Suna no Onna (1964)

Prachtige film, moeilijk om onder woorden te brengen.

Eerste en vooral is de cinematografie fantastisch in al zijn subtiliteit : geen barokke cameragezwaai maar ingetogen zwart-wit taferelen, die zo'n puurheid en eenvoud uistralen dat het pakkend wordt, overweldigend realistisch. De mooi close-ups van gekwelde, verwrongen gevoelens, de sterke zwart-witcontrasten dankzij een perfecte belichting, en een aantal magnifiek gekadreerde shots maken van Suna no Onna een meesterwerk van fijnzinnige schoonheid. En wie vindt dat dit maar saaie en/of lelijke fotografie is, moet zijn mond maar eens gaan spoelen...
Psychedelisch geluiden vormen de muziek van dit meesterwerkje. Van mij zal je nooit horen dat dit prachtig is, het doet haast pijn aan je horen, maar het past gewoon bij de sfeer van de film, het creëert een hallucinatorische, vervreemdende ervaring waaronder beelden van verschuivend zand, als de golven van de zee, een ontastbaar, haast surrealisitsch gevoel geven waar je maag letterlijk van omkeert. In de goede zin dan !

Schep je zand om te leven of leef je om zand te scheppen ?

Zand staat hier centraal, het doen en laten van de bevoling wordt bepaald door zand, en ik vind het een prachtige metafoor voor de obstakels van het leven. Het leven in het klein gezien door een man en een vrouw in een put : als er een boodschap zou zijn die ik eruit geperst kan krijgen, ongetwijfeld is die er niet ( en da's maar goed ook ! ), is dat het leven zinloos, -misschien iets wat ongenuanceerd beschreven van me- dat we geen greep hebben op ons lot, dat we slaven zijn van ons eigen bestaan en dat we in een vicieuze cirkel leven waar niet uit te geraken valt... Het doet me ineens denken die Griekse mythe van Sysiphus... en dit wordt niet op een poëtische manier verteld, integendeel, het is een zware brok om door te komen, zo realistisch en expectatief in beeld gebracht dat het bijna ontroerend wordt, en zonder te vervelen, want weinig films hebben er tot nu toe in geslaagd, althans voor mij, om zo'n gewoon (op het eerste zicht !!) verhaal zo boeiend te maken ! Het leven wordt hier gereduceerd tot liefde, eten en slapen, niets meer en niets minder. De vrouw heeft zich al neergelegd bij haar lot en wanneer de man veelbetekenende vragen stelt, zoals die hierboven, lijkt het haar niet te veel te interesseren. De man op zijn beurt probeert zijn bestaan nog te redden, hij wil niet in de vergetelheid geraken, hij wil niet op een plaats leven waar de tijd al heel lang stilstaat... Maar het lukt hem niet, hoe meer hij klimt hoe meer het zand onder zijn voeten wegschuift. Het is een mooie metafoor over het individu dat geen houvast vindt aan en geen hulp krijgt van de maatschappij, als een verlaten hond aan zijn lot wordt overgelaten, onmachtig tegenover mensen die boven hem staan, hier letterlijk de dorpbewoners die boven wonen: zij hebben de touwtjes in handen over de vrijheid en de levensbehoeften van de twee marionetten. De ‘verkrachting’scene is een triestig voorbeeld van hoe machteloos ze zijn, dat ze maar beter kunnen geoorzamen, zelfs al zouden ze alle morele regels moeten doorbreken. En de man begint het langzaamaan te beseffen, ondergaat zijn lot en begint een nederig en eenvoudig leven, weg van alle moderne technologie van de stad. Volgens mij heeft dat laatste ook een religieuze betekenis, iets in de aard van een sober en eenvoudig leven leiden in het teken van het evangelie, maar dat betwijfel ik zelf.

4* hele dikke sterren en als ik de kans krijg om dit meesterwerk nog eens te zien is verhoging zeker niet uitgesloten !

