Submarino (2010)

tja drugs gebruiken is inderdaad niet slim. Echter is het wél de realiteit. Dus het zijn geen 'domme' personages.. Eerder een niet al te snuggere opmerking, eerlijk gezegd..

wat maken ze tog weer een goede films in de scandinavié.

stukken beter dan die hollywoodtroep

Waarschijnlijk moet je eerst zelf flink op je bek zijn gegaan en een aantal verkeerde keuzes hebben gemaakt om te zien dat je het leven niet altijd zelf in de hand hebt.

Dom of niet, heeft volgens mij meer te maken met pech of geluk.

Zeer sterke drama, ontzettend realistisch en het toont de werkelijke hardheid die sommige mensen ondergaan.

Deze film laat een heel duidelijk beeld zien hoe het leven van een aantal mensen in elkaar zit en hoe ze dit op elkaar inspelen.

Op en top geacteerd, heftige scenes en heel goed verfilmd.

Een sombere drama waar ik geen op- of aanmerkingen op heb !

Dikke 4 sterren.

geen domme mensen....ok, het is behoorlijk kortzichtig het in deze film 'dom' te noemen.

Lees quote (waar het om draait!)

nogmaals dit is dé realiteit, wat zeer goed overgebracht is imho.

En inderdaad wat davidus zegt, meer te maken met pech of geluk in dit geval.

Gisteren gekeken en de hele dag een beetje mee bezig geweest.

Bikkelhard maar zeer boeiend, je wilt gewoon weten wat er nog meer te wachten staat.

Het acteerwerk is absurd goed, alle personages. Vooral die dikke jongen in het begin, akelig echt gespeeld.

Voor mensen die tegen een stootje kunnen.

4**

Een Goede Film!

Na Festen had ik niet zo `n hoge pet op van Vinterberg ''alhoewel ik Festen nog steeds een keer wil herzien''. Echter met Submarino maakt hij genadeloos gehakt van Susanne Bier `s erbarmelijke pogingen tot het maken van een oprechte dramafilm. Vals sentiment is hier gelukkig in geen velden of wegen te bespeuren, daarnaast vond ik de film in tegenstelling tot velen hier mooi balanceren tussen: van - kwaad - tot - erger verhaallijnen en pogingen van beiden broers om goed te doen in hun leven, ook al pakte dat vaak verkeerd uit.

De scenes tussen het kleine jochie en zijn verslaafde vader waren van ongekende schoonheid. Je zit eigenlijk die vader te veroordelen omdat hij drugs gebruikt anderzijds zie je dat hij wel het beste met zijn kleine oogappel voorheeft. Was ik aanvankelijk bang dat het een typisch verhaal zou worden over kinderen die een slechte jeugd gehad hebben en later zelf tegen precies dezelfde problemen aan zouden lopen, dankzij sterk acteerwerk en vleugjes hoop in de duisternis kwam het daar gelukkig niet van. De regisseur omzeilt het beeld van stereotype personages voorbeeldig.

De beginscene en de eindscene waren echt ongekend mooie scenes, waarbij ik het op het einde zelfs even niet meer droog hield. Echt een prachtrol van dat kleine menneke! 4*

That's life, that's reality. Dat wordt hier 'mooi' verfilmd weergegeven. De film maakt vooral duidelijk hoeveel pech of geluk je hebt als een goede of slechte opvoedings-omgeving treft.

Heel prima geacteerd en de dosis te verwachten zwartgalligheid.

Toch mis ik iets - een soort originaliteit.

Feitelijk het zoveelste drama over mensen aan de zelfkant - goed uitgevoerd, maar al vaker gezien.

Prachtige film! Gegeven van aan lager-wal geraakte mensen is inderdaad al vaker gedaan maar zelden tot nooit zo goed, schrijnend en indringend. Staat i.m.o. samen met Requim fot a dream aan de top in dit genre.

Hele sterke film. Verhaal-lijnen lopen goed in elkaar over. Zeer goede acteurs en de film keek lekker weg. Zaten vele genre's in...

Erg realistisch en erg droevig als je iemand kent die zo opgegroeid is. Zoals ik zo vaak zeg: Als ik een 4 geef dan geef ik die omdat ik hem vergelijk met soortgelijke films en niet met bijv. Alien

Ik ben een totale horror/science fiction fanaat, maar deze film is erg goed!

