The Loved Ones (2009)

Een lastige en zoals al eens gezegd werd op Twitch, je kan maar beter niet de trailer zien. De film film profileert zich als een horror film met zwarte humor, maar hoelang duurt het voordat het zover is? Leuk, om zo je publiek op de proef te stellen.

Tsjah. de film is ook lastig te peilen, want echt gorey horror is het verder ook niet. Meer high school shit met zwarte humor, ERG zwarte humor.

Het enige wat me stoorde is 1 van de zijlijnen, die van de vriend. Er waren 2 zijlijnen naast het hoofdverhaal en waar er 1 nog wel logisch was, is de ander gewoon niet echt nodig.

Verder zitten er ook best wat oneffenheden en plotholes in de film, maar je kijkt zo'n film toch voor de sfeer en de humor en niet voor een kloppend vehaal. Niets te klagen, prima avond gehad. Komt er nog eens bij dat alles best origineel en twisted in elkaar steekt. "Leuk!"

Heftige horror.

Niet dat de gore de spuigaten uitloopt, maar dankzij enige psychologische aanpak wordt de spanning soms bijna onuithoudbaar. De uitstekende acteerprestaties, prettige soundtrack en het fijne camerawerk helpen uiteraard ook mee. Alsmede het simpele maar doeltreffende plot die tot aan het einde toe nieuwsgierig maakt.

Zeer goed.

Anders dan de poster doet vermoeden blijkt deze film een verrassende horror te zijn die de gore en de psychologische martelgang goed weet te doseren.

Mooi zijn ook de trage shots die tot het uiterste worden doorgetrokken.

De sfeer is zoals je van meer Australische films uit dit genre gewend bent: met vlagen ranzig en freaky maar toch met een knipoog. Prima film.

Een klein feestje deze film

Heb me eigenlijk geen seconde verveeld. Het verhaal stelt geen reet voor en is nogal ridicuul maar het heeft wel een gezonde dosis spanning en hardheid. Het lijkt inderdaad op Mum & Dad maar dit is wat grauwer, hoewel ook duidelijk met een knipoog. Soms te geforceerd weird maar het is leuk gefilmd, lekker zware soundtrack en je hebt zowaar te doen met het slachtoffer hoe ongeloofwaardig ook.

Zelfs 'over the top' toevoegingen zoals de verwilderde jongens in de kelder neem je voor lief omdat het weer zorgt voor verrassing en uitzichtloosheid. Alleen van het subplotje van z'n vriend en die rockbitch zie ik het nut niet zo, maar ook dat is vermakelijk om te volgen, lekker ongewoon.

Het einde vond ik wat abrupt en weinig memorabels, maar overall zijn er amper irritatiefactoren. Hoe de zoveelste psycho-family-update van grondlegger
The Texas Chainsaw Massacre toch nog boeiend gebracht kan worden.

We zaten in Venetië

Leuke film verder, al zit er wel een klein Australisch addertje onder het gras. Zoals vaak sfeervol en leuk, maar mist altijd net dat beetje om echt sterk uit de hoek te komen.

Ook hier. Ietwat lange aanloop, maar door aardig gebruik van muziek, best leuke beelden en geen al te vervelende jeugd toch nog een genietbaar begin. Familietje doet inderdaad denken aan TCM, zeker wanneer ze halverwege echt compleet doordraaien.

Film moet het niet echt van de gore of spanning hebben, al zijn beiden wel redelijk aanwezig. Het is vooral het donkerkomische randje en het wtf gevoel dat deze film amusant houdt.

Jammer wel van het subplotje met dat gastje z'n promdate. Geen flauw idee wat dat nu in de film zat te doen? Beetje comic relief tussendoor misschien, maar het werkte niet echt ...

Al bij al misschien nog net iets te braaf, de film is dan ook niet bepaald uniek en heeft aardig wat voorgangers af te troeven, maar leuk is het wel.

Fijne 3.5*

Dit was er echt 1 voor mij zeg!

The Loved Ones mag dan niet origineel genoemd worden, want er zijn al veel van die horrorfilms met gestoorde families die aan het martelen gaan (Van The Texas Chainsaw Massacre tot het minder bekende Mum & Dad onder andere), maar onderhoudend en boeiend was deze weer wel!

