Suna no Onna (1964)

Prachtige film. Maakte mijn hoge verwachtingen helemaal waar. Wat een geweldig mooie en aparte shots, wat een intrigerend verhaal.

Inhoudelijk sluit ik me vooral bij gimli f en El Ninjo aan. Schitterend, gelaagd en eigenlijk vrij eenvoudig verhaal. De film is erg subtiel en heel knap in de ontwikkeling van het hoofdkarakter. En zo sterk visueel ingesteld dat ik het opvallend vind dat een boekverfilming is.

Ook een absolute pluim waard is de score. Die bestaat uit erg minimalistische muziek. Vaak gewoon geluiden. Het maakt de film alleen maar mooier.

Ik heb de Nederlandse DVD gehuurd waar de langere director's cut op blijkt te staan in een opmerkelijk goede transfer.

4.5*

Hier kan ik dan weer niks mee. Bovenstaande berichten gelezen, en het lijkt wel of ik een andere film gezien heb. Net als SB wel de director's cut gezien (denk ik, was in ieder geval 140min+).

Het positieve waren de mooie shots van verschuivend zand. Leuk en apart in beeld gebracht. Maar eigenlijk ook niet veel meer beter en aparter dan een National Geographic aflevering. De rest was nogal muffe b&w (niks tegen zwart/wit, maar dan met wat contrast graag) en makke shots. Muziek was echt niet om aan te horen. Schel getuut en geschraap is normaal positief moest ik het op MuM typen, hier werd het zo slecht uitgewerkt dat het gewoon irriteerde.

Het existentiële heb ik ook gemist denk ik, ofwel gaat het om die hondenanalogieën, die van zo'n bedenkelijk niveau zijn dat ze de film enkel verder onderuithalen. Personages waren ook al niks. Heb me stevig geërgerd aan de idiote manieren waarop die schoolmeester probeert te ontsnappen, en ook met die vrouw was wat mis. Simpele figuren die daar goed zitten, in hun put.

Absoluut niks voor mij, 1* voor de mooie zandkorreltjes.

Film die me meer de helft van de tijd naar adem deed snakken. The Woman in the Dunes is fenomenaal als thriller in ieder geval, en dat met zoveel simpele middelen als hout, zand en een paar acteurs.
Hoewel deze zand... pardon, film inderdaad veel vragen in me wist op te roepen en voor elkaar kreeg dat ik inderdaad ook ging nadenken over zaken als bestemming en het bestaan en de levensvoorwaarden om een waardig bestaan te leiden zat bij mij toch een beetje te veel het zand in de weg. Ik kon het niet echt als allegorie zien. Die man zat daar gewoon opgesloten en daar kreeg ik het Spaansbenauwd van. Ik heb zo'n vijf keer uit pure frustratie uitgeschreeuwd: 'wat een afschuwelijke film'!
Deze film gaat niet alleen over het bestaan in het algemeen maar voor mij vooral (op dit moment; ik zeg niet dat mijn zienswijze niet zal veranderen) over het bestaan in armoede en over de mogelijkheden om daaraan te ontsnappen. De vrouw in de kuil leek zo beïnvloed te zijn door het leven in die omgeving dat taal beperkt bleef tot het stotteren van een paar dezelfde zinnen. De scène waarin de dorpelingen roepen dat hij de zee mag zien wanneer hij in het zicht die vrouw heeft geneukt is een beeld van pure wreedheid. Hoewel er ingezoomd wordt op het gezicht van een oude man waarin ik lees dat hij ooit hetzelfde heeft meegemaakt, is het toch een afschuwelijk soort humor dat die lui hebben.
Een soort filosofische thriller dus.

Het apparte verhaal en de vele positieve commentaren hier maakte mij erg nieuwsgierig naar deze film. Vol verwachting klopt mijn hart..., zo begon ik aan de film. Helaas moest ik het verwachtingspatroon gedurende de film steeds meer bijstellen, en niet omhoog. Ik vond het een uiteindelijk een behoorlijke tegenvaller.

