Puppet Master: Axis of Evil (2010)

Vers van de pers is hier het negende - of, als je Puppet Master vs Demonic Toys (2004) meetelt, het tiende - deel uit de bekende serie van Full Moon Pictures.

Puppet Master is een eigenaardige horrorserie. Bij dergelijke series zijn doorgaans de eerste delen het best en zwakt het daarna af. Bij Puppet Masters komt de serie bij zijn derde aflevering pas tot bloei. Vier en vijf zijn amusant, terwijl zes, zeven en acht (voor zover je hier van een film kunt spreken) dan weer niet te pruimen zijn. Puppet Master vs Demonic Toys vind ik dan weer leuk. Er is geen pijl op te trekken.

Axis of Evil haakt in op de flashback die we in het eerste deel kregen, waarin Toulon's laatste uur heeft geslagen. De poppen komen daarna terecht bij een jongen die daarmee de strijd aangaat met infiltranten afkomstig uit de axis of evil. Leuk hoor, dat inhaken in 1939. Zagen we Toulon twee delen geleden niet vijf jaar later én nog in leven?! Qua continuïteit hoef je de serie niet te kijken.

Enfin, het tiende deel is niet om over naar huis te schrijven. Filmisch gezien oogt het een stuk mooier. Qua budget zullen de makers dit keer beter bedeeld zijn. Het oogt technisch allemaal net iets beter. Helaas maakt dat nog geen goede film. De poppen zijn in deze film talrijk aanwezig, maar krijgen te weinig screentijd. En dat is sneu, want het gaat juist daar om. Sommige delen uit de reeks waren acceptabel toe noemen vanwege de actie met de poppen. Nu moet je wachten tot de eindscène, maar ook deze maakt weinig goed.

De makers hebben geprobeerd een goed verhaal te creëren, maar zijn daarmee uit het oog verloren waar de serie werkelijk om draait: the puppets. Misschien in deeltje elf?

Axis of Evil, het zou de grote terugkeer moeten zijn voor de poppen van Andre Toulon. En dat was ook geen overbodige luxe, gezien het rioolgoed waar de serie sinds het vijfde deel mee werd opgevuld. We kregen onder andere lachwekkende prequels, films met voornamelijk archiefmateriaal en vrij waardeloze spinoffs met de Demonic Toys voor de kiezen. Tijd om terug te gaan naar de basis, moeten de makers van deze tiende Puppet Master gedacht hebben. Mogen we daarmee ook stellen dat de Puppet Master serie met Axis of Evil eindelijk weer terug is bij het niveau van de eerdere films?

Nee. Ook Axis of Evil blijkt erg slappe hap en blijft ver uit de buurt van de betere delen uit de serie. De film schakelt, na wat archiefbeelden uit de eerste film, over naar Danny Coogan. Danny en zijn eeuwige gezeik dat hij niet kan vechten tegen de Duitsers. Zijn grote broer gaat wel. En zijn vriendin flirt op het werk met een jongen. Zucht. Waarom blijft men toch denken dat de kijker geïnteresseerd is in zo'n stel vaatdoeken? Maar zelfs als Toulon's poppen even ten tonele verschijnen, het blijft akelig stil. Zo blijkt dat ze zelfs anno 2010 de effecten van de eerste films niet kunnen nabootsen, de poppen bewegen amper en doen dus ook vrij weinig. Met als gevolg dat we als kijker anderhalf uur naar belachelijke stereotypen, grote plotholes en tenenkrommende gesprekken mogen kijken. Daar gaat je kans op een fatsoenlijke comeback.

1,5 sterren.

Ook dit negende deel, dat de terugkeer van Puppet Master zou moeten worden, ligt in de lijn van eerdere delen. Dit betekent dus amateurisme ten top. Die twee gasten die voor Duitsers door moeten gaan zijn wel erg triest en ook de locatie waar de bad guys zich schuil houden is droevig. Ongelofelijk dat de toch wel erg toffe poppen van Toulon zo'n behandeling krijgen.

1,5*

Deze negende (tiende) film vertelt het verhaal van wat er gebeurde nadat in het eerste deel, Andre Toulon zelfmoord heeft gepleegd. Vandaar dat we dit gedeelte ook in deze film zien. En ik moet zeggen het was geen eens een verkeerde poging van regisseur David DeCoteau en schrijver Domonic Muir (Critters)

De jonge Danny Coogan en zijn vriendinnetje Beth stuiten op een plan van Duitsers en Japanners om een fabriek te saboteren. Ze besluiten hier een popje voor te steken! Wel jammer is dat de poppen opnieuw voor de goede zaak waren en tevens slechts een bijzaak waardoor ze dan ook maar mondjesmaat in actie kwamen.Toch verdiend DeCoteau wederom punten omdat hij Leech Woman weer weet terug te brengen en er ook weer bloed mag vloeien! Ook is er door vermoedelijke het Aziatisch tintje, een nieuwe toevoeging van een Ninja. Het einde laat de deur wijd open voor een vervolg (dat dan ook een paar jaar later is gekomen) Het is zeker geen slechte aanvulling tot de serie. Het is ook niet echt geweldig, maar toch wel weer... redelijk.

