Moonlight (2016)

Deze film afgelopen avond gezien in de eerste aflevering van de "Amongst Friends" landelijke film preview. Toen de presentator in het kort meedeelde om wat voor film het ging had ik al de neiging de zaal uit te lopen. Gepest worden op school , liefdeloze moeder, drugs en nog meer van die shit. Ik heb over dat soort onderwerpen inmiddels al meer dan genoeg gezien en hoe goed er in die films ook geacteerd mag worden, ik ben de sociale ellende op het grote scherm meer dan zat. Je wordt in de media al constant doodgegooid met dit soort depri makende onderwerpen. Vandaar dat ik zo genoten heb afgelopen week van feel-good movies zoals La La land en Singin' in the Rain. Ik kreeg daar een enorm goed gevoel van en zo wil ik het ook houden. De volgende keer bij de film preview laat ik mij niet meer onaangenaam verrassen, maar wil ik eerst weten welke film mij voorgetoverd wordt. Volgend de presentator zou het dan gaan om een wat meer vrolijke film. Nou, ik ben benieuwd. Mocht het weer zo'n depri film worden als Moonlight, dan loop ik voortijdig de zaal uit.

2.0

“At some point, you gotta decide for yourself who you're going to be. Can't let nobody make that decision for you.”

Om met het positieve te beginnen. Het laatste half uur van Moonlight is werkelijk fantastisch. De film stijgt daar naar grote hoogte. Ook de acteerprestaties zijn over gehele linie ijzersterk, met Ali en Harris als uitschieters..En visueel ziet de film er schitterend uit met een aantal prachtige shots van Jenkins. Jammer genoeg heeft Moonlight ook genoeg minder positieve kanten. Het verhaal is voorspelbaar en langdradig, en het lijkt wel of Jenkins het script aan het schrijven was met de “cliché-bingokaart” in de hand.

Uiteraard is de vader afwezig. En uiteraard is de moeder drugsverslaafd. En uiteraard wordt Chiron gepest en mishandelt omdat hij homoseksueel en anders is. En uiteraard zijn de jongeren als ze volwassen zijn dood, zitten ze in de gevangenis (of zijn ze daar geweest) of zitten ze in het criminele circuit. Het enige originele zijn de surrogaatouders van Chiron, maar daar wordt te weinig mee gedaan. Maar de grootste teleurstelling is de hoofdrolspeler zelf. Chiron is maar een slome donder en wat hem drijft of wat er in zijn hoofd omgaat word nooit duidelijk. Dat komt ook door de fragmentarische manier waarop het verhaal is opgebouwd. Hele stukken uit het leven van Chiron worden overgeslagen waardoor je nooit een band met hem krijgt. Na twee uur is Chiron eigenlijk nog steeds een vreemde voor je. Gelukkig eindigt Moonlight wel op een hele hoge noot. Alleen om dat laatste half uur moet je deze film gaan kijken.

Moonlight is zeker geen meesterwerk. Met name de eerste twee delen beroeren niet. Sterker nog, ze duwen je op grote afstand door het vrij hoge clichégehalte (zie eerdere besprekingen) en de wel heel evidente constructie (voer voor scenarioschrijvers).

Bezie hoe alle gebeurtenissen in deel 1 (jochie) in een of andere vorm terugkeren in deel 2 (puber) – pesten, rollebollen met vriend, bad/wassen, de zee, de ‘akelige’ moeder, de ‘heilige’ Theresa, enzovoort, enzovoort. Nu zal de een dat prachtig vinden, maar als het goed is, zie je m.i. aan een lichaam het skelet niet af. Is dat wel het geval, dan is er iets mis.

Deel 3 daarentegen is vrij meesterlijk, want de evidente constructie is afgeworpen en de verstilde scènes tussen de twee mannen kruipen je onder de huid.

Waarom roepen velen dan toch ‘Meesterwerk’? Zou het komen, omdat de film een Amerikaanse productie is die niet bol staat van actie en snelle montage, van seks en geweld? Die rustig wordt verteld met een voor Amerika niet-alledaags thema? Elke aanduiding bestaat immers bij de gratie van ‘vergelijkenderwijs’. Blijkbaar ligt onze lat bij Amerikaanse films zo laag, dat we Moonlight als bijzonder betitelen.