Het duurde even voor er echt wat gebeurde, maar het was allemaal vanaf de 1e minuut prettig om te kijken. En na de ontvoering werd het toch snel al een martelfestijn. Wat mij wel beviel was dat er eens een reden werd gegeven waarom ze dit doen. Dat zie je vaak in andere films niet. Het niet al te knappe meisje kan op school nooit iemand krijgen voor het prom bal en dus ontvoeren ze haar keuzes maar om het thuis te doen. De scene's waarin ze thuis haar prom houdt waren dan ook weird om te zien. Paps en dochter was behoorlijk gestoord zeg! Fijne rollen van hun 2. Ook Brents rol als slachtoffer was overtuigend!

Maar zodra ze het slachtoffer fysiek aan gaan pakken wordt het ook meteen een gore festijn met pa die zich uitleeft op zijn voeten, dochter die zout in een open wond gooit en het meest nasty, de boormachine die de schedel in gaat! Op zich zie je niet eens heel veel, maar het was genoeg..

Wel onnodig was het subplot met de jongen en zijn ''date'' in de auto. Misschien om af en toe wat rust in de film te brengen? Ik vond het alleen niet zo nuttig.

Fijn ook dat pa en dochter op het eind gelukkig flink aangepakt worden. Heerlijke scene hoe hij die pa in zijn nek overhoop steekt. Wel teleurstellend dat dochter er wat makkelijker vanaf komt met 2x overreden worden. Stiekem hoopte ik dat hij na de 1e aanrijding uit de auto ging en haar naar haar eigen huis sleepte om te martelen

Dikverdiende 3,5* met kans dat ik deze na herziening nog eens ga verhogen.

PS: Tevens mijn 1300ste stem

Klein maar fijn. Beetje stroeve start met al dat persoonlijke drama en de hopeloos acterende moeder, maar dat duurt slechts een kwartiertje. Eenmaal aangekomen in huize horror komt de film aardig op stoom. Fijne enscenering van de kamer met die disco bal, de muziek werkt mee en vader en dochter zijn er twee om al snel een flinke hekel aan te hebben. Vooral Lola overtuigt.

Byrne teert verder vooral op sadisme. En niet onverdienstelijk, film heeft toch een paar akelige momenten met een gitzwart ondertoontje. Zijplot met de promdate is inderdaad wat vreemd. Leek nog enige tijd in zekere zin synchroon te lopen en toe te werken naar het moment waarop ze in de auto betrapt worden, maar veel meer kan ik er ook niet van maken. Meer filler dan killer in ieder geval.

Film boet wat aan kracht in zodra de kelder een rol gaat spelen. Slot is ook net even wat minder dan de rest, alhoewel er nog wel een fijn wide shot komt, waarin Lola het beeld in komt kruipen. Wat mij betreft had Byrne de rollen eens flínk omgedraaid, aan motief geen gebrek bij Brent, maar goed. De pay-off mag dan iets minder zijn, in z'n totaliteit is het nog altijd een prima te verteren horror.

Geen idee of je het gemerkt hebt, maar die metalchick was het vriendinnetje van die ene kerel die erin geslaagd was te ontsnappen. In een bepaalde scène zie je een foto van hem en haar op vaders nachtkastje staan. De link lijkt me dus duidelijk, maar krijgt inderdaad teveel screentime.

Verder een verrassend filmpje. Aanvankelijk dacht ik een zoveelste kopie van een kopie van een kopie te zien, maar het waren de details die deze prent toch de moeite waard maakten. Zoals bijvoorbeeld die duistere kelder en de incestueuze relatie tussen vader en dochter. De Aussies leken hiermee een van de laatste taboes in horror (en cinema tout court) te willen doorbreken, doch bedachten zich op het allerlaatste ogenblik. Wie de film gezien heeft begrijpt wat ik bedoel. Spijtig, want voluit gaan in zulke scènes maakt een film als deze nog dat tikkeltje wranger. Nu blijft het ondanks het schatplichtige geweld makkelijk verteerbaar allemaal.

Wie anno 2010 grenzen wil verleggen moet ofwel snoeihard uit de hoek komen, ofwel met een totaal nieuw idee op de markt komen. The Loved Ones doet geen van beide en is daarom niet meer dan een bovengemiddelde aanvulling op het genre.

Verrassend sterke film dat op verschillende manieren prima aan alle eisen voldoet voor een lekker avondje vermaak.