Als de film een anologie is voor het leven zelf, dan hebben de meeste wel een behoorlijk saai leven zeg. Okay je spendeert 40% van de tijd slapend gedurende je leven, wat dat betreft had de film wel degelijk een punt want ik moest inderdaad bijna de helft van de tijd vechten tegen de slaap en verveling

Toegegeven af en toe werd ik wakker geschut door prachtige close-up opnames van lichamen en zandverschuivingen. Erg mooi zoals het zand vaak vloeibaar in beeld werd gebracht, alsof de twee uiterste van zand en water eigenlijk hetzelfde zijn. Maar goed, na deze momenten van boeiende cinema verzande de film maar weer al te snel in oersaaie arthouse over een man en een vrouw in een hutje waar verder maar bar weinig gebeurt. Overigens wat klaagt die man toch, hij mag iedere dag in de zandbak spelen en als ie thuiskomt wacht z'n vrouwtje daar met eten en een lekkere wasbeurt. Ik ken lui genoeg die zouden tekenen voor zo'n leven

Uiteindelijk werd ik echt een beetje kriebelig van die man en vrouw die maar niet uit hun kuil wilden of konden komen. Net zoals in Stalker heb ik grote moeite om dit soort figuren en hun belevenissen en gedachtewereld op mijn eigen leven te projecteren. Wat overblijft voor mij is een vrij landradige, trage film met in dit geval ook nog eens afschuwlijke muziek. Dit neemt niet weg dat ik wel kan inkomen dat andere dit soort films geweldig vinden en dat ik ook wel zie dat het geen doorsnee cinema is.

Woman in the Dunes, ik kom niet hoger dan 2.5* voor de soms mooie beelden en om het feit dat het natuurlijk wel een apparte film is.

Overigens voor diegene die deze film helemaal geweldig vinden heb ik nog een tip. Ga eens een dagje door de Drunese Duinen wandelen, je zult de dag van je leven hebben

Of het een typische film voor mij is weet ik niet goed, maar ik heb er erg van genoten . Een prachtige, in se totaal absurde setting, interessante psychologische relaties, heel mooie beelden (voornamelijk van zand, maar wel ongelooflijk mooi, haast abstract) en toch ook best spannend. Ik vond de film eerst te lang duren, maar naar het einde valt dat toch nog mee, omdat de film een andere richting bleek uit te gaan dan ik had verwacht, en op die manier inderdaad meer tijd nodig had.

Knappe muziek ook, niet mooi, maar wel effectief. Wat de film nu juist wilt zeggen weet ik niet goed, een misvormde geest zou er een sadistische allegorie op het huwelijk in kunnen zien, maar ik hou het toch maar bij een interessante haat-liefde verhouding, en een bespiegeling over de eenvoud van het bestaan en de leegheid van sommige levens. De echte Freud zou er uiteraard veel meer in zien, maar dat is zijn probleem .

Heb de film in etappes gekeken. Ik vond de film eerst niet zo boeiend, maar het laatste uur daarentegen erg sterk.

De mannelijke hoofdrolspeler is een irritant figuur en het overacten is storend. Hoewel ik ook wel met het personage meeleefde. Lijkt me een nachtmerrie om zo opgesloten te worden tussen het zand. Brrr. Daarom vond ik de film ook zo moeilijk om te zien.

Er zitten af en toe erg mooie shots tussen, soms surrealistisch. Jammer dat die inventieve shots niet wat vaker te zien waren.

De Nederlandse dvd duurt 147 minuten. Ik vermoed dat dit de director's cut is (tenminste dat staat ook op imdb bij die speelduur). Voor mij duurde de film te lang.

2,5 sterren

Vooraf eigenlijk verwacht dat dit weleens kanonnenvoer zou kunnen worden. 140 minuten naar een vrouw in een kuil kijken, bleek gelukkig toch een stuk boeiender te zijn.

Absoluut een film die de moeite waard is. Hij ziet er vooral prachtig uit. De vele zandverschuivingen zagen er indrukwekkend uit. Zeer gedetailleerd weergegeven. Veel close ups van dieren, zand en de zee. En qua onderwerp is het weer eens wat anders. Ook de stemmige muziek kon ik zeker waarderen.

Het verhaal is ook boeiend. Vooral fijn, dat het hoofdpersonage na de aankomst in de kuil niet gelijk berust in zijn lot, maar naar uitwegen blijft zoeken . De conversaties tussen man en vrouw zijn leuk om te volgen. Beiden hebben tegengestelden belangen, het zorgt voor behoorlijk wat dubbelzinnige situaties. Daar waar ik de vrouw in het begin een simpele vreemde einzelganger vond, moest ik dit beeld steeds meer gaan bijstellen. Ze had op haar manier, toch wat vertederends. Prachtig hoe zij aan haar idealen bleef vastklampen. 4*

Zanderiger dan Gerry, waarvoor hulde.

