Moonlight (2016)

Een film die wordt uitgeroepen tot Beste Film van het jaar heeft me al vaker teleurgesteld. Deze film vond ik uitermate saai. Ik heb zelfs spijt dat ik de twee uur uitgekeken heb. Moonlight scheen nochtans zó goed te zijn. Ik zie het niet, echt niet. Te weinig inhoud, typische maatschappelijke thema's, een deprimerende vibe en door de film op te delen in drie specifieke delen krijg je nooit echt de tijd om in het "verhaal" te komen. Ook de acteur die Chiron speelde moest zo nodig in elk deel een nieuwe kerel zijn. Vooral die laatste, hallo kroket, van een smalle panlat is ie bijna tien jaar later een boom van een kerel geworden.

Soms nog goed dat Chiron weinig zei want de meeste dialogen waren zo inhoudsloos als een zwembad zonder water.

Ik snap dat deze film een krachtige boodschap wil uitzenden naar deze haatdragende wereld toe en ik hoop dat het taboe beter doorbroken is na deze film. Ik snap dat zwarte mensen die ook nog eens homoseksueel zijn het allesbehalve makkelijk hebben, maar ondanks dat de boodschap nog zo moedig mag wezen, de film zelf vond ik gewoon erg langdradig en zal me waarschijnlijk niet lang bijblijven.

Eerlijk gezegd begrijp ik niets van de lovende kritieken. Okay, het camerawerk is prachtig en de soundtrack sluit mooi aan op de sfeervolle beelden. Maar ik heb echt 110 minuten gewacht op een "shock" of "twist". Er gebeurd gewoon echt helemaal niets. Ik heb bijna twee uur naar een jongen gekeken die worstelt met zijn identiteit. Ik begrijp best dat het onderwerp controversieel is (vooral in de V.S.) maar maak dit dan duidelijk met een goed verhaal. Nu was het vooral enorm slaapverwekkend. Zonde!

Ik heb nog niet alle Oscar-genomineerde films gezien, maar kan er best mee leven dat de hoofdprijs naar deze film is gegaan (al zou ik zelf op Manchester by the Sea hebben gestemd). Het is een boeiend gefaseerd verhaal over de groeistuipen van een in zichzelf gekeerde, enigszins wereldvreemde jongen aan de zelfkant van de samenleving, die zich uiteindelijk ontwikkelt tot een kopie van zijn vroegere beschermengel.
Het is wel jammer dat het personage van Juan zo vroeg uit de film verdwijnt, want eigenlijk vind ik die kleurrijke figuur toch het meest interessante personage. Maar verder is er weinig mis met deze goed opgebouwde film, die opvalt door het ijzersterke acteerwerk van Naomie Harris, Mahershala Ali en André Holland.

Mooie film met goed en degelijk acteerwerk....ook gelijk het grootte pluspunt van de film.

De film houd je aandacht er goed bij terwijl er eigenlijk niet zoveel gebeurt.....oscarwaardig??? vind ik niet maar wel een mooie film.

La la land, moonlight.. Oscars waren toch voor goede films? Of de mening van mn vriend: Bij La la land vroeg je je al af... wanneer begint de film nou? Bij Moonlight is het net zo erg.

Best fraai geschoten en goed geacteerde film waarbij het drama van het leven van Little/Chiron/Black toch tamelijk licht verteerbaar wordt opgediend. Maar tegelijkertijd en misschien daarom wel juist geen erg indrukwekkende film.

Echt zo'n film waar weinig op aan te merken valt, maar die tegelijkertijd weinig indruk maakt. Het is allemaal prima gespeeld en netjes in beeld gebracht, maar de personages blijven wat mij betreft net iets te abstract. Daarnaast wist de film mij qua onderwerp en plot ook slechts gedeeltelijk te boeien. Maar ja, zoals gezegd, verder weinig op aan te merken.

Doorsnee. Deze low budget is een ongebruikelijke keuze voor de Oscar van beste film. Ook ik snap niet echt waarom net deze moest winnen. Binnen het coming of age genre is de film wel vrij apart, maar echt emotioneel uit het lood slaan doet Moonlight niet. Kan op het vlak van drama en tragedie bijlange niet aan een film als Manchester by the Sea tippen. Het lot van Chiron is niet rooskleurig; als homo zijn in de zwarte gemeenschap een handicap is, dan is gebrek aan liefde en aanraking in een leven verwoestend. . Het stoorde me dat er geen enkele blanke in die film rondliep; die keuze werd me nergens duidelijk behalve en deed de film wat simpel overkomen. Moeilijk te geloven dat de factor "blank" geen enkele rol kan spelen in zijn ontwikkeling. Nee, niet onder de indruk.