Zoiets wellicht.

Er is hier toch wel een stuk meer aan de hand dan het niet alledaagse thema wat de positieve recensies kan verklaren wat mij betreft. Moonlight is vooral een film over identiteit en omgeving en is daarin ècht bijzonder. Een prachtig voorbeeld van hoe een film met een aantal zeer fraaie karakters in een specifieke omgeving een universeel verhaal kan vertellen. Geholpen door het fijne camerawerk, beurtelings erg intiem en veel sfeer van omgeving oppikkend. En een paar fraaie rollen (vooral Mahershala Ali is fantastisch, hij moet die Oscar echt krijgen).

De film valt uiteen in drie aktes. In de eerste is Chiron een kwetsbaar kind van een jaar of 9 die erg veel moeite heeft met zijn plek in de wereld. In de tweede een puber die zich uiteindelijk een rol aanmeet en in de derde een volwassen man die beseft hoe weinig er nog over is van zijn echte karakter in hoe hij zich uit.

Ik zou de film net geen meesterwerk willen noemen en de oorzaak ligt in de tweede akte, die helaas net wat achterblijft bij de eerste en laatste door net wat uitgesprokener te zijn en minder tussen de regels door te vertellen. Maar al met al heb ik hier erg van genoten. En de sublieme derde akte maakt heel veel goed.

Deze semi-autobiografische film is technisch uitstekend: visueel verrassend en zeer goed verzorgd, zonder dat de camera ooit al teveel de aandacht naar zichzelf toetrekt. De vertolkingen zijn ook stuk voor stuk uitstekend... maar toch duurt het geruime tijd voordat de film meeslepend wordt. Dat is weliswaar verklaarbaar vanuit het verhaal van een opgroeiende jongen die zich emotioneel heeft afgesloten voor de buitenwereld, omdat hij mannen niet vertrouwd, een drugsverslaafde moeder heeft en op school wordt gepest, maar het maakt het voor de kijker wel lastig om sympathie te voelen voor de hoofdpersoon. Maar na 45 minuten komt de film langzaam maar zeker werkelijk tot leven en ontpopt zich een boeiend en aangrijpend drama waarin zware thema's op een originele manier worden benaderd. En het einde is ronduit indrukwekkend, maar toch is het jammer dat het de eerste 45 minuten behoorlijk doorbijten is.

Ja, zeker een aardige film. Maar de status is wat mij persoonlijk betreft wat te overhyped.

Ik neem aan dat dat met name te maken heeft met dat het verhaal volstrekt tegen de gangbare filmconventies en cliches ingaat, met name in Amerika.

De rollen van Mahershala Ali en Janelle (hartjes!) bevielen me eigenlijk het meeste.

Dappere en oprechte film over seksualiteit, identiteit en liefde. Juist omdat je die ingrediënten niet verwacht in een gangstersetting, voelt Moonlight zeker in het begin uniek. Maar naarmate de plot vordert en het punt dat de film wil maken wel duidelijk is, wordt het wat saai. Het hielp wat mij betreft ook niet dat een aantal belangrijke gebeurtenissen zich afspelen in de tussenliggende jaren die we nooit te zien krijgen. Wat dan rest zijn de sterke rollen en bij vlagen prachtige cinematografie. Een bovengemiddeld drama, maar de genialiteit ontgaat mij volledig.

Geweldige film.

Met zoveel lof wil de desbetreffende film wel eens tegenvallen. Maar hier is de lof meer dan terecht. Deze film is zo sterk door de gezichten. Dat is ongekend gedaan in deze film. Waar ik zowel in Arthouse als in blockbuster moe word van de nietszeggendheid. Is dit de film die eindelijk wel wat zegt. Geen overdreven symboliek van de arthouse of de zwart/wit van de blockbuster. Een oprechte film.

Visueel is er genoeg te genieten. Van te voren in de verhalen miste ik Spike Lee zijn naam nogal. Alsof dit de eerste zwarte film is ever bijna. Maar hoewel ik een Spike Lee, Mallick, Wong Kar Wai hier visueel in terug zie. Is dit toch wel die trap omhoog die Lee ook zelden bereikt heeft. En dat zit hem vooral in de gezichten. Elk karakter kruipt onder je huid en door hun uitdrukking zeggen ze meer dan 1000 woorden. Zelden zo goed gezien in een film.

