22 Mei (2010)

Zeer indrukwekkende film. Sterk concept ook, maar helaas is het allemaal iets te monotoon. Mortier die voor de film een Q&A had is overigens een erg geestige vent. Slot van de film is prachtig. 4*

Vandaag gezien op het iffr. Interessant maar vooral amusante opening met Koen Mortier. De film laat zijn 'artie vibe' misschien iets te veel spelen, waardoor het wat warrig over kan komen. De haast poëtische vertelwijzen neemt de boven toon in beslag, maar wordt omringt met mooie beelden en prettig acteer werk. Dit haalt het alleen net niet bij Ex Drummer, die ik voor deze film nog even heb herzien. Het einde is prachtig in beeld gebracht, werkelijk een lust voor oog en oor.

Wat een enorme teleurstelling was dit! Met alle goede wil van de wereld in gegaan...beelden waren ok, muziek viel in de smaak, maar het verhaal en acteerwerk deden me niets. Ik kon er gewoon niet in komen...

Magere score van 2,5 *

(ook vreemd om tussen de beelden van Belgie in eens Metrostation Marconieplein Rotterdam te zien, misschien iets te herkenbaar voor mij)

Komt door de subsidie van het Rotterdam film fonds. Dan moet je in Rotterdam filmen. (of iets met je film in Rotterdam laten doen)

herkende het ook, maar vond het qua sfeer perfect aansluiten.

Indrukwekkend en zeer stijlvast. Was het zelf niet zo eens met Mortier tijdens de Q&A, dat deze film niets gemeen had met Ex-Drummer. Hooguit is het cynisme en wrange humor minder. Verder visueel prachtig gedaan en idd met Reinbo eens: wauw wat een slot. Mortier is druk bezig een echte film-auteur te worden. Ben benieuwd of hij Haunted, naar het boek van Palahniuk, van de grond krijgt.

4*en (met een herziening zou er nog wel eens een half puntje bij kunnen komen)

Voorlopig even 3*, maar kan nog een halve omhoog of omlaag. Verhaal was anders dan ik dacht en daarom viel de film tegen.

Vond het een erg fijne en indrukwekkende film en sluit me wat betreft verder commentaar aan bij Reinbo. De film doet in mijn ogen absoluut niet onder aan zijn voorganger, al is het wat flauw om het daar mee te vergelijken.

Dappere film met helaas voor mij slechte keuzes.

Jammer hoor. Krijg je eerst Mortier te zien de precies verteld wat ik wil horen. Meer doen met de mix visueel, geluid en het gevoel van de karakters. Vaak is het toch nog verhaal op 1 en de rest moet daarvoor in dienst staan. Ben ik niet iemand die verhaal er bijna helemaal uit wil hebben, maar het hoeft zeker niet op 1 te staan. Dus vol goede moed begonnen aan de film. Blijkt het toch niet te werken.

Het begint rustig. Een manier waarop Enter the Void eigenlijk ook begon. Gek genoeg kwam de punch dit keer een stuk minder sterk aan. Denk dat die te snel kwam en ik het erg voelde aankomen. Waardoor de letterlijke knal weinig indruk maakte. Het grootste probleem dat ik had met de film had was echter de tocht van Sam langs de doden. Ik snapte precies wat hij wou maar uiteindelijk bleven alle doden oppervlakkige mensen zonder iets te melden. Erg hoeft dit niet te zijn, ik erger me dood aan mensen die dit maar blijven roepen bij Enter the Void, maar hier ging Mortier soms weg bij de hoofdrolspeler om de doden ook tijd te geven, waardoor ik vermoede dat Mortier hun wel meer inhoud wou geven. Dat kwam niet over.

Film is niet slecht, en alleen al voor het proberen is die interessant genoeg om meer kijkers te krijgen dan die in België kreeg. Maar misschien helaas voor Mortier heeft Noe net de lat te hoog gelegd voor dit soort cinema. De slotscene was goed maar het had indrukwekkender gekund imo.

