plaatsen, beige of grijs is het. De cast is geloofwaardig, al heb je snel een België-Nederland plaatje, zie ik hier toch wel echt verschillen in de Belgische kunst. Vooral de woorden weten zij veel minder geforceerd naar buiten te brengen, wellicht kan het te maken hebben met het dialect, waardoor ik het niet helemaal bloedzuiver kon verstaan. Niettemin van Nederlandse taal in films, maar het was iets wat op viel.

Indrukwekkende film die eigenlijk alles heeft. Mortier heeft nu echt mijn aandacht en ik ben er vrij zeker van dat deze man nog meer kleine klassiekers weet te maken. Erg bijzonder en op een aparte manier vernieuwend. Een film waarvan je enthousiast word, het is kunst.

4,5 ster

Matig drama maar slecht uitgewerkt de film is te dromerig en te is statisch en wekt bijna geen emotie op. Ook de vele flashbacks gaan op den duur erg vervelen en doen afbreuk aan de film.

Gezien de hoge verwachtingen die ik had na Ex Drummer en enkele reacties van users die ik hoog heb zitten een lichte teleurstelling, maar verder wel een goede film.

Het eerste dat opvalt is dat Mortier nog meer dan in Ex Drummer lijkt te beseffen dat film een audiovisueel medium is. De scène na de ontploffing is bijzonder sterk, al moet ik wel denken aan bijvoorbeeld The Pianist waar een soortgelijk geluidseffect is gebruikt. Bij 22 Mei blijft het hier niet bij, want de aandacht voor het geluid verslapt niet in het vervolg. Beelden zijn wat mij betreft ook prima verzorgd, wat dat betreft heeft Mortier de lat voor zichzelf niet lager gelegd in vergelijking met Ex Drummer,

De verhaalstructuur vond ik aardig. Aan het begin was het wat mij betreft nogal wazig, maar uiteindelijk is het wel duidelijk hoe de vork in de steel zit met dode mensen die rondlopen en zichzelf in flashback terugzien, waar dit eerder in de film veel minder duidelijk in beeld wordt gebracht. Daardoor heb ik toch een beetje het gevoel dat Mortier op het einde iets teveel uitlegt en bepaalde zaken toch wat meer in het midden had kunnen laten, zoals hij dat in het begin wel deed.

Maar wat vooral jammer is, is dat de personages maar matig weten te ontroeren, daar leer ik ze in ieder geval niet goed genoeg voor kennen, en hun handelingen zijn ook niet poëtisch genoeg om dit te compenseren. Het stukje Matthaüs Passion tijdens de aftiteling, wat waarschijnlijk bedoeld is om het gevoel van drama te versterken, werkte ook totaal niet bij mij, maar dit heeft ook voor een groot gedeelte te maken met de antieke opname van Günther Ramin die men heeft gebruikt en die werkelijk verschrikkelijk klinkt. Had dan de opname van Herreweghe genomen, wat mij betreft heeft die een van de mooiste opnames van de Matthaüs opgenomen, en het is nog een Belg ook.

Uiteindelijk heeft de film genoeg te bieden om te boeien, te weten het concept en de audiovisuele uitwerking, maar mist toch een beetje het gevoel voor een hogere waardering. 4*.

Sterk.

Wat ontzettend leuk om al die acteurs uit Ex-drummer weer te zien en dan in hele andere rollen. Hopelijk gaat Mortier deze gasten als vaste crew gebruiken en zien we ze weer in de volgende film.

Mortier is een regisseur die niet zomaar een film wil maken maar veel uit het medium wil halen. Iemand die origineel werk wil afleveren en weet wat hij kan en grenzen opzoekt. En dat is iets wat ik heel erg waardeer.

De film oogt een beetje als Ex-drummer; veel grauwe locaties, kamers en weer een beetje het klootjesvolk wat hier gevolgd wordt maar dan zonder een greintje humor. Naast de grauwheid die van het scherm spat zijn er veel trackingshots en een passende soundtrack.

Het einde is wel wat de film maakt en registreert eigenlijk de explosie maar de aandacht verschuift naar de mensen die er toen waren en die je in de film hebt gevolgd. De voice overs die je dan hoort zijn ontzettend puur en met de mooie beelden gewoon visuele poëzie. Dat is wel ontzettend knap gedaan.