Ik ga mee met alle positieve punten die al zijn genoemd: sterke verhaalsituatie, stijlvolle cinematografie, mooie diepere laag en beklemmende muzikale ondersteuning.

Toch kom ik net niet aan vier sterren. Het middengedeelte van Suna no Onna is me daarvoor te saai. Een half uur minder had de film zeker goed gedaan.

Inhoudelijk viel mij vooral op dat de man niet wenst te praten over zijn Tokio. Het paradijselijke beeld dat de vrouw hiervan heeft lijkt hem eerder te irriteren, omdat het ontmaskert dat zijn oude leven uiteindelijk niet waardevoller was dan zijn huidige bestaan. Merk ook op dat hij de eerste dag vrijwillig bereid is zand te scheppen en hij zich pas verzet op het moment dat hij hiertoe gedwongen wordt. Het enige wat hij wenst is vrijheid, of eigenlijk: bevrijd te worden.

Veel meer zie ik er ook niet in.

Een fraaie, kunstzinnige film dus waarvan ik vind dat hij wat te lang duurt en die daardoor onnodig saaiig wordt. Dikke 3,5*.

Prachtige film, moeilijk om onder woorden te brengen.

Eerste en vooral is de cinematografie fantastisch in al zijn subtiliteit : geen barokke cameragezwaai maar ingetogen zwart-wit taferelen, die zo'n puurheid en eenvoud uistralen dat het pakkend wordt, overweldigend realistisch. De mooi close-ups van gekwelde, verwrongen gevoelens, de sterke zwart-witcontrasten dankzij een perfecte belichting, en een aantal magnifiek gekadreerde shots maken van Suna no Onna een meesterwerk van fijnzinnige schoonheid. En wie vindt dat dit maar saaie en/of lelijke fotografie is, moet zijn mond maar eens gaan spoelen...
Psychedelisch geluiden vormen de muziek van dit meesterwerkje. Van mij zal je nooit horen dat dit prachtig is, het doet haast pijn aan je horen, maar het past gewoon bij de sfeer van de film, het creëert een hallucinatorische, vervreemdende ervaring waaronder beelden van verschuivend zand, als de golven van de zee, een ontastbaar, haast surrealisitsch gevoel geven waar je maag letterlijk van omkeert. In de goede zin dan !

Schep je zand om te leven of leef je om zand te scheppen ?

Zand staat hier centraal, het doen en laten van de bevoling wordt bepaald door zand, en ik vind het een prachtige metafoor voor de obstakels van het leven. Het leven in het klein gezien door een man en een vrouw in een put : als er een boodschap zou zijn die ik eruit geperst kan krijgen, ongetwijfeld is die er niet ( en da's maar goed ook ! ), is dat het leven zinloos, -misschien iets wat ongenuanceerd beschreven van me- dat we geen greep hebben op ons lot, dat we slaven zijn van ons eigen bestaan en dat we in een vicieuze cirkel leven waar niet uit te geraken valt... Het doet me ineens denken die Griekse mythe van Sysiphus... en dit wordt niet op een poëtische manier verteld, integendeel, het is een zware brok om door te komen, zo realistisch en expectatief in beeld gebracht dat het bijna ontroerend wordt, en zonder te vervelen, want weinig films hebben er tot nu toe in geslaagd, althans voor mij, om zo'n gewoon (op het eerste zicht !!) verhaal zo boeiend te maken ! Het leven wordt hier gereduceerd tot liefde, eten en slapen, niets meer en niets minder. De vrouw heeft zich al neergelegd bij haar lot en wanneer de man veelbetekenende vragen stelt, zoals die hierboven, lijkt het haar niet te veel te interesseren. De man op zijn beurt probeert zijn bestaan nog te redden, hij wil niet in de vergetelheid geraken, hij wil niet op een plaats leven waar de tijd al heel lang stilstaat... Maar het lukt hem niet, hoe meer hij klimt hoe meer het zand onder zijn voeten wegschuift. Het is een mooie metafoor over het individu dat geen houvast vindt aan en geen hulp krijgt van de maatschappij, als een verlaten hond aan zijn lot wordt overgelaten, onmachtig tegenover mensen die boven hem staan, hier letterlijk de dorpbewoners die boven wonen: zij hebben de touwtjes in handen over de vrijheid en de levensbehoeften van de twee marionetten. De ‘verkrachting’scene is een triestig voorbeeld van hoe machteloos ze zijn, dat ze maar beter kunnen geoorzamen, zelfs al zouden ze alle morele regels moeten doorbreken. En de man begint het langzaamaan te beseffen, ondergaat zijn lot en begint een nederig en eenvoudig leven, weg van alle moderne technologie van de stad. Volgens mij heeft dat laatste ook een religieuze betekenis, iets in de aard van een sober en eenvoudig leven leiden in het teken van het evangelie, maar dat betwijfel ik zelf.