Terug naar het begin

Axis of Evil is alweer het 10e deel in de Puppet Master reeks (het 9e als je enkel de officiële films telt en eerlijk gezegd mag Puppet Master vs. Demonic Toys inderdaad vergeten worden) en na een aantal omzwervingen zijn we opeens terug bij het begin aangekomen. Ja, je leest dat goed: dit is opnieuw een rechtstreeks vervolg op de eerste Puppet Master. Regisseur David DeCoteau (die eindelijk nog eens onder zijn eigen naam regisseert, het teken dat hij vertrouwen in de film had?) haalt dan ook even wat materiaal van de eerste film boven voor de openingsscène.

Met name de zelfmoord van onze geliefde André Toulon en hoewel je dan zou verwachten dat hij de gelegenheid ziet om ineens één van de grootste continuity errors uit heel de reeks recht te zetten (Toulon schiet zich door zijn kop in 1939 terwijl hij in latere delen nog vrolijk begin jaren '40 rondhuppelt), doet hij daar erg weinig mee. De zelfmoord wordt ontdekt door een kreupele tiener/twintiger (een beetje eenzelfde figuur als in DeCoteau's Curse of the Puppet Master) en die ziet de twee nazi's weglopen. Vanaf dan komt er een voorspelbaar plotje rond diezelfde nazi's die een fabriek willen opblazen maar vreemd genoeg kon ik er eigenlijk nog wel wat mee. De Puppet Master franchise is er één die nooit echt indrukwekkend is geweest (en bij de latere delen vroeg ik me echt af waarom ik dit nog elke week keek) maar dit is toch één van de betere delen delen uit de reeks.

Of ik ben gewoon nog altijd zo onder de indruk van het misbaksel genaamd Demonic Toys 2 dat eender welke andere film van Full Moon opeens een heus meesterwerk blijkt te zijn, dat kan ook natuurlijk. Beetje jammer dat dit opnieuw wordt opgedeeld in twee aparte films (deel 4 en 5 deden dat ook en de tweede film was toch een stukje minder dan de eerste) maar ik ben eigenlijk wel benieuwd hoe dit verder gaat evolueren. De slechtste toevoeging (die ninja waar de ziel van de broer in zit) keert hopelijk niet meer terug maar zo'n Leech Woman is en blijft gewoon één van de meest vieze creaties uit deze stal. Grappig ook dat je even Six Shooter zijn armen te zien krijgt, hopelijk maakt die nog een appearance in de opvolger maar ik vrees ervoor. Qua cast is dit in ieder geval ook een serieuze opsteker ten opzichte van bijvoorbeeld The Legacy of het hierboven reeds genoemde Curse of the Puppet Master. Niet dat dit ineens goede acteurs zijn, die vind je niet zo gemakkelijk in deze reeks, maar ze kunnen er mee door.

Op weg naar Axis Rising dus en dan lijkt het einde zowaar in zicht te zijn. Ik wist totaal niet waar ik me aan moest verwachten toen ik aan de reeks rond eind mei begon en het is een franchise met hoogtes en laagtes maar het fijne is dat je zo soms in die latere delen toch nog ineens een betere film kunt aantreffen. Erg vreemd allemaal maar tegelijkertijd snap ik de aantrekkingskracht ook wel. Er is gewoon iets met die poppen dat er voor zorgt dat ik toch weer ga zitten voor een nieuw deel. Handig ook dat ze gewoon nooit te lang duren, ik zou het niet volhouden als ze 2u per stuk zouden duren..

2.5*

Bijzonder saaie voortzetting van regisseur David DeCoteau, die al vaker delen binnen de reeks voor zijn rekening nam. Axis of Evil brengt het verhaal weer naar het verleden en krijgt het voor elkaar om allerlei bezopen ideeën (de manier waarop de Japanners hier worden neergezet is bijvoorbeeld volslagen ridicuul) in één enkel verhaal te schrijven. Mocht het gebeuren zichzelf niet serieus nemen, dan was het nog te begrijpen. Problematisch is dat er een tamelijk serieus verhaal wordt geschreven, waardoor een hoop absurde dingen vooral niet aanslaan. Daarbij komt nog kijken dat het acteerwerk bijzonder slecht is en de poppen amper in actie komen, waardoor de relatief korte speelduur een behoorlijke uitdaging blijkt te zijn.