Suna no Onna (1964)

Het apparte verhaal en de vele positieve commentaren hier maakte mij erg nieuwsgierig naar deze film. Vol verwachting klopt mijn hart..., zo begon ik aan de film. Helaas moest ik het verwachtingspatroon gedurende de film steeds meer bijstellen, en niet omhoog. Ik vond het een uiteindelijk een behoorlijke tegenvaller.

Als de film een anologie is voor het leven zelf, dan hebben de meeste wel een behoorlijk saai leven zeg. Okay je spendeert 40% van de tijd slapend gedurende je leven, wat dat betreft had de film wel degelijk een punt want ik moest inderdaad bijna de helft van de tijd vechten tegen de slaap en verveling

Toegegeven af en toe werd ik wakker geschut door prachtige close-up opnames van lichamen en zandverschuivingen. Erg mooi zoals het zand vaak vloeibaar in beeld werd gebracht, alsof de twee uiterste van zand en water eigenlijk hetzelfde zijn. Maar goed, na deze momenten van boeiende cinema verzande de film maar weer al te snel in oersaaie arthouse over een man en een vrouw in een hutje waar verder maar bar weinig gebeurt. Overigens wat klaagt die man toch, hij mag iedere dag in de zandbak spelen en als ie thuiskomt wacht z'n vrouwtje daar met eten en een lekkere wasbeurt. Ik ken lui genoeg die zouden tekenen voor zo'n leven

Uiteindelijk werd ik echt een beetje kriebelig van die man en vrouw die maar niet uit hun kuil wilden of konden komen. Net zoals in Stalker heb ik grote moeite om dit soort figuren en hun belevenissen en gedachtewereld op mijn eigen leven te projecteren. Wat overblijft voor mij is een vrij landradige, trage film met in dit geval ook nog eens afschuwlijke muziek. Dit neemt niet weg dat ik wel kan inkomen dat andere dit soort films geweldig vinden en dat ik ook wel zie dat het geen doorsnee cinema is.

Woman in the Dunes, ik kom niet hoger dan 2.5* voor de soms mooie beelden en om het feit dat het natuurlijk wel een apparte film is.

Overigens voor diegene die deze film helemaal geweldig vinden heb ik nog een tip. Ga eens een dagje door de Drunese Duinen wandelen, je zult de dag van je leven hebben

Deze film wordt dezer dagen eenmalig vertoond in zes bisocopen in Vlaanderen, namelijk in Kortrijk, Gent, Antwerpen, Leuven, Koksijde en Mechelen.

Zou hem zeker gaan kijken, het is volgens mij een echte Freud film namelijk

Wat moet ik daar nu van denken . Maar hij staat in ieder geval genoteerd!

Mooie film. Lange shots die soms doen denken aan Tarkovski -maar niet zo lang . Geen actiefilm met veel achtervolgingen en ontploffingen (vraag me soms af waarom mensen dat steeds weer willen zien). Niet opblazen maar inzoomen is hier het motto. Sterke aanwezigheid van de achtergrond, die net zo belangrijk wordt als de acteurs zelf.

De seksuele spanning komt goed in beeld (tastbare) maar het blijft bij het opwekken van spanning. Geen dirty pictures. Misschien was het voor die tijd te direct. Maar de spanning van het zand wint het op de achtergrond van deze passie (zie film), het maakt de film wel tastbaarder.

Dit is meer psychologische actie. Mooie beelden, sterke sfeer, beetje zen-achtig soms (de schoonheid van een scheur in het hout).

De filmmuziek is van Takemitsu. Dosering, geluid en muziek zijn gelijkwaardig. Geen mooie liedjes of pompeus gestamp, het dringt wel diep door, maakt de film intenser. Een groot orkest zou bij deze film kortweg belachelijk zijn.

Vijf punten, ik heb hem na de eerste keer meteen nog eens bekeken.

Alleen voor de aandachtige kijker en voor hen die niet aan Hollywood vastzitten.