Ik verwachtte veel van deze film en mijn verwachtingen werden niet geheel ingelost. De film is een levensloop van Chiron tijdens 3 momenten in zijn leven (kind, tiener en jongvolwassene). Hoewel ik dacht dat de film hoofdzakelijk over zijn geaardheid zou gaan, ligt de klemtoon toch vooral op drugs. Ok, hier en daar wat gepest, maar ik ervoer zijn geaardheid als onderhuids Dat maakt de film misschien net sterker? Uit de kast komen is nu eenmaal een proces.

Er valt weinig echte kritiek te spuien op deze film. De scenes zijn verzorgd, de opbouw is quasi perfect, goede diepgang in het personage van Chiron, goede vertolkingen van sowieso Naomie Harris en de 3 personages van Chiron (vooral de eerste twee). Toch steekt hij er nergens écht bovenuit. Het is allemaal nogal braafjes en op safe gespeeld. Daarom is er ook niet echt een scene die me echt geraakt heeft op de afranseling door Kevin na misschien Nochtans waren de "dialogen" tussen hem en zijn moeder ook best vrij aardig, maar voor een pakweg 4,5* verwacht ik toch meer. Ik vrees er alleen wat voor dat deze film net te veel gepromoot is omwille van zijn beladen onderwerp dan over de werkelijke inhoud.

Interessant gegeven is ook de boodschap dat het aartsmoeilijk is om op te klimmen op de sociale ladder. Chiron mag dan wel welgesteld zijn, hij blijft nauw verweven met zijn achtergrond en bevindt zich nu helemaal in het web, meer zelfs, hij is de spin. Kevin daarentegen ontvluchtte de wereld van drugs en armoede, maar verder dan een slecht betaald luizenbaantje raakt hij ook niet. Het filmeinde is open, maar het ziet er naar uit dat hij Chiron nog vaker zal zien en hij dus opnieuw in contact zal komen met dealen...
American dream, ja, het kan, maar het is geen stelregel die voor iedereen weggelegd is. Soms moet je gewoon geluk hebben in welke wieg je geboren wordt.

The story of a lifetime?

Nou, zo bijzonder vond ik het allemaal niet. Moonlight is met name vooral erg doorsnee en er werd niks met het verhaal gedaan om het geheel wat meer body te geven. Ook was er geen duidelijke afronding van het verhaal en was er geen bevredigende eindconclusie. Gewoon het verhaal van een man die achter zijn homoseksualiteit komt en in verschillende fases van zijn leven gevolgd wordt.

Naast homoseksualiteit komen daarnaast ook nog de thema's pesten en drugsverslaving voorbij, maar geen van de thema's worden echt goed uitgediept en de film doet dan ook niet meer dan aan het publiek tonen hoe een willekeurig persoon de problemen rondom zijn seksualiteit en een drugsverslaafde ouder ervaart. Daarbij zou het mij overigens niet verbazen als je iemand in je directe omgeving kent die een heftiger verleden heeft dan dat het hoofdpersonage hier meegemaakt heeft. Natuurlijk is het allemaal wel heel heftig wat hij allemaal meemaakt, maar voor filmbegrippen vond ik het wel meevallen, wat vermoedelijk ook kwam doordat de diepgang in de verschillende thema's niet voldoende werd opgezocht.

Ongetwijfeld zullen de makers allemaal diepere boodschappen en betekenissen in de film gestopt hebben, maar ik zag ze in ieder geval niet. Ik zag een film die er weinig voor deed om de aandacht van zijn publiek vast te houden en daarnaast weinig moeite deed om in een interessant narratief te investeren. Moonlight leek wel met een duidelijke structuur te willen starten, maar bleek vervolgens midden in een verhaal te eindigen zonder dat ik echt het idee had naar een unieke en Oscarwinnende film zat te kijken.

Overigens vond ik het een enorme misser dat het personage van Mahershala Ali zomaar uit het verhaal verdween. Zijn personage was voor mij veruit het meest interessant uit de hele film, en hoewel ik begrijp dat de nadruk niet op zijn personage lag hadden ze het beter kunnen aanpakken dan de kijker te verkondigen dat Juan overleden bleek te zijn zonder ook maar enige uitleg te geven over hoe dit dan gebeurd zou zijn. Ik had graag wat meer achtergrond over zijn personage willen krijgen.

