Submarino (2010)

Typische alles-loopt-verkeerd film. Veel miserie op een hoopje, maar het existentiële uit ‘Festen’ ontbreekt totaal. Dit is grauwe miserie zonder dat Vinterberg de hand reikt naar de toeschouwer. Als dat niet gebeurt, zie ik er eigenlijk het nut niet echt van in. (Omdat ik ook niet echt ontroerd werd, behalve door de muziek.)

2,25*

Vinterberg rakelt in de tuin der miserie.

Enkel ontdaan van elke vergelijking met een andere film kan je deze film pas echt waarderen. Als we film opzichzelf bekijken is de toon zacht en sluipt hij binnen als nietige stukjes arsenicum die langzaam onze weerstand doen afnemen. Hoe ver deze wanhopige personages ook van ons afliggen toch krijgen we naarmate de film vordert meer empathie voor de broers die niet bepaald de meest gelukkige levenspaden bewandelen.

De beelden zijn grauw en laten de kijker de doffe ellende zien die wel degelijk nog op deze planeet aanwezig is. Zonder te melig willen doen brengt de regisseur een protret van de moeilijkheid van opvoeding en van familiebanden onderhouden ondanks de diepe pijnen die daarmee gepaard gaan. De film ontroert moeiteloos en brengt eindelijk nog eens drama zoals het moet worden gebracht namelijk echt. Niet pseudo-intellectueel of feelgood maar echt.

De soundtrack is nadrukkelijk aanwezig zonder storend te werken en de acteurs spelen alsof ze het leven van hun karakters meemaakten.

Een typische alles-loopt-verkeerd film ? Niet als je zonder vooringenomen blik kijkt en een drama zoekt dat ontroert zonder te slim te willen zijn want zo zit het leven ook niet in elkaar.

Sterk, aangrijpend en meeslepend tot het hoopvolle einde!

Ik heb het denk ik niet zo voor "domme" personages, zoals de vader die ondanks zijn zoon toch aan de drugs blijft. Voor mij is dergelijk gedrag niet geloofwaardig en gewoon zielig. (Het is allicht zo dat mensen effectief zo leven, maar echt interessant vind ik zulke mislukte mensen niet...)

iemand enig idee van wie de soundtracks zijn?

Een film vol ellende, waar weinig ruimte blijkt voor hoop en warmte. Deze sfeer wordt versterkt door het kille kleurenpalet dat Vinterberg gebruikt en de vele close-ups van getormenteerde blikken.

Wat vertelt wordt is behoorlijk standaard, maar het wordt wel op de juiste manier vertelt: rechtstreeks, zonder al te veel franjes en zijsporen.

Her en der duikt er eens een cliché op, maar in het algemeen weet Submarino wel te overtuigen dankzij solide acteerprestaties en een verhaal dat gaat over mensen die niets anders lijken te kunnen dan een leven vol tegenslagen te leiden.

3,5*

Kan iemand de titel verklaren?

Alle voorwaarden voor een Dogma95-film heb ik niet mogen herkennen. Ach, wat maakt het uit.

Bloedstollend

Ontroerend (echt wel!)

Sprakeloos

****

De titel betekent iemand met zijn hoofd in bijvoorbeeld een emmer water onderhouden..

Wat je ook probeert je raakt er niet uit los.

Dat is niet hetzelfde als het befaamde "waterboarding" dat onze vrienden de Amerikanen met de

terroristjes doen.

De titel word niet verklaard in de film maar bovenstaande is zo uitgelegd door de regisseur in een interview.Het word wel uitgegd in het boek naar het schijnt.

Ik vond het een zeer sterke film die allle lof verdient.

Chapeau voor Winterberg...

ik vond het een sterke zeer intieme film, Er gebeurd aan de ene kant niet heel veel maar aan de andere kant ook weer wel.. en je word inderdaad in de film gezogen.

dikke 3.5 ster

Mooie grauwe film. Ik hou hier wel van

Werkelijk schitterende, grauwe, diep ontroerende en fantastisch geacteerde film.