Gister avond gekeken. Mijn tweede Vinterberg, in zekere zin minder dan Festen maar al met al een zeer geslaagde film. Een enorm pluspunt aan deze film is dat de sentimentaliteit er niet dikwijls opligt, je krijgt voorgeschoteld wat er gebeurd en mag min of meer zelf bepalen of je dit goed of fout, zielig of ''gewoon'' vind. Ik wil de film niet meningloos noemen, maar het bood mij wel wat denk-tijd in. Daarnaast kom je ook echt lekker vanaf het begin in de film. Geen gerotzooi met miljoenen hoofdpersonages of moeilijk te volgen tijdlijnen. Toch is de film niet helemaal aangeslagen bij mij, ik vond Nick nog wel interessant maar Martin's verhaal vond ik niet echt aangrijpend. Door dit, viel de film een beetje onder water in het midden, ik zat ook veel te moeilijk te doen, denkend over een geheimzinnig plot. Nee, het was echt recht voor zijn raap. Gelukkig maar. De film heeft een grauwe grijze vormgeving waardoor er naar mijn mening niet veel mee word gedaan, misschien juist een kenmerkend feit aangezien de hoofdpersonges door een zekere depressiviteit heen gaan, op visueel gebied zal ik alleen de scène onder lakens, proloog en epiloog, herinneren. Maar dat is een klein gegeven. Film die mij niet echt kon raken, maar waar ik wel de schoonheid terug kon vinden. Mede dankzij het talent van de cast, een 3,5 ster

Een moeder komt stomdronken thuis en zakt, nadat ze haar zoon twee meppen heeft gegeven, op de keukenvloer in slaap. Ongemerkt pist ze in haar broek. De zoon haalt een broodrooster uit elkaar en gooit deze in de plas urine, waardoor moederlief een flinke elektrische schok krijgt.

En vanaf dit moment gaat het bergafwaarts...

Het begin dus van een fijn Deens filmavondje, volgens receptuur dat slechts aan enkele ingewijden bekend is, maar dat tenminste een paar eenheden rottigheid en een flinke scheut kleurloosheid bevat. In de psychiatrie wordt wel eens gesproken over 'de wet van behoud van ellende', en dat is ook van toepassing op Submarino.

Toch komt deze film wat mij betreft minder hard binnen dan Festen, die compromislozer, zwarter en rauwer is, terwijl Submarino ook plaats inruimt voor sentiment, voor goede bedoelingen en voor hoop.

Daarmee is Submarino een veel gewoner drama geworden dan de voorgaande films van Vinterberg. Het is een soort Suzanne Bier-plus. Ik zie dit dan ook zeker niet als de grote heropstanding van de Deen. Daarmee zou een leuke, frisse film als Dear Wendy tekort worden gedaan. Wél is Submarino een soort doorstart in de carriere van Vinterberg. Met deze vrij evenwichtige film gaat hij zeker het publiek aan zich binden, meer dan bij zijn vorige producties het geval was.

Ook bij mij werkte het goed, en zeker het einde is ontroerend. Vinterberg slingert er nog maar even een orgel in, en Scandinavischer kan het welhaast niet meer. Toch hoop ik dat hij in de toekomst weer wat meer zal experimenteren, iets meer durf toont om buiten de traditie te stappen. Daarmee is hij tenslotte groot geworden. Festen evenaren, dat zal er echter wel niet meer inzitten.

Ik moet zeggen, dat ik in het begin eerst dacht; "Oh nee hé, weer zo'n ellende film, met dronken moeder, vewaarloosde kinderen enz", maar langzaam kreeg de film me toch in zijn greep, op een speciale manier waar je niet 1,2,3, de vinger op kunt leggen. Het is een hele rauwe en grauwe film, en toch zit er veel warmte in. Hij is voorspelbaar en toch ook weer niet. De personages zijn niet zwart-wit, maar je voelt antipathie en sympathie voor ze, en ik wou ze af en toe wel toeschreeuwen; Nee, niet doen! o.i.d. je leeft iig mee met ze.

Sommige dingen vond ik echt een beetje te dol, zoals die vadsige vriend (ex-zwager) die de vriendin wurgt, nadat ze hem uitnodigt om haar te betasten, waarop Nick ervandoor gaat.....

Kinderen mogen niet het slachtoffer worden van de daden van hun onverantwoordelijke ouders. Hier heeft dit doffe ellende als gevolg. De twee broers zijn best wel brave kerels, maar de tragedie uit hun jeugd heeft hen verder van de geneugten van het leven gebracht. Terwijl ze ten onder gaan aan hun schuldgevoelens, en drank en drugs, verliezen ze uit het oog dat er nog zoiets als een familie is. Het viel me op dat de verhalen van de broers gelijktijdig verlopen. Dat zag je aan Ivan die ineengeslagen wordt op straat en de stille telefoons die de jongere broer krijgt van zijn broer, scènes die eerder in de film al voorbijkwamen . Leuk, maar niet dat het zo'n toegevoegde waarde had. Submarino is niet zo deprimerend als ik dacht. Daarvoor moet je Lars Von Trier bekijken. De twee broers laten zich niet uit hun lood slaan ondanks alle tegenslagen --- tot het einde eraan komt blijkt dan , wat de film over het algemeen een strijdlustige ingesteldheid geeft. Ook het zoontje Martin zorgt voor wat ademruimte. Geen film die me verveeld heeft.

de beste film die ik tot nu toe gezien heb.. wat een verhaal.. keiharde film maar zo goed

nummer 1 in mijn top 10

Topper zoals wel meer films en series uit Scandinavië.