Pracht van een film, de beelden, sfeer en spanning zijn van uitermate hoog niveau. De spanning tussen de 2 hoofdpersonen is goed te voelen, maar nog meer de strijdt van hun tegen het zandt. Ook de muziek draagt veel bij bij de sfeer en het gevoel. Gewoon een prachtige film.

4.5*

Of het een typische film voor mij is weet ik niet goed, maar ik heb er erg van genoten . Een prachtige, in se totaal absurde setting, interessante psychologische relaties, heel mooie beelden (voornamelijk van zand, maar wel ongelooflijk mooi, haast abstract) en toch ook best spannend. Ik vond de film eerst te lang duren, maar naar het einde valt dat toch nog mee, omdat de film een andere richting bleek uit te gaan dan ik had verwacht, en op die manier inderdaad meer tijd nodig had.

Knappe muziek ook, niet mooi, maar wel effectief. Wat de film nu juist wilt zeggen weet ik niet goed, een misvormde geest zou er een sadistische allegorie op het huwelijk in kunnen zien, maar ik hou het toch maar bij een interessante haat-liefde verhouding, en een bespiegeling over de eenvoud van het bestaan en de leegheid van sommige levens. De echte Freud zou er uiteraard veel meer in zien, maar dat is zijn probleem .

Suna no Onna voelt bijna aan als een soort "Dogme-film" avant la lettre. Of het aan nu aan de beperkte rekwisieten ligt of aan de kale locatie weet ik niet. In elk geval vertoont het vele van dezelfde euvels dat die idiote regeltjes kunnen teweegbrengen: slechte belichting af en toe, geen muziek (tenzij die irritante piepgeluiden dat mijn trommelvlies pijnigden meetellen als muziek) en er is zelfs dicht-op-de-huid, vrij beweeglijk camerawerk dat een beetje het handheld-gevoel benaderd. Enfin, 't lijkt op niet veel dus. Hoewel dat laatste wel zo zijn effectieve waarde heeft.

Visueel gezien nauwelijks het vermelden waard verder, tenzij wat verschuivend zand en een handjevol markante close-ups je al in de zevende hemel brengen. Op zich anders best wel een intrigerend metaforisch verhaaltje, maar iets te onnozel en eentonig om het tot 147 minuten uit te rekken. Had beter in een goeie kortfilm gekund.

1 ding heb ik er alleszins uit geleerd: Vertrouw nooit vrouwen. En zeker niet als ze in een put in het midden van de woestijn wonen.

2*

Heb de film in etappes gekeken. Ik vond de film eerst niet zo boeiend, maar het laatste uur daarentegen erg sterk.

De mannelijke hoofdrolspeler is een irritant figuur en het overacten is storend. Hoewel ik ook wel met het personage meeleefde. Lijkt me een nachtmerrie om zo opgesloten te worden tussen het zand. Brrr. Daarom vond ik de film ook zo moeilijk om te zien.

Er zitten af en toe erg mooie shots tussen, soms surrealistisch. Jammer dat die inventieve shots niet wat vaker te zien waren.

De Nederlandse dvd duurt 147 minuten. Ik vermoed dat dit de director's cut is (tenminste dat staat ook op imdb bij die speelduur). Voor mij duurde de film te lang.

2,5 sterren

Het verschil tussen het kijken naar eenzelfde film in de bioscoop op een groot doek of via een dvd op een klein televisiescherm is natuurlijk even groot als het verschil dat te proeven is bij eenzelfde groente die pas geoogst is of geconserveerd uit een glas of blik komt.

Suna no Onna is een film die in een bioscoop door een extreem uitgesproken smaak, met een rijkdom aan oogstrelende beelden en oorprikkelende geluiden, diep onder de oppervlaktehuid weet door te dringen. Op een televisiescherm gaat deze volle rijpe smaak natuurlijk een heel eind verloren waardoor een gevoel van verzadiging een stuk eerder zou kunnen gaan optreden.