Vinterberg doet er na Festen nog een schepje ellende bovenop en brengt met Submarino een deprimerend maar sterk drama.

Beide hoofdrollen worden erg goed vertolkt en vooral Plaugborg zet een aangrijpende rol neer als een verslaafde alleenstaande vader. Vooral de scene op de kleuterschool waar hij compleet onder invloed Martin komt ophalen is me erg bijgebleven. De film kent daarnaast nog aantal trieste scenes die ook het laatste sprankje hoop tot iets positiefs wegnemen.

De manier hoe het verhaal wordt vertelt zorgt ervoor dat het nergens echt langzaam wordt. Doordat haast alles lijkt mis te gaan, komen er wel wat voorspelbare situaties in voor en is het einde toch minder sterk dan gehoopt.

Feit blijft dat dit een ijzersterk drama die je de gehele speelduur de tragiek van 2 broers laat voelen en met een troosteloos gevoel achterlaat.

4*

Prachtige film ! grauw en troosteloos ...

4*

Naar Festen de tweede topfilm van Thomas Vinterberg.

Mooi grauw drama.

Hoe somberer en zwarter wil je het hebben.

Wel een hele goede drama. Uniek in zijn soort.

Grauw Deens drama over 2 broers met uitzichtloos bestaan, met veel leed en ongeluk. Eigenlijk te triest voor woorden, je moet er van houden

Aangrijpend tragisch sociaal drama, geloofwaardig en zonder een greintje valse sentimentaliteit. Je kunt niet anders dan sympathie voelen voor de broers, ik tenminste niet.

Ik kan wel begrijpen dat mensen deze film erg kunnen appreciëren maar
toch is het mijn genre niet. Alhoewel ik wel een fan ben van "drama",
gaat deze film daar toch iets te ver in. Ik zag deze film net voor het slapengaan
& bleef met een zeer triest gevoel zitten.

Over de acteerprestaties valt niets op aan te merken & de soundtrack zat er bij momenten knal op.
Toch vind ik een aantal zaken in de film toch bizar te noemen, namelijk:
Waarom gaat hij niet met zijn hand gewoon naar de dokter?
Waarom neemt hij de schuld op voor die Ivan?


Ik hoopte op een ietwat nog positief, hoopgevend einde maar tevergeefs.
Met als gevolg 3*

Wulfios, Wat mijn interpretatie is dat hij niet met zijn hand naar de dokter gaat en zich niet verzet tegen zijn verdenking, omdat hij min of meer het leven heeft opgegeven. Eigenlijk net als zijn broer, die dat met zijn zelfmoord nog veel duidelijker laat zien. Martin geeft hem dan weer de moed om de waarheid onder ogen te zien, te laat voor zijn hand, maar niet voor zijn ontkenning dat hij de moord heeft gepleegd, zin leven heeft weer zin gekregen. Een open einde maar hoopvol.

Geweldige rauwe en sombere film het verhaal is met een spiraal naar beneden gaan en door de draaikolk vervolgens niet meer boven te komen .

Mooie opnames en geweldig spel van de twee broers.

Sofie gespeelt door de prachtige Patricia Schumann (wat een lichaam) zet ook een gave rol neer, eigenlijk worden alle personages geweldig neer gezet.

Een dikke acht voor deze trieste en gevoelige film.

Wat een sobere en trieste dramafilm was dit zeg!

Ik heb al heel wat dramafilms gezien maar deze spant wat dat betreft toch wel de kroon.

Maar dat wil niet zeggen dat het geen goede film is.

Integendeel zelfs!

Het is een erg goede film die behoorlijk indruk heeft gemaakt.

Maar het is geen film waar je vrolijk van wordt.

Uitstekend rauw drama, subliem gespeeld en prachtig sober in beeld gebracht. Gelukkig is er aan het einde een marginaal sprankje hoop, want verder is het afzien geblazen in dit verhaal over twee uit elkaar gegroeide broers die een marginaal bestaan leiden en allerlei jeugdtrauma's te verwerken hebben. Intens, meeslepend en aangrijpend. Regisseur Vinterberg zit eindelijk weer op niveau.

