Moonlight (2016)

Nee hoor, wees maar niet bang.

Ik was voorzichtig in mijn enthousiasme, gezien de hype, en de logische backlash daar weer op, maar ik heb erg genoten van Moonlight.

Berry Jenkins bewerkte voor de film het (nooit gepubliceerde) toneelstuk In Moonlight Black Boys Look Blue van Tarell Alvin McCraney. We volgen hoofdpersoon Chiron als kind, puber en volwassene. Een gevoelige jongen zonder vaderfiguur, en een drugsverslaafde moeder.

Alleen in het derde deel voelt het soms alsof je naar een verfilmd toneelstuk zit te kijken. Dat was dan meteen mijn minst favoriete deel (in tegenstelling tot veel meningen die ik hier lees). Prachtig om te zien hoe de muur die Chiron om zichzelf had gebouwd langzaam afbrokkelt, maar het voelde ook een beetje te tam, te netjes afgerond. Na het explosieve einde van het tweede deel verwachtte ik eigenlijk wel wat meer conflict.

Ondanks de veelbesproken Oscar-tweestrijd met La La Land, is deze film meer een natuurlijke concurrent van Manchester By The Sea, ook een film die de worsteling portretteert van een zwijgzame, getraumatiseerde hoofdpersoon. Ik vond het lastig argumenten te bedenken waarom die laatste film minder indruk op me maakte, behalve dat de thematiek me minder aansprak, en Moonlight een minder vervelend hoofdpersonage heeft.

Toch denk ik niet alleen dat het mijn persoonlijke smaak is. Al met al vind ik Moonlight ook gewoon een stuk beter geacteerd, geregisseerd en in elkaar gezet. De manier waarop Jenkins gebruik maakt van kleur, camerabeweging, beeldovergang en muziek, maar ook op de juiste momenten versobert en kalm registreert, bracht me echt naar het Miami van de jaren tachtig en in de belevingswereld van de zwijgzame Chiron. Dat had ik toch minder met Manchester, of de meeste andere 'kleine drama's' die ik de laatste jaren zag.

Je kunt je afvragen of de Oscars hun eigen relevantie niet ondergraven door hun belangrijkste prijs wederom aan een kleine film als dit te geven, terwijl het grote publiek die films links laat liggen ten faveure van in capes geklede fotomodellen die stralen uit hun kont schieten. Hoe dan ook hebben ze mijn goedkeuring voor de keuze voor Moonlight. Kunnen ze weer opgelucht adem halen bij de Academy, hahaha.

Omdat het 2017 is moet ik het ineens fijn vinden dat mannen aan elkaar zitten? Iedereen moet zelf weten wat ie doet maar ik mag mijn mening daarover hebben. Of het nu 1920 is of 2020, maak ik zelf wel uit.

macrobody Een van de speerpunten van homo-emancipatie zou moeten zijn dat homo's in de openbare ruimte (en in de media zoals het witte doek) affectie aan elkaar kunnen tonen op dezelfde manier en via dezelfde normen als hetero-stellen. Anders promoot je in feite een soort schijn-vrijheid, 'je mag doen wat je wilt als het maar uit de openbare ruimte wordt geweerd.'

Er zijn wel degelijk gay-films met zulke expliciete seksscenes dat ik me kan voorstellen dat de gemiddelde hetero dat niet prettig vindt om te kijken, maar Moonlight zit domweg niet in die categorie. De hele erotische inhoud van deze film: een niet-expliciet getoonde frottage van ongeveer twintig seconden, met een paar kusjes op de mond. Als dat bij jou zoveel walging losmaakt als uit je bericht spreekt, komt dat wel degelijk nogal homofobisch over.

Overigens: die neiging om meteen als iemand bezwaar maakt tegen je standpunten te gaan roepen dat je 'recht hebt op je eigen mening' ben ik wel nogal kotsbeu. Niemand verwijdert je bericht en niemand bedreigt je met geweld. Andere mensen hebben net zoveel recht om iets te vinden van jouw uitspraken als jij hebt om ze te doen.

Je hoeft het niet fijn te vinden. Maar je hoeft er ook geen mening over te geven en als je het dan wel doet. Doe het dan even op een wat subtielere wijze want bah, gay movie etc komt nogal sneu over.

Houd het lekker voor je man.

Goede post!

