Submarino (2010)

De nieuwe Vinterberg (Festen)!

Dit is een film waar ik echt naar uit kijk. Met Festen nog heel vers op mijn netvlies en het veelbelovende plot verwacht ik heel veel van deze film.

Lijkt me een erg goeie film!!

Schijnt in Berlijn hoge ogen te gooien...

ben benieuwd.

Aangekocht voor Nederland (Cinemien)

Hoopte op een onderzeeboot-film met die titel.

Maar ik zie nu dat hij van Vinterberg is dus dit kan best eens een interessant drama worden.

Ben benieuwd of dit een comeback wordt. Dat heeft Vinterberg wel heel hard nodig. It's All About Love was een interessante mislukking, Dear Wendy was meer een Von Trier-film dan een Vinterberg en had ook nogal wat haken en ogen en A Man Comes Home is Denemarken niet uitgeraakt.

De film is trouwens geschreven door Vinterberg en Tobias Lindholm, de schrijver/co-regisseur van de IFFR-hit R. Gebaseerd op een boek.

De trailer is in ieder geval sterk. Ik ben zeer benieuwd.

Volgt dit ook nog dogmaregels of gelden die (überhaupt) niet meer?

Dogme 95 - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org

Ongelofelijk trouwens hoeveel aandacht de 'regels' krijgen, terwijl het hele dogmegebeuren in feite nooit meer dan een marketingstunt is geweest.

En zowel Vinterberg als Von Trier hebben maar één dogmafilm gemaakt (sowieso de meeste regisseurs die er ooit een maakten lieten het bij één). Vinterbergs opvolger It's All About Love was sowieso al bijna anti-dogma

Submarino is pittig. Voortreffelijke film van Vinterberg.

Zo net terug van een heftige bevalling genaamd Submarino...

Het moge duidelijk zijn dat het behoorlijke zware kost is ,die na afloop rauw op je dak komt. Het is dan alweer een tijd geleden dat ik zoveel schuldgevoelens, woede en verdriet te samen in een film voorbij zie komen. Eerst denk je nog dit kan toch niet zo door gaan maar gaande weg de film zuigt het je zo op, dat op den duur raak je in een soort van' flow' terecht komt. Het wachten is dan alleen nog op het volgende aangrijpende moment. Het moge duidelijk zijn het is zware kost die wellicht niet voor een ieder is weg gelegd. Maar zo lang je het kleine lichtpuntje naar het einde van de film kan zien, zul je de film des te meer weten te waarderen.

Ik sluit me dan ook aan bij boven genoemd commentaar: Een voortreffelijke verfilming!!

De verrassing van het Film by the Sea festival. Vinterberg is weer helemaal terug met deze film en hij heeft het Dogma tijdperk volledig achter zich gelaten.

Wat mij erg aansprak was dat het verhaal in het heden van beide broers zich achterelkaar in de film afspeelde, terwijl deze verhaaltechnisch gezien op hetzelfde moment gebeurden, waardoor bekende elementen zich later in de film weer afspeelden en toen pas zaken opgehelderd werden.

Cedergreen is ook een erg goede speler.

Ontroerende film, die je in het begin een stomp in je maag geeft en vervolgens twee uur lang boeit. Realistisch, snoeihard, maar met sommige momenten ook vertederend, humoristisch. Voor een ieder die m nog in de bioscoop kan zien, en tegen een stootje kan, zou ik zeggen: gewoon doen!

Erg goed spel. Maar veel te veel opeenstapeling van toevallige ellende. Daarom weinig geloofwaardig. Maar paar knappe vondsten en zo gezegd; erg goed spel.

ik vond het een heftige film...vrij intens

Een behoorlijk intense film. De woorden 'hoop' en 'humor' komen niet in Vinterbergs woordenboek voor, wat een gitzwarte film. Maar desalniettemin ben ik onder de indruk (en een dag later heb ik nog steeds een wat bedrukt gemoed). Deze film blijft me nog wel een tijdje bij.

Intens, tragisch, heftig. Indrukwekkende film. Je ziet eea wel aankomen, gelukkig maar zou ik bijna zeggen. Verder realistisch. Zit ik daar lekker met mijn bier in mijn bioscoopstoel naar andermans ellende te kijken. Dat contrast maakt mij het mi dan ook geen gezellige film, wel een goede.

Net geen 4* (3,75).

Loodzwaar en heftig, totaal negatief en absoluut akelig.

Nee een leuke film is Submarino zeker niet, alles wat fout kan gaan, gaat ook fout, maar het is wel een bijzonder sterke prent geworden. Festen was op een bepaalde manier nog luchtig tussen alle gitzwarte momenten, maar dat was hier allerminst het geval. Erg sterke acteurs ook, met name ook dat zoontje.

Erg toevallig vond ik het niet, laat staan ongeloofwaardig. Maar misschien wel iets te overdadig, maakt het zo hier en daar wat te veel. Zonder vals sentiment overigens.

3.5*

Ik vond Festen miss nog wel heftiger dan deze...in deze was het weinig subtiel. en in festen dat die moeder gewoon vrolijk doorgaat, dat vond ik nog wel het ergst....

maar voorlopig vergelijk ze maar ff niet...

Iemand met een Oldboy avatar vertrouw ik Zal deze kijken!

Oneens. Wat me juist opviel aan de film was de niet nadrukkelijk humor. Knap in de film verweven zonder dat het geforceerd aandeed.

En het einde was behoorlijk hoopvol. het feit dat de broers altijd goede motieven hebben ook.