Acteerwerk is sowieso geweldig. Ik vond zelf Trevante Rhodes het beste. Hij ziet er imposant uit en hoeveel gevoel hij in zijn uitdrukkingen weet te zetten is van een andere planeet. Ik wil deze film eigenlijk niet in een zwarte film hoekje plaatsen. Daar doe je de film te weinig eer mee. Maar wat dit wel laat zien is dat er een groep acteurs is in de US te weinig echte rollen krijgt. Natuurlijk zitten er een paar in series. Maar als je soms het erbarmelijke niveau ziet in films, en dan zie je hier een paar amper bekende gasten de pannen eraf spelen kun je toch afvragen waarom?

4.5 sterren.

Overschat.

Wat mij betreft tenminste; Moonlight is verre van een slechte film, maar niet alle elementen rieken naar Oscarmateriaal. Ik denk dat mijn verwachtingen mede daardoor ook te hooggespannen waren. Je kunt het Jenkins nageven dat hij met een minimalistische aanpak een optimaal resultaat bereikt, maar nog steeds is er dan sprake met een vrij clichématige drieledige vertelling. Met name het derde deel viel zeer tegen. De verzoenende toon (zowel bij Chirons berouwvolle moeder als bij de in deel twee nog beïnvloedbare en laffe Kevin) sloeg de plank wat mij betreft nogal mis. Daarnaast wist Chirons verhaal me nooit echt te raken, wellicht met name omdat het onderwerp wat verder van me af staat. Maar toch ook omdat met name de oudste vertolker van Chiron nergens het acteerniveau haalt van uitblinker Ali (deel één).

Verder moet Moonlight het dan van de vorm hebben, maar van de handheld-shots was ik (hoewel mooi gefilmd) niet weg, en de score vond ik wat te repetitief en niet donker genoeg. Cinematografisch vond ik de film wat vaal en gezapig. Passend bij de sfeer, dat wel, maar niet intrigerend genoeg (los van een handvol mooie single shots).

Mijns inziens (te) degelijk. Als ik zeg dat de film voor de Oscars profiteert van de thematiek en van het feit dat er nu eenmaal geen blanke acteurs te zien zijn (uitspraak te zien in het licht van de controverse van vorig jaar), doe ik Moonlight wellicht tekort. Al is het echt geen toeval dat films als Hidden Figures, Fences en Loving ook stuk voor stuk onder de vaker genomineerde titels vallen. Ik zag echter niet wat hier zo briljant aan moest zijn.

Moonlight maakt de belofte van de kritiek eigenlijk nooit waar. Alsof dit een heel bijzondere film zou zijn. Je kan hem goed vinden, maar los daarvan is het toch een conventioneel verhaal dat op een conventionele manier is vormgegeven.

Eerder op de dag zag ik Sieranevada, en het verschil tussen de natuurlijke dialogen die Puiu op het scherm brengt ten opzichte van wat Jenkins ons toont, waarbij je nooit kan vergeten dat het geschreven is (de "verkoop je drugs?"-scene, de "vergeef me zoon"-scene), is gewoonweg enorm.

Vind Moonlight daarmee een behoorlijk inwisselbare film. Goed hoor, met een voor deze thematiek verfrissende soundtrack (grotendeels zonder hip-hop) en aardige personages. Maar dit zal niet lang blijven hangen. Oscar mag wat mij betreft naar La la land.

Zeer overschatte film, die uiteraard goed past in het typische Oscar straatje. Ze zullen de prijzen wel niet winnen, maar het is al flauwekul dat ze überhaupt kanshebber zijn. Moonlight is op zich vrij aardig, maar vreselijk clichématig en al zo vaak in films gedaan. Een Afro-Amerikaanse jongen wordt gepest, is buitenbeentje, heeft een verslaafde moeder, heeft het financieel soms lastig, is homoseksueel; werkelijk alle maatschappelijke problemen die men kon bedenken zijn erin gepropt. We volgen hem in 3 acts; als kind, als puber en als volwassene en zien hoe hij blijft worstelen met zijn verleden. De film komt enorm traag op gang door het erg afstandelijke verhaal in het eerste uur. Daarna wordt het wat boeiender, maar te weinig om dit boven de middelmaat uit te krijgen. Het einde was aardig, maar echt niet zo pakkend als ik hier in bepaalde recensies lees. Emotioneel deed de film me weinig en kreeg ik nooit echt een band met de hoofdrolspeler.