4* hele dikke sterren en als ik de kans krijg om dit meesterwerk nog eens te zien is verhoging zeker niet uitgesloten !

'Suna no Onna' is in meerdere opzichten een verbazingwekkende film. De visuele experimenten die Hiroshi Teshigahara subtiel door zijn film weeft zijn mysterieus, maar op een bepaalde manier ook van een universele schoonheid. Insecten, lichamen, zandbanken of menig ander (veelal ondefinieerbaar) object sluipen als kleine intermezzi de film binnen, als ware het om bepaalde delen af te bakenen.
Ook de prangende vragen waarmee 'Woman in the Dunes' op de proppen komt getuigen van een intellectuele geest die zijn tijd ver vooruit was: kan men de ethiek of het zelfrespect opgeven in zijn gevecht voor de vrijheid, of voor de illusie ervan?

Tegenover die haarfijne abstracte beeld-experimenten stelt Teshigahara echter een vreemd belichtings'palet': als kijker zat ik ietwat verveeld met de constante overbelichting in ramen en deuren. Functioneel is dat wel, omdat de gebeurtenissen binnenskamers zo des te sterker uit de verf komen. Alleen ziet het er absoluut niet uit, die witte vlekken die van langs alle kanten het doek 'overheersen'.
Bovendien kan 'Suna no Onna' onmogelijk onstnappen aan de tijd waarin hij is gemaakt: de acteerprestaties zijn soms nogal geforceerd (zeker van de dorpelingen), het realistische registreren van bepaalde gebeurtenissen sleept soms te lang aan en in zijn geheel ligt het tempo voor mij veels te laag. En jawel, uiteindelijk is het de mank lopende ritmiek die de film 'nekt'. Op den duur heb je het allemaal wel gezien, maar op zich duurt de film gewoon een vol uur te lang - en interessante ontwikkelingen zijn daar helaas niet tegen opgewassen.

Intrigerende cinema is 'Woman in the Dunes' zeer zeker. Alleen moet ik weer, met spijt in het hart, opbiechten dat ik er niet in geslaagd ben mijn aandacht er volledig bij te houden. Wat afstevende op een fantastische film moet ik uiteindelijk als heel middelmatig beschouwen. Maar zo wordt mijn lijstje van 'veelbelovende' regisseurs alsnog een naam rijker.
2,5*

(Moet ik op een meer gezegende leeftijd maar eens een herkansing geven.)

Zo!

Wat - een - mooie - film!

De prachtige combinatie van beelden, muziek en geluiden geven een creepy en bevreemdend sfeertje. Nu voetbal ik iedere week op het strand, dus weet ik hoe irritant zand kan zijn! Het kruipt overal waar het maar gaan kan. Hier wordt dat prachtig en beangstigend in beeld gebracht. Ik zal nu met een flinke boog om die, door de Duitsers gegraven, kuilen heenlopen!

Enige minpuntje vond ik het gebrek aan contrast zo af en toe. Ik wil wel wat kunnen zien en licht/donker had hier beter gekund.

Ik weet nog niet hoe ik het plot van deze film moet interpreteren, maar deze film zal nog wel even in mijn hoofd blijven spoken.

Jammer dat Teshigahara maar zo weinig films heeft gemaakt! Ik zou graag ook nog eens 'Moetsukita Chizu' zien. Helaas nog niet kunnen vinden.

Suna no Onna is op papier een bijzondere film. In de praktijk is het dat misschien ook wel, maar ik had er stiekem iets meer van verwacht. Vooral het verhaal sprak me van tevoren enorm aan. Gevangen zitten in een grote kuil in het zand, waar je niet meer uit kunt, klinkt immers enorm beangstigend en werkt behoorlijk claustrofobisch.