Aangrijpend drama waarin twee broers de trauma's uit hun jeugd nooit volledig hebben verwerkt. De film valt in 4 hoofdstukken onder te verdelen. Allereerst is er een (soort van) proloog waarin je ziet hoe de twee broers op jonge leeftijd voor hun veel jonger, pas geboren, broertje proberen te zorgen aangezien de vader er niet meer is en de moeder een serieus alcoholprobleem heeft. Daarna maakt de film een tijdsprong waarbij de twee broers op een volwassen leeftijd zijn. Eerst krijg je het leven van de oudere broer Nick te zien en daarna die van zijn jongere broer. Om uiteindelijk te zien hoe de levens van de broers elkaar kruisen. De trauma's uit hun jeugd hebben ervoor gezorgd dat zowel Nick als zijn jongere broer zichzelf niet meer in de hand hebben, wat alcohol -en drugsproblemen tot gevolg heeft. Een neerwaartse spiraal waar beide personages niet meer uit lijken te komen. Het thema doet daarom ook wel een beetje denken aan Requiem for a Dream, alleen wist die film me wel harder te shoqueren maar dat had ook wel met de visuele stijl van Aranofsky te maken. In tegenstelling tot Vinterberg's eerdere films waaronder Festen, moet deze film het dan ook minder hebben van zijn visuele stijl (al hangt er hier wel een grimmig, 'weinig hoopgevend' sfeertje) maar meer van het uitstekende plot en de harde realiteit die hier geportreteerd wordt. Een ander positief aspect van deze film is het ijzersterke acteerwerk van zowel de oudere acteurs (Jakob Cederberg, Peter Plaugborg, ...) als van de jonge acteurs, wat in een drama als Submarino wel nodig is. Toegegeven de film bied weinig nieuws aan, zowel technisch als thematisch, maar daar staat dan weer wel een aangrijpend, realistisch verhaal en uitstekende acteerprestaties tegenover.

4.0 sterren

Sterke aangrijpende film. Goed geacteerd, mooie, diep trieste verhaallijnen die elkaar subtiel kruisen zo nu en dan. Je volgt het leven van twee broers die er allebei op hun manier een enorme puinhoop van hebben gemaakt door een hele fijne jeugd met een mama die aan de drank was. Door de openingsscene word je een soort verwant gemaakt aan de beide broers waardoor de opeenstapeling van genante situaties je een behoorlijk opgelaten gevoel geven. Erg mooi, erg droevig en enorm depressief. Je moet er wel zin in hebben maar dan komt ie ook keihard binnendenderen.

Had alleen 'Festen' nog maar gezien van Vinterberg, maar wow (!), wat een geweldig triest filmpje is dit zeg. Wat een ellende, één en al somberheid en er lijkt geen einde aan te komen. Indrukwekkend.

Niet echt een filmpje om vrolijk van te worden dus, deze Submarino. Maar ik heb genoten van deze steeds donker en meelepender wordende achtbaanrit, waar je na sommige ''lichtpunten'', zoals het geld voor vader en zoon of de broers die elkaar tegenkomen in de gevangenis, direct weer een klap te verduren krijgt. De proloog is al indrukwekkend, het (ook best wel) emotionele einde niet minder.

Vond de rolbezetting bijzonder sterk. Uiteraard de twee broers, maar ook dat kleine jochie; geweldig. Vinterberg hekst heel wat indrukwekkende scénes tussen de personen op het witte scherm; vader die maar drugs blijft gebruiken (zelfs bij z'n zoon), die dikke gast die de vrouw wurgt (kippenvelscéne) - teveel om op te noemen. Op een gegeven moment wordt het ''alles gaat mis'' misschien wat teveel zelfs.

Maar Vinterberg tovert een ''echt'' geheel op het scherm. Grauw, realistisch, somber en daar zat ik te wachten op een teken van hoop. Misschien gaat de score na een evt. herziening omhoog.

Toppertje........ zakte wat in na een half uurtje, maar daarna weer een sterk einde. Geen film waar je vrolijk van wordt. Somber beeld, sombere kleuren. Uitstekend geacteerd.

Goede film!

Allereerst zag het er natuurlijk erg goed uit en daarmee bedoel ik dat er ENORM goed geacteerd is en de camerabeelden zien er allemaal erg goed uit.

