The Loved Ones (2009)

Aardige film waarin een meisje een blauwtje loopt als ze een jongen mee uitvraagt voor het schoolbal. Een horrorfilm met een zwart komisch randje. Hier en daar komt de film lekker grof en bloederig uit de hoek. Helaas wel wat aan de trage kant en het verhaal op zich is nogal dun. Robin McLeavy zet haar rol met verve neer.

"Prom Night Can Be Torture." ... " !!!

Heerlijke geflipte Horrorfilm (Heropfrissing) !!! 'The Loved Ones' is een heerlijke

geflipte Australische Horrorfilm. De spanning was van de eerste tot de laatste seconde voelbaar

en de gore kwam heerlijk tot zijn recht. Heerlijk ziek en geschift dat zijn maar enkele kenmerken

die je bij deze film kan noemen. Het acteerwerk was ook opvallend zeer goed en iedereen zat

prima in zijn rol. Je leeft enorm mee met het slachtoffer, niet normaal !

De karakters vader en dochter waren op zijn zachts gezegd niet normaal te noemen.

Dit was mijn tweede kijkbeurt ... en ik was even optimistisch dan bij de eerste kijkbeurt.

Vrij aardige horror.

Eerste helft zitten we een beetje in Misery-sferen, vader zorgt dat dochterlief toch af en toe een leuk vriendje heeft, al zitten de vriendjes er nogal onvrijwillig. In de tweede helft gaat de film dan pas echt goed loos en over de top en ja, inderdaad, daar komt de boormachine bij om de hoek kijken.

Matige eerste helft, fantastische tweede helft en een voldoende als geheel.

Gister voor de 2e keer gezien en het blijft een heerlijk filmpje.

Nog steeds een dikke 3,5*

wel een goede film als je van het genere martel horror houd.

niet zozeer griezelig of eng eerder gruwelijk psycho en gewelddadig.

ik hou niet zozeer van dit soort horror films niet omdat ik de film niet goed vind maar ik vind het te grof en naargeestig.ik denk dat saw en hostel fans hun hart kunne ophalen met deze film.

desondanks heeft de film wel me aandacht vastgehouden.

saw hostel???? ik zie het niet.

de gore was aanwezig maar vergeleken met saw,niet echt overwelmend .

geen verhaal,je ondergaat het gelaten.

rare hoge scores hier.'

terwijl ausie horror fims over het algemeen uit blinken.'

vond het shit

Je hebt het over Saw deeltje een neem ik aan?

je bedoelt welk deel? vallen bij mij inieder geval onder martel horror.

Nou saw 1 was een topper en daarna ging het bergafwaards.

Ik zie de vergelijking met Hostel en of Saw zowiezo niet hoor

de saw reeks werd er inderdaad niet beter op.een was echt goed.met goeie twist.

ik noemde die films omdat ik dacht dat het erop zou lijken.

maar dat sloeg inderdaad achteraf nergens op.

Apart filmpje toch wel leuk. Maar meer als warmloper om vervolgens een saw te kijken ofz.

Hostel heb ik nooit gezien de Saw films wel. Ja, ik zie wel enigszins vergelijkingen met de Saw reeks op het vlak van martelingen al heeft dit toch een heel ander verhaal . Dat is net het probleem, er zit hier nauwelijks verhaal in. Wel een zwak excuus om iemand beginnen te martelen omdat ie niet met je naar het bal wil. Wat als die jongen nu wel ja had gezegd haha. Allemaal nogal pover uitgewerkt waardoor ik niet echt de kans kreeg om enige binding te krijgen met de karakters. Heb deze film ook alleen maar gekeken omdat iemand me had gezegd dat ik die misschien goed zou vinden, niet dus. Redenen waarom vader en dochter dit soort lugubere praktijken er op nahouden wordt er niet gegeven. Dit is gewoon niet nadenken horror, niets voor mij.

Toch wel verrassend hoge scores hier, valt toch meer in de smaak dan ik dacht.

wibro schreef:

(quote)

Gelukkig maar. Er wordt al veel te veel voorgekauwd in dit soort films. Wat de reden is van Pa en dochter doet er eigenlijk niet toe. Dat mag je zelf invullen. Bij dit soort film moet je je fantasie de vrije loop laten. Met de realiteit hebben horrorfilms meestal nu eenmaal niets te maken en dat is maar goed ook. Ik heb me in ieder geval heerlijk vermaakt met bitch Lola en die geflipte Pa.