Dat marginale sprankje hoop heeft wel veel betekenis vind ik.

Weer een pracht-tragedie van deze regisseur over een desfunctionerende familie: deze keer een kapotte wereld met alcohol- en drugsverslaving, verwaarlozing, geweld, niet kunnen omgaan met seksualiteit, schuldgevoel, woede e.d. De hoofdpersonen blijven nauwelijks iets bespaard. Maar het knappe van de regisseur vind ik dat door alle ellende, bruutheid en verdriet heen toch beelden bij je achterblijven van tederheid, medegevoel en ontroering.

Dat deze Deense film over pijn en lijden ging was weinig verrassend, aangezien Denen en Scandinaven toch vaak deprimerend en zelfs een tikje masochistisch zijn in hun filmuitingen. Maar ondanks dat keek ik met een bijna blanco verwachtingspatroon naar Submarino, dar rauw op mijn dak viel. Twee spiralen naar de afgrond, alsof je van een glijbaan vol met scherven een ravijn in glijdt. In de plot lijkt het nog wel op Requiem for a Dream en wat andere afglijdfilms. De kracht van deze prent zit hem vooral het karakterportret van twee uitzichtlozen (eigenlijk meer) die al dan niet door eigen toedoen in de problemen komen om er niet meer uitkomen. Welwillend maar onbekwaam schuifelen de meeste personages door het leven. Dat is dan weer tragisch en beklemmend, omdat je als kijker alleen maar hoeft te wachten tot het erger wordt. In die zin een film zonder enige vorm van hoop. Festen vond ik bijzonderder, maar grafisch en auditief is Submarino in al zijn soberheid een stuk gestileerder en beter afgewerkt (logisch ook natuurlijk).

Prachtige film.

Ik heb al in tijden geen traantje meer moeten wegpinken bij een film maar bij deze is het toch aardig gelukt!

Super mooie cinematografie en geweldig acteerwerk.

Ik wil absoluut meer van deze regisseur gaan zien!

De Soudtrack was mooi , erg mooi.

Onder andere dit nummer van Agnes Obel zat er in.

YouTube - Agnes Obel-Riverside (official)

De complete soundtracklist kan ik niet vinden vreemd genoeg.

Heftige film zeg

Personages zijn perfect neergezet. Zo realistisch, zo puur. Echt supergeweldig gespeeld door die Nick en zijn kleinere broer (hoe heet ie eigenlijk ?)

Rauw, somber, pijnlijk, dierlijk, maar vooral ook ontroerend.

Supermooi verhaal over de struggle van twee individuen om te ontsnappen aan het noodlot. Lijkt wel een Grieks drama.

Leven aan de zelfkant van de samenleving.

En het allersterkste aan deze film vind ik dat ondanks alle ellende je toch geen deprimerend gevoel aan deze film overhoudt. Het gaat wat ver om te zeggen dat er nog hoop uitspreekt, maar toch overheerst de ontroering en toch ook wel berusting.

Zonder opsmuk, geen sentimenteel gedoe, geen manipulerende trucs, gewoon het verhaal in al zijn rauwheid, gruwelijkheid, maar vooral ook echtheid, puurheid en ontroering.

Mooi neergezet Davidus

Inderdaad heftig, vooral als je er volledig blank ingaat.

Ben zuinig met mn 5 *****, toch ook maar voor deze (m'n 2e 5***** voor een film uit 2010)

Ik ga zeer binnenkort Festen kijken denk ik

Zware film. Demotiverend. Deprimerend. Eén grote hoop miserie eigenlijk.

Maar dat neemt niet weg dat hij zeer goed is. Steekt eenvoudig maar sterk in mekaar. Meer dan solide acteerprestaties en er heerst een grauwe en kille sfeer die zo hard bij het thema past.

Zeker een aanrader, maar weet wel waar je aan begint: gelukkig zal je niet worden als je deze film uitgekeken hebt. "Geschokt", "radeloos" en "machteloos" was eerder een goede samenvatting van wat ik achteraf voelde.

Sterk.