Moonlight (2016)

Goed voor jou, ik ben opgevoed in het ghetto van Antwerpen dus ik weet niet waar je naar toe wilt.

Verder haalde ik al aan dat smaak en meningen verschillen. Fijn toch.

Een aardige film, al moet ik zeggen niet te snappen waarom uitgerekend deze film de Best Picture Oscar won. Qua acteerprestaties en editing is de film ijzersterk: de personages komen heel menselijk en geloofwaardig over, ongeachte hun leeftijd. Wat me beviel aan de editing is dat de film veel tijd neemt een scene te laten inzinken. In plaats van lange dialogen kon een scene rustig je de sfeer laten proeven en je laten ervaren wat de personages op dat moment meemaakte.

Waar voor mij Moonlight minder goed uit de verf komt is het narratief. Het verhaal kaart allerlei thema’s aan zoals bang zijn je homoseksualiteit te uiten, gepest worden, drugsverslaafde ouder etc, maar deze thema’s zijn verre van nieuw en Moonlight deed niets met het verhaal om het een verfrissende draai te geven. La La Land had ook een verhaal dat ik vaak heb gezien, maar die film wist het verhaal met zo’n sfeervolle cinematografie te vertellen dat ik vooralsnog geboeid was, terwijl Moonlight voor een redelijk standaard aanpak lijkt te gaan.

Dat terzijde, Moonlight vertelt het verhaal niet op een verkeerde wijze. Ieder onderdeel van Chiron zijn leven krijgt voldoende onderbouwing om een duidelijk beeld te krijgen van hoe het in elkaar zat. De personages zijn geloofwaardig en driedimensionaal, en ik leefde met hem mee wanneer de film dat wou.

Een aardige film die zijn kracht vind in de sterk uitgewerkte personages en acteerprestaties. Verhaal is echter verre van origineel en ik was op geen één punt van mijn stoel geblazen, waar ik na de lovende woorden wel op zat te hopen.

3*

Echt zo'n film waar weinig op aan te merken valt, maar die tegelijkertijd weinig indruk maakt. Het is allemaal prima gespeeld en netjes in beeld gebracht, maar de personages blijven wat mij betreft net iets te abstract. Daarnaast wist de film mij qua onderwerp en plot ook slechts gedeeltelijk te boeien. Maar ja, zoals gezegd, verder weinig op aan te merken.

Doorsnee. Deze low budget is een ongebruikelijke keuze voor de Oscar van beste film. Ook ik snap niet echt waarom net deze moest winnen. Binnen het coming of age genre is de film wel vrij apart, maar echt emotioneel uit het lood slaan doet Moonlight niet. Kan op het vlak van drama en tragedie bijlange niet aan een film als Manchester by the Sea tippen. Het lot van Chiron is niet rooskleurig; als homo zijn in de zwarte gemeenschap een handicap is, dan is gebrek aan liefde en aanraking in een leven verwoestend. . Het stoorde me dat er geen enkele blanke in die film rondliep; die keuze werd me nergens duidelijk behalve en deed de film wat simpel overkomen. Moeilijk te geloven dat de factor "blank" geen enkele rol kan spelen in zijn ontwikkeling. Nee, niet onder de indruk.

Om nog maar niet te spreken over de clichés : blijkbaar kan men de zwarten niet los zien van het drugsmilieu en de dysfunctionele gezinnen.

Blijkbaar kan jij dat niet...

Hahah.

Kwam me onwaarschijnlijk over dat contact met blanken geen enkele rol speelt.. Je zou toch verwachten dat blanken toch ook een beïnvloedende rol kunnen spelen in de ontwikkeling van Black. Speelt zich per slot van rekening in de VS af.

Saaie langdradige film. De oscars gaan het eurosongfestival achterna. Bullshit rules tegenwoordig.

euro(visie) songfestival?!

dafuq?

edit: nevermind. De laatste paar stemmen zijn verhelderend, zij het niet verklarend.

Matig toegelichte oneliners lijken het anders ook goed te doen....

Woensdag zijn verkiezingen John Milton. Matig toegelichte oneliners zijn "cool"?.

Ik verwachtte veel van deze film en mijn verwachtingen werden niet geheel ingelost. De film is een levensloop van Chiron tijdens 3 momenten in zijn leven (kind, tiener en jongvolwassene). Hoewel ik dacht dat de film hoofdzakelijk over zijn geaardheid zou gaan, ligt de klemtoon toch vooral op drugs. Ok, hier en daar wat gepest, maar ik ervoer zijn geaardheid als onderhuids Dat maakt de film misschien net sterker? Uit de kast komen is nu eenmaal een proces.

