Per Qualche Dollaro in Più (1965)

Extreem goed.

Western films. Een genre waar ik toch meer mee heb dan ik eigenlijk dacht. Na het bekijken van klassiekers als once upon a time in the west en the good the bad and the ugly was ik weer uit op iets nieuws. Bij het doorspitten van de top 250 stuitte ik al snel op een film die wel wat leek te zijn. Na het zien van de regisseur was ik overtuigd, deze ging ik zo snel mogelijk kijken.

Het verhaal begint meteen al uiterst boeiend. meteen zit ik weer helemaal in dit heerlijke western sfeertje. Voor mij is dit de ultieme western.

Er zitten een aantal scènes in die ik niks minder dan legendarisch kan noemen. Ik zal er twee noemen. Eastwood gaat het stadje binnen en treft daar 3 Mexicanen. Hoe de situatie zich verder ontpopt weten we natuurlijk allemaal. De andere scène is de kennismaking tussen Van Cleef en Eastwood. Telkens weer schiet Eastwood de hoed van Van Cleef weg vlak voordat hij hem op kan pakken. Je voelt de spanning stijgen, iets wat vervolgens over gaat in fraai revolverwerk van Van Cleef.

Het verhaal had ook veel meer om het lijf dan ik van een western gewent ben. The good, the bad and the ugly was ook zeker vermakelijk alleen het ontbrak het daar wat aan het verhaal.

Soundtrack heb ik helaas toch wat twijfels bij. Ondanks dat het hier en daar ontzettend pakkend was wist het toch nog niet het niveau van The good, the bad and the ugly te bereiken.
Acteerwerk was briljant. Van Cleef is uitgegroeid tot mijn favoriete western acteur. Geweldige badguy hoofd. Eastwood doet het wederom erg goed.

Aan wie doet jullie dit den...

Briljant western werkje.

5*

Genre weet me altijd te verbazen hoeveel drive, enthousiasme en vermaak er in zit. Zo ook deze Westerse klassieker maar een grondig bekeken en aangenaam verrast. Ik had niets meer dan een klassieker verwacht, maar dat het dan ook nog zo goed werkt op mijn enthousiasme is iets waar je bij elke film stil op hoopt, maar meer niet dan wel uitkomt. Sergio weet een meesterwerk neer te zetten en op alle facetten met kwaliteit te scoren. Ik kan werkelijk niks bedenken wat dit avontuur heeft belemmerd, alles is perfect te noemen en is zo vermakelijk. Heel sterk gewoon. 4,5 ster

Het 2de deel uit de Dollarstrilogie dat toch een erg goede western is. Het heeft alles: Gierende kogels (letterlijk), goede muziek, een goede badguy en een heerlijke setting. Want dat is ook een genot voor het oog.

Ondanks dat het verhaal redelijk simpel in elkaar zit vind ik het toch prachtig uitgewerkt door Leone. Met een aantal sterke dialogen ertussen. Eastwood en van Cleef spelen hun rol fantastisch. Ik ben benieuwd of dat niveau in GBU nog overtroffen gaat worden.

De muziek van Morricone is een genot voor het oor. Het final duel, ik heb met genot zitten luisteren en kijken. Hoe de muziek zich daar onwikkeld is fenomenabel. Je kan al wel horen dat de finalemuziek van GBU daarop gebasseerd is. Kortom, topwerk van Morricone.

Ook de setting blijft erg mooi. Tussen al die western dorpjes en mexicaanse stadjes wil je er soms gewoon zelf in rondlopen. Leone weet alles mooi te gebruiken en een zeer goede western te maken met alles bij elkaar tot 1 geheel.

Toch krijgt de film net geen 10. In een paar scenes zit gewoon geen bloed waar het wel zou moeten zitten. In andere scenes heb je dat wel. Bijv: als de zus van Cleef met haar vriend op bed zit. Vriend wordt doodgeschoten maar je ziet geen bloed. Bij andere schietpartijen zie je het dan wel.Dat haald dan 1 punt van de 10 af en krijgt For A Few Dollars More toch nog een dikke 9!

Op naar The Good, The Bad and The Ugly.

”When two hunters go after the same prey, they usually end up shooting each other in the back. And we don't want to shoot each other in the back.”

Het tweede deel uit de “man zonder naam” trilogie. Per Qualche Dollaro in Più gaat op dezelfde voet verder als zijn voorganger. En Eastwood speelt de hoofdrol van het zwijgzame hoofdpersonage weer met verver, wederom gestoken in een poncho en met een erg coole uitstraling.

