Moonlight (2016)

De bij vlagen prachtige cinematografie en mooie sounddesign konden het afgekloven, clichématige verhaal niet redden. Het maakt wel een ideale Oscarfilm natuurlijk. Want het wordt wel heel gedegen en filmisch/regiematig erg goed uitgewerkt.
Acteerprestaties waren bij vlagen zeker goed, maar dan vaker door de bijrollen, niet zozeer door de Chirons zelf.
Een plus vond ik hoe de film eindigde. Subtiel en toch direct, en niet onnodig uitgerekt maar met drie prachtige eindshots/scènes. Die laatste, Little blauw onder Moonlight bij de zee, breide er een mooi rondje van naar de vroege quote door Juan. Alleen had ik die metafoor toen al niet zo goed begrepen dus bleef die eventuele verdieping voor mij uit, al was de boodschap en de verhaaltechnische (doch ook afgezaagde) bedoeling me duidelijk.

Nogmaals; de positieve aspecten comenseren het cliché thema en verhaal niet voldoende, dat echter een heel breed publiek incl. jury's zal aanspreken.

Opgroeien in da hood, VPRO interview

Fabelachtig!! Regelrechte klassieker

Erg mooie kleine film.

Met name de regie schittert. Apart en subtiel in beeld gebracht, terwijl het makkelijk een oversentimentele drama had kunnen worden. Ik had echter torenhoge verwachtingen en die zijn niet helemaal ingelost. Toen ik dat shot in de trailer zag van Naomi Harris met het roze neonlicht in de achtergrond dacht ik dat dit mijn film van het jaar zou worden. Helaas bleef het bij dat ene shot wat er echt bovenuit sprong in de film wat mij betreft. Ondanks de finesse was ook het verhaal erg rechttoe rechtaan en pakte me iets minder dan ik van tevoren gehoopt had.

Edit: Ik merk nu wel dat dit er eentje is die door je hoofd blijft spoken.

Tja, wat zal ik ervan zeggen. Mooie beelden, goed uitgewerkt, goed gespeeld ook en gelukkig niet alléén maar ellende (waar ik toch een beetje bang voor was). Gelukkig ook geen typische Amerikaanse wraakfilm. Maar ik zit hier toch naar te kijken met een gevoel van: wat moet ik hier mee?
Het verhaal is niet heel erg bijzonder. Verlegen zwarte jongen groeit op in de ghetto, met een aan drugs verslaafde moeder. Iedereen kan zich daar wel wat bij voorstellen. En dan blijkt hij ook nog homoseksueel te zijn. Dat laatste maakt het misschien nog enigszins bijzonder, maar uiteindelijk speelt het toch een dusdanig kleine rol, dat het op mij een beetje bedacht overkwam ("Hoe kunnen we zijn situatie nog nét iets ingewikkelder maken...").

Geen slechte film dus, maar voor mij hoeft hij de Oscar niet te winnen. Al vermoed ik wel dat hij 'm gaat krijgen vanwege de algehele thematiek.

Deze semi-autobiografische film is technisch uitstekend: visueel verrassend en zeer goed verzorgd, zonder dat de camera ooit al teveel de aandacht naar zichzelf toetrekt. De vertolkingen zijn ook stuk voor stuk uitstekend... maar toch duurt het geruime tijd voordat de film meeslepend wordt. Dat is weliswaar verklaarbaar vanuit het verhaal van een opgroeiende jongen die zich emotioneel heeft afgesloten voor de buitenwereld, omdat hij mannen niet vertrouwd, een drugsverslaafde moeder heeft en op school wordt gepest, maar het maakt het voor de kijker wel lastig om sympathie te voelen voor de hoofdpersoon. Maar na 45 minuten komt de film langzaam maar zeker werkelijk tot leven en ontpopt zich een boeiend en aangrijpend drama waarin zware thema's op een originele manier worden benaderd. En het einde is ronduit indrukwekkend, maar toch is het jammer dat het de eerste 45 minuten behoorlijk doorbijten is.

Staat nu 1ste bij IFFR, was wel te verwachten.

Sluimert na...best iconische film...halve * omhoog

Het is een tijd geleden dat ik een dramafilm heb mogen aanschouwen van dit niveau. Het is zo een film die nog wel even in mijn hoofd blijft nagalmen. Wat een pareltje. Het geboden verhaal is op zich niet bijster origineel, maar de sterke regie tilt het naar grotere hoogten. De verhaalvertelling is fenomenaal, en ook de cameravoering en ondersteunende muziek zijn prachtig. Maar ook het acteerwerk van de cast is van grote meerwaarde voor de film, want er word ijzersterk en met inleving geacteerd door de gehele cast. 5 Sterren.

