The Loved Ones (2009)

Wel vermakelijk. Begin met dat fijne sfeertje in het kleine Australische stadje vond ik nog best te doen, al is het vooral allemaal maar wat opbouw tot het tweede deel. Eens de martelingen beginnen is het allemaal nog steeds aardig, maar echt gore wordt het nergens, en spannend ook niet. Gezapig haast. En wat dat gedoe met die jongen en zijn gothicchick moest voorstellen? Geen idee, maar het waren wel erg leuke scènes om te kijken. Verder nog met prima muziek en een goede spelende enge vader en dochter. 3,0*.

Voor de liefhebber

Simpel maar doeltreffend zou je deze Australische horror uit 2009 kunnen noemen. Ik zag deze voorbij komen bij de IMDB suggesties en gezien de redelijk hoge score (wat natuurlijk lang niet altijd iets wil zeggen) besloot ik deze een kans te geven. Als liefhebber van het genre heb ik hier vervolgens best van kunnen genieten, al was het allemaal niet heel bijzonder. Als je de trailer bekijkt en hier een goed gevoel over krijgt, kun je deze blind kijken; je krijgt exact wat je er van kunt verwachten.

Eveneens zelfs een tikkeltje meer: naast de hoofdverhaal lijn loopt er nog een soort van sub plot door de film heen die zijdelings met de hoofdgebeurtenissen verbonden is. Klinkt tof, maar voelt puur als opvulling aan en voegt eigenlijk heel weinig toe. Voelde ook een beetje misplaatst aan, en leek ook meer in een drama thuis te horen. Ik had de rol van de twee personages waar dit sub plot betrekking op heeft ook groter verwacht naarmate de speelduur vorderde, maar het was puur om het leed van een van de indirecte slachtoffers die Lola gemaakt had door haar vriendje van haar af te pakken, te tonen. Omdat Mia (waar het hier uiteindelijk om draait) enkel als opvulling aanvoelt om de speelduur op te rekken en haar personage verder aan de oppervlakte blijft, voelen deze scene's een beetje misplaatst aan. Dit komt omdat de scene's geen duidelijk einddoel in zicht hebben wat iets toe had kunnen voegen aan het verhaal, en de uiteindelijke toevoeging is dan ook zeer miniem en vergeet baar.

Kijkende naar de kern, en waar het allemaal om draait stelt The loved ones absoluut niet teleur, al had het verhaal dus zonder de overbodige scene's van overige personages gemakkelijk binnen 50 a 60 minuten gestopt kunnen worden. Het had dan ook beter gewerkt als onderdeel binnen bijvoorbeeld een VHS productie. De kritiek echter ter zijde gezet is deze leuk om een keer gezien te hebben als liefhebber van het horror genre. Al ben je hem de dag erna wellicht alweer vergeten, is deze namelijk nog steeds beter dan 90% van de horrorfilms die de afgelopen maanden uitgebracht is.

3,0*

In recensies krijgt de film als referenties films als Saw en Hostel mee. Dit is lichtelijk overtrokken. Oké er komen wat martel-scenes in de film voor en deze zijn voor mij als horror-fan best gaaf! Maar veel van die scenes zijn dan wel buiten beeld. Alles zit dus wel aan de veilige kant van de lijn met soms een scherp randje. Wat maakt deze film dan toch dat het een heerlijke film is? Dit is ten eerste de prima rol van muurbloempje Lola 'Princess.' Een zeer prima rol van Robin McLeavy (te zien als Eva in de tv -serie Hell on Wheels) Hoe zij veranderd van stil meisje naar gruwelijke ontvoerder is fenomenaal. Een tweede pluspunt voor de film is dat de film zich niet perse richt op de Gore. Sterker dit is bijna een natuurlijk gevolg, iets wat onontkoombaar is. Daarnaast wordt een en ander ook nog zeer fijn gemixt met een portie zwarte humor. Helaas zijn er ook mankementen aan de film zo is er een onduidelijk zij-plot, dat ergens onderweg strandde en was het einde een tikje te makkelijk. Als je nog niet zolang ervoor twee messen in je voeten heb gehad is lopen al moeilijk laat staan auto rijden? Zeer leuke horror die niet misstaat tussen films als Carrie en Prom Night. Dus ga op een afspraakje met Lola en je krijg een mooie en lange nacht.