Er valt weinig echte kritiek te spuien op deze film. De scenes zijn verzorgd, de opbouw is quasi perfect, goede diepgang in het personage van Chiron, goede vertolkingen van sowieso Naomie Harris en de 3 personages van Chiron (vooral de eerste twee). Toch steekt hij er nergens écht bovenuit. Het is allemaal nogal braafjes en op safe gespeeld. Daarom is er ook niet echt een scene die me echt geraakt heeft op de afranseling door Kevin na misschien Nochtans waren de "dialogen" tussen hem en zijn moeder ook best vrij aardig, maar voor een pakweg 4,5* verwacht ik toch meer. Ik vrees er alleen wat voor dat deze film net te veel gepromoot is omwille van zijn beladen onderwerp dan over de werkelijke inhoud.

Interessant gegeven is ook de boodschap dat het aartsmoeilijk is om op te klimmen op de sociale ladder. Chiron mag dan wel welgesteld zijn, hij blijft nauw verweven met zijn achtergrond en bevindt zich nu helemaal in het web, meer zelfs, hij is de spin. Kevin daarentegen ontvluchtte de wereld van drugs en armoede, maar verder dan een slecht betaald luizenbaantje raakt hij ook niet. Het filmeinde is open, maar het ziet er naar uit dat hij Chiron nog vaker zal zien en hij dus opnieuw in contact zal komen met dealen...
American dream, ja, het kan, maar het is geen stelregel die voor iedereen weggelegd is. Soms moet je gewoon geluk hebben in welke wieg je geboren wordt.

The story of a lifetime?

Nou, zo bijzonder vond ik het allemaal niet. Moonlight is met name vooral erg doorsnee en er werd niks met het verhaal gedaan om het geheel wat meer body te geven. Ook was er geen duidelijke afronding van het verhaal en was er geen bevredigende eindconclusie. Gewoon het verhaal van een man die achter zijn homoseksualiteit komt en in verschillende fases van zijn leven gevolgd wordt.

Naast homoseksualiteit komen daarnaast ook nog de thema's pesten en drugsverslaving voorbij, maar geen van de thema's worden echt goed uitgediept en de film doet dan ook niet meer dan aan het publiek tonen hoe een willekeurig persoon de problemen rondom zijn seksualiteit en een drugsverslaafde ouder ervaart. Daarbij zou het mij overigens niet verbazen als je iemand in je directe omgeving kent die een heftiger verleden heeft dan dat het hoofdpersonage hier meegemaakt heeft. Natuurlijk is het allemaal wel heel heftig wat hij allemaal meemaakt, maar voor filmbegrippen vond ik het wel meevallen, wat vermoedelijk ook kwam doordat de diepgang in de verschillende thema's niet voldoende werd opgezocht.

Ongetwijfeld zullen de makers allemaal diepere boodschappen en betekenissen in de film gestopt hebben, maar ik zag ze in ieder geval niet. Ik zag een film die er weinig voor deed om de aandacht van zijn publiek vast te houden en daarnaast weinig moeite deed om in een interessant narratief te investeren. Moonlight leek wel met een duidelijke structuur te willen starten, maar bleek vervolgens midden in een verhaal te eindigen zonder dat ik echt het idee had naar een unieke en Oscarwinnende film zat te kijken.

Overigens vond ik het een enorme misser dat het personage van Mahershala Ali zomaar uit het verhaal verdween. Zijn personage was voor mij veruit het meest interessant uit de hele film, en hoewel ik begrijp dat de nadruk niet op zijn personage lag hadden ze het beter kunnen aanpakken dan de kijker te verkondigen dat Juan overleden bleek te zijn zonder ook maar enige uitleg te geven over hoe dit dan gebeurd zou zijn. Ik had graag wat meer achtergrond over zijn personage willen krijgen.

Sommige keuzes voor de Oscars zal ik nooit kunnen begrijpen, en Moonlight is een van deze keuzes. De film had voor mij echt een beter/pakkender verhaal mogen gebruiken en minder doorsnee mogen zijn, om mij te kunnen overtuigen.