Snap niet wat je bedoeld met deze zin: "die alt-right neiging" (de rechter alt knop op mijn toetsenbord?). Dat mijn mening niet subtiel was daar ben ik het helemaal met Rien mee eens. Zal eens kijken of ik 'm nog kan editen. Misschien kunnen we dan gezellig met z'n allen een biertje gaan drinken en kunnen jullie lekker aan elkaar friemelen.

Waarom nou toch weer die laatste aantal woorden man. Je laat het allemaal zo denigrerend klinken. Daarnaast ben ik een hetero seksuele man met veel homosexuele mannen om zich heen

Alt-right is een beweging die vaak tegen homo's of iig homo's in het openbaar zijn. Correct me if i am wrong.

Edit:

Ik heb melding gemaakt van je bericht bij de moderators.

Welk bericht? De eerste waarin ik op niet subtiele wijze zei dat ik niet van films hou waarin de mannenliefde wordt geportretteerd? Of de tweede waarin ik een totaal nutteloze opmerking maak dat we samen met de moraal ridder sandokan een biertje moet gaan drinken?

Hahaha owkeee...

Point taken over het woordje alt right, ik zal dat weghalen uit mijn oorspronkelijke bericht. Ik noemde het zo omdat ik het soort online slachtoffergedrag dat ik beschrijf vooral identificeer met die stroming (iemand verwijten een 'moraalridder' te zijn past ook in dat sfeertje), maar ik kan en wil je niet persoonlijk een politieke voorkeur aanwrijven, en dat is ook niet conform de gedragsregels van de site lijkt me.

Voor een partijtje bier drinken en friemelen ben ik altijd te porren.

Verder heb ik niets aan mijn oorspronkelijke post toe te voegen, eigenlijk.

Je laatste

Nou Rien, ik hoop dat ze die post inderdaad verwijderen. Zoals ik al zei, totaal nutteloos en geheel niet terzake doende aangaande de film. Die mij overigens net als Brokeback Mountain een onbehaaglijk gevoel gaf. Ik dacht dat deze film ging over de moeilijke jeugd van een donkere jongen in de achterbuurten van Florida. Dat was ook zo tot het derde deel in de film waar hij ineens van skinny willy veranderd is in een boom van een gast met een goddelijk lichaam (ik kan een mooi mannenlichaam zeker waarderen en respecteren). In dat derde deel krijgen we een Amerikaanse versie te zien van hoe twee mannen elkaar weer ontmoeten na al die jaren en voorzichtig en omslachtig toenadering tot elkaar zoeken. Gaat dat tegenwoordig niet gewoon via een app? Het is gewoon een saaie film die echt is overschat. Wat gebeurt er nou dat Oscar waardig is? Op welk moment brengt de film je zo in beroering dat je een traantje moet weg pinken? Het acteerwerk is prima zeker het eerste deel, dat deed veel beloven, maar de film gaat als een nachtkaars uit.

Bedankt voor je goed onderbouwde reactie. Kan ik alleen maar respect voor opbrengen en laten wij het hierbij lekker laten.

Snap je uitgangspunt wel maar je woordkeuze was wat vervelend neergezet.

Anyway, even goede vrienden

Moonlight kent mooie beelden, heeft een mooie soundtrack en er wordt fantastisch geacteerd.

Het verhaal vind ik echter maar matig. Er worden een paar momenten uit Chiron zijn leven getoond over 3 periodes in zijn leven, tussen elke periode zo'n 10 jaar zittend. Wat moet je hier als kijker precies mee? Kon me nou niet echt inleven in zijn situatie, buiten de kennis om die je voorgeschoteld krijgt, wat toch wel typisch filmmateriaal is. Een verslaafde moeder, geen vaderfiguur, weinig vrienden, tja. Dit is niets nieuws ondanks de reële aard van de film.

Chiron zijn band met Juan en Teresa, de interessantste van de film naar mijn mening, brandt helaas ook nog eens als een nachtkaars uit in de film. Sowieso zijn de 3 periodes een anticlimax, waar de 1e veelbelovend is en de laatste je met een leeg gevoel achter laat.

Mooie film die misschien niks nieuws brengt qua onderwerp, maar wel realistisch en naargeestig weet over te komen. Dit is dankzij de gevoelige sfeer die de film constant weet uit te ademen. Ook de soundtrack levert een positieve bijdrage. Daarbij wordt er prima geacteerd door de cast.