Ik weet niet zo goed wat ik van deze film moet vinden. Ben een fervent film kijker en heb nogal een uitgesproken smaak, maar ik ga nooit af op "wat-men-goed-moet-vinden-op-dit-moment"-films. Hartstikke fijn dat deze film voor een Oscar is genomineerd en hij is zeker boeiend, maar hij is ook een beetje zoutloos. Er had wat meer actie (en dan bedoel ik niet schietende geweren of gierende auto's) in gemogen wat mij betreft. Het is een film die nogal kabbelt. Acteerwerk is dik in orde, evenals het script en camerawerk en de ondersteunde muziek bewijst zijn kracht. Het verhaal is verre van origineel en is al vaker gedaan. Ik had bij deze film een beetje hetzelfde gevoel als "Boyhood", waarom weet niemand. Mooie film. Niks minder, maar zeker ook niks meer dan dat. 3,5 *

Een hoge score ! en ik ga hem zeker zien..

Ik heb alleen die trailer gezien... en ik zie een (jonge) moeder die zegt dat haar jongen alles voor haar is... En ik ben 37 jaar en ik heb geen kind en geen vriendin. Heb ik dan absoluut niks!?.

Los van alle levens verschillen, geld en een huis gevuld met spulletjes...

Moet je een kind krijgen en opvoeden en is dat dan echt alles?.

Jaa.. verhalen van films brengt me wel eens op ideen .

Zo'n ontzettend korte trailer en toch zo pakkend ik moet deze binnenkort zien.

Wel nee joh, je kan gewoon prima je leven leiden zonder kinderen. Het is natuurlijk wel zo dat wanneer je kinderen krijgt zij het belangrijkste worden in je leven. Voor de meeste mensen dan, die moeder in de film is namelijk niet zo'n goed voorbeeld.

Ja dat kreeg ik al in de gaten..

interessant...

Ja, zeker een aardige film. Maar de status is wat mij persoonlijk betreft wat te overhyped.

Ik neem aan dat dat met name te maken heeft met dat het verhaal volstrekt tegen de gangbare filmconventies en cliches ingaat, met name in Amerika.

De rollen van Mahershala Ali en Janelle (hartjes!) bevielen me eigenlijk het meeste.

Helemaal mee eens, prachtpersonen, maar die junkkop van Noamie Harris was ook erg goed hoor...chilling.

Dappere en oprechte film over seksualiteit, identiteit en liefde. Juist omdat je die ingrediënten niet verwacht in een gangstersetting, voelt Moonlight zeker in het begin uniek. Maar naarmate de plot vordert en het punt dat de film wil maken wel duidelijk is, wordt het wat saai. Het hielp wat mij betreft ook niet dat een aantal belangrijke gebeurtenissen zich afspelen in de tussenliggende jaren die we nooit te zien krijgen. Wat dan rest zijn de sterke rollen en bij vlagen prachtige cinematografie. Een bovengemiddeld drama, maar de genialiteit ontgaat mij volledig.

Ik sluit me aan bij Rosicky hierboven.

Het is zeker bovengemiddeld, maar ook niet zo'n meesterwerk als wordt beweerd. Ik kan goed tegen films die klein zijn, weinig plot hebben en voortkabbelen. Maar hier ging ik me, zeker in hoofdstuk 3, vervelen. En uiteindelijk wist ik ook niet goed wat ik er nou mee aan moest.

Toch wel net 3,5*, want bijzonder is het geheel wel.

Ik had ook nog wel wat meer verwacht, wat niet wegneemt dat het wel bijzonder was, m.n. het laatste deel vond ik erg sterk.

Geweldige film.

Met zoveel lof wil de desbetreffende film wel eens tegenvallen. Maar hier is de lof meer dan terecht. Deze film is zo sterk door de gezichten. Dat is ongekend gedaan in deze film. Waar ik zowel in Arthouse als in blockbuster moe word van de nietszeggendheid. Is dit de film die eindelijk wel wat zegt. Geen overdreven symboliek van de arthouse of de zwart/wit van de blockbuster. Een oprechte film.

Visueel is er genoeg te genieten. Van te voren in de verhalen miste ik Spike Lee zijn naam nogal. Alsof dit de eerste zwarte film is ever bijna. Maar hoewel ik een Spike Lee, Mallick, Wong Kar Wai hier visueel in terug zie. Is dit toch wel die trap omhoog die Lee ook zelden bereikt heeft. En dat zit hem vooral in de gezichten. Elk karakter kruipt onder je huid en door hun uitdrukking zeggen ze meer dan 1000 woorden. Zelden zo goed gezien in een film.

Acteerwerk is sowieso geweldig. Ik vond zelf Trevante Rhodes het beste. Hij ziet er imposant uit en hoeveel gevoel hij in zijn uitdrukkingen weet te zetten is van een andere planeet. Ik wil deze film eigenlijk niet in een zwarte film hoekje plaatsen. Daar doe je de film te weinig eer mee. Maar wat dit wel laat zien is dat er een groep acteurs is in de US te weinig echte rollen krijgt. Natuurlijk zitten er een paar in series. Maar als je soms het erbarmelijke niveau ziet in films, en dan zie je hier een paar amper bekende gasten de pannen eraf spelen kun je toch afvragen waarom?