3*, meer niet.

Vooral het tweede hoofdstuk is inderdaad nogal lomp geschreven (Kevin vertelt Chiron over de seks die hij op school heeft - Chiron droomt over Kevin die seks met een meisje heeft - Chiron treft Kevin aan op strand en Kevin blijkt ook gay te zijn - Kevin krijgt tijdens de schoolpauze de opdracht om Chiron in elkaar te slaan). En zo zitten er door de film heen wel meer discutabele scriptkeuzes. Als je de film wat abstracter bekijkt is dergelijk plotverloop minder storend, maar het kost de film toch een half punt.

Wat mij met name aan de film bevalt is de balans tussen esthetiek en de momenten waar de dialogen de ruimte krijgen. Verder sprak het mij aan dat de meeste randzaken buiten beschouwing worden gelaten en je echt puur naar de kern van de emoties kijkt. Voegt het bijvoorbeeld wat toe als we weten wat de hobby's van Chiron zijn? Hierdoor blijft de speelduur ook relatief beperkt, terwijl dit soort vertellingen tegenwoordig standaard boven de twee uur lijkt te klokken. En wat de film helemaal af maakt is het gebruik van een soort van vaporwave (chopped and screwed) in het derde hoofdstuk.

Gayz n the hood. Een redelijk drama waarin we een jongen zien opgroeien terwijl hij worstelt met pesterijen, seksualiteit en een verslaafde moeder. Een verhaal dat uit het leven lijkt gegrepen maar écht bijzonder vond ik het nou ook weer niet. Ik vond het een beetje gewoontjes, waar het vooral om draait is homoseksualiteit, en ik heb daar niks mee. Er wordt wel goed gespeeld.

Net als met Boyhood (2014) had ik ook grote moeite om deze film door te komen, heb het daarom ook in twee stukken bekeken, en dat terwijl Moonlight niet eens zo lang duurt. In feite om veel van dezelfde redenen als in Boyhood met als voornaamste dat ik maar geen binding kreeg met de personages. De oorzaak daarvan ligt hier in de vele clichés die voorbij komen waardoor de hoofdpersoon nooit 'echt' werd en mij niet wist te overtuigen. Zodra het jongetje op het gras ging liggen kreeg ik een déjà vu die vervolgens ook niet meer wegging.

Net als in die film vind ik hier emotie de grote afwezige, de film sleept de kijker niet mee. Er worden alle clichés erbij gehaald (als kleine greep: drugs, verslaafde moeder, misdaad, homoseksualiteit) zonder dat iets ook maar enigszins uitgediept wordt. Daarmee biedt de film een klinisch, afstandig en onnatuurlijk, fictief (en saai) beeld van het leven van een zwarte in Amerika. 1,5*

Mijn gevoel zegt dat huidskleur de voornaamste reden is geweest om deze film te nomineren voor de oscars. Lijkt me sterk dat het wint aangezien het beeld van zwarten hier volstrekt stereotyperend is, maar deze zwarte regisseur gooit vanwege het klimaat en zijn huidskleur wel hoge ogen voor de oscar voor beste regisseur. Het beeld over zwarten is dermate stereotyperend dat ik aanvankelijk dacht dat hier wel een blanke crew achter moest zitten.

Van de oscargenomineerde films die ik tot nu zag zie ik alleen Hidden Figures (2016) als kanshebber. Die film heeft weliswaar geen hoogwaardige filmische kwaliteiten maar er valt ook weinig op aan te merken en het verhaal past precies in wat de academie in deze tijd zou willen uitdragen, en dat doet Moonlight absoluut niet.

50 cent komt uit de kast

Wat leek de volwassen Chiron toch op hem.

Een rustig coming of age en coming out drama over de struggles van een man die de hele film op zoek lijkt te zijn naar zichzelf. Kun je werkelijk altijd jezelf zijn? Of is het beter een masker op te doen en je anders voor te doen dan je werkelijk bent? En wat is de invloed van de omgeving waarin je verkeert. Het zijn vragen die niet persé alleen in de Amerikaanse black community spelen maar gewoon universeel wel gelden.