Sommige keuzes voor de Oscars zal ik nooit kunnen begrijpen, en Moonlight is een van deze keuzes. De film had voor mij echt een beter/pakkender verhaal mogen gebruiken en minder doorsnee mogen zijn, om mij te kunnen overtuigen.

2,0*

Het is hier al eerder aangehaald: het is met name deel 3 en meer bepaald de scene in het restaurant die de film naar een hoger niveau tilt.

Er wordt op deze site de film blijkbaar aangewreven dat ie onvoldoende inventief, gedurfd, experimenteel... is. In Europese of Aziatische cinema zijn we inderdaad anders en soms beter gewend, maar je moet geen appelen met peren gaan vergelijken. Voor een Amerikaanse film worden de thema's en de stijl ongeveer zover gerokken als begrijpbaar en bevattelijk is voor het thuispubliek

Ik beoordeel een film toch altijd liever op zijn merites dan zijn gebreken, en die restaurantscene is van een niveau dat pakweg maar een paar films per jaar halen.
Hoe beide mannen elkaar aftasten, onderzoeken, (en uiteindelijk terugvinden), hoe het verschil in karakter mooi in lijn is met bv. de allereerste scene tussen de twee personages, hoe uit alles blijkt hoe volstrekt emotioneel geïsoleerd Chiron is in zijn poging lust en liefde uit zijn leven te bannen, gevangen in dat pantser van een lichaam... Er gebeurt héél veel en heel weinig tegelijk. Klasse, klaar en duidelijk!

Een rustige, intieme film die wel een bepaalde indruk maakt. Het is aan de trage kant, en de hoofdpersoon is iemand van weinig woorden, maar je voelt dat hij met zichzelf (en zijn seksualiteit in het bijzonder) in de knoop zit.

Elk van de drie acts laat slechts een kort, maar spraakmakend deel van Chirons leven zien. Chiron wordt door 3 verschillende acteurs vertolkt (tiener, puber en volwassene), maar toch heb je meteen het idee naar hetzelfde personage te kijken, omdat ze Chiron alledrie uitstekend neerzetten.

Ondanks dat de drie acteurs elkaar pas na het filmen hebben ontmoet, spelen ze Chiron alledrie met dezelfde timide en verlegen karaktertrekken. Knap geregisseerd dus.

De overige rollen (zoals Juan en Chirons moeder) vond ik wat minder goed gecast. Mahershala Ali vond ik -hoewel een prima acteur- niet geloofwaardig als drugdealer. Teveel een nice-guy uitstraling. Ook Chirons moeder (Naomie Harris) vond ik niet overtuigend als drug addict.

De film wordt elke act beter. Van mij had de film nog wel meer van Chirons leven mogen belichten, want zoals met veel van die coming of age-films is het soms wat van de hak op de tak.

Was de Best Picture Oscar verdiend? Ja, lastige vraag. Het is heus wel een goede film, en het behandelt een moeilijk en maatschappelijk significant onderwerp zonder 'in your face' te zijn. Cinematografisch is er weinig op aan te merken, maar toch vond ik de film ergens een final touch missen.

Ik was voorzichtig in mijn enthousiasme, gezien de hype, en de logische backlash daar weer op, maar ik heb erg genoten van Moonlight.

Berry Jenkins bewerkte voor de film het (nooit gepubliceerde) toneelstuk In Moonlight Black Boys Look Blue van Tarell Alvin McCraney. We volgen hoofdpersoon Chiron als kind, puber en volwassene. Een gevoelige jongen zonder vaderfiguur, en een drugsverslaafde moeder.

Alleen in het derde deel voelt het soms alsof je naar een verfilmd toneelstuk zit te kijken. Dat was dan meteen mijn minst favoriete deel (in tegenstelling tot veel meningen die ik hier lees). Prachtig om te zien hoe de muur die Chiron om zichzelf had gebouwd langzaam afbrokkelt, maar het voelde ook een beetje te tam, te netjes afgerond. Na het explosieve einde van het tweede deel verwachtte ik eigenlijk wel wat meer conflict.

Ondanks de veelbesproken Oscar-tweestrijd met La La Land, is deze film meer een natuurlijke concurrent van Manchester By The Sea, ook een film die de worsteling portretteert van een zwijgzame, getraumatiseerde hoofdpersoon. Ik vond het lastig argumenten te bedenken waarom die laatste film minder indruk op me maakte, behalve dat de thematiek me minder aansprak, en Moonlight een minder vervelend hoofdpersonage heeft.