3 sterren.

Vergelijk met ETV zie ik niet helemaal. Enkel qua subject matter. Maar bij ETV is alles pov geschoten (Heb enkel het eerste uur gezien, maar vond het grotendeels irritant), terwijl hier voor een visueel veelzijdiger aanpak is gekozen. Ben het wel met je eens dat de personages niet allemaal even boeiend waren.

Qua structuur zijn er zeker heel wat gelijkpunten met ETV, maar deze film is grimmig, dor en kil waar ETV barst van kleurtjes. Qua sfeer in geen lichtjaren met elkaar te vergelijken, net daarom kan Mortier even makkelijk naast Noé staan zonder meteen vergeleken te hoeven worden.

Qua gevoel wat beide films willen bereiken vind ik ze heel goed te vergelijken. Het zijn geen narratieve films, maar films die op je gevoel spelen en je meenemen op een poëtische trip. Is de trip in Noe's film inderdaad heel anders dan hier. Is het ook niet dat de kleurtjes of camerawerk precies hetzelfde hoeft te zijn. Het grauwe is niet iets waar ik over val. Neem de eind scene, die wil toch groots zijn. Net als de einde scene bij Enter the Void groots wil zijn. Toch blijft 22 mei steken in een slow motion showreel en niet in een grootse scene die Enter the Void wel was. En dat is in het kort wat de ene geniaal en andere leuke geprobeerd maar niet volledig gelukt maakt.

Vind 22 mei weldegelijk een naratieve film. We krijgen gewoon 5 levensverhaaltjes op een rij rondom een toevallig gedeelde ervaring. Wel best poetisch gebracht.verder beoogde de eindscene ook helemaal niet groots te zijn. Zou juist eerder het tegenovergestelde willen beweren. Een moment van verstilling. Vertraagd en persoonlijk. Wel heel mooi.

Nee dat eerste is volgens mij niet waar, je krijgt helemaal niet 5 levensverhaaltjes voor je. Je krijgt 5 snapshots van levens voorgeschoteld. De nadruk ligt ook vooral het gevoel van de personen die langs komen bij Sam. Niet geheel niet narratieve, maar wel een stuk minimaler.

Vraag me af of groots helemaal niet de bedoeling was. Ik snap dat het een wat flauw woord is, je kan natuurlijk meteen bij groots denken aan een braveheart battle scene ofzo. Nee dat wou Mortier zeker niet. Maar het moest toch inslaan en nu bleef het imo wat flauwtjes. Met sterke slow motions in 1 shit gemonteerd en nogal plichtmatig om de beurt achter elkaar gemonteerd. Vandaar mijn show reel commentaar.

Hij liet juist het moment van sterven zien, dicht op de huid en slomo. Dat noem ik 'klein', voor mij is groots met veelmherrie en visueel geweld (snelheid, wide shots, episch)

In de Q&A gaf mortier aan dat het voor hem vooral om de onderzoeking van de schuldvraag ging. Al die levensverhaaltjes of snapshots gaan daar ook over. Anyway. Moet ETV nog eens helemaal zien, maar ik had er nog geen enkele link mee gelegd. ETV is veel meer een experiment, terwijl deze gewoon een ensemble stuk was.

Groots is misschien niet het juiste woord geef ik toe. Ik denk dan ook sneller aan Epische shit. Dat bedoel ik niet. Wil Enter the Void niet heilig verklaren, maar die deed voor mij veel meer op het gebied van het audio visuele. Waar ik bij de horen van de Q&A het gevoel had dat Mortier zich ook vooral op concentreerde. Dat viel wat tegen in vergelijking met. Wil ETV ook niet 1 op 1 langs deze film leggen overigens.