Het camerawerk was erg dicht op de huid wat aan de ene kant een intieme sfeer creëerde maar aan de ander kant een beetje een duizeligmakend effect gaf.

Aardig thema maar niet per definitie Oscarwaardig naar mijn mening.

Geinig dat de film begint met hetzelfde nummer dat Kendrick Lamar als sample gebruikte om zijn To Pimp a Butterfly te starten. Zelfde thematiek ook een beetje, beide over de breedte ook niet het meesterwerk wat sommigen erin zien, maar beide wel met enkele sterke stukken.

Enfin, de film dan. Dit is echt een typische hit & miss. Er is ook heel veel mogelijk met dit verhaal en met de locatie en tijd, met beide wordt echter weinig gedaan. Bij Miami jaren 80 denk je snel aan Vice, bepaalde muziek en kleurrijke straattaferelen. Deze film speelt zich in een ander milieu af, waardoor je eens een andere blik op die periode kan krijgen maar eigenlijk wordt vrij weinig daarmee gedaan. Jenkins had best wat meer focus op sfeerzetting mogen leggen. Ook het verhaal is maar zozo. Alle clichés en alle ellende van de wereld worden erbij gehaald, al snel te veel wat mij betreft. Precious had daar ook onder te lijden. Zoiets mag best strakker. Daarnaast is de structuur van de film ook een struikelblok. We krijgen steeds een kort moment uit iemands leven te zien in drie hoofdstukken. Daar ben ik wel fan van, in plaats van iemands hele leven te tonen. Maar de afzonderlijke delen zijn net te kort ook om echt een band te krijgen.

Maar er wordt wel goed geacteerd. Sowieso stoorde ik mij aan niemand en dat gebeurt nogal eens als men van dit soort typetjes speelt. En vooral Ali is wel geweldig trouwens, warm en persoonlijk en helemaal zen in zijn rol. Ook de drie acteurs die Chiron spelen doen het goed. Hun manier van acteren, mimiek, lichaamshouding is steeds gelijk waardoor ze volstrekt geloofwaardig zijn en je gewoon ziet dat het dezelfde persoon is. En André Holland in het laatste deel is erg fijn. Alleen Naomie Harris' nominatie snap ik niet. Niet dat ze slecht is, maar zo heel bijzonder is haar rol toch echt niet.

Verder prima muziek en soms best wel fraaie beelden. Vooral dat leren zwemmen is schitterend, met die verontrustende violenmuziek erbij, of in het derde deel in dat eettentje. Dat had wel iets weg van Wong of Hou en vond ik veruit het beste deel uit de film. De rust die dat uitsprak, de registrerende camera ineens, mensen die gewoon bezig zijn met hun leven en twee acteurs die staan te knetteren. Jammer alleen van veel van de rest.

Veel gemiste kansen en enkele mooie momenten. Maar eigenlijk ook liet me dit volstrekt koud. 3,0*.

Wist vooraf niet zo heel goed wat ik moest verwachten. Maar wat een sterke film. Heel zwaar en je merkte het ook aan de zaal toen hij afgelopen was. Complete stilte. Heel sterk geacteerd natuurlijk. Zeker door de drie jongens die Chiron spelen. En dan met name de oudste. Heel breekbaar. En natuurlijk Ali. Vind het mooi om te zien dat hij de laatste jaren echt doorbreekt (zeg ik als liefhebber van The 4400). En dit was echt een hele sterke performance.

Het verhaal is mooi en het drieluik werkt goed. De film is vlot en gezien de thema's vind ik dat ook wel prettig. Het wordt nooit tergend lang en dramatisch. De muziek is ook heel mooi, net als de beelden. Productioneel ook heel knap gedaan als je kijkt naar het budget en bedenkt dat Naomi Harris maar drie draaidagen had.

4*

Zwart of wit, het maakt mij niet uit.

De film verdient een compliment. De ingehouden emotie die door de film kruipt, wil er maar zelden uitkomen. Maar deze momenten zijn dan ook erg mooi gekozen.