De personages zijn zieker dan ziek, iets wat ik altijd erg kan waarderen. Daarnaast is het lekker ranzig en voelde ik de pijn van de jongen in de hoofdrol gewoon mee.
Tel daarbij de leuke, sfeervolle muziek en de hier en daar komische noten(kroning van Lola op haar eigen feestje bijvoorbeeld) en je hebt een film die bij mij aan alle eisen voldoet.

Oké, her en der een paar typische dingetjes, zoals papa de agent die alleen dat huis in gaat. Dan vraag je al om vermoord te worden en dat gebeurt dus ook. Ook zou ik als ik Holly was gewoon keihard op het gaspedaal trappen als die psycho chick voor mn autodeur zou staan. Kleine dingetjes die echter de pret van het totaalproduct niet belemmeren.

Het is tegenwoordig lastig om in dit genre origineel uit de hoek te komen en daarom verrast me dit toch wel enigzins. Zoveel films die pogingen wagen(recentelijk bijvoorbeeld the Horseman gezien) en falen. The Loved One slaagt met vlag en wimpel!

4*

Een zeer verrassende en toch wel orginele horror film die rustig maar zeker begint en die je daarna niet meer loslaat tot het einde toe. De horror en thrillers uit down under worden beter en beter.

Sterke horror die in eerste instantie dreigt uit te draaien in een middelmatige martelfilm maar die uiteindelijk een behoorlijk sterke indruk achterlaat.

Want het verhaaltje zoals hierboven geschreven doet niet vermoeden dat we hier met een originele film te maken hebben. Toch zijn het vooral de acteurs die dit tot een boeiend sadistisch werkje brouwen. Het is goed dat de cast zo goed als onbekend is, zo heb je het gevoel dat er achter iedere zo op het eerste gezicht onschuldige burger een psycho schuil kan gaan. Gelukkig weten deze 'onbekenden' dan ook nog zo overtuigend te acteren dat ik me volledig aan de buis gekluisterd hield. Vooral McLeavy doet het uitstekend.

De spanning wordt goed opgebouwd en het gevoel is merkbaar dat Brent diep ongelukkig is. Wanneer hij wordt ontvoerd moet hij martelingen ondergaan die er aardig realistisch uitzien. Hoogtepunt was het gedoe met het kokend water, daar moet je toch niet aan denken. Ook erg weird hoe Lola en haar vader hun eigen feestje bouwen. Gestoord en gênant tegelijk. Toen de klep in de grond openging leverde de film wat aan realisme in, maar het was geen verkeerde keus. Het maakte de film op die manier nog wat zieker.

Het was wel wat over de top hoeveel kracht Brent nog had om zichzelf te bevrijden. Als excuus werd de gedachte aan zijn familie en vriendin gebruikt, maar dan nog. Maakt niet uit verder want het voelde heerlijk toen hij het mes meerdere malen in de nek van die pa plantte. Het einde, toen Lola over die weg kroop was ook geniaal gestoord. Het zijverhaal met dat koppeltje had van mij niet gehoeven. Het verband is overduidelijk, maar het heeft weinig meerwaarde. Aangenaam verrast dus door dit heerlijk sadistisch horrorwerkje.

Veel keer aangeraden in mijn kring met moviebuffs (voornamelijk op Twitch) had ik hier dus wel bepaalde verwachtingen van maar maakt die belofte eigenlijk helemaal niet waar. Voorop gesteld dat ik het een beetje zat wordt deze torture filmpjes at home. Zijn allemaal vrij inspiratieloos en doen eigenlijk allemaal hetzelfde (zie ook een Mum & Dad of een Girl Next Door). Het is allemaal wat van hetzelfde, en vooral saai. Ook de tortures zelf vind ik allemaal maar vrij braaf. Niet echt de bedoeling lijkt me.


Dit is een horror, erg schrijnend dat ik dan juist het Prom gedeelte veel leuker vindt dan het horror gedeelte, want dat is pretty lame. Prom gedeelte is wel leuk, fijne humor, goede sfeer en ook de characters zijn leuk. Die gothic chick owns the place. Erg genoten van deze segmenten maar als dit voor mij de kracht is van de film dan doe je iets toch niet goed. Voor de rest zijn de beweegredenen van Brent zijn soms wel lachwekkend. Ik heb flink wat rondborstige bimbo's in dit soort flicks gezien maar die zijn bijna Einstein vergeleken bij deze hick from down under. Mede door de sfeer en de prom segmenten toch nog een meevallende beoordeling en keek het goed weg maar het hele torture + escape gedeelte is gewoon niet al te best. Jammer.