@Italian:
Ik kan er niet echt een religeiuze strekking inzien, ik vind het veel meer hunamistisch. De strekking van de film is volgens mij niet dat het leven zinloos is en dat er maar weinig is dat houvast biedt. Dat zit der wel in natuurlijk, maar dat is niet meer dan de premisse, het vertrekpunt. De strekking lijkt me te zijn dat het mens-zijn niet wordt bepaald door omstandigheden, of die nou opgelegd zijn door mens of natuur, maar door wat je ervan maakt. Dat is de morele winst die de protagonist boekt op de dorpelingen en de kuil: hij kan eruit, hij kan terug naar de stad, maar hij blijft. Je moet je er uiteindelijk overal iets van zien te maken en in die kuil is hem dat gelukt. Hij heeft namelijk van die kuil een betere kuil gemaakt door de watervoorziening. Zo geeft de gevangenis hem uiteindelijk een mens-zijn, en daardoor vrijheid.

Het leven is gemaakt door oorzaken en gevolgen en elke minuut kan ons leven veranderen, de toekomst valt niet te voorspellen. En ik heb uit deze film 'geleerd' dat wat je er ook van maakt, je hebt bijna nooit je eigen lot in handen, alles kan uitdraaien op een mislukking of een overwinning. Hoeveel bloed hij ook zweet om het zand uit de kuil te scheppen, maakt weinig uit want de wind, het water, de steile wanden van de kuil etc. maken al je werk ongedaan alsof hij de dag ervoor niets gedaan heeft. Maar ook onverwachte overwinningenzoals het bewijzen dat het mogelijk is om zelf aan water te geraken en in dat opzicht is dat inderdaad een soort van gewonnen vrijheid tegenover de andere bewoners, maar wat de toekomst brengt, weet de man ook niet...
Dat het leven zinloos is, is misschien wat te sterk uitgedrukt, maar wat ik ermee wil bedoelen is dat de gewone burger weinig betekent in deze wereld en bijgevolg weinig nut heeft...Jezus, wat ben ik hier pessimistisch bezig, maar als we onze aarde eens onder de loep nemen, kan ik niets anders dan droevig zijn...
Maar Suna no Onna is zeker voor veel interpretaties vatbaar !

Is er iemand die deze film voor mij wil kopen en opsturen??????

Natuurlijk betaal ik alle kosten!!

De film is hier gewoon te koop hoor!

klik hier En mocht je niet in bezit zijn van een creditcard kan ik je Silverscreen in Amsterdam aanraden of DVD Valley en anders een ander (speciaal) dvd zaak.

User gerritj woont in Thailand, daar is al eerder over gesproken in dit topic. Het ging ook om de NL-se versie meen ik. Ik heb m ge-PM'd

Ah, dat had ik niet opgepikt. Excuus.

Verklaart een hoop.

Geeft niet.

Mochizuki

Ik weet niet hoe ik je anders kan bereiken als op deze manier.

Graag/

Ik heb een girorekening in Nederland. Overmaken is dus geen probleem

Via een PM (een persoonlijk bericht), in de berichten balk aan de linker kant van het scherm onder het kopje Mijn Moviemeter. Als het goed is staat er een (1) in op dit moment....

Daar kun je je adresgegevens achterlaten. Ik ga even navragen wat het verzenden naar Thailand kost. De rest regelen via de PM lijkt me

Ik heb nogal een dubbel gevoel bij Suna no Onna. Aan de ene kant hebben we hier schitterende beelden. Het was me al eerder opgevallen dat woestijnzand verrassend fotogeniek is, maar nooit was het mooier dan hier. Daarnaast fascineert het uitgangspunt mij ook. Het opgesloten zitten in die kuil wordt prima beklemmend weergegeven. Natuurlijk slaat het idee om in zijn kuil te gaan wonen helemaal nergens op. Echt een goede reden om daar te blijven wonen hebben die dorpelingen ook niet genoemd. Maar het zou flauw zijn om daar over te vallen, aangezien de zandkuil vooral een symbolisch bedoelt is. En op die manier werkt het.

Wel jammer dat ik een schijnbare ontsnappingsmogelijkheid ontdekte die de film buiten beschouwing laat. De vrouw verteld de man dat ze door een vakbond goed behandelt wordt. Dat wil zeggen dat ze contact heeft met deze vakbond en dat betekend dat de man hier ook contact meer moet kunnen krijgen. Wellicht komen ze langs (wat me onwaarschijnlijk lijkt) waardoor hij direct hulp zou kunnen vragen. Of zij communiceert via de post met de vakbond en zou hij stiekem een brief proberen mee te smokkelen. In ieder geval is het noemen van zo'n vakbond een wat onwaarschijnlijk element in de film.