Bepaalde scenes zijn werkelijk prachtig: zwemmen in zee (vertrouwen), het in elkaar slaan van de pestkop (opkomen voor jezelf), en uiteindelijk weer bij je oude liefde zijn (je blootgeven).

De muzikale begeleiding van de scenes is mooi gekozen.

Het enige bezwaar wat ik heb is dat de metamorfoses van kind naar volwassene wel erg ongeloofwaardig is.

Maar k word heel blij van dit soort films. Zeker de moeite waard.

Met de rauwheid van het narratief en de ruwheid van de cinematografie, een even onbehouwen reeks gedachten – of de willekeur van het geheugen, twee dagen na het zien van deze aangrijpende film…

…de metafoor van het leren zwemmen : het leven, de golven, de strijd, want je moet kopje onder gaan, je moet, in het gewoel, ja dàt is leven, dàt is wanneer jij het middelpunt wordt van de aarde. slik.

…de rolpatronen: Chiron doet wat hem door het plotse opduiken van een afwezige vader wordt voorgespiegeld – de kleren, het dealen, de wagen, alles. je bent wat anderen van jou maken, maar diep vanbinnen blijf je iemand anders, iets verborgen, misschien gewoon een kleur - een kind dat ergens in cuba het blauw van het maanlicht absorbeert - of een moment - een adolescent die in het maanlicht de essentie van zijn bestaan ervaart - of een vroeg trauma - een jongetje dat een aspect van zichzelf probeert te verdonkeremanen. slik.

…tussen droom en daad: Juan die als surrogaat pa onrechtstreeks verantwoordelijk is voor het feit dat Little geen ma meer heeft - individuele goedheid, maar er niet in slagen consequent ethisch te handelen. slik.

…de poëzie van het amorfe: vechtende jongens, gras, kabaal, de spichtigheid van het leven zelf, orgasmes, lippen, een hand in een nek, een hand in het zand, handen als klauwen. en ook: onhoorbare zuchten. en nog: een man in een huis, eenzaam, alleen, verlaten, zonder taal, zonder perspectief, zonder hoop, zonder uitkomst. en… slik.

…de schoonheid van het onvolmaakte: de mankende ‘faggot’ waar je zoveel sympathie voor voelt, de onvolkomenheid als unieke handtekening. slik.

…subtiel. slik.

…hardvochtig. slik.

…hartroerend. slik.

…brutaal en esthetisch in een ongewone mix. slik.

3,5*

De trailer vond ik mooi en veelbelovend, maar de vele teleurgestelde meningen over deze Oscar-genomineerde film hadden mijn verwachtingen flink getemperd. Zou alle lof van de critici voor deze film dan weer politiek correct zijn gemotiveerd omdat de film ‘zwart’ is (en nu bij wijze van protest tegen Trump helemaal)? Maar ik werd niet teleurgesteld in de film (ik kan me eigenlijk niet heugen dat het is voorgekomen dat de trailer mij op het verkeerde been zette) en politiek correct is hij ook niet want de zwarte gemeenschap komt er niet best van af. Wel worden drugsdealers heel menselijk geportretteerd, hetgeen tamelijk uniek maar ook realistisch is. Het realisme is sowieso een sterk punt van de film en tegelijkertijd is het heel mooi gefilmd hetgeen een ander sterk punt is en hetgeen me in de trailer al aantrok.

Het biografische verhaal van de film vond ik aangrijpend. Gaandeweg zakte de film wat in met het tweede deel ietsje minder dan het eerste deel en het derde deel weer iets minder dan het tweede deel, zodat de finale moest gaan bepalen of deze film in mijn boekje een gewoon goede film of een briljante film zou worden. Het is een briljante film geworden want het einde vond ik zeer geslaagd: het werd geen gewelddadige climax zoals dat hij bv. wraak zou gaan nemen op zijn vroegere pesters, zoals de filmclichés voorschrijven, maar een even ingetogen als ontroerend slot waarin enerzijds het diepe getraumatiseerd zijn van de hoofdpersoon pijnlijk duidelijk werd en anderzijds hij ook de zachtheid en geborgenheid vond die hij zijn hele leven had gezocht.