Misschien is het derde luik het minste, maar dan heb je ook al twee sterke periodes is het leven van Chiron al gehad. Voor mij stukken beter dan het overdreven geprezen La La Land. 8/10

Goeie film over een jongeman die opgroeit en worstelt met zijn seksualiteit. Niet echt een verhaal, maar meer een portret over een jongen dat duidelijk is opgedeeld in drie hoofdstukken (hierdoor komt het wel wat fragmentarisch over). Traag en realistisch in beeld gebracht met hier en daar mooi camerawerk. Het acteerwerk is meer dan prima.

Stel je inderdaad voor dat het volgende daar stond:

Bah, neger movie. Had ff geen commentaren gelezen anders had ik 'm zeker niet gekeken. Ik heb niets tegen negers maar ik hoef het niet te zien. Gelukkig bleef het beperkt tot een beetje hiphop. .

Dan was het kot te klein geweest wellicht

Ik vrees dat we nog 100 jaar moeten wachten voor de gay-comment even schokkend zal ervaren worden als de neger-comment. We gaan gelukkig de goeie kant op...

Sluit ik me bij aan. Ging met hoge verwachtingen deze film in maar hij was tergend saai op veel momenten. Daarnaast vond ik er gewoon bizar veel ongeloofwaardige momenten in zitten. Chiron moet bij uitstek het hoofdpersonage zijn met de minste tekst ooit in een grote productie. Knap hoe zo'n tengere vent er zo gespierd uit komt. De casting wat betreft de oudste Chiron had veel scherper gekund.

Het verhaal imponeert en snijdt een mooie discussie aan. Maar los daarvan is het verhaal bar en bar dunnetjes en slecht uitgewerkt in deze film.

Complimenten voor de cinegrafie. Er werd zo her en der met een origineel filmisch perspectief gespeeld wat het visueel en technisch gezien best goed maakte!

Maar jongens, oscarwaardig? Overall is dit toch helemaal niet zo'n goede film. Met deze ingrediënten had je hem toch tien keer beter kunnen maken. Lichte onvoldoende wat mij betreft.

Geweldige film. Alles in deze film is zo perfect gedaan dat je echt in het verhaal word gezogen.

Oei, dit heb ik echt nog niet veel meegemaakt. Zo een hoge verwachtingen van deze film en dan van zo een kale reis terugkomen. Dit is normaal een genre dat me echt ligt. Moonlight is een slowburner met de nadruk op slow en op zich heb ik er niets op tegen dat een film de tijd geeft om de sfeer en de emoties te laten inwerken, hoewel daar toch niet zoveel sprake van is. Ik vind de keuze van hoe men de film indeelde een gemiste kans. Het idee van de film te splitsen in 3 perioden die een deel van het leven van Chiron vertelden viel verkeerd uit. Het derde deel was uiteindelijk ook enkel en alleen nog reflectie waar het enige echt noemenswaardige het moment was waarop Chiron aan Kevin aangeeft dat hij de enige jongen was die hij aanraakte. Zeer geloofwaardig als je weet dat hij een beer van een vent is en daarbij nog eens een drugdealer is, en geloof me, die kennen de wereld om zich heen, want die dienen alert te blijven en komen met veel gebruikers in contact. Ook de verandering van lichaamsbouw en persoonlijkheid eerder waren opvallend, maar dat kon ik beter plaatsen omdat de regisseur daar naartoe werkt, bij het einde van het tweede deel (waarbij Chiron één van die pesters in elkaar slaat, opgepakt wordt en wat later zou blijken naar een internaat worden gestuurd.) Verder heb je ook nog het gesprek met de mama die haar spijt betuigt over haar opvoeding, maar plots wel bezorgd is over haar zoon wanneer hij aangeeft een drugdealer te zijn of nog steeds drug te dealen. Dat maakte uiteindelijk dat twee delen echt narratief inhoud bevatten. Het derde deel kon even goed Werner Herzog interviews black guy gegeten hebben, want daar gaat het echt te veel richting documentairestijl en vergeet je in een speelfilm te zitten.