Dat is allemaal nog wel te overleven, maar mijn probleem met de film zit hem in het feit dat ik de hoofdpersoon totaal niet sympathiek vond. Vooral op de momenten dat de vrouw over Tokyo begint schiet hij telkens onredelijk (en met veel overacting) uit zijn sloffen. De vrouw vond ik haast sympathieker dan hem, maar zij heeft helaas weer gestoorde trekken. Het tot slaag maken van de man wekt ook weer weinig begrip op. Daarnaast had de film van mij wel een half uurtje korter mogen duren (ik zag de director's cut overigens). Er is op zich genoeg te zien en te beleven in de film, maar soms draalde de film een beetje. Vooral op het begin eigenlijk. De tweede helft was duidelijk sterker dan de eerste. Het uiteindelijke einde vind ik dan weer niet goed. Ik heb moeite om te accepteren dat de man na alles wat hem is aangedaan niet besluit om te vluchten, ook al vind hij water dat belangrijk is voor de dorpelingen.

Suna no Onna is nu een intrigerende film die beter had kunnen zijn naar mijn mening. 3*, neigend naar een halfje meer.

Om een film te kunnen waarderen moeten de personages sympathiek zijn? Ik denk dat The One Ring eerder moeite heeft met het zich kunnen identificeren met de personages. De overdrachtelijke strekking die in dit mythisch verhaal zit is volgens mij het belangrijkste: aardigheid van dit verhaal is dat het juist zo aards is.

Tussen de beide hoofdpersonages is het verschil tussen dorpeling en stedeling een belangrijke rode draad. De stedeling wordt ontvoert door de dorpelingen. De dorpelingen voelen zich gerechtvaardigd omdat hun gemeenschap gevaar loopt: veel mensen trekken naar de verleidelijke stad. De stedeling voelt zich vernedert want hij kan zijn verworven diploma's niet benutten Hij voortdurend in strijd met zichzelf....vernedering maar ook nieuwe perspectiecen en de vrouw is aantrekkelijk.....ze erotiseet hem bewust. Al die gevoelens tussen hun twee en dan het zand dat al desintegrerend hen dreigend omringt ....... sympathie is hier niet van belang het gaat om de ontwikkeling van gevoelens......

Ik heb net weer even een fragment gezien.......al die close ups van die korrels op de huid......die broeierige emoties. De duidelijke verwijzing naar insekten.Uniek meesterwerk boven alle twijfel!

Als klein kind speelde ik met zand: ik ondekte dat er vele soorten aarde bestond, het mooiste vond ik 'fiene' ....fijn zand....het was zo heerlijk zacht om door je handen te laten gaan. Deze film laat prachtig zien wat 'fiene' voor volwassenen kan betekenen!

@NarcissusBladsp.

Mooi omschreven, mijn complimenten! Ik kan me er in ieder geval goed in vinden.

Voor de liefhebber een interessante... suppletie...eh aanvulling dus:

http://www.nnbh.com/nurpage...

"Zand lijkt zo gewoon, maar gedraagt zich vaak raadselachtig - niet als vaste stof, maar ook niet als vloeistof". Gedrag van zand als uitgangspunt om andere fenomenen te kunnen begrijpen.

Informatie over een beetje zand kost al 40 euro!

Maar het "beetje zand" is wel wetenschappelijk verantwoord! Maar inderdaad geld ligt niet als zand voor het opscheppen......

'Suna no Onna' is in meerdere opzichten een verbazingwekkende film. De visuele experimenten die Hiroshi Teshigahara subtiel door zijn film weeft zijn mysterieus, maar op een bepaalde manier ook van een universele schoonheid. Insecten, lichamen, zandbanken of menig ander (veelal ondefinieerbaar) object sluipen als kleine intermezzi de film binnen, als ware het om bepaalde delen af te bakenen.
Ook de prangende vragen waarmee 'Woman in the Dunes' op de proppen komt getuigen van een intellectuele geest die zijn tijd ver vooruit was: kan men de ethiek of het zelfrespect opgeven in zijn gevecht voor de vrijheid, of voor de illusie ervan?