Erg sterke horror, komt alleen wat rustig op gang. Maar als de gang er eenmaal inzit grijpt deze film je vast bij je keel en laat niet meer los.

Wat deze film zo uniek maakt is dat zieke sfeertje dat er in dat huis hangt. Lola en haar pa die een erg 'speciale' band met elkaar hebben. Vooral die Lola zette haar rol echt goed neer, wat een psycho bitch is dat zeg.

Wat ik alleen wel een beetje jammer vond, is dat er nog die kelder was met die vage gasten en dat die 'side-story' tussen die vriend en dat meisje iets te veel tijd innam.


Ik heb volgens mij nog nooit een film van 'down under' gezien en al helemaal geen horror, dus wat dat betreft was ik zeker aangenaam verrast door deze film.

Het grappigste vind ik dat je deze film met de titel als een soort van romantische film kunt zien, maar dan op wel op een psychotische manier, die eindcredits zijn trouwens ook te grappig met dat muziekje erbij.

Een dikke 3,5 sterren.

Trouwens op de één of andere manier vond ik deze film ook op Carrie lijken, geen idee of jullie dat ook hadden?

Redelijk.

De titel deed me een romcom of melodrama verwachten, dus daardoor wel enigszins verrast.

Onbekende acteurs vind ik altijd wel prettig kijken verder.

Leuke soundtrack en aardige mixing, en het montage en filmwerk is verder ook wel prima gedaan.

her en der redelijk voorspelbaar, maar tegelijkertijd gebeurt er toch elke keer weer net iets nieuws.

Dit maakt voor mij dat de film toch net aan de goede kant van de lijn der waardering zit.

Apart, maar wel leuk.

3*

Beter dan gemiddeld. De zwarte humor en muziek/sounds maakten dit tot een aardig verteerbaar werkje. 7/10*

Aussie horror, ik heb er niet heel veel ervaring mee, maar ik moet wel zeggen dat Wolf Creek een van mijn favorieten is! Deze The Loved Ones stond al lang op mijn 'nog-zien' lijstje en ik had hem maar is besteld op Play.com, raar dat een film als deze nog niet in Nederland is gereleased, dat zou toch best een succes worden denk ik dan.

Waarom zou dat nou een succes worden? The Loved Ones is vooral een erg lekker fris horrorfilmpje met een goede dosis gore, een heerlijk sfeertje en frisse acteurs. Geen bekende gezichten (voor mij in ieder geval) die het allen prima doen, waar Lola (sick daughter) de uitblinker is.
Daarnaast kijkt The Loved Ones heel lekker weg, het filmpje was zo om en het duurde geen moment te lang. Ik hoor hier mensen klagen over de lange intro, maar dat viel naar mijn idee erg mee. Het hele tiener-liefde-verhaaltje vond ik wel grappig uitgewerkt met ook de nodige dosis (zwarte) humor.

De film bevat enkele toffe personages, de dochter doet het zoals gezegd hartstikke goed, maar ook haar vader is heerlijk 'sick' en 'twisted'. De moeder die er maar dood bij zit voegt ook eigenlijk wel wat toe, vraag me niet waarom.
De hoofdrolspeler Brent doet het ook hartstikke prima en komt heerlijk depressed over, daarnaast komt ie ook erg sympathiek over. Zijn vriendin doet het ook best aardig, maar die komt in de hele film niet heel vaak in beeld.

Daarnaast is er natuurlijk de 'side-story' van Brent zijn nerdo vriend en het meisje dat hij meeneemt naar het eindbal. Ik hoor er hier mensen over klagen, maar ik vond het lekker fris en afwisselend! Beide doen het prima en voegen naar mijn idee zeker wel wat toe aan de film.

Toch heeft The Loved Ones ook wel wat minpunten. Naar het einde toe werd de film steeds voorspelbaarder, en daarbij ook overdrevener. Iets teveel clichés kwamen aan bod, en ik vond de eindscène niet even geweldig als de meesten hier.
Daarnaast vond ik hetgeen dat onder het huis plaatsvond te 'over-the-top' en eerder lachwekkend dan beangstigend. Het trekte de film op die manier toch iets teveel naar het belachelijke toe, helaas. 3,5 ster voor The Loved Ones!