Het leukste aan deze film is dat er in de persoon van Lee van Cleef een persoon is bijgekomen, die bijna Eastwoods gelijke is. Hij heeft ook een enorm sterke uitstraling en echt het perfecte hoofd voor een cowboy. Hij speelt dan ook in vele westerns. Hij is net als Eastwood een premiejager en samen gaan ze hier een strijd aan om een beruchte misdager op te sporen en te pakken te krijgen. Die strijd wordt erg leuk uitgewerkt.

Hoewel het verhaaltje niet zo heel veel voorstelt, weet Sergio Leone er weer een boeiend kijkspel van te maken. Mooi camerawerk met veel close-ups, diverse trage scènes met veel aandacht voor detail en gelukkig ook een hoop geweld, actie en schietscènes. Ook hier worden de scenes gedurende de film weer ondersteund door de krachtige muzikale score van Ennio Morricone, die weer erg aangenaam klinkt.

Qua niveau is dit over het algemeen gezien vergelijkbaar met zijn voorganger, maar de toevoeging van Van Cleef geeft Per Qualche Dollaro in Più net dat beetje extra ten opzichte van zijn voorganger. Al komt dat bij mij overigens niet in de score tot uitdrukking, want ook deze spaghettiwestern krijgt vier sterren, al zijn ze net ietsje dikker. Al met al een zeer fijne opmaat naar de afsluiter en het absolute meesterwerk van de trilogie, The Good, the Bad and The Ugly!

4,0*

For a few dollars more is het uitstekende vervolg op 'A Fistful of Dollars', eveneens van Sergio Leone. We zien Clint Eastwood terug als de Man zonder naam, een premiejager die het pad kruist van kolonel Mortimer. Allebei zitten ze achter de gevaarlijke gangster Indio aan, en dus besluiten ze samen te werken. Maar na verloop van tijd blijkt Mortimer om persoonlijke reden achter Indio aan te zitten, terwijl ondertussen de naamloze in Indio's bende is geïnfiltreerd...

Het tempo van de film ligt erg laag, maar zorgt samen met de schitterende muziek van Ennio Morricone voor een typische sfeer die nadien nog vele malen gekopieerd is. Voor Lee van Cleef betekende de film een leuke tweede carrière.

Uitstekende film waarin twee premiejagers besluiten hun krachten te koppelen als ze een bende willen pakken. Net als zijn voorganger 'A Fistful of Dollars' wordt het wilde westen hier weer lekker ruig en vuil neergezet. De personages zijn wat beter uitgewerkt, waardoor het een stuk boeiender wordt. Goeie en vaak spannend opgebouwde scenes waarbij de muziek een onlosmakend geheel vormt met de beelden.

Deze valt in de categorie 'Toppers van Toppers'. Oftewel: Een goede film van een goede regisseur. De tweede film in de dollartrilogie en de eerste waarin Van Cleef en Eastwood samen spelen

Vergelijken met The Good the Bad and the Ugly ligt daarom voor de hand. Opvallend vond ik echter de overeenkomst met Once upon a Time in the West, waarin net als in For a Few Dollars More gebruik wordt gemaakt van flashbacks. Waar dat bij Once upon a Time in the West één van de beste scènes uit de filmgeschiedenis opleverde, zien we ook hier dat het een belangrijk element is om de spanning op te bouwen. De shoot-out op het eind is er dan ook één om nooit te vergeten.

"I generally smoke just after I eat. Why don't you come back in about ten minutes?"

Erg goed.

For A Few Dollars More is geen filmmonument, maar hoort absoluut in de categorie van kleine meesterwerken.

Mij lijkt het de ideale opstap naar de latere mijlpalen zoals Once Upon A Time In The West. For A Few Dollars More is al grootser dan A Fistful Of Dollars en heeft meer zijn momenten. Ook qua drama is dit diepgaander dan de overige delen uit de Dollartrilogie.

Het levert althans een dikke finale op, eentje die voor kippenvel zorgt en in één adem genoemd mag worden met die andere grote finales, uit The Good, The Bad & The Ugly en Once Upon A Time In The West.

Clint Eastwood is de perfecte machoman. Ik gebruik niet graag benamingen als "cool" en "stoer", maar hier moet ik wel. Maar dé man is Eastwood hier niet. Lee Van Cleef vind ik net iets beter: meer ingetogen, maar ontzettend interessant.