Tegenover die haarfijne abstracte beeld-experimenten stelt Teshigahara echter een vreemd belichtings'palet': als kijker zat ik ietwat verveeld met de constante overbelichting in ramen en deuren. Functioneel is dat wel, omdat de gebeurtenissen binnenskamers zo des te sterker uit de verf komen. Alleen ziet het er absoluut niet uit, die witte vlekken die van langs alle kanten het doek 'overheersen'.
Bovendien kan 'Suna no Onna' onmogelijk onstnappen aan de tijd waarin hij is gemaakt: de acteerprestaties zijn soms nogal geforceerd (zeker van de dorpelingen), het realistische registreren van bepaalde gebeurtenissen sleept soms te lang aan en in zijn geheel ligt het tempo voor mij veels te laag. En jawel, uiteindelijk is het de mank lopende ritmiek die de film 'nekt'. Op den duur heb je het allemaal wel gezien, maar op zich duurt de film gewoon een vol uur te lang - en interessante ontwikkelingen zijn daar helaas niet tegen opgewassen.

Intrigerende cinema is 'Woman in the Dunes' zeer zeker. Alleen moet ik weer, met spijt in het hart, opbiechten dat ik er niet in geslaagd ben mijn aandacht er volledig bij te houden. Wat afstevende op een fantastische film moet ik uiteindelijk als heel middelmatig beschouwen. Maar zo wordt mijn lijstje van 'veelbelovende' regisseurs alsnog een naam rijker.
2,5*

(Moet ik op een meer gezegende leeftijd maar eens een herkansing geven.)

Erg mooie film, toen de film begon en ik me realiseerde dat hij nog best lang zou gaan duren zakte de moed me een beetje in de schoenen, maar er kwam al snel meer vaart in (tenminste zo ervaarde ìk het). De symboliek van het zand dat hen constant tegenwerkt vind ik erg mooi en dreigend, het is gewoon te voelen dat ze gevangen zitten. Ik vond de man soms een beetje grof maar gaanderweg werd dat toch minder. Erg mooie film met beklemmende sfeer.

4 sterren.

Erg mooie film met goed acteerwerk, al blijft het best een zit. De thematiek heeft overeenkomsten met films van Bergman. Is het leven zinvol? Ander thema dat mooi naar voren komt is het streven naar onafhankelijkheid van het individu. Op cinematografisch gebied was het soms best aangenaam, de weidse duinen en zee worden mooi vastgelegd. Geen toegankelijke film, maar laat dit nu net de bedoeling van de filmmaker zijn die zijn personages in onbegaanbaar gebied van zand gevangen zet.

4*

Zo!

Wat - een - mooie - film!

De prachtige combinatie van beelden, muziek en geluiden geven een creepy en bevreemdend sfeertje. Nu voetbal ik iedere week op het strand, dus weet ik hoe irritant zand kan zijn! Het kruipt overal waar het maar gaan kan. Hier wordt dat prachtig en beangstigend in beeld gebracht. Ik zal nu met een flinke boog om die, door de Duitsers gegraven, kuilen heenlopen!

Enige minpuntje vond ik het gebrek aan contrast zo af en toe. Ik wil wel wat kunnen zien en licht/donker had hier beter gekund.

Ik weet nog niet hoe ik het plot van deze film moet interpreteren, maar deze film zal nog wel even in mijn hoofd blijven spoken.

Jammer dat Teshigahara maar zo weinig films heeft gemaakt! Ik zou graag ook nog eens 'Moetsukita Chizu' zien. Helaas nog niet kunnen vinden.

Erg mooie sfeervolle film. De filosofische strekking is ok, maar ging mij net wat te ver. De film slaat wel redelijk door in zijn metafoor waardoor het verhaal ansich heel abstract en wat gekunsteld overkomt. Maar ik zal ook eerlijk bekennen dat ik niet de hele achterliggende gedachte heb begrepen. Bij de twee andere Teshigahara's had ik daar niet zo'n last van. Ik ga m hoe dan ook nog wel een keer kijken. Dus kans op verhoging bij herziening.