4

Het scheelt niet zo heel veel maar toch vind ik het te zot voor woorden dat kwa-gemiddelde, Ex-Drummer hoger aangeschreven staat dan deze hier, waar ED een aardig ambitieuze poging tot filmmaken was werd dit voor mij toch wat verpest door de nogal vervelende platvoerse grappen die teveel overheersten, mede daardoor heb ik deze destijds dan ook maar links laten liggen, tot ik al die hoge cijfers zag verschijnen, daar moest toch wel iets interessants achter schuil gaan, maar het plot sprak me niet bijster veel aan en aangezien mijn huidige to-see lijstje tot steeds blijft groeien compleet uit het oog verloren, heeft hij hier naast festivals wel gedraait of heb ik dat compleet gemist? Pas nadat hij in een discussie drie keer de revue was gepasseerd toch maar besloten hem een kans te geven. En wat ben ik daar blij om want dit is echt oneindig veel beter dan eerder genoemde. Mortier levert hiermee een veelbelovende opvolger af en bewijst zich, iig op cinematografisch vlak, te kunnen meten met enkele van mijn favoriete cineasten, als oa Noe. Wat meteen opvalt is die sfeer, die nare, ongemakkelijk, uitzichtloze, maar vooral kille sfeer, je houd ervan of niet en als je niet juist gestemd bent kun je maar beter helemaal een end wegblijven want anders zou het nog eens heel verkeerd kunnen vallen. Mij zoog het echter op, van begin tot einde, tussendoor waren er weliswaar enkele momentjes waar mijn aandacht iets verzwakte, maar die waren te klein om echt invloed te hebben op mijn eindoordeel. Geweldig gespeeld, uitstekende score en dat eind ja, ik hoor er veel over klagen hier maar ik vond het persoonlijk wel even fijn na al die ellende toch even een luchtig rustpuntje, zodat je er niet compleet verslagen uitkomt. Jup, na Loft, Wind Blows en Van Groeningen zijn films, bewijst dit mij voor de zoveelste keer dat Belgie een van Europa's meest interessante filmlanden is, stelt me zelden teleur, kunnen wij Nederlanders nog best wat van leren. Overgens nog een grappig detail, Montorsi hield het eerder al aan, maar het viel mij ook op dat de meeste, of allemaal? Metro-scenes in Rotterdam geschoten waren. Best wel vaag om het ene moment naar iets te kijken dat mijlenver van je af lijkt te staan en dan opeens locaties tegenkomen waar je zelf regelmatig voorbij bent gelopen. Zou dit de bedoeling geweest zijn of dacht Mortier soms dat niemand het door zou hebben als er met koeienletters borden met Marconi en Wilhelminaplein (bekende stations hier) voorbij zouden komen? Gelukkig zijn dit bij elkaar nog geen 5 minuten van de film, maar ik kon er als Rotterdammer wel om lachen, zou handig zijn: zo'n directe (ondergrondse) lijn naar Brussel en Antwerpen, hehe! (4*)

Daar ben ik het wel mee eens. De nevenpersonages die dan mooi elk op hun beurt hun zegje mochten komen doen... Ik vond het niet altijd even interessant en hierdoor begon de film soms wat te slepen. Inderdaad dan liever gewoon wat door dat apocalyptische decor dwalen, geleid door de knappe muziek. Want laat daar geen twijfel over bestaan: ook in zijn tweede worp pakt Koen Mortier uit met tonnen audiovisuele flair. Erg somber allemaal, maar ook enorm indrukwekkend gebracht.

Voor mij iets minder dan debuut Ex Drummer, maar niettemin bevestigt Mortier met deze 22 Mei. Kleine 4*

Prachtige beginscène, prachtige eindscène. Voor de rest ben ik het geheel met bovenstaande quote eens. De vervelende manier van filmen, met de vele 'trucjes' werkt voor mij averechts.

2*

Het is, wat mij betreft, een beetje tegenstrijdig bij deze film. Sommige stukken vond ik niet zo goed maar andere stukken vond ik echt schitterend. Het is daarom best moeilijk om hier een stem op uit te brengen.

Wat ik minder aan de film vond was de langdradigheid. En ik kan mijn vinger er niet helemaal op leggen. In het begin dacht ik dat het kwam door een te veel aan karakters die allemaal hun verhaal wilden vertellen waardoor de vaart uit het verhaal ging. Maar uiteindelijk, vooral als je kijkt naar de eindscène, waren al die karakters volgens mij wel nodig om het verhaal zo over te brengen. Desalniettemin vind ik dat er best wel wat stukken behoorlijk saai waren. Misschien komt het niet door het aantal karakters maar meer aan de lengte van tijd waarin ze hun verhaal doen.