Ik heb hier toch wel zwaar van genoten. De sfeer is geweldig, als je dat zo kunt noemen. Lekker grauw en ziek en voor de afwisseling wat luchtig gedoe met een onzinnig subplotje, dat echter nergens vervelend wordt. Sterker, vond het wel aangenaam.
Het acteerwerk is uitstekend. Vader en dochter komen echt geloofwaardig gestoord over en Brent is een "fijn" slachtoffer. Niet zo'n gillend watje, maar een stoere gast die zijn ontvoerders recht in de ogen durft te kijken en de strijd met ze aan wil gaan.
Het psychologische aspect wordt op een juiste wijze afgewisseld met lekkere goremomenten.
De soundtrack is ook erg lekker.
Het einde had wat harder gekund, maar was toch wel weer leuk vanwege de manier waarop Lola uit haar ogen kijkt en haar einde op zich af ziet denderen.

'k vond het eigenlijk nog een leuk filmpje. Niet te veel poespas, maar toch nog aangenaam om te bekijken. Ook leuk was dat the bad guy eens een bad girl is. 'k vond de film toch iets meer hebben dan de zoveelste ontvoeringsfilm.

Geen bekende acteurs/actrices, maar ze deden het zeker niet slecht. Voor de rest had de film een relatief korte speelduur, maar meer had hij eigenlijk niet nodig.

Leuk om eens gezien te hebben.

Verrassend vermakelijke film met een lekkere sfeer, goeie soundtrack en leuk verhaal.

Het hoeft niet altijd even perfect te zijn om te onderhouden en dat is precies wat The Loved Ones doet. Horror, humor en drama in de goeie verhoudingen zorgen samen met een prima soundtrack voor een spannende film met genoeg pijnlijke scènes en komische momenten om er een vermakelijke boel van te maken. Daarnaast best aardige acteurs die het simpel maar leuke verhaal met plezier weten te brengen. Jammer dat het eind wat tegenvalt maar desondanks zeker het kijken waard.

3,5*

Uitstekend vermaak voor de horrorfans met een voorliefde voor gore. Deze film is misschien niet het meest origineel in zijn soort maar het duidelijkste verschil met vele andere horrors is toch wel het acteerwerk. Dat zit namelijk in deze Australische productie wel snor, in tegenstelling tot vele Hollywood producties waar het vaak één grote ergernis is op 't gebied van acteerwerk. Deze acteurs echter zetten hun karakters zodanig goed neer dat je erin gelooft. Je leeft mee met de hoofdpersoon, en het psychopatische gedrag van Lola is absoluut geloofwaardig en daardoor extra beangstigend.

Vond zelf de scene waarin Lola Brent z'n schedel doorboort met een boormachine, waarbij deze eerst ook nog een keer wegslipt, echt geniaal. Zo'n scene dat je eigenlijk wilt wegkijken maar toch te nieuwsgierig bent en blijft kijken. Hou daar echt van. Dan heb je het als regisseur in mijn ogen prima voor elkaar gekregen.

3,5*

Wat een gestoorde film. Maar hij was best wel prima.
Mooie beelden, alles was echt op een ontzettend fijne manier gefilmd, waardoor het de film echt meer sfeer gaf. Een ontzettend spannende sfeer die de hele film door bleef.
God, wat waren er een aantal momenten waarbij het niet heel prettig was om te blijven kijken, met name de scene waarin ze een gat in zijn hoofd boren en hier vervolgens kokend water in willen gieten..
Op het acteerwerk was niets aan te merken, wat was die Lola op momenten echt angstaanjagend. Tot het eind toe waar ze over de weg kronkelt met de botten uit haar arm stekend. Gestoord!
*3.5

Een fijn horrortje van Australische makelij, die wat langzaam op gang komt, maar als dat gebeurt is, blijft het ook tot het einde toe erg vermakelijk.

Compleet gestoorde mensen kom je wel eens in horrors tegen, en bij The Loved Ones is dat niet anders. Want Lola en haar vader zijn compleet gestoord, daar zal iedereen het wel over eens zijn. Beide spelen sterk en weten met hun onuitstaanbare gedrag er al snel voor te zorgen dat ik een hekel aan ze kreeg en dan doe je toch iets goeds. Hun gedrag en rare maniertjes worden goed uitgebeeld. Ook hoofdrolspeler Brent doet het niet onaardig. Je kunt duidelijk merken, dat hij de zin van het leven soms lijkt te missen na de dood van zijn vader.