4.5 sterren.

Kijk, dit maakt me officieel erg benieuwd! Visueel nog beter dan Lee's 25th Hour?

Edit: ik ga hem zo zien, dus misschien kan ik mijn eigen vraag straks zelf beantwoorden

Anders wel. Die is vrij strak veel rijders, deze is meer handheld/steady cam. Maar Lee doet ook vaak bij een persoon puur alleen hoofd met schouders in beeld kijkend in de camera. Dat is hier ook veel gebruikt. Werkt net nog wat beter omdat je ze wat hoort zeggen maar je ziet in beeld alleen hun hoofd zonder spraak maar emotie. Ben niet zo een alles kenner dus dit zal vast vaker gedaan zijn. Maar het werkte hier echt geweldig.

Mnee, zeker niet.

Moonlight begint met een geweldig handheld shot waarbij de camera om de personages heen draait. Direct het hoogtepunt van de film! Maar al snel wordt duidelijk dat het hier eigenlijk een vrij cliché (verteld) verhaal betreft. De veelvuldige close-ups van gezichten zijn oké, vooral die van Trevante Rhodes dan. Sfeertje is ook redelijk gezapig trouwens, als een lome zomeravond. Verder vond ik dit juist vrij "Arthouse". Niet specifiek genoeg vormgegeven vooral, ook niet qua muziek. Had een wat "hardere" soundtrack verwacht. Had de film meer smoel gegeven, nu vond ik het allemaal iets te soft geloof ik.

Fraai, klein drama dat niet alles tot op het bot uit probeert te leggen. Op bepaalde momenten wordt het me net wat te melodramatisch, maar echt ver over de schreef gaat het nooit. Het tempo beviel mij ook: kalm, maar niet traag.

Ergens vond ik het verfrissend dat de film draait om een Afro-Amerikaanse homoseksueel, zonder dat afkomst of geaardheid werkelijk belangrijke thema's werden. Dat is in onze bioscopen toch nog altijd een uitzondering.

Overschat.

Wat mij betreft tenminste; Moonlight is verre van een slechte film, maar niet alle elementen rieken naar Oscarmateriaal. Ik denk dat mijn verwachtingen mede daardoor ook te hooggespannen waren. Je kunt het Jenkins nageven dat hij met een minimalistische aanpak een optimaal resultaat bereikt, maar nog steeds is er dan sprake met een vrij clichématige drieledige vertelling. Met name het derde deel viel zeer tegen. De verzoenende toon (zowel bij Chirons berouwvolle moeder als bij de in deel twee nog beïnvloedbare en laffe Kevin) sloeg de plank wat mij betreft nogal mis. Daarnaast wist Chirons verhaal me nooit echt te raken, wellicht met name omdat het onderwerp wat verder van me af staat. Maar toch ook omdat met name de oudste vertolker van Chiron nergens het acteerniveau haalt van uitblinker Ali (deel één).

Verder moet Moonlight het dan van de vorm hebben, maar van de handheld-shots was ik (hoewel mooi gefilmd) niet weg, en de score vond ik wat te repetitief en niet donker genoeg. Cinematografisch vond ik de film wat vaal en gezapig. Passend bij de sfeer, dat wel, maar niet intrigerend genoeg (los van een handvol mooie single shots).

Mijns inziens (te) degelijk. Als ik zeg dat de film voor de Oscars profiteert van de thematiek en van het feit dat er nu eenmaal geen blanke acteurs te zien zijn (uitspraak te zien in het licht van de controverse van vorig jaar), doe ik Moonlight wellicht tekort. Al is het echt geen toeval dat films als Hidden Figures, Fences en Loving ook stuk voor stuk onder de vaker genomineerde titels vallen. Ik zag echter niet wat hier zo briljant aan moest zijn.

Ik zag er wel een hoop in. Later hopelijk iets meer woorden.

Dit had zo goed kunnen zijn, ware het niet voor die onsubtiele tweede act. Echt een bummer.

Moonlight maakt de belofte van de kritiek eigenlijk nooit waar. Alsof dit een heel bijzondere film zou zijn. Je kan hem goed vinden, maar los daarvan is het toch een conventioneel verhaal dat op een conventionele manier is vormgegeven.

Eerder op de dag zag ik Sieranevada, en het verschil tussen de natuurlijke dialogen die Puiu op het scherm brengt ten opzichte van wat Jenkins ons toont, waarbij je nooit kan vergeten dat het geschreven is (de "verkoop je drugs?"-scene, de "vergeef me zoon"-scene), is gewoonweg enorm.

Vind Moonlight daarmee een behoorlijk inwisselbare film. Goed hoor, met een voor deze thematiek verfrissende soundtrack (grotendeels zonder hip-hop) en aardige personages. Maar dit zal niet lang blijven hangen. Oscar mag wat mij betreft naar La la land.

Is het een Oscarwaardige film? Nee

Is het een slechte film? nee dat zeker ook niet, want de film blijf je op een of andere manier toch bij.