En als je daarvan houdt daar is helemaal niets mis mee. Ik vraag daarom ook niet dat alles wordt voorgekauwd maar ik had toch wel iets meer verwacht dan je mag het allemaal zelf invullen. Dan kan ik net zo goed zelf een simpel verhaaltje bedenken en als ik het geld had een film ervan maken. Maar het is duidelijk dat we verschilllende smaken hebben op horrorgebied. En gelukkig is er een brede waaier aan subgenres zodat er genoeg films zijn waarbij ik wel vind wat ik goed vind

En ondertussen weet ik ook weer waarom deze me werd aanbevolen. Ik hou erg van The Bad Seed en ook wel van Bloody Birthday. Evil kids maar die zijn helemaal geen torture horror, dat subgenre bestond toen nog niet.

Wel vermakelijk. Begin met dat fijne sfeertje in het kleine Australische stadje vond ik nog best te doen, al is het vooral allemaal maar wat opbouw tot het tweede deel. Eens de martelingen beginnen is het allemaal nog steeds aardig, maar echt gore wordt het nergens, en spannend ook niet. Gezapig haast. En wat dat gedoe met die jongen en zijn gothicchick moest voorstellen? Geen idee, maar het waren wel erg leuke scènes om te kijken. Verder nog met prima muziek en een goede spelende enge vader en dochter. 3,0*.

Voor de liefhebber

Simpel maar doeltreffend zou je deze Australische horror uit 2009 kunnen noemen. Ik zag deze voorbij komen bij de IMDB suggesties en gezien de redelijk hoge score (wat natuurlijk lang niet altijd iets wil zeggen) besloot ik deze een kans te geven. Als liefhebber van het genre heb ik hier vervolgens best van kunnen genieten, al was het allemaal niet heel bijzonder. Als je de trailer bekijkt en hier een goed gevoel over krijgt, kun je deze blind kijken; je krijgt exact wat je er van kunt verwachten.

Eveneens zelfs een tikkeltje meer: naast de hoofdverhaal lijn loopt er nog een soort van sub plot door de film heen die zijdelings met de hoofdgebeurtenissen verbonden is. Klinkt tof, maar voelt puur als opvulling aan en voegt eigenlijk heel weinig toe. Voelde ook een beetje misplaatst aan, en leek ook meer in een drama thuis te horen. Ik had de rol van de twee personages waar dit sub plot betrekking op heeft ook groter verwacht naarmate de speelduur vorderde, maar het was puur om het leed van een van de indirecte slachtoffers die Lola gemaakt had door haar vriendje van haar af te pakken, te tonen. Omdat Mia (waar het hier uiteindelijk om draait) enkel als opvulling aanvoelt om de speelduur op te rekken en haar personage verder aan de oppervlakte blijft, voelen deze scene's een beetje misplaatst aan. Dit komt omdat de scene's geen duidelijk einddoel in zicht hebben wat iets toe had kunnen voegen aan het verhaal, en de uiteindelijke toevoeging is dan ook zeer miniem en vergeet baar.

Kijkende naar de kern, en waar het allemaal om draait stelt The loved ones absoluut niet teleur, al had het verhaal dus zonder de overbodige scene's van overige personages gemakkelijk binnen 50 a 60 minuten gestopt kunnen worden. Het had dan ook beter gewerkt als onderdeel binnen bijvoorbeeld een VHS productie. De kritiek echter ter zijde gezet is deze leuk om een keer gezien te hebben als liefhebber van het horror genre. Al ben je hem de dag erna wellicht alweer vergeten, is deze namelijk nog steeds beter dan 90% van de horrorfilms die de afgelopen maanden uitgebracht is.

3,0*

Fijne localonia torture porn. Aussie boormachine massacre.

Een aantal scenes deden me heel erg denken aan een Engelse horror met een soortgelijk thema. Ik kan alleen niet op de naam komen, iemand?

Dit was een prima horror-filmpje. Niet bijzonder, maar keek lekker weg. Zeker wat minpunten, maar in de basis voldoende. *3.0

In recensies krijgt de film als referenties films als Saw en Hostel mee. Dit is lichtelijk overtrokken. Oké er komen wat martel-scenes in de film voor en deze zijn voor mij als horror-fan best gaaf! Maar veel van die scenes zijn dan wel buiten beeld. Alles zit dus wel aan de veilige kant van de lijn met soms een scherp randje. Wat maakt deze film dan toch dat het een heerlijke film is? Dit is ten eerste de prima rol van muurbloempje Lola 'Princess.' Een zeer prima rol van Robin McLeavy (te zien als Eva in de tv -serie Hell on Wheels) Hoe zij veranderd van stil meisje naar gruwelijke ontvoerder is fenomenaal. Een tweede pluspunt voor de film is dat de film zich niet perse richt op de Gore. Sterker dit is bijna een natuurlijk gevolg, iets wat onontkoombaar is. Daarnaast wordt een en ander ook nog zeer fijn gemixt met een portie zwarte humor. Helaas zijn er ook mankementen aan de film zo is er een onduidelijk zij-plot, dat ergens onderweg strandde en was het einde een tikje te makkelijk. Als je nog niet zolang ervoor twee messen in je voeten heb gehad is lopen al moeilijk laat staan auto rijden? Zeer leuke horror die niet misstaat tussen films als Carrie en Prom Night. Dus ga op een afspraakje met Lola en je krijg een mooie en lange nacht.