2,0*

Dit is weer zo een filmpje waar je weinig mee mis kan doen. Het verhaal op zich is zeker niet slecht maar echt vernieuwend kan je dit ook niet noemen. Het sterkste punt van de film is de keuze van de personages en hun acteerwerk. Ze komen echt heel realistisch over. Het verhaal zelf is toch allemaal redelijk eenvoudig. Dit hebben we toch allemaal al vaak gezien in andere films en misschien beter. Misschien wekte Moonlight mij minder gevoelens op dan bij andere maar ik had er toch nog net iets meer van verwacht. Er zitten voldoende thema's in (pesten, drugs, liefde, armoede, homoseksualiteit,...) maar sommige van die thema's vond ik iets te weinig uitgewerkt en te snel afgerond. Voor de rest spijtig dat Juan snel overleden is, want de scenes met hem vond ik een van de betere. Eén van de betere scenes was het leren zwemmen en wanneer de moeder geld vraagt. Het einde was degelijk maar echt top vond ik het allemaal niet. Al bij al redelijke film maar had meer van een oscarwinnende film verwacht, maar dit is zo een film die bij iedereen wel wat zal scoren. Kon me nooit volledig inleven in de film en vond het allemaal maar wat gewoontjes en nooit echt origineel. De personages en het acteerwerk zijn wel top.
3.5/5

Leuke tip, omschrijving klinkt goed, dank je!

Wat.

Het lijkt me juist erg logisch dat er in de VS hele gemeenschappen (suburbs) zijn waarin geen enkele blanke rondloopt. De sociaal-economische segregatie daar is enorm. Geen idee waarom je denkt dat individuele donkere mensen in de VS allemaal per se door blanken moeten worden beïnvloed.

En het feit dat het verhaal gaat over een donkere jongen uit een disfunctioneel gezin en een drugsmilieu betekent niet dat 'men' ras en achtergrond niet uit elkaar kan halen. Het verhaal speelt zich in die context af, jazeker, maar de generalisatie naar 'de zwarten' als geheel wordt in de film niet gemaakt.

Voor mij laat jouw reactie goed zien waarom dit zo'n goeie film is. De kwesties die jij aanhaalt moeten onderdeel zijn van een bredere discussie. En dan niet op de manier waarop jij het doet.

Ik ben het helemaal eens met wat je zegt: er wordt niet gegeneraliseerd. De vraag is natuurlijk of marginalisering en sociale armoede de regel of de uitzondering is in de VS. Ik vond het beeld in Moonlight weinig genuanceerd. Er zijn zwarten die advocaat worden, arts, acteur, en hé, zelfs president. Er zijn ook heel normale liefdevolle gezinnen. Eenzelfde verhaal had men ook in deze context kunnen plaatsen, doch er wordt gekozen voor de meest stereotiepe in plaats van een meer realistische. HEt is allemaal de keuze van de makers om dit verhaal in dit milieu te brengen maar dit vond ik dan persoonlijk het zwakste aspect aan Moonlight

Zou je dit commentaar ook geven als alles zich in een arm gemarginaliseerd wit milieu zou afspelen? Het is echt tenenkrommend als je zegt: "maar er zijn ook zwarten die..." Goh, werkelijk? Moeten de makers iets anders laten zien om maar niet de opvattingen van bevooroordeelde mensen mogelijk te bevestigen? Natuurlijk niet.

De superieure blanke cultuur toont de zwarten hoe het beter kan. Word arts, word advocaat!

Er zijn zelfs zwarten die NASA hebben geholpen. Wat?! Ach, applaus.

Huh, racisme?

Niet voor het een of het ander, maar dat had de film wel een enorme zet gegeven: als Chiron in het laatste hoofdstuk ineens astronaut bleek te zijn geworden. Ook geheel in lijn met de titel, bedenk ik me nu.

Zijn grootste jeugdvriend komt uit hetzelfde milieu en wordt "topkok". In zekere zin heeft de hoofdrolspeler het ook aan zichzelf te danken dat hij het "gangsterwereldje" niet ontsnapt? De makkelijkste keuze, gebrek aan durf, etc etc.

Erg goede film, goed verzonnen een van de eerste hoofdfilms die homoseksualiteit introduceert.

De makers zijn duidelijk geïnspireerd geraakt door Half Nelson van Dan Dune en Happy Together van WKW. Het enige wat ik niet geloofd was hoe de tenere jongen plots later een spierkast van een vent wordt. Desalniettemin een aanrader!