Het zand is tevens de grote boeiende factor in de film. Het ziet er immers van nature al bijzonder en geheimzinnig uit en zo komt het in de film ook over. De cinematografie in de film vond ik behoorlijk wisselend. Tegenover de soms prachtige beelden van het bewegende en instortende zand, stonden ook donkere beelden, waarbij niet altijd alles even goed naar voren kwam. Het zou best kunnen dat de regisseur ook hier een bedoeling mee had, maar dat werkte voor mij dan wat minder. Ook het acteerwerk van vooral de mannelijke hoofdrolspeler vond ik af en toe wat minder.

Het eerste uur is het meest boeiend, omdat de spanning en het sterke sfeertje dat in de film zit dan het beste naar voren komen. Het tweede gedeelte van de film zakt dit alles wat naar beneden, net zoals het zand dat telkens weer doet als je zou proberen omhoog te klimmen. Al met al is Suna no Onna een degelijke film met een niet allesdaags verhaal, die uiteindelijk toch nog wel makkelijk een voldoende scoort, want vervelen deed het in ieder geval niet.

3,0*

Ik vond het een mooie metafoor voor zowel de man-vrouw relatie als een metafoor voor je baan of dagelijkse bezigheden. Zeg maar gerust het midlife-crisis gevoel.

Erg goed gedaan deze film.

Schitterende beelden, sterk verhaal, overtuigde acteerprestaties en sfeerverhogende muziek. Uitstekende film die makkelijk 4,5 ster haalt.

Mensen die deze film goed vinden, kan ik overigens van harte Il Deserto dei Tartari (1976) aanraden

Hele beklemmende film met een aparte sfeer. Moest veel wennen aan het camerawerk, maar op zich vond ik dat wel goed. De acteurs zijn goed en het verhaal is naar en spannend. Ook de muziek heeft een heel sterk effect. Ik heb de Directors Cut gezien, maar denk dat ik de kortere versie beter zou vinden. Niveau zakte soms even weg. Maar alsnog een uitstekende film.

4*

Een insectoloog is tijdens een van zijn uitjes niet meer op tijd voor de bus naar huis. De locals weten wel een plek waar hij voor zolang de nacht kan doorbrengen. Hij komt terecht in een diepe kuil omgeven door zand en vindt onderdak bij een vrouw in een krotterige woning. Maar wat blijkt! Uit de kuil komen is een hele opgave. Massa's zand omgeven hem en maakt het ontsnappen mogelijk. De vrouw zit al tijden daar gevangen en berust in haar noodlot, de man is echter weerbarstig en wil koste wat kost die kuil uit. Ondertussen zorgen de locals ervoor dat de twee niet omkomen van honger of dorst.

Suna no onna is wel een film die beklijft. Het heeft wat filosofisch en de film zet je als kijker aan het denken met diverse metaforen over het een en ander. Daarbij stelt Teshigara absoluut niet teleur met zijn regie en diverse shots van zand. Je moet het zien om het te geloven, maar in deze film zie je hoe tof beelden van zand kunnen zijn!

Ondanks dat ik er na Eberts review iets meer van had verwacht, is Woman in the Dunes een mooie film die tijdens zijn speelduur voortdurend blijft intrigeren en ondanks het gematigde tempo nergens saai wordt.

Ik zou hem (ook) absoluut plaatsen in de existentialistische hoek van Sartre en Camus, al is en blijft dit in de eerste plaats een Japanse productie, hoewel er volgens de IMDB trivia discussie over was of dit universeel of juist Japans moest zijn. Behalve voer voor analyse en discussie heeft de film een prachtige zwartwit cinematografie met een bijzonder gebruik van close-ups en aandacht voor structuren. lees vooral de beide essays van Criterion. Bij een film als deze is dat zeker niet overbodig, het geeft een hoop achtergrondinformatie en context.

Beoordeel je een film op wat hij wel heeft of ook op wat hij niet heeft? Omissie is vaak (maar niet altijd) een bewuste keuze van de regisseur. Ik had graag de onderlinge relatie van de twee hoofdrolspelers wat verder uitgediept gezien. Wat voelen ze nou voor elkaar? Welke rollen nemen seks en liefde precies in? Nu kun je een hoop afleiden uit wat er gebeurt en kleine dingetjes, maar er blijft ook een hoop onbeantwoord... Natuurlijk zegt ook dat weer iets.

De muziek werkte af en toe voor mij niet helemaal, dat moet ik er wel bijzeggen. Na eerste viewing hangt Suna no Onna tussen de 3,5 en de 4* in.

Ik rond zonder moeite af naar boven.

