Miracle on 34th Street (1947)

Wat een verrassing deze film! Ik had een slappe mierzoete kinderkerstfilm verwacht, maar de film is toch wat subtieler dan dat!

Allereerst viel ik bijna van mijn stoel van verbazing vanwege de Nederlandstalige Sinterklaaskapoentje scène!

Daarnaast viel het hele plot in de film me erg mee. Deze film is zoveel beter dan slappehap films als b.v. die met Tim Allen! Geweldig (en een hufterige streek!) in de rechtbank, als de advocaat van Kringle het zoontje van de officier van justitie als getuige oproept!

En ook het uiteindelijke harde 'bewijs' om aan te tonen dat Kris de Kerstman is, is goed gevonden!

Ondanks zijn leeftijd nog steeds een zeer frisse leuke film!!!

De meeste kerstfilms zijn zoetsappig tot en met en ik verwachtte van deze film niets minder. Gelukkig viel dat alleszins mee op het eind na natuurlijk wat je van ver ziet aankomen, maar goed dat moet je maar voor lief nemen. De sfeer is oprecht en er waren zowaar grapjes, waarbij ik moest lachen. Opvallend ook hoe volwassen deze film overkomt door ondermeer die rechtbankscenes en leuke scenes in Macy's. De rol van Natalie Wood, die als kind veel te serieus in het leven staat (m.i. pedagogisch onverantwoord ) raakt hier door helaas een beetje ondergesneeuwd.

Dit is ontzettend goed, vooral de eerste helft was ronduit geweldig. Zonder te graag een stuk Amerikaans sentiment te worden wordt vakkundig een verhaal verteld wat als van nature het kerstgevoel bij zich draagt. De oscarwinnende rol van Kris Kinkle is werkelijk fenomenaal die simpele blik tegen het einde bij de rechtzaal was reden voor kippenvel. The Miracle on 34th Street is in mijn ogen zondermeer één van de beste kerstfilms.

Mijn arme vullingen.

En ik heb er nog wel eentje in elke kies danwel tand. Een gelukkige tandarts dus vanwege dit suikerzoete filmpje. Veel zoeter worden ze heden ten dage amper gemaakt.

De eerste vulling sprong open bij 'Sinterklaas Kapoentje'. Heerlijk en bijna accentloos gezongen. Ik kreeg het er eventjes warm van. Iets dat welkom is in deze koude dagen.

Leuk is hoe men toch een beetje in het midden laat of het hier de echte Santa betreft. Minder sterk is de 'romance', maar e.e.a. hapt lekker luchtig weg en ziet er prima uit.

De BluRay met originele ratio levert mooi beeld.

Goed.

Prima kerstfilm die je trouwens ook op een ander moment kunt gaan kijken want de boodschap van de film geld eigenlijk door het hele jaar door.

ook leuk om de zeer jonge Natalie Wood te bewonderen , het kindersterretje dat een mega ster werd.

Inderdaad een suiker zoetige film. Maar de film heeft een erg geestige chemie.

Miracle on 34th Street is daarom ook een zeer leuke en vermakelijke klassieker. De film geeft een mooi/fijn gevoel. Het acteerwerk is prima met name van een van mijn favoriete actrices uit de jaren 30/40 en 50 Maureen O'Hara. Inderdaad ook leuk om de jonge Natalie Wood te zien die toen pas 9 jaar was. Uitstekende Kerstfilm die zeer spijtig genoeg niet op tv te bewonderen is 4,5.

Had hem extreem zoetsappig en ouderwets verwacht, maar de film was prima te pruimen. De karakters zijn stuk voor stuk erg aandoenlijk en het verhaal van een Kerstman die in Macy's klanten naar andere winkels stuurt is buiten het feit dat het erg origineel is ook nog is erg vermakelijk/grappig.
Daarnaast kon ik mijn glimlach niet onderdrukken toen ik dat stukje van Sinterklaas kapoentje zag. Ondanks dat het Nederlands niet al te best is blijft het erg aandoenlijk om zoiets in een Hollywood klassieker te zien.

Verhaal loopt verder volgens het boekje af en is soms iets te klef, maar tegelijkertijd levert dit wel het ultieme kerstgevoel op.

Dikke 3,5*

Aardige kerstfilm met een geweldige rol van Gwenn, maar wat hieraan ontbreekt is sfeer. De grote stad en de winkelcentra blijken hier geen setting die mij het kerstgevoel geven waar ik naar op zoek was. Ook het rechtbank gedoe is niet iets waar ik op zit te wachten en de casting was, buiten Gwenn om, gewoon matig. Misschien komt dit omdat ik een dag hiervoor It's a Wonderful Life heb gezien met de altijd charmante James Stewart, maar O'Hara en Payne overtuigen niet. Deze aanpak is verder te waarderen, maar een kerstgevoel gaf dit mij haast nergens.

3*

Leuke kerstfilm. Bij mij weten de enige Hollywoodfilm, waarin een Nederlands sinterklaasliedje (Sinterklaas Kapoentje) gezongen wordt, zij het met een vet Amerikaans accent. Aangenaam tijdverdrijf, niet alleen in de kersttijd.