De thematiek van de film betreft identiteit (‘who is you?’) en is daarmee helemaal hip. Bovenal wordt die thematiek goed uitgewerkt, niet eens zozeer in de zin van zwart/blank of homo/hetero (hetgeen weer de clichés zouden zijn), maar vooral in de zin van soft/hard (‘watje’/stoer). Hoe overleef je als zacht jongetje in een harde achterbuurt en hoe bepaal je zelf in plaats van anderen wie je wordt?

Wat mij betreft mag deze film Oscars krijgen. Hij heeft het op zuiver cinematografische merites verdiend.

Prachtig rustig gefilmd drieluik van een jongen die opgroeid in de ghetto in Florida/ Miami.

De acteurs die in elk van de drie delen voorkomen zijn indrukwekkend op elkaar aansluitend gecast en geven een geloofwaardige overgang van personages. The hardship die 'Little' tegenkomt op zijn weg wordt extra onderstreept door zijn zwijgzame karakter en het lijkt daardoor wel extra overzichtelijk en duidelijk wat de hoofdpersoon moet doorstaan.

Verwacht geen plotse plottwist (wat ik wel deed) maar een goed geacteerd en ontroerend relaas, dan kom je zeker overtuigd aan de eindstreep.

Los van het thema's die door de film heenlopen geeft de setting van achterbuurten in Amerika een mooie kans voor nog veel meer van dit soort films in alle soorten genres. Ik kan mij eigenlijk niet zoveel recente films meer herinneren met als achtergrond het ghetto-leven in de US, terwijl de 90's er volgens mij nog wel vol van zaten...?

Stereotiepe karakterisering en van allerlei onderwerpen die nergens echt goed worden uitgewerkt zijn typerend voor deze film. De verhaallijn kent al vele voorgangers en de seksuele geaardheid van de protagonist was hierin weinig vernieuwend of anders. Misschien zijn er kijkers die het deprimerende karakter helemaal geweldig vinden en daar van onder de indruk zijn, maar mij deed het helemaal niets. Het had daarvoor te veel plotgaten en een te stereotiepe karakter. Erg jammer want het acteerwerk was boven gemiddeld.

Sterk drama. Het verhaal is best origineel en niet de standaard gangstastyle die we gewend zijn. De uitwerking is heel goed. In drie fases wordt het leven van de hoofdrolspeler realistisch uitgelicht. Elk deel is boeiend en bijna 2 uur lang weet de film je stevig vast te klampen waarbij je meeleeft met de hoofdrolspeler. Het camerawerk is fraai alsmede het spelen met de belichting. Het acteerwerk is erg goed en de chemie tussen diverse spelers is prima. Zelfs de poster is fraai. Vakwerk. 4.5

Gelet op de positieve kritieken met veel verwachtingen aan begonnen, maar helaas werden die niet helemaal ingelost. Moonlight is zeker geen slechte film, bij momenten zelfs goed, maar de grootsheid die sommigen hier er in willen zien herken ik niet. Het verhaal is lange tijd vrij afstandelijk en greep me niet echt bij de strot. Gezegd moet dan wel worden dat het derde, laatste gedeelte wel heerlijk intens is en schitterend word gespeeld. Alleen die laatste pakweg vijftien minuten maakt Moonlight de moeite om te kijken waard.

Maar de samenhang van die drie delen, het punt wat de makers nu precies willen maken....het werd me niet geheel duidelijk. Jenkins is overduidelijk een getalenteerd regisseur, maar deze ruwe diamant moet zijn eigen weg nog vinden en perfectioneren. Acht Oscarnominaties meen ik, en dat is rijkelijk (te) veel. Ali speelt bijvoorbeeld een aardige rol, niet meer dan dat, dus om hem dan maar meteen hiervoor een oscar te geven lijkt me wat overdreven. Kan me niet voorstellen dat deze kleine, betere prent uit het filmhuiscircuit aanstaande zondagnacht een glorieuze winnaar gaat worden.

De zelfkant van de samenleving is zelden interessant en dit geld ook weer voor Moonlight. De kijker wordt het er bovendien niet makkelijker opgemaakt door een zwijgzaam (deel 1) en nukkig (deel 2) joch als protagonist op te voeren; de knul irriteerde me eigenlijk vooral. De insteek om ontluikende homoseksualiteit in deze rauwe omgeving op te voeren is natuurlijk een gouden greep; dat levert dan nog wat spanning op en een karrenvracht aan Oscarnominaties bovendien.