Wat ook niet helpt is dat je echt over een klein aantal langdurige scènes die in theorie er alles uit moet halen op vlak van sfeer bezit. En je daarmee een beperkte speelduur moet vullen. We zien een viertal scènes per levensfase en echt bijblijven doen die dan niet, en dan kiest men ervoor om 1/3e van de film te vullen op de reflectie van de opvoeding en de gemaakte levenskeuzes in in feite maar twee gesprekken. De jongen zegt dan ook al niet echt veel, het duurt wellicht ook nog eens vijf minuten tegen dat we het hoofdpersonage in beeld krijgen, want eerst krijgen we de mentor te zien die iemand niet zijn geld of drugs geeft. Wat daarvan de bedoeling was, weet ook niet. En wanneer de mentor (Juan) uiteindelijk effectief tot een gesprek kan komen met de zo hard gepeste en gekwetste jongen dat hij een spraakgebrek heeft en niet op een beleefde manier een goedendag kan zeggen zoals elke normale jongen, zijn we nog eens een kwartier verder. En dan is het eerste deel: de fase van het kind zijn, de keuze maken en het begin van het leerproces ook voorbij. Tijd om in te leven met de jongen was er niet. Niet moeilijk met ongeveer vier scènes, amper twintig woorden aan tekst, en een mimiek dat doet denken aan een zware autist. Een nieuwe Ki-Duk Kim zal Barry Jenkins niet worden, want een meester van emotionele zwijgzame personages is hij zeker niet.

Het tweede deel was wellicht wel het betere deel, maar opnieuw een halfuur per stuk is echt niet voldoende om iedere keer een band terug op te bouwen met die personages. Het is dan ook jammer dat het enige persoon waarmee het lukt dan verrassend genoeg verdwijnt, zeker door die focus op hem in die eerste scene en zijn rol in het eerste deel. Wilt de film aantonen dat hij ontspoort bij zijn verdwijning?. Hoe dan ook, ik vind het jammer dat er niet dieper op ingegaan werd of dat er voor gekozen werd dat deel in the picture te zetten. Net zoals bij de overgang van het tweede naar het derde deel er dieper zou worden ingegaan op hoe die transformatie is gebeurd. Dat zou natuurlijk een stijlbreuk betekend hebben, maar in dit geval één die wel broodnodig was. Nu voelt het aan als een theaterstuk waar ze bewust meerdere delen hebben uitgehaald, en we nog deel 2, deel 8, deel 9 en deel 22 nog over hebben. Zo voelt het aan. Narratief biedt het gewoon te weinig aan, het komt zwaar tekort. En de stijlfiguur is niet per se lelijk, het gaat alleen zwaar ten koste aan de inhoud. Een pakkend verhaal is Moonlight absoluut niet. En het verhaal van willekeurige ervaringen voelen eerder aan als een verhaal van willekeurige anekdotes. Het is uiteindelijk een beetje een mislukte versie van Boy(z in the)hood.

Visueel is het wel goed. Men zoekt een ander niveau van intensiteit op, door close-upbeelden en het rondtollen van de camera. Wel erg hip en in de mode, want zo krijg je het gevoel dat je echt bij hen zit. Ook geeft de camera je soms het perspectief van Chiron (ik vergeet steeds die naam)/bijnaam 1/bijnaam 2. Allemaal wel goed en wel, maar wanneer je afhankelijk bent van de mimiek zijn rondtollende beelden, close-up beelden van de benen en beelden vanuit het perspectief van de hoofdpersonage niet de way to go. De muziek was wel ok, maar weinig bijzonder. Uiteindelijk vond ik de film in het geheel een grote flop.

ouch

Jammer, Tornado. Ik herken niet veel in je stuk, maar niets dat ik zeg gaat dat natuurlijk veranderen. Wel fijn dat je uitgebreid uitlegt, na die 1,5*

Inderdaad. Als je de namen en enkele details weglaat had ik nooit kunnen raden dat dit over Moonlight gaat.

Wat ik in Tornado's stuk herken is de (te) korte periode dat we iedere keer een stuk van het leven van Chiron te zien krijgen. Vooral het tweede gedeelte wordt afgekapt net op het moment dat het interessant begint te worden. En ook ik ergerde me dood aan de weinig spraakzame Chiron. Ik moest tijdens het kijken van de film denken aan de film Boyhood, maar waar je daar echt het gevoel had dat je Mason leerde kennen, blijft Chiron een totale vreemde. Ik geef beide films een zeven, maar Moonlight is een erg mager zeventje en Boyhood een dikke zeven .