De marteling zelf is sterk. Het moment met de boor en het kokende water, zag er echt heel realistisch uit, en gaf een heel onaangenaam gevoel. Ik ben het met de meeste mensen hier eens dat het zijplotje met de promdate niet heel veel toevoegt, maar echt vervelend was het ook niet. Het einde kon ik hier wel waarderen. Ik gunde Brent zijn vrijheid, al had hij Lola nog best wat harder mogen aanpakken. Ondanks een niet al te sterk begin en wat mindere momentjes tussendoor is the Loved Ones wel een sterke film in het genre. Het is grof en goor en brengt sommige zaken vrij expliciet in beeld.

Een goede horror dus en prima vermaak dat precies lang genoeg duurt.

3,5*

Call me crazy, maar in het begin (Scène met de promdress) vond ik de vader van Lola nog best 'lief'. Gestoord, maar lief. Maar al snel niet meer, hoor. Vanaf het moment dat Lola met haar kippenpoot vliegtuigje speelt begint de weirdness (beter gezegd: sickness) goed zichtbaar te worden.

Ik gunde het hem niet. Ik had medelijden met Brent, ik leefde met hem mee. Enerzijds omdat ik het een lekker joch vond, maar ook omdat ik sympathie voor hem voelde. Fijn, eindelijk weer eens een hoofdpersonage die je niet het ergste toewenst, zoals bij veel slashers wel het geval is.

Bij de scène dat hij zich in de boom verstopt had en zij met stenen aan het gooien was naar hem had ik al een WTF moment. Dat was niks vergeleken bij was me daarna nog te wachten stond. Ofja... mij? Hem. Jezus zeg. :~ Plaatsvervangende pijn. Op het moment dat hij de messen door zijn voeten kreeg geramd vond ik papa helemaal niet meer zo lief. Wat een angstaanjagende vent zeg. Zijn dochter idem dito.

Wel een sterk staaltje acteerwerk hoor, ik vond ze erg overtuigend. Alleen al de blik in hun ogen bezorgde me rillingen, met name de uitpuilende ogen van papa. Het geluid van die boor, kippenvel. Ik zat letterlijk aan de buis gekluisterd hoewel ik NIET wilde kijken. Toch keek ik, met ietwat dichtgeknepen ogen. Verschrikkelijk zeg.

Nu heb ik niet echt veel verstand van dat soort martelingen, THANK GOD, maar hoort een normaal mens niet allang dood te zijn wanneer zoiets bij hem gedaan zou worden? :~ Maar enfin.

Ik vond dat keldergebeuren eigenlijk een beetje jammer en het deed voor mij afbreuk aan de geloofwaardigheid. Hoefde voor mij niet zo, dat kannibalen gebeuren daar beneden. Ik snap dat het haar vorige slachtoffers zijn maar had het toch liever anders gezien. Vind het lastig te verkroppen dat haar slachtoffers zulke monsters worden binnen relatief korte tijd. Maarja, ach. Anderen zullen dat aspect waarschijnlijk geweldig vinden.

Oh en daarbij: Politieagentje kijkt door het raam en ziet dat het hele huis vol bloed ligt. Niet dat hij even versterking oproept, hij gaat natuurlijk alleen naar binnen. Want hè, dat doe je ook als er zulk groot gevaar dreigt. Dan wil je natuurlijk zo snel mogelijk afgeslacht worden.

Maar men, verder lekker bruut hoor. Het moment dat hij 'losbreekt' en het beest in hem loskomt, gruwelijk.

Ondanks een paar gevalletjes van 'een beetje jammer' toch een zeer geslaagde en spannende film. Nagelbijter!

De film begint eigenlijk nog best onschuldig en is dan ook nog vrij flauwtjes. Na ca. 25 minuten komt de film pas echt goed opgang en vanaf dan is het ook genieten geblazen. Tenminste als je van zieke en gestoorde (ook vaak humoristisch maar dan wel gitzwarte humor) shit houdt Het verhaal stelt eigenlijk niet veel voor maar de uitvoering (inclusief de metal muziek) is gewoon goed en is ook lekker hard (helaas laat men wel niet alles expliciet zien). Wat deze film vooral een lust voor het oog maakt zijn de geweldige rollen van Robin McLeavy (Lola) en John Brumpton (Vader) die heerlijk en vooral gestoord opdreef zijn. Wat ik wel een beetje maf vond is dat de film zich afspeelt in de moderne tijd maar qua aankleding heeft het veel weg van de jaren 70/80. Het einde vond ik overigens wat flauwtjes en matig.