Heb het afgelopen jaar kennis gemaakt met een bijzonder genre: De Aziatische cinema. Niet officieel maar voor mij een heel genre opzich. Het raakt me vaak dieper dan menig Westerse films. De emoties zijn vaak veel oprechter en het is allemaal stukken subtielen en zo had ik er tot nu toe al heel wat gezien. Echter nog nooit een klassieker dus dat was nieuw voor me, net als dat er in Hollywood een groot verschil tussen klassiek en modern ligt had ik het idee dat dat hier ook het geval zou zijn, maar dat viel me in alles mee. Sterker nog, op het wat houtige acteerwerk na is dit toch behoorlijk vooruitstrevend. Het begon wat sloom en je vraagt je na een klein kwartiertje eigenlijk al af of er nog wat interessants gaat gebeuren maar al gauw wordt het boeiender. De grote drijvende kracht achter de film is dan ook het al even beklemmende als claustofobische sfeertje dat vaak ook behoorlijk engmakend werkt. Maar ook de donkere plaatjes van de desolate locatie(s) en het langzaam instortende zand waren prachtig, opvallende cinematografie ook! Het spel van vooral de man is zoals ik al zei wat houterig maar ook dat went op een gegeven moment. Vond het ook niet echt hele bijzondere personages verder. De makers lijken ook niet echt de moeite gedaan te hebben om ze verder echt uit te werken en dat vond ik wel een sterk punt. Het zijn gewoon simpele zielen die weliswaar gevangen zitten maar op een gegeven moment ook gewoon gaan handelen als ieder normaal mens, langs de saaie routine van het dagelijkse bestaan. Filosofisch gezien in ieder geval bijzonder interesant, zo'n observatie! Prachtige scene ook waar die dorpelingen de man in ruil voor zijn dagje aan zee dwingen om seks met die vrouw te hebben. Dat moment werkt bijzonder surrealistisch en geeft goed een bepaalde gekte weer. Het zijn op dat moment gewoon beesten die vechten voor hun vrijheid. Het uiteindelijke eind waar de man besluit om niet te ontsnappen en gewoon te blijven, en dan het eindshot met dat politiebericht is ook erg indrukwekkend. De man leeft nu waarschijnlijk omgekeert, hij kijkt op zijn stadsleven terug als saai en routineus en vind met het graven naar water weer een nieuw levensdoel. Misschien wat vergezocht maar zo zag ik het... Verder was dit (zoals gezegt) voor mij gewoon een meer dan fijne introductie met de klassieke Aziatische cinema, smacht op het moment dan ook naar meer...

4 sterren

Dit is een bijzonder sfeervolle film met prachtige beelden.

Er is hier al heel wat moois geschreven over deze prachtige film, bedankt voor de heerlijke uiteenzettingen!

Na The Face of Another (Tanin no Kao) weet Teshigahara ook met deze Suna no Onna moeiteloos de kijker te overtuigen van zijn meesterschap. Ik heb nog maar twee films van deze man gezien, maar ik wil hem graag al beschouwen als één van de beste Japanse cineasten want de kwaliteit van zijn films ligt toch bijzonder hoog. Hopelijk veralgemeen ik nu niet teveel, en ligt er nog heel wat moois op mij te wachten met zijn andere films (al zullen die allicht moeilijker te verkrijgen zijn).

Hét sterktepunt van Suna no Onna is voor mij het broeierige, hallucinante sfeertje waarin de film gedrenkt is. De setting van de zandkuil en -woestijn die bij-zon-der sterk ondersteund wordt door de verontrustende soundtrack. Het zijn - zoals Italian al zei - geen prettige geluiden, maar ze maximaliseren absoluut het effect van deze bevreemde prent.

Teshigahara's cinematografie is dan ook nog eens erg mooi en uniek: de close-ups van de zandkorrels (in het begin op zichzelf, later klevend op de bezwete huid van de protagonisten), de hypnotiserende beelden van de wind die het zand voortdrijft, de impositie (voor zover dat woord bestaat? ) van beelden bovenop beelden,...Heerlijk kijkvoer. Wel vond ik de film iets téveel aan de donkere kant; het past perfect bij de sfeer, langs de andere kant is het soms frustrerend om zo lang in het duister te moeten turen. Enkele indrukwekkende scènes - de opgelegde "verkrachtingsscène" waarbij de dorpelingen hitsig over de rand meekijken op kop, wat een briljant filmmoment - maken het geheel af. Voorlopig strandt Suna no Onna op een érg dikke 4*, en aangezien het een film is die toch in mijn hoofd blijft rondspoken bestaat de kans dat hij na enkele herzieningen doorstoot tot de 4,5*.