Veel, maar dan ook veel beter dan de twee andere opvolgers van Festen, It's All About Love en Dear Wendy. Veel minder een stijloefening dan die drie films en in zekere zin traditioneler, godzijdank eigenlijk. Want de zwakte van zowel It's All About Love als Dear Wendy was nu juist dat het eerder films waren waarvan de zeer doordachte ideeën best interessant waren maar de vertaling naar film nauwelijks lukte. Submarino is een film over het onvermogen je jeugd van je afschudden in je latere leven en iin die zin bepaald zwaamoedig. En thematisch verwant aan Festen.

Feitelijk bestaat de film uit vier delen, een proloog over de jeugd van de broers, een tweeluik over het volwassen leven van de ene en het volwassen leven van de andere broer en een einde. De vier delen worden niet door elkaar vertelt (godzijdank) maar de film halt zijn kracht uit het na elkaar vertellen van de verhalen van de twee broers. Subtiele (en wat minder subtiele) verwijzingen naar de jeugd en naar de andere broer en steengoed gecaste acteurs (zowel de kinderen als de volwassenen) zorgen voor bijzonder geloofwaardige broers.

Het ontroerende aan Submarino is dat de twee broers het wel proberen, telkens weer, tegen beter weten in. Nick probeert zijn leven constant onder controle te krijgen en open te staan voor anderen. Zijn broer is gek op zijn zoontje, maar er is een onvermogen in beide broers om zichzelf echt bijeen te rapen.

De film wordt gedragen door de structuur, de humor en de fantastische acteurs, die ervoor zorgen dat de film geen nodeloze opeenstapeling van ellende is geworden. Het einde is bijna tè, maar ook daar komt de film uiteindelijk mee weg.

Ja, dit is Vinterbergs comeback. Nee, de film wordt niet zo'n moderne klassieker als Festen is geworden. Submarino staat eerder in een erg Europese traditie van Sociale drama's en voelt minder nieuw. Maar het is wel een erg sterke film.

4.0*

Inderdaad het soort sociaal drama waarmee je gegarandeerd prijzen wint op festivals,al trek je er verder geen volle zalen mee.Normaliter niet mijn kopje thee,maar deze film is zeker onderhoudend.

Dat Winterberg allang niet meer aan dogma doet weet wel iedereen,en dat hij zijn experimenteerzucht van zich heeft afgeschud met deze rechttoe-rechtaan film is ook al gememoreerd.Nog even verduidelijken waarom Submarino veel minder is dan Festen:daar waar de laatste ogenschijnlijk normale mensen opvoerde die langzaam werden gestript tot ze voor je stonden in hun(bwvs)blote reet,waardoor je je moest afvragen of de te fabula narratur,worden de karakters in Submarino meteen in hun (bwvs) blote reet getoond,waardoor de impact minder is.De figuren hier zijn zo volstrekt marginaal dat je je afvraagt of deze film wel een algemene boodschap kan hebben.We hebben al erger op het doek gezien bovendien,dus shockvalue is ook niet aanwezig.

Dan nog is dit een indringend naturalistisch drama over de zelfkant vd maatschappij waar de hoop ondanks alles wellicht toch stiekem levend wordt gehouden,het slot dwingt niet tot een bepaalde interpretatie, maar je kunt aan de rechterhand van Nikolas(die op zijn naamgenoot Romanov lijkt) wel het een en ander aflezen.

Over de filmische aspecten kunnen we kort zijn:niets bijzonders,behalve dan dat de grauwe belichting de film eerder een seventies feel geeft, terwijl hij in de nineties speelt.

Prima geacteerd,niet alleen door de 2 leads maar ook door het buitengewoon weerzinwekkende dikkerdje Nick en de females

Soundtrack amper aanwezig.

Verder kan Submarino "roemen" op de slechtste fellatio scène ever .

Jezus wat een hefitige film, ik weet niet ik zou niet echt kunnen zeggen dat ik heb zitten smullen van die film. Het was ook wel een beetje doorbijten tot het eind. Al moet ik zeggen dat het wel een beetje te erg liep allemaal. Een 3

Ik weet het fijne er niet van, maar een marketingstunt? De enige reden waarom ik het zei is dat alle Dogme films die ik heb gezien voortreffelijk waren. Verder wil ik niet gaan zeuren over dat ze die en die regel hebben overschreden oid, maar Dogme films hebben wel iets heel kenmerkends en het brengt de realiteit heel goed tot leven, itt vele andere films. Betere vraag was geweest: Is het een Dogmefilm? Maar dat is dus al lang geschiedenis (dank kappeuter).

Beetje rare naam eigenlijk, Dogme 95. Moet het niet eerder iets zijn als 'artistieke richtlijnen' oid?

Hele toepasselijke naam juist. Dogme = dogma, en het begon in 1995.

Ja, maar je kan ook heel goed films maken met een handheldcamera en zonder artificiële belichting zonder dat een bijzondere naam te geven; zoals zoveel filmmakers dat al gedaan hebben.

Ja dat snap ik, maar om realiteit te creëren lijkt het me niet de bedoeling om dogma's vast te gaan stellen, eerder hulplijnen, om de regisseurs wat meer vrijheid te geven (zoiets moet juist verruimend en niet vernauwend werken).

Dat kun jij natuurlijk vinden, maar de regels - hoe serieus je of zijzelf ze ook moet nemen c.q. hebben genomen - waren nu eenmaal strikt en inderdaad dogmatisch geformuleerd: klik, pagina 88.

Gegeven deze (formulering van de) regels, lijkt het me dus een erg toepasselijke naam.