Het gebeurt wel eens hoor

Kijk maar naar Tom Hardy, in Band of Brothers was dat echt nog een schrielhannes. Ik zal Christian Bale's zieke transformaties maar niet noemen. Maar als je googled op 'skinny to bulked celeb, staan daar redelijk wat acteurs bij die niet altijd breed waren maar het wel werden, al dan niet voor een rol.

Desalniettemin, het was wel opvallend inderdaad.

Geen vervelende film, alles goed, maar wel een die zich niet opdringt om een tweede maal te bekijken.

Moonlight is een meer dan gemiddelde film en toont in enkele fasen het opgroeien van een jongen tot een volwassen man. Niet alles gaat van een leien dakje in zijn leven en dat levert intieme en trieste momenten op. Ik kon me vanaf de eerste minutut al goed inleven en ondanks dat niet alle clichés vermeden werden, werkt de film dan toch naar een intens einde toe.

Het is hier al eerder aangehaald: het is met name deel 3 en meer bepaald de scene in het restaurant die de film naar een hoger niveau tilt.

Er wordt op deze site de film blijkbaar aangewreven dat ie onvoldoende inventief, gedurfd, experimenteel... is. In Europese of Aziatische cinema zijn we inderdaad anders en soms beter gewend, maar je moet geen appelen met peren gaan vergelijken. Voor een Amerikaanse film worden de thema's en de stijl ongeveer zover gerokken als begrijpbaar en bevattelijk is voor het thuispubliek

Ik beoordeel een film toch altijd liever op zijn merites dan zijn gebreken, en die restaurantscene is van een niveau dat pakweg maar een paar films per jaar halen.
Hoe beide mannen elkaar aftasten, onderzoeken, (en uiteindelijk terugvinden), hoe het verschil in karakter mooi in lijn is met bv. de allereerste scene tussen de twee personages, hoe uit alles blijkt hoe volstrekt emotioneel geïsoleerd Chiron is in zijn poging lust en liefde uit zijn leven te bannen, gevangen in dat pantser van een lichaam... Er gebeurt héél veel en heel weinig tegelijk. Klasse, klaar en duidelijk!

Bah, gay movie. Had ff geen commentaren gelezen anders had ik 'm zeker niet gekeken. Ik heb niets tegen homo's maar ik hoef het niet te zien. Gelukkig bleef het beperkt tot een beetje zoenen. Verder had de film ook niet echt iets om het lijf, letterlijk en figuurlijk. Moeilijke jeugd, worsteling met identiteit etc. Niets wat we al niet eerder hebben gezien, maar beter.

Een rustige, intieme film die wel een bepaalde indruk maakt. Het is aan de trage kant, en de hoofdpersoon is iemand van weinig woorden, maar je voelt dat hij met zichzelf (en zijn seksualiteit in het bijzonder) in de knoop zit.

Elk van de drie acts laat slechts een kort, maar spraakmakend deel van Chirons leven zien. Chiron wordt door 3 verschillende acteurs vertolkt (tiener, puber en volwassene), maar toch heb je meteen het idee naar hetzelfde personage te kijken, omdat ze Chiron alledrie uitstekend neerzetten.

Ondanks dat de drie acteurs elkaar pas na het filmen hebben ontmoet, spelen ze Chiron alledrie met dezelfde timide en verlegen karaktertrekken. Knap geregisseerd dus.

De overige rollen (zoals Juan en Chirons moeder) vond ik wat minder goed gecast. Mahershala Ali vond ik -hoewel een prima acteur- niet geloofwaardig als drugdealer. Teveel een nice-guy uitstraling. Ook Chirons moeder (Naomie Harris) vond ik niet overtuigend als drug addict.

De film wordt elke act beter. Van mij had de film nog wel meer van Chirons leven mogen belichten, want zoals met veel van die coming of age-films is het soms wat van de hak op de tak.

Was de Best Picture Oscar verdiend? Ja, lastige vraag. Het is heus wel een goede film, en het behandelt een moeilijk en maatschappelijk significant onderwerp zonder 'in your face' te zijn. Cinematografisch is er weinig op aan te merken, maar toch vond ik de film ergens een final touch missen.

Bah, gay movie? Djeez.. dat ik anno 2017 nog dit soort opmerkingen tegen kom vind ik bijna tenenkrommend. Zal er wss de enige in zijn gezien er niemand op in gaat.