”Bring the hammer, Daddy. And a nail… You've got 10 seconds to go or Daddy's gonna nail it to the chair.”

Per ongeluk heb ik eerst Sean Byrnes latere film The Devil's Candy (2015) gekeken twee weken geleden, maar zo erg was het achteraf niet, het is niet dat ik nu de chronologie verprutst heb. Al is het wel grappig om ook hier vlaagjes metal terug te zien, na eerst die film te hebben gezien. Hoe dan ook, The Loved Ones stond al even op de agenda door zijn memorabele poster met het brunetje in haar roze satijnen jurkje, met de boormachine op de kijker gericht. En een druilerige vrijdagmiddag is natuurlijk een prima gelegenheid voor zo’n soort film.

Hoewel The Devil’s Candy in Texas speelt, is het hier in The Loved Ones nog Byrnes geboorteland Australië waar de gruwelen zich voltrekken. De jonge Brent is druk bezig met het verwerken van de dood van zijn vader, maar heeft inmiddels een relatie met een leuke, knappe meid. Vervolgens weigert hij om die reden beleefd een uitnodiging van de verlegen Lola, om samen naar het schoolfeest te gaan, en wordt vervolgens ontvoerd door haar geschifte vader en het muurbloempje in kwestie. De twee blijken een zorgvuldig uitgewerkt plan te hebben om Lola de alsnog de prom night te geven die haar ontzegd is. Alleen al de manier waarop vader naar zijn dochter kijkt, is genoeg om je de kriebels te geven. Grappig genoeg wordt het echter al snel Lola’s blik, die je je als kijker af doet vragen waar het échte gevaar zit. Unhinged.

Bepaalde besluiten doen de kritische kijker zich wellicht wel achter de oren krabben. Zoals het moment dat hij Lola van zich aftrapt, plots merkt dat hij zijn handen los kan maken, en terwijl vader zich over dochter buigt hopt hij met gebonden voeten de kamer uit. Dat was het moment om vader in de rug aan te vallen en uit te schakelen, niet heel nobel wellicht, maar dan had hij ‘zijn handen vrij gehad’ voor Lola. Of wanneer vader hem achterna gaat in de auto, klimt hij in een boom, waarop vader onder die boom de schade aan zijn auto inspecteert. Spring dan knees or elbows first naar beneden. Nee, hij wacht tot ook dochter er weer bij is zodat ze hem met zijn tweeën uit de boom kunnen kegelen met een stel fikse stenen. Is niet handig, hè?

Los daarvan is The Loved Ones een vermakelijk, absurd horrorsprookje. Ik zeg sprookje, omdat de manier waarop het gefilmd is, het geheel wat ontkoppelt van de realiteit. Op zich niet raar, want zo voelen Lola en Brent zich vast ook, al is het aan compleet andere zijden van het spectrum. Xavier Samuel en Robin McLeavy doen het prima, en met 84 minuten is dit een aangenaam Australisch tongue-in-cheek horrorsnackje. Het is wat torture-porney, maar de pure gekheid en discoglitter laat het dat ontstijgen. En juist wanneer je denkt dat de film in herhaling gaat vallen, volgt er een nieuwe fucked up wending. Helemaal geloofwaardig is niet altijd, maar amusant was het zeker. Achteraf ben ik blij dat ik The Devil’s Candy eerst heb gezien, want anders had die film me nog meer teleurgesteld na dit fijne debuut.

3,5*

Best leuk, deze Australische horror.