Veel beter dan de remake uit 1994!

Precies wat ik van een kerstfilm verwacht: gezellig, warm, grappig, boeiend en feel-good. Hoewel de film zwart-wit is, vond ik de sfeer in film erg prettig. Het gaat er in deze film niet of de kerstman echt bestaat of niet, het gaat er om wat jij gelooft.
Goede chemie en cast. De Russische Nathalie Wood (Natalia Nikolaevna Zacharenko) vond ik erg goed, als de kleine Susan. Er zit een opmerkelijke scène waar Nederlands gesproken wordt. In de scène zie je een Nederlands meisje met een Amerikaans-accent samen met Kringle het Sinterklaaskapoentje liedje zingen. Erg schattig.
Erg prettige film voor oud en jong. Al denk ik wel dat de gekleurde versie het jongere publiek meer aanspreekt.

Kerstklassieker maar mist een echte warme kerstsfeer en voor kinderen vrij saai door dat rechtbankgedeelte. Nee, kinderen zullen er na twintig minuten de brui aan geven. Het acteerwerk viel mee : Kris Kringle is een gezellige figuur. Ook de jonge Natalie Wood gaf al blijk van veel talent. Geweldig einde wanneer de postzakken in de rechtszaal binnenkomen, al geeft dit meer het gevoel dat dit meer een kerstklucht dan een kerstfilm is.

Goeie film waarin een groot warenhuis een kerstman inhuurt om zo meer cadeau's te kunnen verkopen. Een leuk en ook wel origineel verhaal met de vraag of de kerstman echt bestaat. Ondanks al bijna 70 jaar oud, heeft de film een vlot tempo en kijkt gemakkelijk weg. Edmund Gwenn is overtuigend in zijn rol en de piepjonge Natalie Wood is leuk om te zien hier.

Met dat Sinterklaas Kapoentje had ik even mijn wtf-momentje van de dag, maar ook wel enige trots. Verder is deze film mierzoet, maar vakkundig gemaakt en het werkt wel. Zeker rond deze tijd van het jaar (al kwam de film in Amerika in mei uit). Daarnaast is vooral het tweede deel met de rechtbankscènes zeker erg vermakelijk. Verder vooral prachtig geacteerd door Gwenn. En heel leuk dat in het midden blijft of de beste man nu echt is of niet. Ook de kijker mag dat zelf bepalen, mede doordat de ouders allen zelf cadeau's halen en er geen moment iets van magie in te vinden is. Heel verfrissend. Het eerste uur is soms wel wat lastig doorkomen en die hele romance wordt er aan het eind nog even bijgesleept maar was echt onnodig. 3,5*.

Mooie kerstfilm en wel beter dan de remake uit 1994, het verhaal kende ik al van die film. Grappig om te zien hoe marketing en consumentisme rond bepaalde vieringen ook toen volop bestond. De film draait om de vraag of de kerstman werkelijkheid of illusie is en weet die vraag uiteindelijk op een leuke manier soort van te beantwoorden. Een feelgoedkerstfilm voor het hele gezin. 3,5*

Een oude, lieve man, met veel mensenkennis, kindervriend en die ook nog de kerstman is, wat romantiek - en we schrijven 1947 - en we hebben een sympathieke, zeemzoete familiefilm. Maar het wordt iets grimmiger en de rechtbank krijgt een vraag waarop niet te antwoorden valt maar toch een grappige, spitsvondiige oplossing krijgt, en dat duwt de film nog meer in je armen.

Onschuldig en charmant met een Edmund Gwenn die natuurlijk de show steelt en een Natalie Wood die reeds als kind indruk maakte.

Aanstekelijke kerstfilm. Heerlijk naïef en schattig, zonder dat het té zoet wordt. Met een verrassend sterke vrouwelijk lead, zeker voor 1947.

Sinterklaas, kapoentje. Stop wat in mijn schoentje, stop wat in mijn laarsje. Dank u, Sinterklaasje.

Ik heb het niet zo op het extreme commercialisme dat gepaard gaat met de Amerikaanse variant van het Kerstfeest. Toch kan ik erg genieten van de decoraties en de liedjes en vind ik alles wel behoorlijk sfeervol. De Kerstman zoals hij in deze film ook te zien is is bedacht door het marketingbureau van Coca Cola. In Amerika hebben ze de tradities van Nederlandse, Scandinavische en Angelsaksische kolonisten samengevoegd tot de Kerstman, die wordt niet voor niets Santa Claus (Sinterklaas) genoemd.

George Seaton maakt met Miracle on 34th Street een aanklacht tegen dat commercialisme door zichzelf de vraag te stellen, wat zou de echte kerstman vinden van het moderne kerstfeest? Bovendien erkent hij zelfs de Nederlandse roots van de Kerstman in een vrij bizarre scène waar Edmund Gwenn samen met een meisje Nederlands zingt (het klinkt eerder Afrikaans, maar toch knap).