Gian Maria Volonté was in mijn herinnering een schreeuwaap, maar uit herziening blijkt dat ook dat binnen de perken blijft, al heb ik al betere westernvillains gezien.

Grootmeester Sergio Leone schotelt zoals gewoonlijk een resem fantastische shots voor van verdorde landschappen en bezwete karakterkoppen. De locaties hier vind ik iets minder aantrekkelijk dan in z'n andere westerns, al blijf ik de shoot-outs in cirkel geniaal vinden.

Ennio Morricone's bijdrage is verzorgd als altijd, maar hij heeft al beter gedaan.

4

Beter te pruimen dan z'n voorganger. Het magische western sfeertje van weleer, althans dat wat ik er mee associeer, steekt in ieder geval vaker de kop op. Niet dat ik daar nog helemaal voor zal vallen, maar toch. De fotografie is fijner en het geluid van fluitende kogels is nog steeds leuk. Spijtig dat Leone er wel eens wat onnodig lawaai aan toevoegt, bij de hoedendans bijvoorbeeld, zoals Morricone's score wel eens wat overdadig gebruikt wordt.

Dat geldt eigenlijk voor elke vorm van dialoog hier, want zodra iemand zijn mond opentrekt, klinkt het weer nergens naar. Dubs die als een irritant refrein door de film zeuren, zelfs Eastwood en van Cleef hebben er hier en daar last van. Zo komt de scène tussen de twee na de bankoverval totaal niet over. Een bijkomend probleem is dat de Leone z'n niet al te dikke scenario nogal breed uitsmeert en dat gaat knagen als je niet helemaal mee bent.

Na het zoveelste staaltje scherpschieten geloof ik het wel en zo'n enerverend verhaal is het nou ook weer niet. Het pak rammel hebben we eerder gezien en het addertje onder het stof tilt het niet naar een hoger plan. Dat melodietje wel, al zit de flashback te kort op de climax. Frappant genoeg vond ik die juist beter in het vorige deel vanwege het cameraoogpunt daar. Ruige koppen, zweterig en de nodige gunplay, maar al met al nog geen klapper.

Per Qualche Dollaro in Più vond ik een goede Spaghettiwestern.

De show word in deze film gestolen door Clint Eastwood en Lee van Cleef. Beide zetten in deze film twee geweldige personages neer. Zoals bijna altijd straalt Eastwood een soort coolheid uit. Van Cleef is briljant omdat hij een op een uitstekende manier een lange norse man neerzet. Ik vind van Cleef ook echt de juiste kop hebben voor dit soort rollen.

De scènes tussen van Cleef en Eastwood zijn geweldig. De beste scene tussen die twee is als ze elkaar voor het eerst ontmoeten. Eastwood en van Cleef spelen op een briljante manier een macht spelletje met elkaar door naar elkaars hoeden te schieten. Een briljante scene.

Gian Maria Volonté als bende baas El Indio vond ik wel wat minder. Volonté vond ik niet zo sterk acteren en zijn personage kwam niet zo dreigend over. Gelukkig maken Eastwood en van Cleef dus een hoop goed. De rest van de cast acteert overigens perfect.

Dit is een film die voor die tijd waarin die gemaakt was ( 1965 ) best controversieel was. Dit komt omdat de film erg gewelddadig is. Deze film is toch samen met de andere Spaghettiwesterns grensverleggend. Natuurlijk niet alleen door de gewelddadigheid maar ook door de briljante manier waarop alles gefilmd is. Visueel is deze film een pareltje. En de prachtige muziek van Ennio Morricone maakt het geheel compleet.

Het verhaal in deze film is wat simpel maar wel leuk bedacht. Twee rivaliserende premier jagers gaan de krachten bundelen om een gevaarlijke bandiet te grijpen. Dit verhaal is leuk bedacht. Wel is de uitwerking wat minder. Wel heel toevallig bijvoorbeeld dat het personage van Lee van Cleef precies kon raden waar El Indio zijn slag zou slaan. Het script is soms wat te simpel. Hier had wat meer aandacht naar toe gemogen. Wel is het zo dat het verhaal een spanningsboog heeft. De film bouwt de spanning op een goede manier op. Het verhaal wil zeker boeien en de dialogen in deze film zijn fantastisch geschreven. Dus toch ook op het vlak van verhaal scoort deze film voor mij een voldoende.