Vind Mortier filmisch zelfs vele malen sterker dan Noé. Hij maakt zijn films tot persoonlijke stukken realisme. Had zowel bij 22 Mei als bij Ex-Drummer het gevoel dat ik daar had kunnen staan.

Beide films van Mortier staan audiovisueel wel op de kaart, maar ik vind ze allebei niet meer dan aardig blijkbaar. Ook 22 Mei vind ik, net als Ex-Drummer totaal uit de bocht vliegen. Vertelt vrij weinig waar ik enige voeling mee heb, maar verpakt het in een soort opgeblazen karakter wat me allemaal amper boeit. Ook nu weer wordt er bij elk personage 180x om de materie heengedraaid. Pretenties te over, en Mortier maakt ze op bepaalde vlakken wel waar, maar beeldtaal heeft hij wat mij betreft (nog) niet zoveel kaas van gegeten.

Gelukkig is het allemaal wel sfeervol, erg mooi, en de post-rock soundtrack is erg sterk. Ook de climax is best sterk (ook wel weer opgeklopt overdramatisch). De stijl doet denken aan Elephant (mede-user McSavah merkte dat al op voordat ik hem zag), met een soort routinematige opbouw en veel shots van de rug of het zij-aanzicht, erg mooi gedaan. Maar voor de rest stelt het een beetje teleur. 3*

ps. Wel handig dat de Rotterdamse metro helemaal naar Brussel rijdt, nooit geweten

Enorme meevaller. Ik heb Ex-Drummer niet gezien, dus wist niet goed wat te verwachten. Altijd het idee gehad dat Mortier me niet zou liggen, maar dit bleek heel mooi en meeslepend en echt helemaal niet afstandelijk. Integendeel.

22 mei heb ik vooral beleefd als een gedachtevlucht na de ontploffing van de bewaker waarin scenario's worden afgedraaid, wordt gespeeld met gedachtes over schuld, over hoe zoiets te voorkomen. Over herinneringen en hoe ze je kunnen bedriegen en waarin betrokkenen 'm confronteren met zijn falen. Voor mijn gevoel zit de film bijna constant in het hoofd van Sam. Visueel interessant, indrukwekkende ontploffingsscene en mooi einde.

Als Mortier zijn neiging tot platte humor in een film als deze iets verder weet in te houden zit er nog genoeg moois in.

4.0*

Deze film vanmiddag ihk van "Best of the Fest" van het IFF Rotterdam gezien in Lux in Nijmegen. Erg enthousiast was ik nu niet bepaald. Het begin - de aanloop naar de ontploffing in het winkelcentrum - was zonder meer erg goed. Deze openingsscène hield mij voortdurend in spanning want je wist dat er iets ging gebeuren maar je wist alleen niet wanneer. Wat daarna kwam kon me een stuk minder boeien. Die continu herhalingen van de confrontaties van de met schuldgevoelens belaste Sam met zijn slachtoffers begonnen mij op een gegeven moment toch snel te vervelen en ik had ook steeds meer moeite om mijn aandacht er bij te houden. De eindscène in slowmotion was daarentegen visueel weer erg mooi hoewel die muziek uit de Mattheus Passion tijdens de aftiteling voor mij best weggelaten had mogen worden. Die muziek paste helemaal niet in deze film.

3,0*

Mooi.

Ontdaan van een (compleet) narratief verhaal, weet Mortier met 22 Mei toch gevoelscinema te maken. Zelf steekt hij niet onder stoelen of banken, zich te verzetten tegen enkel verhalende cinema.

De inkijkjes in de levens van de slachtoffers zijn persoonlijk, maar blijven toch redelijk op afstand. Het zijn de grauwe kleuren, de apathie van onthande personages en de grimmige sfeer die bij de kijker binnenkomen.

Het levert cinema op die fluistert en schreeuwt maar je hoe dan ook meesleept tot de magistrale eindscène, waar Mortier vernieling en verderf omsmeedt tot ongelooflijke schoonheid.