Zeker niet mis dit Australisch horrortje.

Mooie opbouw en vooral de karakterontwikkeling van Lola beviel me wel. Naarmate de film vorderde flipte ze steeds meer en werden de brutaliteiten steeds harder met enkele betere scenes (boormachine, messen, kelder). Persoonlijk had ik alles graag iets explicieter in beeld gehad, maar dat is puur de gorehound die hier om vraagd

Dat subplotje had inderdaad weinig meerwaarde en diende waarschijnlijk meer om aan een ietwat normale speelduur te komen

3*

”Bring the hammer, Daddy. And a nail… You've got 10 seconds to go or Daddy's gonna nail it to the chair.”

Per ongeluk heb ik eerst Sean Byrnes latere film The Devil's Candy (2015) gekeken twee weken geleden, maar zo erg was het achteraf niet, het is niet dat ik nu de chronologie verprutst heb. Al is het wel grappig om ook hier vlaagjes metal terug te zien, na eerst die film te hebben gezien. Hoe dan ook, The Loved Ones stond al even op de agenda door zijn memorabele poster met het brunetje in haar roze satijnen jurkje, met de boormachine op de kijker gericht. En een druilerige vrijdagmiddag is natuurlijk een prima gelegenheid voor zo’n soort film.

Hoewel The Devil’s Candy in Texas speelt, is het hier in The Loved Ones nog Byrnes geboorteland Australië waar de gruwelen zich voltrekken. De jonge Brent is druk bezig met het verwerken van de dood van zijn vader, maar heeft inmiddels een relatie met een leuke, knappe meid. Vervolgens weigert hij om die reden beleefd een uitnodiging van de verlegen Lola, om samen naar het schoolfeest te gaan, en wordt vervolgens ontvoerd door haar geschifte vader en het muurbloempje in kwestie. De twee blijken een zorgvuldig uitgewerkt plan te hebben om Lola de alsnog de prom night te geven die haar ontzegd is. Alleen al de manier waarop vader naar zijn dochter kijkt, is genoeg om je de kriebels te geven. Grappig genoeg wordt het echter al snel Lola’s blik, die je je als kijker af doet vragen waar het échte gevaar zit. Unhinged.

Bepaalde besluiten doen de kritische kijker zich wellicht wel achter de oren krabben. Zoals het moment dat hij Lola van zich aftrapt, plots merkt dat hij zijn handen los kan maken, en terwijl vader zich over dochter buigt hopt hij met gebonden voeten de kamer uit. Dat was het moment om vader in de rug aan te vallen en uit te schakelen, niet heel nobel wellicht, maar dan had hij ‘zijn handen vrij gehad’ voor Lola. Of wanneer vader hem achterna gaat in de auto, klimt hij in een boom, waarop vader onder die boom de schade aan zijn auto inspecteert. Spring dan knees or elbows first naar beneden. Nee, hij wacht tot ook dochter er weer bij is zodat ze hem met zijn tweeën uit de boom kunnen kegelen met een stel fikse stenen. Is niet handig, hè?

Los daarvan is The Loved Ones een vermakelijk, absurd horrorsprookje. Ik zeg sprookje, omdat de manier waarop het gefilmd is, het geheel wat ontkoppelt van de realiteit. Op zich niet raar, want zo voelen Lola en Brent zich vast ook, al is het aan compleet andere zijden van het spectrum. Xavier Samuel en Robin McLeavy doen het prima, en met 84 minuten is dit een aangenaam Australisch tongue-in-cheek horrorsnackje. Het is wat torture-porney, maar de pure gekheid en discoglitter laat het dat ontstijgen. En juist wanneer je denkt dat de film in herhaling gaat vallen, volgt er een nieuwe fucked up wending. Helemaal geloofwaardig is niet altijd, maar amusant was het zeker. Achteraf ben ik blij dat ik The Devil’s Candy eerst heb gezien, want anders had die film me nog meer teleurgesteld na dit fijne debuut.

3,5*

Best leuk, deze Australische horror.

Hoewel verhaalbuigingen en gebeurtenissen soms wat onwaarschijnlijk overkomen gaat er van de film toch een beklemmende en ongemakkelijke werking uit. En, omdat de focus in het verhaal erg op de personages ligt, zijn zij in hoofdzaak verantwoordelijk voor het oproepen van die gevoelens. Zonder inleving, geen beklemming en ongemak.

Aangezien de sceptische blik bij bepaalde gebeurtenissen zeker wordt getriggerd, maar ook weer verrassend snel verdwijnt om zich weer genietend te richten op allerhande afstotelijke taferelen, zijn de acteerprestaties geloofwaardig en goed en is inleving blijkbaar aan de orde. Gelukkig maar.