Naast de harde scènes heeft deze film ook veel humor. Bijvoorbeeld de eerste scene met Lee van Cleef in de trein is briljant en grappig. Verder zitten er tal van grappige momenten in de film. Ook worden er in deze film een paar leuke typetjes neergezet die een kleine rol in de film hebben, maar die je wel bijblijven. Ik noem maar even bijvoorbeeld die jongen die Eastwoods personage meteen naar een hotel lokt als hij aankomt in het dorpje waar hij wezen moet. Die jongen vond ik een leuk typetje. De vele humor die in de film zit zorgt ervoor dat deze film ondanks de harde scènes makkelijk weg te kijken is.

Al met al vond ik Per Qualche Dollaro in Più een geslaagde Spaghettiwestern.

4 sterren voor deze film.

"Where life had no value, death, sometimes, had its price. That is why the bounty killers appeared."

Weer een zeer sterke Spaghettiwestern van Sergio Leone. De voorloper van The Good, The Bad and the Ugly (1966).

Clint Eastwood is Monco, en is even badass als altijd. In dit avontuur word hij vergezeld door Lee van Cleef, die hier ook een erg sterke rol heeft. Grappig is dat Clint en Lee elkaar in deze film 'old man' en 'boy' noemen ter wel Van Cleef maar 5 jaar ouder is. Moest de hele tijd denken aan Elliot Belt uit de Lucky Luke strips, een zogenaamd cameo van Lee van Cleef. Juist door de tegenstelling, Van Cleef word hier door iedereen gevreesd en daardoor met respect behandeld in de Lucky Luke strips word Belt door iedereen veracht en krijt hij zijn drinken altijd op de grond voor z'n voeten gegooid.

Twee premiejagers komen erachter dat de beruchte El Indio een overval voorbereid op de bank van El Paso, de best beveiligde bank van het hele westen, en besluiten om samen te werken en de beloning te delen. Al gaat het bij een van hem niet enkel om het geld... Een weer zeer sterk westernscenario van Leone en Fulvio Morsella.

Een zeer sterk element uit het plot vond ik het verhaal achter het speeldoos-horloge. Dat El Indio had gestolen van de zus van Mortimer nadat hij haar het verkracht en ze zichzelf van het leven heeft berooft. Het was dus allemaal uit wraak van Mortimer's kant en daarom gunde hij Monco al het geld. "Then one day, something happened. It made life very precious to me.". Zeer sterk drama-gehalte.

Weer een magistrale soundtrack van Ennio Morricone. Ik ken er uren naar luisteren los van de film. Morricone weet altijd een score te maken die perfect bij de film past en toch ook op zichzelf erg goed aan te horen is.

Gemaakt met Sergio Leone's gebruikelijke handtekening. Geniale close-ups, mooie shots en lange opbouw naar een gunfight. Ik ben dol op de Spaghettiwestern-formule. Het maakt een film lekker episch. Dan ook nog combinatie van flitsende actie en toch ook weer diepgang door een goed drama-gehalte. Alle koppen van de outlaws zien er ook realistisch uit, missende tanden, schele ogen, littekens, dat zie je in al die Amerikaanse films niet waar iedereen word vertolkt door een verwend acteurtje.

Weer een zeer sterke western waar ik me weer goed mee heb vermaakt.
-Acteurs 8/10
-Verhaal 9/10
-Muziek 10/10
-Cinematografie 10/10
-Algemeen 9,7/10

Prima western die ik in de loop der jaren steeds meer ben gaan waarderen.Iets wat overigens ook geldt voor de regie stijl van Leone.For a few Dollars more maakte vroeger op mij een wat trage en onsamenhangende indruk maar tegenwoordig lijken de muziek en de beelden een soort van hallucinerende uitwerking te hebben.Net als de voor sommige 'lelijke' setting die ik juist een meerwaarde vind hebben.Al moet ik er wel bij zeggen dat deze beduidend minder is dan de geniale the Good,the bad and the ugly (iets waar ook Eli Wallach voor een flink gedeelte verantwoordelijk voor is).

Topper!

Voordat ik deze film had gezien, ben ik deze zomer naar Almeria (Zuid Spanje) afgereisd waar de film is opgenomen. Ik ben daar o.a. in het western dorpje 'El Paso' geweest waar de film voor een deel is opgenomen. Erg leuk om dat in de film terug te zien.

De film had echt een heerlijke sfeer en de setting was helemaal goed. De film is goed in balans en verveelt nergens. Van Cleef en Eastwood deden het super. Vooral Eastwood is heel vet om te zien.