Mortier maakt cinema. Hij buit hier de middelen minder ostentatief uit als Ex-drummer en laat tevens ruimte voor verbetering; Mortier heeft een visie die bevalt. Laat de volgende maar komen.

4*

gaan ze deze nog steeds uitzenden? want door t winkel centrum in alphen gaat t er niet echt op lijken ofzo?

Het zou idioterie zijn om dat niet te doen vanwege dat schietincident. Een bomaanslag is sowieso wat anders dan een schietpartij en de bomaanslag is maar een klein onderdeel van de film.

De scene zelf is misschien maar een klein onderdeel, maar de gebeurtenis is toch echt wel de rode draad doorheen de film.

Hoe zit het hier ondertussen mee? Al enig nieuws bekend over een dvd-release in België?

Ik zou deze nog steeds graag zien.

Trailer is erg nice! Zeer benieuwd en heb nu weer behoefte aan Ex Drummer.

Bevat spoilers!

22 mei start met een man die wakker wordt, zich opfrist en vervolgens de deur uitgaat. De introductie trok mijn interesse zonder dat er maar één woord viel. De regisseur Koen Mortier weet een grauwe sfeer te creëren door onheilspellende muziek op de achtergrond en een grimmige Brussel in beeld te brengen. De man komt uiteindelijk aan op zijn bestemming, een overdekte winkelcentrum. Hij kleedt zich om en duidelijk wordt dat de man een beveiliger is van het winkelcentrum. De beveiliger beantwoordt wat vragen van bezoekers van het centrum waarbij duidelijk wordt dat hij een West-Vlaamse dialect spreekt en Sam heet. Niet veel later staat Sam voor de ingang wanneer een enorme explosie in het centrum plaatsvindt. Sam wordt hierdoor tegen de grond geslagen, maar probeert naar binnen te gaan om slachtoffers te helpen. Op een gegeven moment wordt het hem teveel en rent hij weg. Tijdens deze vlucht begint Sam te twijfelen, hij vraagt zich af of hij niet schuldig is aangezien hij als bewaker het niet heeft zien aankomen. Had hij echt niet kunnen vermoeden dat iemand zich verdacht gedroeg?

Sam’s schuldgevoelens worden origineel in beeld gebracht. In een soort droomstaat spreken een aantal slachtoffers van de aanslag hem aan. De slachtoffers die Sam kort ervoor heeft gesproken of gezien verwijten hem medeschuldig te zijn. Van elk van de slachtoffers zie je zijn of haar perspectief van de gebeurtenissen voor het fatale moment. Hierdoor wordt er telkens een ander versie getoond van wat er werkelijk gebeurd is. Door gebruik te maken van wat het Rashomon-effect genoemd wordt, is het onmogelijk om te weten wat er precies afgespeeld heeft. Hierdoor wordt er veel overgelaten aan je eigen interpretatie en blijft de film nadat je de zaal verlaten hebt nazinderen. Koen Mortier brengt bepaalde scènes mooi in beeld door gebruik te maken van slowmotion en interessante keuzes als achtergrondmuziek. Hier heb ik van kunnen genieten, al is het in enkele gevallen geforceerd kunstzinnig met als gevolg dat het geen toegevoegde waarde heeft.

Koen Mortier neemt geen stelling in over terroristen en aanslagen in het algemeen. Het is lovenswaardig hoe hij zich enkel concentreert op de vernietigende impact die een aanslag heeft op slachtoffers, zoals Sam die zich schuldig voelt en met zich zelf in het reine probeert te komen. Vanuit welk perspectief dan ook, feit blijft dat een verschrikkelijke gebeurtenis als een aanslag altijd onverwacht en keihard toeslaat en dat men vrij weinig kan doen om het te voorkomen.

Oordeel: ***

Tis toch trouwens weer overbodig dat deze film persee op 22 mei moet draaien terwijl ie in Belgie gewoon op 17 november draaide.