4*

Das een makkelijke 4 sterren zeg . Maar kunnen er 4,5 worden want met deze film wordt wel wat neergezet, maar dat kan men verder hieronder ( voor sommigen boven ) wel lezen.

Ik ga in elk geval direct op zoek naar meer van Teshigahara.

Als het klopt dat deze fim gebaseerd is op een roman uit de jaren '20,moet dat boek zijn tijd serieus vooruit zijn geweest.De thematiek is duidelijk verwant aan die van Kafka,Camus of Beckett,toendertijd onbekende auteurs.

Het is het verhaal van een onderwijzer uit Tokyo die tijdens een zoektocht naar zeldzame fauna verzeild raakt in een achterlijk vissersdorp en niet de kracht of de wil heeft zich uit het treurige epicentrum van dat gat,een "krater "in de duinen,te bevrijden.

Deze film afficheert zich meteen in het begin al als arthouse door de nadrukkelijke,a-tonale muziek van Tagemitsu,een van de belangrijkste componisten uit de 20-eeuwse avantgarde.Gevoegd bij de metafysische thematiek en exotische lokatie zou dit garant kunnen staan voor dik 2 uur verveling.Dit gebeurt echter niet omdat de film,zelfs zonder spectaculaire gebeurtenissen,de kijker wel spectaculaire beelden voorschotelt :beelden van materie; zand,maar ook van vlees.Ik vermoed dat de copulatiescène alle latere sexscènes die proberen om "ARTY" over te komen heeft geïnspireerd.Deze is i.i.g. volkomen geslaagd in die opzet.

Je zou zelfs zweren dat deze film star wars(1977) heeft beïnvloed:let eens op de outfit van enkele dorpelingen tijdens de "peepshowscène" die verdacht veel lijkt op die van de woestijnomaden uit die film.

En zo bereikt arthouse toch de massa's.

p.s.:de titel van de film schijnt letterlijk vertaald "de zandvrouw"te zijn.Die dekt m.i. nog meer de lading.

Suna no Onna is op papier een bijzondere film. In de praktijk is het dat misschien ook wel, maar ik had er stiekem iets meer van verwacht. Vooral het verhaal sprak me van tevoren enorm aan. Gevangen zitten in een grote kuil in het zand, waar je niet meer uit kunt, klinkt immers enorm beangstigend en werkt behoorlijk claustrofobisch.

Het zand is tevens de grote boeiende factor in de film. Het ziet er immers van nature al bijzonder en geheimzinnig uit en zo komt het in de film ook over. De cinematografie in de film vond ik behoorlijk wisselend. Tegenover de soms prachtige beelden van het bewegende en instortende zand, stonden ook donkere beelden, waarbij niet altijd alles even goed naar voren kwam. Het zou best kunnen dat de regisseur ook hier een bedoeling mee had, maar dat werkte voor mij dan wat minder. Ook het acteerwerk van vooral de mannelijke hoofdrolspeler vond ik af en toe wat minder.

Het eerste uur is het meest boeiend, omdat de spanning en het sterke sfeertje dat in de film zit dan het beste naar voren komen. Het tweede gedeelte van de film zakt dit alles wat naar beneden, net zoals het zand dat telkens weer doet als je zou proberen omhoog te klimmen. Al met al is Suna no Onna een degelijke film met een niet allesdaags verhaal, die uiteindelijk toch nog wel makkelijk een voldoende scoort, want vervelen deed het in ieder geval niet.