Er zaten ook een aantal prachtige stukken in. De explosie zelf bijvoorbeeld. De explosie zelf en het moment dat Sam het winkelcentrum weer inrent waren zo mooi en indrukwekkend in beeld gebracht. Het geschreeuw van de mensen bezorgden mij ook echt kippenvel. Ook de beelden waarin hij door een verlaten stationshal en trein loopt waren heel mooi gedaan. Het deed een beetje apocalyptisch aan. De eindscène vond ik zo triest. Als je alle mensen afscheid hoort nemen van hun geliefden terwijl ze de explosie weer beleven. Heel tragisch en schitterend.

Dit is echt zo'n film die nog een tijdje in je gedachten blijft rondspoken. Dat effect had het bij mij in ieder geval wel.

Teleurstellend!

Alhoewel best gedurfd en actueel, had ik gehoopt dat Mortier na Ex Drummer met wat meer voor de dag zou komen. De grootse boosdoener die succes in de weg staat is het nogal saaiige, conventionele script: Sam, die worstelt met zijn schuldvraag en alle directe betrokkenen van de explosie een voor een afloopt in de hoop zijn geweten te sussen. Het geeft de film een nogal voorspelbaar karakter.

En behoudens de explosie valt er op visueel gebied ook niet zo heel veel te genieten. Een grauwe buurt die door een camera wordt vastgelegd heet tegenwoordig ook al mooi? Ondanks alle minpunten wist de film wel degelijk wat in mij los te maken. De vele gereconstrueerde beelden van vlak voor de explosie in het winkelcentrum en het toeval waarmee deze gebeurtenis eigenlijk plaatsvond grepen mij wel aan. Je gaat toch een beetje denken als het hoofdpersonage, de explosie had door meerdere mensen voorkomen kunnen worden.

Moeilijk om deze vrij ingetogen film met het uitzinnige Ex Drummer te vergelijken. Toch kan ik mij niet aan de indruk ontworstelen dat Mortier hard achteruit geboerd is. Een 3*

O Haupt voll Blut und Wunden...........

Wow! Dit is een van de mooiste films die ik ooit zag, met name qua sfeer en filmische technieken, maar ook het gegeven is heel mooi. Het onderwerp en de uitvoering ervan deed mij aan Noé denken.
Opnamen, perspectieven, geluiden (waaronder ademen) , muziek, effecten, alles vond ik fantastisch.
Pure kunst. Misschien voor sommigen/velen te abstract.

Dan het verhaal. Mijn perceptie van de werkelijkheid:
Dit is een duik in psyches van mensen en het thema is (lijden onder) schuldgevoel. We reizen mee in het hoofd van mensen die overleden door een aanslag. We lezen hun gedachten en we beleven de cirkelende gedachtengangen rondom hun schulden met hen mee.

Het hoofd van Sam was al eerder figuurlijk bebloed en verwond. Hij voelt zich schuldig aan de dood van zijn dochtertje en draagt deze schuld met zich mee. Bij zijn werk als bewaker heeft hij ook een fout gemaakt, hij heeft de dader niet goed ingeschat. Bewust of onbewust? De allerlaatste zin geeft hier wellicht antwoord op.
Met dit soort 'fouten' blijft een mens een leven lang malen in zijn hoofd. Voor mij een figuurlijke doornenkroon.
Men is koning, maar men weet het niet (en zet de kroon op en lijdt). Melancholie.
Tegenover Sam staat de jongen met een zelfde schuldgevoel. Hij heeft zijn moeder nooit weer benaderd en vindt dat hij moet boeten. Hij heeft besloten haar te vergezellen in de dood. Dat anderen dan ook zullen sterven is voor hem niet belangrijk. Het zal voor de normale mens een raadsel blijven waarom hij vindt dat zijn eigen sterven zo groots moet zijn, maar het is wel een realistische inkijk in een psyche.
En in hoeverre is het gedrag of de nalatigheid van iemand nu eigenlijk schuld?

Ook de manier van leven en sterven is belangrijk.
Sommigen kunnen geven van zichzelf en anderen troosten, zelfs in het sterven.
En wat is het contrast met sommige anderen dan weer groot. Want sommigen sterven terwijl ze niets van betekenis hebben willen zijn en niets hebben na te laten. Iemand is bv bezig met een bekrompen dwangmatigheid in een pashokje en iemand anders stapt bv dwangmatig steeds weer in dezelfde figuurlijke hoop sh*t.
Egocentrisme. De kleine cirkel, de zelfgekozen inperking
En allen voelen ze zich schuldig. Om hun (gedane) handelingen of gewoon alleen al om wie ze zijn.

Allen sterven gezamenlijk en pogen ieder hun eigen cirkel rond te maken middels het ont-moeten van elkaar.
En van zichzelf! Hoe confronterend.

Tegenvaller van formaat.