Zou kunnen, weet het niet.

Ik heb een groot televisiescherm (82cm). Het formaat van deze film is 4:3. Doorgaans spreek je bij die films niet van 'die moet je in de bioscoop zien'. Ik vond de film zo wel beklemmend genoeg eigenlijk.

Ja, ik heb niet het idee dat ik de film in de bioscoop opeens geweldig zou vinden. Integendeel, moet af en toe wel even een pauzetje inlassen.

Suna No Onna vind ik vooral ijzersterk door zijn indrukwekkende grondstoffelijke verbeelding. Bij dit boosaardige sprookje, over liefde/conflict bij het overleven als individu of als groep, levert niet alleen het literaire verhaaltje een bijdrage.

De prachtige filmische vormgeving met bijna abstracte beelden en geluiden brengen vooral zeer indringend een gemeen beklemmend gevoel over. Op het grote witte doek komt dit beter tot zijn recht dan op een klein televisiescherm. Misschien komt dit ook omdat je in een bioscoop niet even makkelijk een eigen vluchtig pauzetje kunt inlassen die nu juist de spannende sfeer en de concentratie onderbreekt en laat verslappen.

Wellicht. Het lijkt me de normaalste zaak dat een film (eender welke) sowieso indrukwekkender overkomt in de cinema. Een écht goeie film is voor mij eentje die op eender welk format voldoende indruk weet na te laten om boeiend genoeg te zijn.

Ben het wel een beetje met djelle eens (ja echt ) de meeste films die echt indruk hebben weten te maken heb ik ademloos zonder pauze op mijn TV zitten kijken (wel redelijk groot scherm en het geluid lekker hard).

Ach je hebt vluchtige mensen die wellicht weinig smaakverschil proeven tussen heerlijk vers geperste sinaasappels of het met allerlei chemische stoffen bewerkte sap van deze vruchten uit een overgedateerd klein of groot pak met vochtlesser.

Weinig gevoel voor nuances tijdens het botweg bevredigen van een drinkbehoefte. Als deze dorstlessers dat smaakverschil al nauwelijks met de tongpapillen kunnen of willen proeven, wat is er dan verder nog van hen te verwachten bij het maken van onderscheid met de oogpupillen.

De audiovisuele uitbeelding van allerlei subtiliteiten in menselijke relaties in een film als Suna no Onna lijkt voor deze vlotte actiezoekers nooit dieper te gaan dan wat zanderigheden in een kuil zonder erachter de prachtige boeiende poëzie met al zijn 'wreedheden' te kunnen beleven.

Punt is dat je dat zou moeten kunnen beleven op eender welke beeldbuis (ook al komt het ongetwijfeld beter tot zijn recht op het grote doek).

Sinaasappelsap uit pakjes is soms lekkerder én gezonder, hoe vervelend dat ook is voor de romantici.

Ook waar.

Suna no Onna schetst een prachtig beeld van primitieve realisten die nooit verder geraken dan hun eigen valkuilen doordat de werkelijkheid van zandkorrels iedere romantische verbeelding in de weg blijft zitten. Ach, wie een kuil graaft voor een ander, spant zichzelf in!

Dat zou in ieder geval wel voor een deel verklaren waarom ik weinig heb met deze film, ik erger me nogal makkelijk aan dat soort mensen.

Het niet kunnen relativeren van de eigen ergernissen is typisch een kwaal waar veel romantici mee opgezadeld zitten. Ze zijn niet in staat om op een speelse manier met dit hinderlijk euvel van zichzelf om te gaan. De schrijver Kôbô Abe en de regisseur Hiroshi Teshigahara weten dat met Suna no Onna op een indringende doch relativerende wel voor elkaar te krijgen.