3,0*

een Japanse cultklassieker over een insectenverzamelaar die in de duinen een huisje ontdekt, maar als hij eenmaal in het huisje is geweest kan hij niet meer uit de duin klimmen. Dat is op zich al redelijk bizar en het voelt dan ook moeilijk te plaatsen. Een aanrader als je van zand houdt, maar de film kon mij niet echt pakken. Vrij onduidelijke zwart wit beelden voor een film uit de jaren 60. Wat wel heel goed is uitgewerkt is het beklemmende gevoel van gevangenschap en wat dat met je kan doen. De personages sloegen dan eigenlijk weer nergens op, soms bijna buitenaards. Ik ben bang dat ik er niet meer dan 3* voor over heb

Met drie woorden als voorkennis, "vrouw", "zand" en "insecten", begon ik aan Woman in the Dunes. Het zand was best aardig geschoten, maar het is niet van de visuele pracht dat deze film het moet hebben -hoewel die bij vlagen wel degelijk aanwezig is. Het is het intrigerende verhaal waardoor de film zo fascinerend is. De twee hoofdrollen staan natuurlijk symbool voor het stedelijke en het platteland, en de enorme kloof daartussen. Desalniettemin zijn de personages ook persoonlijk sterk door allerlei eigenschappen en de prima acteerprestaties. Een schooldocent besteedt zijn drie vrije dagen aan zijn bezigheden als amateur-wetenschapper in de duinen, met de bescheiden ambitie om in een insectenboek te komen. Als hij hier even rust denkt hij na over het (stads)leven, wat blijkt te draaien rondom papieren. Wanneer hij gastvrij wordt opgenomen door dorpelingen en mag overnachten bij een vrouw uit het dorp, uiten ze beiden waardering voor de andere levensstijl. Hij prijst het plattelandseten en zijn beeld van het romantische en rustige plattelandsleven wordt zo niet verstoord. De vrouw doet eigenlijk hetzelfde, en vraagt graag naar het leven in de grote stad, Tokyo. Beiden hebben hun hoop en zekerheid, en deze korte ontmoeting zorgt voor een mooie ervaring voor beiden.

Maar deze ontmoeting is niet kort. De man blijkt gedoemd te zijn tot het leven in het zanderige huis. Gevangen in een leven dat je niet kent (en niet wilt kennen), wordt al je houvast weggenomen. De enige houvast is nog dat familie of vrienden hem komen opzoeken. Hij blijkt helemaal niets te geven en niets te maken te willen hebben met deze situatie, en hetzelfde blijkt bij de vrouw. Ondanks haar nieuwschierigheid naar het stadse leven, klampt ze vast aan de zekerheden in haar leven: haar huisje, het zand scheppen, dat vormt haar identiteit en haar rol in het dorp. Zonder dat is ze niets. Tot het grote onbegrip van de man wil zij absoluut niet weg, terwijl hij nergens anders aan kan denken (behalve water). Zodra de nachtmerrie routine begint te worden lijkt er ook een soort van acceptatie te komen vanuit de man, maar hoe hun relatie nou eigenlijk is blijft vrij onduidelijk. De doelloosheid van de één blijkt het hoogste doel voor de ander. "Schep je zand om te leven of leef je om zand te scheppen?" Wanneer het zogenaamde maatschappelijke verdrag is overschreden en al het stedelijke is verdwenen uit de man dan lijken al die papiertjes opeens onzinnig, evenals je hobby als wetenschapper. Die ambitie om je naam in een boek te zien staan, lijkt een schreeuw voor erkenning in het drukke en snelle stadsleven waar ondanks je vrijheid en je taken je onbelangrijk bent. In het dorp heeft de 'zandvrouw' wel degelijk een taak, maar toch klinken de bright lights zo verleidelijk. Het leven dat voor de man als een hondenleven aanvoelt, zet een soort van ontmenselijkingproces in gang, die zich prachtig uit in de scène waar hij onder een bepaalde voorwaarde even de zee mag zien. Waar in het begin het man van de leven werd geschend, is dat hier het geval bij de vrouw. De hele film kan hij zijn lot niet accepteren, maar uiteindelijk maakt hij toch wel een bijzondere keuze. De film eindigt met dat ene document dat hij is vergeten op te noemen.

3,5*

Bah, ik kom maar niet uit mijn woorden. De film heeft heel veel gedachten losgemaakt in mijn hoofd, maar ik krijg ze niet goed op papier.

Zeer mooi gefilmd, vooral met dat zand en de "soort" van gijzeling van de docent door de vrouw. En alle psychologie daar om heen. Geweldig!

*4