4.5*

Samen met The good, the bad & the ugly gekocht op blu ray. Ook dit is een leuke spahettiwestern die alles heeft. Lee Van Cleef en Clint Eastwood zijn beiden goed op dreef en de muziek van Ennio Morricone voegt hier ook veel toe aan het regiewerk van Sergio Leone. Mooi zo !

Gezien nadat ik TGTBATU al zo vaak zag. En daar ligt dan al meteen het grootste probleem.

Die bovengenoemde klassieker van Leone is naar mijn mening een van de beste films allertijde. Bij deze is alles net een tandje minder. De muziek, de badguy, locaties, maar ook de actie.

Het acteerwerk staat nog goed overeind. Maar het gemis van Tuco is gewoon groot. Maar ook terugkomend op de muziek, die ik bij the Good the Bad and the Ugly een paar malen beter vond.

Als ik deze had gezien vóór die andere, had ik hem misschien wel beter gevonden. Maar nee, ik zag die andere eerder. En zodoende is alles eigenlijk net wat minder. Neemt zeker niet weg dat dit nogsteeds een heel puike film is.

Nogsteeds prima, maar gewoonweg minder dan il Buono,il Brutto, il Cattivo.

Een heerlijk samenspel tussen good old Clint Eastwood en Lee van Cleef staat aan de basis van For a Few Dollars More (1965). De introductie van de twee characters is veelbelovend, en met name halverwege de film delen de twee acteurs een paar heerlijk luchtige scènes. Eastwood en Van Cleef zijn namelijk bounty hunters: meedogenloze profiteurs die elkaar de loef af willen steken in het opstrijken van premies, maar op den duur beseffen dat ze elkaar nodig hebben om een grote bende bandieten op te kunnen rollen.

Het verhaal dat zich ontvouwt is eenvoudig van aard en vermaakt goed; de uitwerking had echter beter gekund. Als de film over de helft is brengen een aantal saaiere scènes de klad er enigszins in. Het duurt dan tot de kenmerkende final shoot-out voor Leone mijn aandacht weer volledig te pakken heeft. En dat is jammer, want een film met zo’n simpel narratief concept had gerust wat ingekort kunnen worden (naar een minuut of 100, net als zijn voorganger). Nu ligt het zwaartepunt op enkele scènes die ik echt heel goed vind, zoals de slow burner bij de kapel in het eerste uur en de reeds genoemde final shoot-out. Gemeenschappelijke deler is wederom de fenomenale muziek van Ennio Morricone die die stukken film begeleidt.

Al met al kan gezegd worden dat dit tweede deel van de Dollartrilogie vermaak biedt, (via Eastwood en van Cleef), Leone’s kunsten wederom toont (montage, close-ups, aankleding van de decors, editing), maar door het (te?) eenvoudige, en vooral te lang uitgesponnen narratieve concept toch aanzienlijk aan kracht inboet.

3.5*

Voor wie geïnteresseerd is in een blogbericht van mijn hand waarin de hele Dollartrilogie aan bod komt, klik hier

Goede western en meer nog dan A Fistfull is dit echt Leone's eerste met zijn eigen stijl. Hier ook is voor het eerst de typische muziek van Morricone te horen, een sound eerder, één ook die voor mij als de sound voor westerns bekend is gaan staan. En dan is dat geweldig hypnotiserend deuntje van het klokje nog niet eens genoemd, iets dat zorgt voor de mooiste scènes als in een drugsdroom.

Een dodelijk eenvoudige plot dient vooral als kapstok voor sfeer. Het duurt een goede twintig minuten voor het eigenlijke verhaal überhaupt begint en zelfs dan zijn er maar enkele momenten die echt de plot vooruit helpen. Nee, het zijn die losse scènes, de geweldige onderkoelde rollen van Eastwood en Van Cleef en de overkoepelende sfeer die de film maken.

Op momenten is de film wel wat verouderd, maar veel pret mag dat niet drukken. 4,0*.

Op de eerste plaats de blu ray versie. Mixed feelings. Kleuren en scherpte zijn dik in orde. Wel ruis, maar dat is geen probleem. We zien wel de nodige speldenprik vlekjes. Jammer dat ze dit niet hebben weggepoetst, maar goed er valt mee te leven. Meer mix feelings had ik met het dubieuze geluid. Muziek is top, maar de dialogen vallen soms wat weg of worden versterkt in dezelfde scene. Dat heb ik nog nooit gemerkt bij een blu ray uitgave. Ook is de lip sinc niet optimaal. Gelukkig is de muziek wel goed verzorgd met als hoogtepunt voor mij de kerk (kapel) orgel sound. La resa dei conti. WOW

Ennio Morricone - La resa dei conti - 1965 - YouTube

De film is naast de sublieme muziek degelijk hoewel ik sommige locaties wat minder vond. (White rocks ziet er wat sfeerloos uit), maar goed Clint met Lee is een voortreffelijke combinatie. Geen topper wel zeer mooi gemaakt met de muziek toch wel als hoogtepunt!