Hun uitgangspunt bij boek en film is waarschijnlijk de ergernis dat de identiteit van een modern mens in een niet-primitieve samenleving steeds verder vastgekoppeld gaat zitten aan een enorme hoeveelheid persoonsgegevens in ambtenarenmolens die steeds minder flexibel lijken te worden.

Om aan de eigen ergernissen te kunnen ontsnappen wordt op een speelse manier de bron van eigen irritatie vergeleken met een niet werkelijk bestaande manier van samenleven. In deze primitieve gefantaseerde gemeenschap zijn persoonsgegevens vervangen door zandkorrels en de ambtenarenmolens door een zandkuil om het gevoel van opgesloten zijn in een modern systeem wat meer grondstoffelijk over te laten komen.

Om te kunnen genieten van deze creatieve uiting moet iemand natuurlijk wel bereid zijn om zichzelf en zijn omgeving een beetje te relativeren. In plaats van steeds maar weer geïrriteerd te raken bij het minste of geringste kan een heerlijke verwondering blijven ontstaan over de vele flexibele mogelijkheden die toch altijd aanwezig zijn. Zelfs al gaat het schijnbaar over een dorstlessend vruchtensapje uit een klein of groot pak met wat sprankelend gezond speels vocht in een gortdroge zandwoestijn vol wrede serieusheden.

Ik ben benieuwd, ik heb deze film net vandaag gekocht en ga hem vanavond (straks) kijken in mijn persoonlijke bioscoop met een goed gevuld glas rode wijn!

Da's eigenlijk best erg saaie materie voor een film dan. Weer ervan uitgaan dat mensen verdrinken in de ambtenarenmolens en persoonsgegevens.

Mooi vergelijk hoor, het modern systeem als zandkuil, maar o zo flawed en gemakkelijk. Alsof het plaatje al 80 jaar blijft hangen.

Wat een romantische stelligheden zonder enige speelse argumentatie.

Net gezien.

Meesterwerk!

De beelden zijn majestueus, het verhaal raakte mij enorm. Dit is een film die men moet beleven door hem te zien en niet door erover te lezen. Liefst op het grote doek, mijn scherm van drie meter is niet eens in staat om de krachtige lading van de beelden op te vangen.

5.0

Overheen enkele film en maanden heen probeer je inderdaad erg stellig mijn stelligheid aan te tonen. Relativeer toch eens een beetje. Zou deze film nog een keertje kijken, gaat het namelijk over.

Stellig tot de volgende keer dan maar weer.

Dat kan natuurlijk.

Alleen mijn ervaring is wel dat op groot doek in het donker niet alleen ik, maar zo ook mijn omgeving (zeg maar gerust mijn vriendin en/of vrienden en/of familie) die ik voor de film heb uitgenodigd veel meer geconcentreerd naar de film kijken.

Persoonlijk vind ik het kijken naar een film op het grote doek in het donker zonder enig vorm van afleiding een heerlijke ervaring.

Een t.v. kijkt lekker weg, zeker als het het journaal betreft of één of andere televisie uitzending, maar een film komt mijns inziens toch echt het best tot z'n recht op grote (breedbeeld) doek.

Laten we niet vergeten, het betreft ook de meest natuurlijke situatie, een mens kijkt tenslotte niet 4:3, maar, bij wijze van spreken, eerder 16:9. Vraag het een opticien en die zal het beamen

Ik heb sinds een jaar een eigen bioscoop ingericht met een uitstekende beamer en scherm/geluid. En ik moet concluderen dat een film op die wijze veel meer impact heeft.

Ik ben het met je eens hoor dragje (zelf heb ik trouwens een 127 inch plasmascreen met hoogwaardig digitaal geluid en heel de bazaar, wat ook al heel wat anders is dan mijn vroegere 50" tv bak). Maar dat eenzelfde film zoveel verschil geeft dat je op de maximale intstellingen er een meesterlijke ervaring mee hebt en zodra het op een klassieke beeldbuis bekeken wordt resulteert in een onvoldoende gaat me te ver.