Hoewel verhaalbuigingen en gebeurtenissen soms wat onwaarschijnlijk overkomen gaat er van de film toch een beklemmende en ongemakkelijke werking uit. En, omdat de focus in het verhaal erg op de personages ligt, zijn zij in hoofdzaak verantwoordelijk voor het oproepen van die gevoelens. Zonder inleving, geen beklemming en ongemak.

Aangezien de sceptische blik bij bepaalde gebeurtenissen zeker wordt getriggerd, maar ook weer verrassend snel verdwijnt om zich weer genietend te richten op allerhande afstotelijke taferelen, zijn de acteerprestaties geloofwaardig en goed en is inleving blijkbaar aan de orde. Gelukkig maar.

Een gek plot vraagt om gekke personages. Die zijn er dan ook. Vader en dochter spannen de kroon in psychopatisch opzicht. Hun mate van gekte wordt subtiel en stapsgewijs in elke opvolgende scène duidelijker en angstaanjagender. Het zijn beklemmende scènes. Het zijn gruwelijke scènes. Veel is suggestief, maar de schokkende impact is niet minder heftig dan bij expliciete horror het geval is. Vader en dochter zijn doodeng.

De andere personages zijn vooral vreemd flegmatiek aanwezig. In eerste instantie roept dat gedrag afstandelijkheid en onbewogenheid op. In het verloop sijpelen door die uiterlijke schilden andere emoties nadrukkelijker door. Boosheid, angst, genot en frustratie zijn onderhuids steeds beter zichtbaar. En zo gaat het empatische vermogen van de kijker ongemerkt toch aan het werk.

Er is fijn sober gefilmd. Weinig bijzaken naast de centrale issues. Geen grootse effecten, weinig afleidend theater of ander spectaculair vuurwerk. Sober is effectief.

De score is lekker.

Simpel.

Ja, puur vanwege het verhaal en voldoende recensies gekeken. Achteraf is hij toch wel tegengevallen. Samuel is niet slecht, en de rest van de cast zijn ok. Lola was de uitblinker, maar geen onmogelijk goede prestatie.

Het verhaal is natuurlijk zoals de meeste horrorfilms, best zwak. Je moet wel heel gestoord zijn om een jongen te martelen omdat hij niet met je naar het schoolfeest wil. Voor de rest is het bij vlagen bruut, maar het is niet expliciet in beeld gebracht.

De film heeft trouwens wel een scene die uitblinkt, Het boren in de schedel, voelde me best ongemakkelijk daar, en dat heb ik niet vaak. Maar voor de rest was het best braaf.

Ik zie absoluut geen vergelijking met Hostel en Saw. Dat moet je me even uitleggen, vanwege de martelingen? Dan kan ik Martyrs er ook gemakkelijk mee vergelijken. Vermakelijk, redelijk. Mag je gerust overslaan, want je mist hier niets aan.

“Bring the hammer, Daddy.”

Heerlijke horrorfilm. The Loved Ones is pulpachtig, en je moet wel van dat vreemde en absurde sfeertje houden. Maar ik heb mij prima vermaakt. Lekker bloederig en spannend, maar ook met de bekende tienerproblemen.

De regie van Sean Byrne is sterk, en met weinig middelen weet hij toch een effectieve en indrukwekkende film af te leveren. Met sterk camerawerk en acteerwerk. Vooral McLeavy als op het eerste gezicht timide meisje, die langzaam verandert in een gestoorde en moordlustige femme fatale, is fantastisch. Maar ook de andere acteurs zijn allemaal sterk op dreef. The Loved Ones laat zien dat je niet veel nodig hebt om een ijzingwekkende horrorfilm af te leveren.