P.S. de plas en de boor scene waren geweldig

Deze film was heel erg gestoord, echt heel erg bizar hoe dit in elkaar gezet is, maar toch heel spannend om naar te kijken omdat je wilt weten hoe het af loopt. ik ben wel heel erg een fan van dit soort films omdat de makers hun fantasie de loop hebben gelaten en alles wat je maar kan bedenken erin kunnen stoppen. Bizar, vies, geniaal en gestoord!

Dit keer laat Australië wat van zich horen kwa moderne slasher-horrors. The Loved Ones is ook weer lekker gestoord, ziek en painful. Het begint allemaal als een vrij standaard liefdes/jaloezie soapje waarbij Lola, na hem uit genodigd te hebben om samen naar de schoolbal te gaan, een blauwtje oploopt van de al bezette Brent. Lola is teleurgesteld maar ondertussen knapt er ook al iets in haar. (of beter gezegd, er is altijd al iets in haar geknapt) Dan maar op de andere manier: Brent ontvoeren en gevangen houden in haar huis met haar vader (die even gestoord is), daar zelf een bal oprichten en vervolgens, uit heel veel liefde, hele smerige en ziekelijke taferelen met Brent uitvoeren. En wat waren die Lola en haar vader gestoord zeg. Lola wil haar zin en vader kan alleen maar tevreden zijn als Lola haar zin krijgt.

En die zijn ook zeker weer niet van de poes en als kijker vertrek je zelf regelmatig van de pijn. Vooral bij die scene met het feit om in een geboord gaatje in het hoofd kokend water te gieten zodat Brent zich kan aansluiten aan de (door Lola en haar vader gemaakte) verschoppelingen in de kelder. Wanneer Brent in alle macht toch een payback kan uitvoeren is dat toch wel weer heerlijk. Ook wanneer Lola aan gort word gereden. Tja, boontje komt om zijn loontje.

Gewoonweg weer een lekkere zieke film van de Aussies en voor de fans van de moderne (Franse) slashers gewoonweg weer een aanrader.

4,0*

Zo, nu kan die wel weer. Even bijkomen. Sommige films zijn echt boring, langdradig dus. Ook deze film had iets van boring, alleen had dat woord hier een heel andere betekenis .
Over de film verder;
Een zeer effectieve horrorfilm met bovendien een zeer sterk thriller gehalte en dat werkt dus. De sfeer was uitstekend, de horror werd naar een climax opgevoerd tót de kelder scène eigenlijk. Die scène vond ik een duidelijk minpuntje. Dat had van mij best anders gemogen, paste ook niet echt in deze verder uitstekende film. Het acteerwerk van die sadistische Lola en haar creepy vader was meer dan uitstekend, had niet beter gekund volgens mij. Ik houd trouwens wel van "bad girls".
btw Ik had nog nooit van deze film gehoord totdat dat iemand een link gaf naar deze film bij de horrorfilm Excision, een film die ik gisteren gezien had maar die wat spanning betreft in de verste verte niet in de buurt kwam van deze zeer genietbare horrorfilm.

4,0*

Aardige film waarin een meisje een blauwtje loopt als ze een jongen mee uitvraagt voor het schoolbal. Een horrorfilm met een zwart komisch randje. Hier en daar komt de film lekker grof en bloederig uit de hoek. Helaas wel wat aan de trage kant en het verhaal op zich is nogal dun. Robin McLeavy zet haar rol met verve neer.

Vrij aardige horror.

Eerste helft zitten we een beetje in Misery-sferen, vader zorgt dat dochterlief toch af en toe een leuk vriendje heeft, al zitten de vriendjes er nogal onvrijwillig. In de tweede helft gaat de film dan pas echt goed loos en over de top en ja, inderdaad, daar komt de boormachine bij om de hoek kijken.

Matige eerste helft, fantastische tweede helft en een voldoende als geheel.

saw hostel???? ik zie het niet.

de gore was aanwezig maar vergeleken met saw,niet echt overwelmend .

geen verhaal,je ondergaat het gelaten.

rare hoge scores hier.'

terwijl ausie horror fims over het algemeen uit blinken.'

vond het shit