Een gek plot vraagt om gekke personages. Die zijn er dan ook. Vader en dochter spannen de kroon in psychopatisch opzicht. Hun mate van gekte wordt subtiel en stapsgewijs in elke opvolgende scène duidelijker en angstaanjagender. Het zijn beklemmende scènes. Het zijn gruwelijke scènes. Veel is suggestief, maar de schokkende impact is niet minder heftig dan bij expliciete horror het geval is. Vader en dochter zijn doodeng.

De andere personages zijn vooral vreemd flegmatiek aanwezig. In eerste instantie roept dat gedrag afstandelijkheid en onbewogenheid op. In het verloop sijpelen door die uiterlijke schilden andere emoties nadrukkelijker door. Boosheid, angst, genot en frustratie zijn onderhuids steeds beter zichtbaar. En zo gaat het empatische vermogen van de kijker ongemerkt toch aan het werk.

Er is fijn sober gefilmd. Weinig bijzaken naast de centrale issues. Geen grootse effecten, weinig afleidend theater of ander spectaculair vuurwerk. Sober is effectief.

De score is lekker.

Simpel.

Ja, puur vanwege het verhaal en voldoende recensies gekeken. Achteraf is hij toch wel tegengevallen. Samuel is niet slecht, en de rest van de cast zijn ok. Lola was de uitblinker, maar geen onmogelijk goede prestatie.

Het verhaal is natuurlijk zoals de meeste horrorfilms, best zwak. Je moet wel heel gestoord zijn om een jongen te martelen omdat hij niet met je naar het schoolfeest wil. Voor de rest is het bij vlagen bruut, maar het is niet expliciet in beeld gebracht.

De film heeft trouwens wel een scene die uitblinkt, Het boren in de schedel, voelde me best ongemakkelijk daar, en dat heb ik niet vaak. Maar voor de rest was het best braaf.

Ik zie absoluut geen vergelijking met Hostel en Saw. Dat moet je me even uitleggen, vanwege de martelingen? Dan kan ik Martyrs er ook gemakkelijk mee vergelijken. Vermakelijk, redelijk. Mag je gerust overslaan, want je mist hier niets aan.

“Bring the hammer, Daddy.”

Heerlijke horrorfilm. The Loved Ones is pulpachtig, en je moet wel van dat vreemde en absurde sfeertje houden. Maar ik heb mij prima vermaakt. Lekker bloederig en spannend, maar ook met de bekende tienerproblemen.

De regie van Sean Byrne is sterk, en met weinig middelen weet hij toch een effectieve en indrukwekkende film af te leveren. Met sterk camerawerk en acteerwerk. Vooral McLeavy als op het eerste gezicht timide meisje, die langzaam verandert in een gestoorde en moordlustige femme fatale, is fantastisch. Maar ook de andere acteurs zijn allemaal sterk op dreef. The Loved Ones laat zien dat je niet veel nodig hebt om een ijzingwekkende horrorfilm af te leveren.

Deze nu pas gezien, terwijl dit toch we in m'n rijtje thuishoort ? Ik vind dat deze film niet aan andere films gekoppeld hoeft te worden, staat sterk op zichzelf. Heb me hier reuze mee vermaakt, heerlijk sfeertje ook. Lekker over the top, toch wel bizarre gevoel dat gecreëerd wordt en vette sound. 8/10

Aparte film en zeker onderhoudend. Meer dan een voldoende krijgt hij niet omdat ik met te veel vragen en losse eindjes bleef zitten.

Qua achtergrond is het natuurlijk erg vaag en de premisse is nogal heel simpel uitgewerkt. Toch denk ik dat de film dit niet echt nodig heeft en dat zie je dan ook terug in de scores. De martelingen zijn best psychopathisch, op het incestueuze af, kannibalistisch, brutaal, rauw, gruwelijk. Ik vind de vergelijkingen met Saw wel erg krom, Saw heeft een heel ander concept. Hostel behoort zeker tot het torture genre maar is ook beduidend verschillend in sfeer en filmisch gezien. Nee, deze film staat wel op zichzelf vind ik. Australië laat weer eens zien dat ze tophorror kunnen maken.

Nu dat ikkegoemikke deze heeft bekeken in het kader van de horrorchallenge en ik wat recensies lees en me voor de geest probeer te halen waarom ik het in tegenstelling tot de meerderheid niet veel aan vond (ik herinner me vooral dat ik die saai vond met een verhaaltje dat zoals een user zei wel door een 14-jarige lijkt bedacht en het was uiteindelijk vrij tam allemaal). Dat gezegd zijnde vind ik dat deze film toch wel inspiratie lijkt gehaald te hebben bij Spider Baby.

Lekkere, bloederige horror, prima vermaak.