Qua achtergrond is het natuurlijk erg vaag en de premisse is nogal heel simpel uitgewerkt. Toch denk ik dat de film dit niet echt nodig heeft en dat zie je dan ook terug in de scores. De martelingen zijn best psychopathisch, op het incestueuze af, kannibalistisch, brutaal, rauw, gruwelijk. Ik vind de vergelijkingen met Saw wel erg krom, Saw heeft een heel ander concept. Hostel behoort zeker tot het torture genre maar is ook beduidend verschillend in sfeer en filmisch gezien. Nee, deze film staat wel op zichzelf vind ik. Australië laat weer eens zien dat ze tophorror kunnen maken.

Ik vond het best een goede film.Het speelde maar met een handjevol acteurs af,maar dat was niet erg in dit geval.

The Loved Ones heeft veel wat niet werkt, maar als het goed is, is het geweldig.

Er zitten een paar intense scènes in deze film waar ik gewoon walgde terwijl ik ernaar keek. De film is behoorlijk expliciet en doet daarmee wat hij belooft. Alleen de b-plot over het vinden van de man voelde zo onderontwikkeld en soms zelfs overbodig. De slechte dialogen, onhandige muziekkeuzes en vreemde editing halen de film compleet naar beneden.

Het voelde ook alsof het gewelddadig was voor shock-value zonder een diepere laag toe te voegen.

2,5*

Typisch zo’n film die inhoudelijk best goed in elkaar steekt, maar zich een beetje verstruikelt in de manier waarop het verhaal gepresenteerd wordt. Zo haalt de (drie)dubbele verhaallijn een beetje het tempo uit de film en is ook de toon wat wisselvallig.

Enerzijds de date van Mia en Timmy, die vooral op komisch vlak lijkt te willen scoren, al blijkt het rebelse, opstandige gedrag van Mia toch minder luchtig dan vooraf gedacht. Wanneer naar voren komt dat het haar broer Timmy is die als laatste slachtoffer van Lola al een jaar vermist is, blijken haar uitvluchten in seks en drugs vooral een blijk van opgekropte woede en frustratie rondom zijn verdwijning. Jammer eigenlijk dat in dit zijplot het perspectief wat meer bij de grappige Timmy lijkt te liggen, waardoor het werkelijke sentiment van Mia’s situatie naar de achtergrond geduwd wordt.

Anderzijds uiteraard de alternatieve versie van prom night bij Princess Lola Stone en haar Daddy, blijkbaar een jaarlijks ritueel waarbij haar vriendje naar keuze wordt ontvoerd en, tegen een feestelijk behang van slingers, ballonnen en discoverlichting, wordt vastgebonden, gemarteld, verminkt en uiteindelijk gelobotomiseerd, om vanaf dan als een soort huisdier in de kelder gehouden te worden, samen met de verwilderde versies van zijn voorgangers.

Het maniakale van het verwende kind-dat-haar-zin-krijgt Princess, bijgestaan door de even slaafse als bikkelharde Daddy wordt extreem goed vertolkt door beiden, maar ook camera en belichting weten net dat streepje bij te zetten. Tegen het cartooneske aan wordt hun gekte op hilarische wijze uitvergroot. Zeker naar het einde toe wordt het (droog)komische gehalte wat prominenter, ook al stapelen ook de martelingen op en vindt het verhaal telkens een naargeestig trapje hoger. Een beetje een vreemde mix maar het werkt en op een of andere manier ook wel typisch een Australisch product.

Uiteindelijk was iets meer cohesie tussen de verschillende verhaallijnen wel wenselijk geweest denk ik. De spilfunctie van Timmy Valentine (als broer van Mia, slachtoffer van Lola en oorzaak van Brents ongeluk) had zich daar goed voor geleend. Zoals gezegd: het zit wel goed in elkaar, het wordt alleen nooit een écht lekker lopend geheel. Alsof de basis een krantenknipsel of waargebeurd verhaal was, maar schrijver en regisseur moeite hadden met de vertaalslag. Toch heb ik me hier smakelijk mee vermaakt. Het beeld van bebloede Lola die zich met uitstekende botten vastberaden voortsleept over het asfalt, zal ik niet snel vergeten. 3,5*