Na het lezen van de plotomschrijving had ik een heel dorp onder in een enorme kuil verwacht, waar het één en ander plaats zou vinden. Echter blijkt dit maar 1 huisje te zijn, waar Niki Jumpei langzaam maar zeker de betekenis van het leven zal vinden. Ik hou van films die zich afspelen op 1 locatie, deze 'Suna no Onna' maakt daar optimaal gebruik van. De sfeer in het zand en onder in de kuil is beklemmend. Het fundament voor een mooi en origineel gegeven. Ik moest er erg inkomen, maar naarmate het verhaal vorderde werd ik steeds dieper het zand in getrokken. De film zet je aan het denken. Waarom zijn we hier en waar halen we onze voldoening vandaan? De waterput van Niki en het einde geven deze prent een prachtige diepe lading mee, maar dat doet de film heel vaak door Niki terug te brengen naar de o.a. de basisbehoeften van het leven. De muziek, de spanning (de ontsnapping), de twee hoofdpersonages en de klasse regie van Hiroshi Teshigahara zorgen voor een mooi geheel. Klasse film.

Deze veelal geprezen film eindelijk eens gezien en ik kreeg uiteindelijk wat ik hiervan altijd had verwacht. Bijna niets. Na afloop hiervan de recensies in dit topic nog eens goed doorgelezen of ik iets gemist heb. Tja, filosofische films spreken mij nu eenmaal enorm aan. Stalker, Der Himmel über Berlin...om maar eens een paar voorbeelden te noemen. Ik kan dat soort films niet vaak genoeg zien. Maar deze "existentiële" film uit de Japanse keuken hoort daar helaas niet bij. Het komt in de verste verte niet in de buurt van de door mij genoemde twee meesterwerken. En waarom niet? Omdat net zoals bij de films van Kurosawa dat armoedige Japanse wereldje mij helemaal niet aanspreekt. Het oogt allemaal zo lelijk. Op visueel vlak valt er nagenoeg niets te genieten. Zo ook bij deze film waarvan alleen het bewegende zand en de insecten het aanzien waard waren. Met de hoofdpersonages had ik bovendien ook niks. En bijna alles speelde zich in die zandkuil af. Ik zou er bijna zelf claustrofobisch van worden. Maar ja, films die zich op een zelfde locatie afspelen zijn over het algemeen niet direct mijn ding.

Maar genoeg over deze film die voor mijn gevoel wel een eeuwigheid duurde. Die was het dus duidelijk niet voor mij, dit in tegenstelling tot Teshigahara's hier opvolgende film "Tanin no Kao" uit1966 die ik wel goed vond.

2,0*

De sublieme fotografie is het eerste wat indruk maakt met daarna het ondraaglijke van het gebeuren met de beklemmende, dreigend sfeer.

Het is nochtans meer dan dat. Het verhaal en de gedragingen van de personages staan als symboliek voor eenzaamheid, een al dan niet aanvaarding van zijn lot, het deugdoend gevoel van eindelijk mogelijks gewaardeerd te kunnen worden, om iets te betekenen in het leven en de relativiteit van de dingen rondom ons.

Knap dat deze film niet in kleur is en knap is ook de manier van acteren van beide hoofdpersonages.

Een mooie film met fraaie stijlfiguren en een boel symboliek, maar ik had het na anderhalf uur of zo wel gezien. Wat daarna komt voegt weinig nieuws toe aan het voorafgaande. Grootste minpunt van de film zijn dat ie te lang duurt (director’s cut) en de mallotige ophitsingscène met de maskers..

Hiroshi Teshigahara maakte in de eerste helft van de jaren zestig een aantal goede films, maar geen had zo'n emotionele impact als 'Suna No Onna', oftewel 'De vrouw in de duinen'. De titel vertelt het verhaal al: een man wordt onderworpen aan een Sisyphus-kwelling in een zandafgraving. Hoe meer hij probeert te ontsnappen hoe onmogelijker dat wordt, tot hij zijn lot omarmt. Er zijn weinig dingen waaraan ik een grotere hekel heb dan rul strandzand, maar in dit geval kan ik er voor een keer van genieten. Het zand in deze film fungeert als grofkorrelige pixels, die het mooist tot zijn recht komen in de sexscene die het hoogte- en keerpunt van de film vormt.