Dan komt er nog zo'n verhaal bij kijken welke het helemaal af maakt.

Toch was het verhaal flink voorspelbaar, wat jammer is maar dat neemt niet weg dat het echt een top film is die ik niet zo snel uit Hollywood zie komen.... en dat is een pluspunt!

Heel mooi gespeeld, erg sterke rollen van Cedergren en Plaugborg - de broers, maar vooral ook van Gustav Fischer Kjærulff als het zoontje van Plaugborg. Wel een oneindig triest verhaal. Wat ik dan wel heel knap vind is dat het einde toch net nog een sprankje hoop geeft...

Waar ik dan wel weer wat flauw van wordt is het eeuwige blauwe zweem. Kennelijk vindt men dat nodig om over te brengen dat het allemaal niet zo vrolijk is. Maar het is vooral ook lelijk.

Pfoe wat een trieste film dit, maar wel erg goed moet ik zeggen.

Festen vond ik destijds wel een redelijke film, maar deze tweede film die ik zie van Thomas Vinterberg is van een hoger niveau. Het verhaal is best wel aangrijpend en laat zien dat een ingrijpende gebeurtenis in iemands jeugd van zeer grote invloed kan zijn op de voortgang van de rest van zijn leven.

Het acteerwerk is van grote klasse, waarbij iedereen, zowel jong en oud, man en vrouw het allemaal erg goed doen. Dat is ook nodig om een film als deze goed te laten werken. Visueel is de film niet zo heel mooi. Waar Festen destijds volgens mij een soort van gelige waas over zich heen had is dat hier een beetje blauwig. Ik snap dat het de film wat soberder maakt, maar dat was niet eens zo nodig hier.

Maar ik moet zeggen dat ik erg van deze film genoten heb. Het begin en het einde van de film zijn van grote klasse en vooral bij het einde kreeg ik toch wel even een brok in mijn keel. Prima gedaan dit.

4,0*

Inderdaad een hele goede film.

Al moet je er wel voor in de stemming zijn om deze te kijken.

Net als vele andere users hier vond ik het acteerwerk erg goed. Ook de muziek vond ik erg sterk (enkele keer Agns Obel)

Is er een sountrack van deze film?

Erg goede heftige film..

Sjeezus, waarschijnlijk een van de meest deprimerende films die ik ooit heb gezien Toch erg krachtig.

De hoofdrolspelers doen het prima, maar vooral die stukjes met die kinderen zijn krachtig. Sombere sfeer en fotografie voegen zich samen tot een wervelende presentatie van een film. De liedjes met vocals mogen er van mij uit gemogen. Ik denk dat zonder muziek de film nog duisterder zou zijn. Vele scènes zijn schitterend en andere weer gruwelijk, zo is die dikke vriend van Nick echt een vieze @!$$! Kan echt niet tegen dat soort gefrustreerde ventjes. Nick zelf is ook geen heilig boontje maar ik had eerder medelijden met hem. Maar vooral de chemie van dat jongentje en zijn vader is prachtig.

Meesterwerkje, nog net geen 5* sterren.

Drama pff, ik heb zeker drie keer een knoop uit m'n maag moeten halen. Wat een kracht zit er in de scenes tussen de vader en zijn zoontje.. het moment dat hij hem ophaalt op de kleuterschool is plaatsvervangende ellende en schaamte. En dat komt vaak terug in het levensverhaal van de jongste broer.

Geen opgeklopte sentimenten maar een lange rit neerwaarts met soms een sprankje valse hoop. Oke, het is er soms wel erg bewust op uit om je vanaf het begin te overrompelen maar het doet z'n werk: de muziek, de kleurloosheid, de stiltes en trage shots die alles op je in laten werken.

Ik heb er een nachtje over geslapen om te kijken of ik me niet beduveld voel door het drama in overtreffende trap, maar het maakt nog steeds indruk. Fantastisch acteerwerk ook en een einde dat je stil maakt. Die stomme orgelmuziek krijgt het weer voor elkaar.

Het heeft een totaal andere aanpak dan Requiem for a Dream maar de impact is er niet minder om. Integendeel misschien, omdat dit met z'n kaalheid realistischer aanvoelt. Alleen de scenes met de dikke vriend en het dealen heb ik m'n twijfels bij. Van de rest is geen seconde overbodig.

PS akelige situatie, verslaafd zijn en uit liefde/egoisme z'n kind niet kwijt willen maar ook niet inzien of niet in willen zien dat dat uiteindelijk de ondergang voor beiden betekent.

Een redelijke dramafilm...

Kan drugs niet tegen...

Drank/drugs probleem...

Wel goede acteerwerk...

Zijn zoon is niet goed voor zijn vader drugs probleem...

Geen aanrader...