Dit was wederom een genot om naar te kijken. Ten eerste door Clint Eastwood, ik blijf het fantastisch vinden om hem deze rol te zien spelen. Daar komt Lee Van Cleef dan nog eens bij, die een geweldig duo met Clint vormt. Het sterkste punt naast de cast is de muziek, deze is prominent aanwezig en geeft de film echt iets extra's. Ontzettend knap hoe de film/muziek op elkaar zijn afgesteld dat het één mooi geheel wordt.

Ik vind de film echter net iets minder dan Per un Pugno di Dollari en dan met name het plot. Ik miste hier de 'slimme zetten' van Clint die voor leuke scenes zorgden zoals bijvoorbeeld de scene op het kerkhof. Per Qualche Dollaro in Più voelt iets strakker aan en dat vind ik jammer maar desondanks blijft het een prima film.

Stilaan werkt Leone toe naar zijn ultieme westernklassieker en bevestigt na A fistful of dollars met deze For a few dollars more. De gekende formule met de muziek van Morricone past perfect bij de film en levert een geweldige sfeer op. Na het bekijken van A fistful of dollars heb ik gelijk opnieuw een boost gekregen om nog wat westerns te bekijken, maar veel beter worden ze jammer genoeg niet meer. Al moet ik toch eens naar The wild bunch of The magnificent Seven zien.

De magie tussen Leone, de westernfilm en Clint Eastwood blijft overeind, meer zelfs, Eastwood is voor mij zowat één van de meest iconische personages uit de westernwereld. In elk van de op zich staande films uit de trilogie vertolkt hij een mysterieuze zwijgzame scherpschutter die onder alle omstandigheden intelligent en koel overkomt. Aan zijn zijde de eveneens fantastische Lee van Cleef. Een geweldig duo deze twee, zij aan zij als premiejager op zoek naar gezocht wild. Moet met zijn priemende blik en haviksneus niet perse onderdoen voor Fonda, Bronson of Lee Marvin, integendeel zelfs. Geweldige karakterkop en kan dus ook uit de voeten als (super)held. Beide personages worden in het begin van de film prachtig voorgesteld, echt genoten van die openingsscènes, lekker dreigend en mythisch. Je zit meteen in de film!

Gian Maria Voltonte is de bad guy van dienst, maar vetolkt zijn rol nogal theatraal neer en vond hem iets te veel aan overacting doen.

De actie was goed en vooral de duels sprongen bij mij in het oog. Eerst het duel tussen Indio en een verrader, later het duel met Mortimer en Indio (geweldige apotheose) waarbij ik elementen herkende van het slot uit The good, the bad and the ugly. De film bevat trouwens meer dan een simpel 'good guy', 'bad guy' verhaal over geld en kent ook nog een aangename plottwist met flashback, vrij ongewoon voor die tijd. Verder de typische Leone-kenmerken die zijn films sieren: close-ups van de gezichten, werken naar een hoogtepunt met ondersteuning van Morricone, de mooie vergezichten, mooie kleuren en camera-uitvoering, enz ... Vooral de bovengemiddelde regie, muzikale ondersteuning en uitstekende acteerprestaties zorgen ervoor dat dit mede één van de toppers is uit de westernwereld. Nipte 4,5*!

Per Qualche Dollaro in Più

Weer een schitterende film van Sergio Leone. De locaties, de cinematografie, de muziek, het acteerwerk, de langgerekte scènes etc. Het is altijd een genot om naar en film van Leone te kijken. Eastwood is cool, Van Cleef is mysterieus, en Volonté is de maniakale villain… Perfect geacteerd allemaal. Per Qualche Dollaro in Più is een kunstwerk waar het vakmanschap, de spanning en soms het zweet vanaf spat. En Morricone kan niet genoeg geroemd worden, met een score die in combinatie met de scènes en het acteerwerk soms als een ware symfonie aanvoelt.