Toch denk ik niet alleen dat het mijn persoonlijke smaak is. Al met al vind ik Moonlight ook gewoon een stuk beter geacteerd, geregisseerd en in elkaar gezet. De manier waarop Jenkins gebruik maakt van kleur, camerabeweging, beeldovergang en muziek, maar ook op de juiste momenten versobert en kalm registreert, bracht me echt naar het Miami van de jaren tachtig en in de belevingswereld van de zwijgzame Chiron. Dat had ik toch minder met Manchester, of de meeste andere 'kleine drama's' die ik de laatste jaren zag.

Je kunt je afvragen of de Oscars hun eigen relevantie niet ondergraven door hun belangrijkste prijs wederom aan een kleine film als dit te geven, terwijl het grote publiek die films links laat liggen ten faveure van in capes geklede fotomodellen die stralen uit hun kont schieten. Hoe dan ook hebben ze mijn goedkeuring voor de keuze voor Moonlight. Kunnen ze weer opgelucht adem halen bij de Academy, hahaha.

Mooie film die misschien niks nieuws brengt qua onderwerp, maar wel realistisch en naargeestig weet over te komen. Dit is dankzij de gevoelige sfeer die de film constant weet uit te ademen. Ook de soundtrack levert een positieve bijdrage. Daarbij wordt er prima geacteerd door de cast.

Misschien is het derde luik het minste, maar dan heb je ook al twee sterke periodes is het leven van Chiron al gehad. Voor mij stukken beter dan het overdreven geprezen La La Land. 8/10

Goeie film over een jongeman die opgroeit en worstelt met zijn seksualiteit. Niet echt een verhaal, maar meer een portret over een jongen dat duidelijk is opgedeeld in drie hoofdstukken (hierdoor komt het wel wat fragmentarisch over). Traag en realistisch in beeld gebracht met hier en daar mooi camerawerk. Het acteerwerk is meer dan prima.

In Moonlight zien we een onderdrukt hoofdpersonage dat zichzelf door alle problemen en slechte invloeden moeilijk kan of durft te ontdekken. Met wat time jumps volgen we de jongen doorheen zijn miserabele kindertijd en adolescentie. Het eerste halfuur is tergend traag, gelukkig wordt dit nadien beter maar echt vasthouden kon de film mij niet. Vervelend is dat men steeds cut op kantelmomenten en dan aardig wat jaren overslaat (Chiron wordt wakker na zijn arrestatie en blijkt ineens helemaal volwassen). Een aantal gebeurtenissen verliezen hierdoor aan impact. We zien weinig nasleep hiervan, wat het moeilijk maakt om meer voeling te krijgen met wat er zich binnen Chiron afspeelt. Er gebeurt veel onderbewust zoals je kan zien in z'n dromen en nachtmerries. Maar vind het te abstract om echt een emotionele film te kunnen noemen. Ook niet onder de indruk van het laatste deel. Er zitten zeker sterke momenten in maar wat een anticlimax. Het bewijs dat goed acteerwerk niet altijd een film kan redden.

Zeker wat meer van verwacht.

Ik heb geen al te hoge dunk van de Oscars, maar deze film werd toch aangekondigd als redelijk atypisch. Na het kijken vraag ik me als nuchtere Europeaan af waarom, al kan ik tegelijkertijd ook wel zien waarom dit voor een Amerikaans publiek toch als verrassend kan doorgaan.

Grootste probleem vond ik dat de vormgeving en het sentiment erg typisch Oscar-materiaal waren. Ik had al ergens gelezen dat de film visueel een beetje op Kar-Wai zou lijken, ik vind dat eerder een belediging voor de alom geliefde Hongkonger. Moonlight is dan misschien niet 100% klassiek Hollywood, de visuele opsmuk is bepaald niet hoogstaand en gaat gewoon een beetje leentjebuur spelen bij de Amerikaanse indies.

Net hetzelfde met de soundtrack. Er zit dan een beetje hip-hop in, maar wanneer het sentiment komt bovendrijven wordt er snel geschakeld naar een veel klassiekere sound. Acteerwerk vond ik redelijk maar niet echt opvallend en het drama wist mij nooit echt te pakken. Da's tegenvallend voor een film die niet bijster snel vooruit gaat.

Vond het een redelijk doorsnee drama. Niet het slechtste wat Hollywood ooit heeft voortgebracht, maar weinig opzienbarend en weinig interessant. Althans, als je je niet echt moet vastklampen aan huidskleur.