Mooi begin en een sterk einde, en verder zijn we uitgepraat. Een regisseur die zich verliest in z'n eigen warrige waanbeelden. Ik kon er niks mee. Vroeg me tijdens het kijken regelmatig af waar ik naar het kijken was en meer dan eens dwaalden m'n gedachten af, wat een duidelijk signaal is dat de film mijn aandacht alvast niet weet vast te houden. Bij momenten wellicht gewoon te abstract voor mij.

Vreemd trouwens dat een stad als Brussel (?) kennelijk bevolkt wordt door hordes West-Vlamingen...? Ach ja, klein detail dat me ook stoorde.

Toegegeven, visueel zag het er bij momenten indrukwekkend uit, al had ik het na het zoveelste rugshot van weer een andere betekenisloos personage wel gezien.

Nee, wat mooie plaatjes alleen volstaan helaas niet.

Koen Mortier kon me wel overtuigen met Ex-Drummer. Een cynische film met een gezond absurdisme dat we in Vlaanderen niet gewoon zijn. Hopelijk zou 22 mei ook weer een schot in de roos zijn. Niet dus!

Deze film mist alle goeie elementen van Ex-Drummer. Geen cynische humor meer en Mortier gebruikt wel enkele leuke effecten om het mooier te maken, maar het is veel van hetzelfde en het resultaat is een irritanten prozacfilm. Ex-Drummer had duidelijk de humor van Brusselmas en de schrijvers achter 22 Mei missen duidelijk talent.

De film ziet er visueel wel aardig uit, en zal vooral liefhebbers van Calvaire bekoren die houden van deze durf-ni-te-lachen-films waarbij elke vorm van optimisme er chirurgisch is geamputeerd. Mijn ding dus duidelijk niet, maar 't zal wel z'n publiek hebben.

22 Mei heeft mij enigszins teleurgesteld. Niet dat mijn verwachtingen nu zo bijzonder hoog waren, maar met een evenaring van Mortiers debuut Ex Drummer zou ik al tevreden geweest zijn. Helaas zat dat er duidelijk niet in.

Deze 22 Mei is in ieder geval een veel rauwere film, zonder enige vorm van cynisme, waarbij we een hoofdrolspeler zien worstelen met de vraag, of hij schuld heeft aan de explosie in het winkelcentrum, waarvan hij bewaker was. Er komen nogal wat personen aan bod, die hierbij aanwezig waren, maar dat vond ik soms wel wat teveel van het goede. Het maakt het geheel op momenten nogal eentonig en weinig afwisselend.

Audiovisueel blinkt de film ook niet echt uit. Alleen de explosie zelf, wordt op een geweldige manier in beeld gebracht en is indrukwekkend om te zien. Verder oogt het allemaal erg grauw, en lijkt het vaak een herhaling van zetten te zijn, waardoor het enigszins verveelt. Afgezien vande explosie, zijn het begin en het laatste gedeelte best goed. Het middenstuk kon mij duidelijk niet zo heel goed bekoren en vond ik soms lichtelijk vervelend.

Mortier weet op mij tot nu toe in ieder geval nog geen indruk te maken.

2,0*

Van de regisseur van Ex-Drummer (bedenkelijk dus op zijn minst), maar hier weet hij al direct vanaf het begin een sterke sfeer neer te zetten. - Boeiend, sterk, sfeervol, … Regisseur Koen Mortier revancheert zich volledig. - Sterke film met prima neergezette personages, cast, verhaallijn(en), … - Ook nu weer blijkt dat ik toch een voorkeur heb voor "trage" en lange shots. - Totaal niet aan zien komen; zowel de film als de score.

Teleurstellende film.

Had meer verwacht, had iets meer Ex Drummer's verwacht.

Deze was grauw, het pakte me niet. Waardeloze film.

Zelf heb ik Ex Drummer nog nooit gezien.

Ik wist daarom ook niet zeker wat ik van 22 mei moest verwachten.

Het eindresultaat is teleurstellend.

Het verhaal gaat over Sam die als bewakingsagent in een winkelcentrum werkt.

Op 22 mei vindt er een verschrikkelijke gebeurtenis plaats waarbij een jongen zichzelf opblaast.

Sam krijgt een enorm schuldgevoel, omdat hij diverse verwijten naar z'n hoofd krijgt geslingerd.

Hij herbeleeft de dag vanuit diverse perspectieven, en probeert de aanslag te voorkomen.

Een opmerkelijk details is dat diverse acteurs en actrices hun eigen voornaam bleven behouden.

De eindscène is mooi in beeld gebracht, maar helaas blijft het hierbij.

2,0 *