De film is natuurlijk een beetje naïef, maar het heeft allemaal wel een heerlijke charme. Edmund Gwenn is de ultieme vriendelijke oude man en dus de ideale kerstman. De moraal van de film mag dan een beetje misslaan (een gek is een held zolang je winst met hem kan maken), ik ben het wel met de film eens dat het goed is om kinderen sprookjes te vertellen en in de kerstman te laten geloven. Ik snap de obsessie van Maureen O'Hara's personage met de waarheid/realiteit niet. De wereld is al zo'n nare plek, laat kinderen toch zo lang mogelijk vluchten in fantasie.

Na 5 jaar werd het weer eens hoog tijd voor een herziening, inmiddels de derde keer dat ik deze kerstklassieker mag bewonderen en het blijft allemaal uiterst vermakelijk.

Tegen het einde aan misschien een tikkeltje langdradig, maar het valt gelukkig allemaal goed mee.

Edmund Gwenn lijkt zo natuurlijk te acteren dat het bijna lijkt als of het de echte one and only santa claus is, hij draagt deze film duidelijk naar een hoger niveau.

Blijft een leuke film en 3,5 sterren blijven sowieso staan.

Heerlijke eindejaars feel good movie. Intelligent script en schitterende acteerprestaties, niet in het minst van Edmund Gwenn als Santa Claud. Een must see met kinderen om ze eens een kwaliteitsvolle klassieker te tonen.

De film bevat ook footage van de 1946 kerstparade in New York en diverse andere interessante shots op locatie.

Ultieme kerstklassieker.

Maar niet zo'n geweldige film. Het is dat Edmund Gwenn het uitstekend doet, zijn rol is werkelijk perfect. Maar daar houdt het dan ook wel zo'n beetje mee op. Verder valt er maar weinig te beleven in deze film, ik vond het ook niet meteen een geweldig kerstgevoel uitstralen.

Het minst dan ook wat sneeuw, of kleur. Kerst in zwart/wit is toch maar magertjes, echt sfeervol wil deze film dan ook niet worden. Het helpt ook niet dat ze tijdens de laatste acte vooral in een rechtzaal staan, de meest droge plek die je je maar kan voorstellen.

Ik vond het vooral een erg functionele film, die netjes z'n verhaaltje vertelt en zich verder weinig van dingen aantrekt. Het is een vlot filmpje en de feel-good zorgt ervoor dat het niet gaat vervelen of irriteren, maar achteraf toch niet echt het idee een geweldig gezellige kerstfilm gezien te hebben.

1.5*

Toch een wat teleurstellende Kerstfilm. Dat ligt niet aan Edmund Gwenn, hij speelt zijn rol van Kerstman overtuigend. Vond de overige personages echter niet boeiend en soms zelfs wat vervelend. De romance tussen Walker en Gaily voelt bovendien erg geforceerd aan. Hoewel de hele film over de Kerstman gaat, miste ik vreemd genoeg een echt Kerstgevoel. Bijzonder is dat op enig moment het Sinterklaas feest nog wordt aangehaald, al kon ik het Nederlands van de twee acteurs in die scène niet heel erg goed verstaan.

De remake heb ik in mijn bezit, maar slechts één keer gezien en dat was in 2009. Die film maakte destijds niet al te veel indruk. Wellicht die VHS nog eens afstoffen, al ben ik nog even aan het dubben of ik dat dit jaar of het volgend jaar doe. Ik zag nu toevallig de gelegenheid om het origineel te bekijken en dat beviel me eigenlijk uitstekend.

Het is natuurlijk een kerstklassieker van heb ik jou daar. De film neemt de tijd om op gang te komen. Het acteerwerk is eigenlijk al gelijk prima, maar ik vroeg me wel af waar de film naartoe zou gaan. Uiteindelijk mondt het uit in een rechtbankdrama, waarin bewezen moet worden of Kris daadwerkelijk de kerstman is. Het is een origineel gegeven en de film gaat er geraffineerd mee om. Je zou tegenwoordig bij een dergelijke film bijna verwachten dat tijdens het slotpleidooi de arrenslee in de rechtszaal arriveert, maar deze film kiest voor een subtielere, meer realistische aanpak en dat werkt. Iedereen is wel in vorm, maar ik heb met name genoten van de rollen van Edmund Gwenn en Natalie Wood. Beiden spelen erg fijn en natuurlijk. De film is ook zo nu en dan best komisch.

Het dreigt in het begin, vlak voordat duidelijk wordt waar men naartoe wil, wat te gaan slepen, maar er wordt tijdig bijgestuurd. Doordat een groot deel zich in de rechtszaal afspeelt, mist wellicht een klein beetje 'kerstmagie'. Laat ik het zo zeggen: het is misschien hier en daar wat droge materie. Dat wil echter niet zeggen dat Miracle on 34th Street geen goede film is. Integendeel, door de wat minder expliciete aanpak heeft de film, ook anno 2025, nog wel iets verfrissends onder de kerstfilms.

3,5*