Heb er helaas niet echt geboeid naar kunnen kijken, daarvoor was het te weinig. De cast laat ook nog wel wat steekjes vallen trouwens, vooral de jongeren.

Verdeeld over drie tijdsperiodes wordt het opgroeien van de Afro-Amerikaanse Chiron in beeld gebracht. Met name de eerste twee tijdsperiodes zijn zeer de moeite waard, de overgang naar de derde tijdsperiode vond ik wat minder omdat er op het eerste oog wel een erg grote verandering van het hoofdpersonage lijkt te hebben plaatsgevonden, hoewel dat uiteindelijk nog meevalt. Naar het einde toe wordt de film dan ook weer een stuk beter. Het acteerwerk is zeer aardig, met name dat van Ali (die helaas een wat kleine rol heeft) en Harris. Visueel ziet het er ook prima uit. Qua plot onderscheidt het zich uiteindelijk wel wat weinig doordat veel thema's die aan bod komen niet heel erg worden uitgediept.

Toch boven verwachting goed. Subliem acteerwerk en visueel zeker de moeite waard. Het 'leren zwemmen' is bijvoorbeeld erg mooi, maar ik herinner me ook nog zo'n scene waarin Chiron's moeder geld van hem vraagt (iets voor dat stuk eigenlijk), en er op een opvallende manier met close-ups gespeeld wordt. Had een heel apart effect.

Wel een beetje jammer van de saaie muziekkeuze. Ik snap dat ze niet teveel voor de 'makkelijke' keuzes wilde gaan (hip-hop), maar van dit soort belegen klassieke muziekjes werd ik ook niet warm of koud.

In tegenstelling tot sommigen vond ik de transformatie van Chiron in het derde hoofdstuk ook helemaal niet zo ongeloofwaardig. Het is zoals Belon zegt inderdaad. Achter die facade blijft evenwel een gevoelige en onzekere jongen schuilen. 3.5* voor nu.

Een film met een zwaar onderwerp. Maar hij voelt niet echt zwaar aan en komt ook niet zo binnen.

Het is geen hoogvlieger maar de vrij onbekende acteurs doen het best goed.

Verhaal is voor mij echter te dunnetjes om hoger dan een 3 uit te komen.

Van de genomineerde films heb ik tot nu toe enkel nog Hell or High Water, Arrival en deze Moonlight kunnen zien maar vooralsnog kan ik alleen maar zeggen: zwaar verdiend. Met Spotlight's overwinning vorig jaar was ik het niet geheel eens. Die had naar Whiplash (of Mad Max) moeten gaan.

Wat was ik onder de indruk van deze film. Fantastisch scenario. En wat voelde deze film 'echt' aan. Erg knap als je je bedenkt dat we dit onderwerp nog nooit écht in deze context hebben kunnen zien. Jenkins heeft fantastisch werk verricht.

Daarnaast ook fantastisch spel van Ali en Harris. Bij de laatste ontmoeting tussen Harris en de oudere Chiron, was ik toch wel even onder de indruk. Ben nu alleen maar benieuwder geworden naar 'Fences' om te zien hoe Viola Davis het heeft gedaan, ten opzichte van Harris.

Zelden bij een film gehad dat ik het echt jammer vond dat de aftiteling begon. Van dit verhaal had ik nog veel meer willen zien. Chiron's verhaal is nog niet af, al werkt dit einde voor de film wel heel goed.

Nog extra vermeldingen voor de prachtige score, de zwemscéne en de strandscéne in de avond.

Een dikke 4,5*

Moonlight is een goede film. Maar niet geweldig of meeslepend. Ik vond de film soms wat langdradig. De hoofdpersoon geeft in mijn opzicht net iets te weinig van zichzelf m.b.t.. zijn homoseksuele gevoelens. Het blijft allemaal een beetje aan de oppervlakte. Ik vond de film eerder een rtl4 woensdagavond dramafilm. Zeker niet slecht, maar geen 5 ***** waard. Qua oscars heb ik het gevoel na alle protesten dat ze nu gauw even wat donkere mensen een oscar hebben gegeven. Dus ga de film zeker kijken, maar heb geen al te hoge verwachtingen dan krijg je een prima mooi drama te zien.