Een vrij symbolische new wave film. Echt genieten kan ik hier toch niet van. Het concept zou volgens mij best werken met regisseur Kim Ki-Duk. Wat zwijgzamer en meer sfeer scheppen. Liefhebbers van zand zullen hier wel aan hun trekken komen en wie houdt van films met dergelijke symbolische onderlaag gaan hier ook wel van houden. Maar mij zegt het weinig. Deels begrijpelijk dat het toch een publiek trekt, maar een grote fanclub zal het toch ook niet worden denk ik.

Sterke Japanse klassieker die ik met bewondering heb bekeken. De wijze waarop Teshigahara het (vele) zand heeft verweven in het plot is knap. Het zand is de ster en de blikvanger van de film. Van drijfzand wist ik dat het gevaarlijk kan zijn, maar blijkbaar kan zand nog vele andere sluipende gevaren opleveren. Zeer origineel concept waarbij de zandkuil fungeert als een soort gevangenis of ballingschap. De dorpsbewoners hebben er gemengde haat- en liefdegevoelens bij. Ze vervloeken het enerzijds, maar anderzijds beseffen ze dat het een deel is van hun identiteit.

De leraar snapt het allemaal niet te best en blijft eigenlijk de volledige film proberen om weg te raken. Hij voelt geen affiniteit met het rare fenomeen. Zijn emoties gaan dan ook van woede en paniek naar uiteindelijk berusting. De relatie met de vrouw is mysterieus. De erotische spanning is voelbaar. De man probeert zich er tevergeefs tegen te verzetten.

De leegheid van het bestaan staat centraal in deze claustrofobische film. Vrijheid en lotsbestemming krijgen een andere invulling. Woman in the Dunes is een fascinerende kijkervaring. Misschien niet voor iedereen weggelegd. Voor mij alvast een dikke 4,0*.

Waar de hoofdrolspeler in deze film tevergeefs met veel moeite door het zand probeert te ploeteren, had ik een vergelijkbare kijkervaring. Ik kon hier echt niet doorheen komen. Het uitgangspunt is nog niet eens zo onaardig, al krijg je bij het zien van de beelden wel een beetje twijfel of het inderdaad (nagenoeg) onmogelijk is om te ontsnappen, maar goed. Probleem is toch vooral dat je bijna tweeënhalf uur lang (director's cut) naar twee bijzonder oninteressante hoofdpersonages zit te kijken. Dat in een film die op visueel vlak nagenoeg niets heeft te bieden en ook weinig interessante dialogen bevat. Voor zover de film de uitzichtloosheid van de situatie wil benadrukken, valt het einde bovendien niet echt goed te plaatsen. Kennelijk kun je hier best veel uithalen, maar het was in ieder geval niet aan mij besteed. Ik was maar wat blij toen de film was afgelopen.

En de volgende uit de wachtrij die de Top 250 heet met deze Suna No Onna en daarmee dus weer op de Aziatische toer. En uiteraard lijkt het vooraf interessant met een apart verhaal en natuurlijk de lading van enthousiaste comments en goede cijfers, dus kom maar op.

Lekker is de opening met het stemmig zwart wit, de sinistere soundtrack en de rondploeterende Niki, die het geheel een hallucinant sfeertje geeft en Suna No Onna op zijn minst eigenzinnig te noemen maakt. En na het nodige gedwaal, het zogenaamd missen van de bus en de behulpzaamheid van de bewoners geraakt Niki op de plek waar de film zich voornamelijk gaat afspelen. En dit blijkt een plek opzich, met gewoontes en valkuilen waar ruimte is voor veel reflectie en beschouwing, maar waar vooral geen ontsnappen aan is. Buiten dat is de stijl en techniek van grote schoonheid, zelfs op YouTube, valt de montage, camerawerk en belichting op, en is het inderdaad echt fraai hoe het zand, de structuur en manier van bewegen in beeld wordt gebracht. Bijzonder daarnaast uiteraard nog het huisje, alle werkzaamheden qua scheppen, zeven en bijvoorbeeld het afwassen in het zand, maar ook het rare volk.