Dat deze film impact had op het genre is uiteraard bekend en namen als Eastwood en Van Cleef werden nu echt sterren. De samenwerking tussen oa Eastwood, Leone en Morricone zorgt voor een mooie geheel. Toch is For a few dollars more ondertussen ingehaald, oa door de namen die ik hier al liet vallen. De leerschool (om het even oneerbiedig te noemen) zijn ze ontgroeid en films als The good, the bad & the ugly en Once upon a time in the west overstijgen deze film enorm. Daar zit alles meer als gegoten.

De grootste troef is de samenwerking tussen Eastwood en Van Cleef. Geen echte good guys zoals dat eerder in de westerns te zien was, maar mannen die het randje van de wet goed weten liggen en nog net aan de juiste kant blijven staan. De interactie tussen beiden is boeiend om zien. El Indio kan dat niveau niet echt halen en de rest van de bende is al helemaal inwisselbaar (al is dat niet echt een bezwaar hier).

Het verhaal valt nog mee maar gaat niet altijd even vlot met kleine hoogtepunten om het goed te maken. Leone is in deze film beter in het opbouwen van spanning dan de actie zelf. En dan speelt de muziek natuurlijk een grote rol. Vooral de muzikale zakhorloge is memorabel.

Best wel een goeie film dus die eerder belangrijk was in het genre dan echt de beste. Maar het is entertainment en met enkele straffe mannen achter het stuur.

Fijne film, die in alles aanvoelt als een klassieker. Sfeervol en met charismatische hoofdrolspelers. Vooral die El Indio wat een mooi personage.

Aanrader.

Niet echt.

Wellicht zullen Westerns me gewoon niet liggen, maar ik vond dit oprecht gewoon een matige film. De stijl van Leone is hier en daar zeker wel te zien, maar het duidelijk mindere budget heeft de film er niet veel beter op gedaan.

Eastwood heeft wel een prima koppie, maar uiteindelijk doet hij niet bepaald meer dan gewoon stoer kijken. Die schurk Rodriguez heeft ook wel een slechte uitstraling, maar naarmate het einde valt zijn acteerwerk compleet door de mand. Van Cleef doet het redelijk.

Ik ging er nogal moeizaam doorheen, er leek soms geen einde aan te komen. 132 minuten leken serieus soms niet over te gaan. De landschappen en sets zien er natuurlijk nog steeds top uit, en de sfeer van de western zelf is dan wel weer zichtbaar.

De soundtrack is ook gewoon goed, maar zo goed als de volgende western die Leone had gemaakt is dit echt niet. Matige western die wel uitblinkt bij sommige andere westerns, maar in het algemeen wist het me niet te overtuigen. Jammer.

Sterke tweede film uit Leone's geweldige jaren 60 Dollar-trilogie, die bijna net zo goed is als de bekendste film uit deze trilogie, namelijk de derde film "The Good, the Bad and the Ugly (1966)". Het verhaal (waarbij het draait om geld en wraak) mag dan misschien niet zoveel voorstellen, maar het weet wel gewoon te boeien en te vermaken van de eerste tot de laatste minuut en daarbij is de muziek van Ennio Morricone weer prachtig om te horen. Natuurlijk wordt ook alles prachtig visueel weergegeven door regisseur Sergio Leone, waarbij ik het eigenlijk jammer vind dat ik deze Dollar-trilogie films nooit in de bioscoop heb kunnen zien (toen was ik namelijk nog niet geboren ).

Clint Eastwood en Lee van Cleef in de rol van twee premiejagers (die beiden op schitterende wijze geïntroduceerd worden tijdens de opening van het verhaal) zijn een genot (zo cool en stoer) om naar te kijken en ze tillen met zijn tweeën deze film naar een hoog niveau. De film bevat vele memorabele scènes zoals het schieten op de cowboyhoeden van de twee premiejagers door de premiejagers zelf en in één van de vele memorabele scènes krijgt Kolonel Douglas Mortimer (Lee van Cleef) onvrijwillige hulp van boef Juan Wild (Klaus Kinski), bij het aansteken van zijn tabakspijp, en die scène zal ongetwijfeld ter inspiratie hebben gediend voor veel Bud Spencer en Terence Hill films, want dat soort scènes is vaak te zien in hun films, wat dan resulteert in heerlijke knokpartijen.

Deze film had ik natuurlijk al eens gezien (wel lang geleden), maar het blijft een genot om deze film weer eens te herzien (werd afgelopen vrijdagnacht ook uitgezonden op de Duitse televisiezender WDR).

