The Loved Ones (2009)

Blijft zo'n vermakelijke horror film!

Zeker een aanrader voor degene die de film nog niet gezien hebben.

Deze film was geweldig, lekker camp op z'n tijd en dat snapt het NLse volk vaak nog steeds niet geloof ik. Heb hem op bluray gekocht.

Ik vond het best een goede film.Het speelde maar met een handjevol acteurs af,maar dat was niet erg in dit geval.

The Loved Ones heeft veel wat niet werkt, maar als het goed is, is het geweldig.

Er zitten een paar intense scènes in deze film waar ik gewoon walgde terwijl ik ernaar keek. De film is behoorlijk expliciet en doet daarmee wat hij belooft. Alleen de b-plot over het vinden van de man voelde zo onderontwikkeld en soms zelfs overbodig. De slechte dialogen, onhandige muziekkeuzes en vreemde editing halen de film compleet naar beneden.

Het voelde ook alsof het gewelddadig was voor shock-value zonder een diepere laag toe te voegen.

2,5*

Van The Loved Ones, had ik nog helemaal nooit gehoord. Wat een fijne Australische horror is dit zeg. Wat een zieke familie. Ik kan niet begrijpen dat ik van zo'n prima horrorfilm ik nog nooit niks gehoord had. Ik hoop dat ik nog meer van die soort films tegenkom.

Nou zie ik dat ik de film in 2010 al gezien heb, want ik zie dat ik er al op gereageerd had. Ik wist er niks meer van en kon er me niks van herinneren

Typisch zo’n film die inhoudelijk best goed in elkaar steekt, maar zich een beetje verstruikelt in de manier waarop het verhaal gepresenteerd wordt. Zo haalt de (drie)dubbele verhaallijn een beetje het tempo uit de film en is ook de toon wat wisselvallig.

Enerzijds de date van Mia en Timmy, die vooral op komisch vlak lijkt te willen scoren, al blijkt het rebelse, opstandige gedrag van Mia toch minder luchtig dan vooraf gedacht. Wanneer naar voren komt dat het haar broer Timmy is die als laatste slachtoffer van Lola al een jaar vermist is, blijken haar uitvluchten in seks en drugs vooral een blijk van opgekropte woede en frustratie rondom zijn verdwijning. Jammer eigenlijk dat in dit zijplot het perspectief wat meer bij de grappige Timmy lijkt te liggen, waardoor het werkelijke sentiment van Mia’s situatie naar de achtergrond geduwd wordt.

Anderzijds uiteraard de alternatieve versie van prom night bij Princess Lola Stone en haar Daddy, blijkbaar een jaarlijks ritueel waarbij haar vriendje naar keuze wordt ontvoerd en, tegen een feestelijk behang van slingers, ballonnen en discoverlichting, wordt vastgebonden, gemarteld, verminkt en uiteindelijk gelobotomiseerd, om vanaf dan als een soort huisdier in de kelder gehouden te worden, samen met de verwilderde versies van zijn voorgangers.

Het maniakale van het verwende kind-dat-haar-zin-krijgt Princess, bijgestaan door de even slaafse als bikkelharde Daddy wordt extreem goed vertolkt door beiden, maar ook camera en belichting weten net dat streepje bij te zetten. Tegen het cartooneske aan wordt hun gekte op hilarische wijze uitvergroot. Zeker naar het einde toe wordt het (droog)komische gehalte wat prominenter, ook al stapelen ook de martelingen op en vindt het verhaal telkens een naargeestig trapje hoger. Een beetje een vreemde mix maar het werkt en op een of andere manier ook wel typisch een Australisch product.

Uiteindelijk was iets meer cohesie tussen de verschillende verhaallijnen wel wenselijk geweest denk ik. De spilfunctie van Timmy Valentine (als broer van Mia, slachtoffer van Lola en oorzaak van Brents ongeluk) had zich daar goed voor geleend. Zoals gezegd: het zit wel goed in elkaar, het wordt alleen nooit een écht lekker lopend geheel. Alsof de basis een krantenknipsel of waargebeurd verhaal was, maar schrijver en regisseur moeite hadden met de vertaalslag. Toch heb ik me hier smakelijk mee vermaakt. Het beeld van bebloede Lola die zich met uitstekende botten vastberaden voortsleept over het asfalt, zal ik niet snel vergeten. 3,5*

Best fijn en intens horrorfilmpje. Op het snijvlak van satire en torture porn met een paar fijne verrassingen.

3,5