Maar de grootste vraag is toch wat nu eigenlijk de betekenis is van deze in beeld gebrachte worsteling, iets dat natuurlijk de kijker ook iets tastbaars geeft. En die betekenis is nogal iets waar je veel kanten mee op kan. Geloof is altijd een mogelijk onderwerp of de worsteling met lotsbestemming, iets waar de ene zich bij neerlegt en de andere zich tegen blijft verzetten. Tevens kan men over schuldgevoel nadenken of zelfs straf, en dan uiteraard in de geestelijke zin van het woord waarbij deze film zich niet fysiek afspeelt maar slechts tussen de oren. Het kan ook de worsteling met ouderdom en tijd zijn, de jaren die ons genadeloos snel door de vingers glippen om het zomaar te zeggen. Het kan ook allemaal synoniem staan voor hoe de mens het hedendaagse leven ingericht heeft met verplichting en werk, waarop niet alleen eenzaamheid een issue wordt maar tevens vrijheid tot denken, doen en genieten met een soort van karaktermoord tot gevolg.

Maar het meest waarschijnlijk, aldus een review die ik ergens las, is die kritiek richting de economische en culturele ontwikkeling, de wereld van gemakzucht en aanbod die in de jaren '60 zijn intrede maakt. En daarmee eigenlijk wel iets dat nog altijd actueel is, en misschien de enige manier om opwarming en het klimaat te herstellen. Terug naar de basis, het hutje op de hei met simplisme als antwoord op het meeste. Niet al die onzin die we doen, dingen die we moeten hebben en lui vermaak, maar praktische nuttige dingen, eenvoud, geen overdaad. Maar zoals de gemiddelde mens zal reageren op een dergelijke situatie doet Niki dat ook. Nu moet ik zeggen dat mijn hart gedurende de film niet perse oversloeg, of het moet de stijl, de muziek en het visuele geweest zijn. Maar het verhaal ansich blijft mij te raadselachtig en ongrijpbaar, maar hoe langer ik over de uitleg van de consumptiemaatschappij nadenken hoe meer ik de film op waarde begin te schatten. Toch is het nog niet helemaal hosanna, vind ik een 3,5 in eerste instantie best oké, en wie weet wat een herkijk kan doen.

Veel verder dan een onheilspellend concept en mooie beelden van bewegend zand komt regisseur Hiroshi Teshigahara niet in deze oude klassieker uit Azië. De eerste 20 minuten zijn onvoorspelbaar en zetten potentie op voor een interessante voortzetting, die vervolgens niet meer komt binnen de daaropvolgende 127 minuten. Eiji Okada en Kyôko Kishida delen simpelweg een huis midden in de kuil van zand en lopen tegen diverse situaties aan die nergens boeiend weten te worden, ondanks de grote hoeveelheid lagen die hier worden neergezet. Er is wat meer volume te meten richting de finale, maar dat neemt niet weg dat de zeer ruime speelduur van deze film in slakkengang omging. Ik heb het gevoel dat het schriftelijke bronmateriaal veel meer te melden heeft.

Dit was weer zo’n film die al geruime tijd op mijn to-see lijst stond en met hoge verwachtingen bovendien. Ik moet zeggen dat die moeiteloos zijn ingelost, want het is toch een bijzondere en vooral unieke film geworden. Ik kan niet meteen een andere film voor de geest halen die hierop lijkt.

Het begint al meteen erg sterk met de man die de zandheuvel beklimt. Visueel ziet het er prachtig uit waardoor je meteen in de film getrokken wordt en de onheilspellende muziek heeft ook nog eens een sfeerverhogende factor. Vooral op visueel vlak is dit een erg fraaie film en zeker de momenten waarop het zand naar beneden stort, zijn zeer de moeite waard. Die onheilspellende muziek die terugkeert van zodra een gedeelte van de berg instort, maakte er ook nog eens een erg spannende film van.

Men zal uit deze film ook best veel symboliek kunnen halen, wat me zelden interesseert in films, maar in dit geval werkt het wel door de absurde setting van de zandput dat een beklemmend gevoel geeft. De repetitieve en zinloze taken die men dagelijks moet doen, worden hier prachtig uitgebeeld door het scheppen van het zand. Ook het verhaal van Sisyphus komt hier ruim aan bod, maar het is toch vooral de man die zijn lot accepteert dat de zandput zijn nieuw leven is en niet meer probeert te vluchten dat de film boeiend maakt.

Visueel een erg mooie film met een interessant verhaal dat ook nog eens op een sterke manier wordt gedragen door de 2 hoofdrolspelers. Aanvankelijk dacht ik dat de acteerprestaties minder belangrijk gingen worden in deze film, maar gaandeweg weten ze beide op een overtuigende manier en met de juiste emoties hun rollen neer te zetten. Ook de vele close-ups van hun bezwete en met zand bedekte gezichten waren geweldig om te zien.

Dikke 4*