Recentelijk, na 30 jaar weer eens, gezien op tv. Superfilm uit 1965. Geloofwaardig. Heerlijk sfeertje in het Hotel met een hete tante achter de balie die wel iets ziet in Clint. De hotelhouder herkende ik als Benny Hill in een gastrol. (Een engelse komiek, voor de jongeren onder ons)

Onderkoelde zwarte humor maken de film een succes. Lee en Clint dragen de film.

Een van de mooiste scenes is ook de hotelknecht die de tas van kolonel Mortimer Lee moet inpakken van Clint met bedoeling hem weg te jagen. Lee ondergaat het gelaten en volgt de knecht naar buiten waar Clint op hem staat te wachten. 2 revolverhelden en een kleine bange knecht. Hoe zal dat aflopen? Ga de film zien. De moeite waard 54 jaar oud.

Prima western, uiteraard bijzonder traag, maar de bekende stijl en authenticiteit spat bijna van het scherm. Prima verhaal ondanks dat de motivatie van Mortimer voorspelhaar is. Ook prima prestaties van Eastwood en van Cleef.

De eerste echt epische western van Leone haalt misschien niet het niveau van The Good The Bad & The Ugly of Once Upon a Time in the West, maar past toch wel in dat rijtje, meer dan de "Fistful-films" in elk geval. Dat is op de allereerste plaats te danken aan het typische Leone-Morricone sfeertje, en Eastwood en Van Cleef zijn natuurlijk geweldenaars binnen het genre, veel cooler dan dat wordt het niet. Volonté is een goede bad guy en ik vond zijn bendeleden ook wel fijn gecast, maar de meesten krijgen maar weinig te doen. Kinski speelt weer eens een bizar personage die je eerder op een Parijse klokkentoren verwacht dan in een stoffig western-stadje maar hij heeft helaas maar weinig screentijd en legt vrij simpel het loodje. For A Few Dollars More kent ook aardige humor, van de breeduit lachende Volonté op zijn wanted-poster tot de showoff met de hoeden.

De genoemde positieve punten verbloemen wat zwakke keuzes in het script- ik vond het gedoe binnen de bende niet heel sterk. Dat die Sancho die met veel bombarie wordt binnengehaald (waarmee Monco zelfs het vertrouwen wint van de bende) botst toch met al het verraad en onderlinge gemoord daar net na. Aan de andere kant is hebzucht gezien de titel ook wel het centrale thema dus wellicht was het toch Leone's intentie een moralistische les te geven, zeker ook gezien de laatste scène waarin Van Cleef afziet van zijn deel.

Het is mooi om de Dollars-trilogie achter elkaar te zien. Per film zie je hoe Leone zijn stijl perfectioneert, met The Good the Bad and the Ugly als climax, gevolgd door het al even zo mooie, maar totaal andere Once upon an time in the West.

In For a few Dollars more toont Leone zich al een ware meester van het beeld. Qua kadrering is deze film fantastisch. In elke scene bevinden zich shots die qua compositie te vergelijken zijn met de perfecte uitlijning van Renaissance schilderijen.

Hele bendes op een rij, meerdere mensen in een duel, een samenspel tussen voorgrond en achtergrond... Leone weet keer op keer te verassen met zijn visueel brutale en krachtige stijl.

Met name zijn sterke kleurenpalet viel me vaker op: bij de schietpartij op de hoeden is bijvoorbeeld de voorgrond oranje, terwijl de achtergrond in elk shot complementair blauw is. Bijzonder sterk.

De film bevat talloze scenes die zo sterk in beeld zijn gebracht, dat ze direct in je geheugen geprent zijn: de overvallers die de stappen tellen van de bewakers, de schietpartijen op elkaars 'hat'/ ;head'. Om nog maar te zwijgen over de epische duels ondersteunt door de tijdloze muziek van Morricone, die in deze film veel meer diversiteit kan tonen dan in de vorige film. Met name het speldoosje is natuurlijk legendarisch.

Een ijzersterke western. Niet zo iconisch als The Good, the Bad and the Ugly, maar zeker meerdere kijkbeurten waard.

4,5*

Net als The good enz. een te lang en rommelig jongensboekverhaal met een Eastwood met maar één (moeilijke) gezichtsuitdrukking. de onwaarschijnlijke Verhaallijn zwabbert zóveel kanten uit dat ik de aandacht er niet echt bij kon houden.

Ben ook niet zo'n westernliefhebber, hoewel ik moet zeggen dat ik Once upon a time in the west dan weer een meesterwerk in deze stijl vind: langzaam toewerkend naar een echte climax, waarbij de naderende trein het einde van een tijdperk inluidt (interpreteer ik maar even zo).