Ik herken mijn eigen mening er best wel in, Tornado. Het is alweer even geleden dat ik Moonlight zag maar ik vond het ook een zwakke film. Te fragmentarisch om echt een band te krijgen met het hoofdpersonage en inhoudelijk vond ik de film ook te weinig bieden. Nja, tov La La Land wel de verdiende Oscarwinnaar want die film heb ik niet eens weten uit te kijken.

Ja, van La La Land wist ik dat het een hit or miss zou worden, en uiteindelijk werd het helaas dat laatste. Al denk ik toch dat ik liever La La Land dan zag winnen.

Klopt volledig IH88, Chiron blijft een totale vreemde. Je lijkt dus nog vrij mild gestemd te hebben als ik je zo hoor al heb ik je mening er niet meer op nagelezen

Maakt uiteindelijk niet erg veel uit wie gewonnen had, alleen gaan er veel mensen deze film enkel en alleen kijken omdat het die Oscar heeft binnengehaald. De rating van Moonlight lijkt me daarom enkel nog maar te gaan zakken (ik zie deze zeker tot 3,50* en lager gaan). Dus in dat opzicht vind ik het erg jammer voor de mensen die hier 2 uur tijd mee gaan verspillen. Er zijn natuurlijk ook uitzonderingen zoals JM of Zwolle die deze film wel goed vinden . Niet geschoten is altijd mis al denk ik dat deze film nog veel mensen zal teleurstellen of toch verhoudingsgewijs meer dan dat het mensen zal verrassen in de positieve zin.

Ik heb de film al in januari gezien dus het is een beetje weggezakt, maar ik vond het derde deel erg sterk, net zoals de acteerprestaties en sommige waanzinnige shots van Jenkins. Maar ik ga hem in het najaar nog eens bekijken. Ben benieuwd of hij dan nog standhoudt.

In Moonlight zien we een onderdrukt hoofdpersonage dat zichzelf door alle problemen en slechte invloeden moeilijk kan of durft te ontdekken. Met wat time jumps volgen we de jongen doorheen zijn miserabele kindertijd en adolescentie. Het eerste halfuur is tergend traag, gelukkig wordt dit nadien beter maar echt vasthouden kon de film mij niet. Vervelend is dat men steeds cut op kantelmomenten en dan aardig wat jaren overslaat (Chiron wordt wakker na zijn arrestatie en blijkt ineens helemaal volwassen). Een aantal gebeurtenissen verliezen hierdoor aan impact. We zien weinig nasleep hiervan, wat het moeilijk maakt om meer voeling te krijgen met wat er zich binnen Chiron afspeelt. Er gebeurt veel onderbewust zoals je kan zien in z'n dromen en nachtmerries. Maar vind het te abstract om echt een emotionele film te kunnen noemen. Ook niet onder de indruk van het laatste deel. Er zitten zeker sterke momenten in maar wat een anticlimax. Het bewijs dat goed acteerwerk niet altijd een film kan redden.

Zeker wat meer van verwacht.

Ik heb geen al te hoge dunk van de Oscars, maar deze film werd toch aangekondigd als redelijk atypisch. Na het kijken vraag ik me als nuchtere Europeaan af waarom, al kan ik tegelijkertijd ook wel zien waarom dit voor een Amerikaans publiek toch als verrassend kan doorgaan.

Grootste probleem vond ik dat de vormgeving en het sentiment erg typisch Oscar-materiaal waren. Ik had al ergens gelezen dat de film visueel een beetje op Kar-Wai zou lijken, ik vind dat eerder een belediging voor de alom geliefde Hongkonger. Moonlight is dan misschien niet 100% klassiek Hollywood, de visuele opsmuk is bepaald niet hoogstaand en gaat gewoon een beetje leentjebuur spelen bij de Amerikaanse indies.

Net hetzelfde met de soundtrack. Er zit dan een beetje hip-hop in, maar wanneer het sentiment komt bovendrijven wordt er snel geschakeld naar een veel klassiekere sound. Acteerwerk vond ik redelijk maar niet echt opvallend en het drama wist mij nooit echt te pakken. Da's tegenvallend voor een film die niet bijster snel vooruit gaat.

Vond het een redelijk doorsnee drama. Niet het slechtste wat Hollywood ooit heeft voortgebracht, maar weinig opzienbarend en weinig interessant. Althans, als je je niet echt moet vastklampen aan huidskleur.

2.0*

Prima film. Misschien iets te veel binnen de lijntjes, maar wat geeft het.