2.0*

Goede film maar ik was wat verrast door de relatief kleine bijdrage van Mahershala Ali, spijtig want hij speelde een boeiend personage. Het lijkt er op dat diens dood ook de genadeklap was voor Chiron, die in hem een vaderfiguur had gevonden (en hem later dus imiteert). Het toont ook terloops hoe "normaal" het is dat zo veel jonge zwarte mannen de 40 niet halen.

De makers maken de goede keuze door de hoofdpersoon niet erg likeable te maken- een verslaafde moeder, gepest op school, het zijn ook niet omstandigheden die echt goed zijn voor je karakterontwikkeling. De transformatie van iele slungel naar 50 Cent was wel opzienbarend- weinig anders te doen in het internaat dan gewichtheffen kennelijk, maar paste wel: het was eens een andere focus op kinderen uit het ghetto- niet alleen de Ice Cubejes, ook de kwetsbare jochies zien geen andere optie dan hun rolmodellen te volgen.

Jenkins maakt van Moonlight toch best een atypische film, niet alleen door de thematiek en de dromerige rustige stijl, ook door de muziekkeuze, juist door niet alleen voor soul en hiphop te kiezen.

Deze film heeft me erg teleurgesteld. De 2 eerste delen vond ik goed, tot heel goed. Het laatste deel vond ik erg, erg zwak. Het was ook moeilijk om sympathie te voelen voor de 'little' uit het derde deel.

Toch wel teleurgesteld.

Heel wat ingrediënten zijn overbekend en dan zijn er de toestanden en relaties die niet of amper worden uitgediept, ondanks de intimistische sfeer die rond het leven van het hoofdpersonage wordt opgehangen.

Het acteerwerk valt niets te verwijten maar voor het geheel van de film hou ik het toch maar op een (kleine) 3,5.

Eindelijk ook eens deze film gezien en de film was wel goed, alleen het laatste deel viel een beetje tegen.

De cast deed het prima, de film zag er ook goed uit en het verhaal was wel boeiend gebracht.

Een prima film, alleen van het einde had ik wat meer verwacht. Dat viel een beetje mager uit in vergelijking met de eerste 2 delen.

Wel goed.

Maar dan vooral het tweede deel. Hierin wordt een duidelijk en overtuigend beeld neergezet van de struggling die de hoofdrolspeler meemaakt. Het laatste (3e) gedeelte snap ik wel, maar overtuigt eigenlijk niet. Het komt te geforceerd over. Jongen verandert in bad boy door de zware jeugd, en wordt geconfronteerd door het verleden. Acteerwerk is overigens wel positief, vooral van de puber.

3*.

Redelijk, maar heel veel meer ook niet. Qua filmwerk en acteerwerk was het goed gedaan, maar ik vond het qua verhaal toch wel wat zwakjes. De splitsing in drie episodes met lange tussenpozen hielp ook niet mee om me echt mee te laten voelen met De eerste episode viel vooral op door de vaderfiguur Juan die het jochie praktisch adopteert. Maar zelfs daar werd ik al niet echt door het verhaal meegesleept - zielig is de situatie van Chiron natuurlijk wel, maar voor mijn gevoel werd er wel erg opzichtig op de emotie gespeeld. De tweede episode was wellicht de sterkste, en hierin gebeuren ook wel de cruciale gebeurtenissen, waarin de gepeste Chiron zijn eerste homoseksuele ervaring heeft, de kansloosheid van zijn moeder escaleert, en waarin Chiron uiteindelijk ook wraak neemt voor zijn pesters waardoor niet zij, maar hij de jeugdgevangenis in moet. Wederom niet slecht, voornamelijk door de kwaliteit van het filmwerk, maar qua verhaal ook hier niet bepaald wereldschokkend interessant. En vervolgens gaat de film een beetje als een nachtkaars uit in de derde episode, waarin Chiron getransformeerd is naar een afgetrainde gangster, al is ie van binnen nog steeds een verlegen homofiel jongetje. Naast dat de transformatie niet heel overtuigend was kwam dit deel op mij voornamelijk over als een wat geforceerde tranentrekker. Een mooi gefilmde en prima geacteerde tranentrekker, dat dan wel weer, maar Moonlight liet me toch met een ietwat ontevreden gevoel over. Door de stijl rond ik het naar boven af, maar het is een krap 3.5je.

Bovengemiddeld, maar dan toch vooral door het eerste hoofdstuk. Die gesprekken tussen Chiron, Juan en Theresa aan de keukentafel. Ijzingwekkend. Nu zijn de andere twee hoofdstukken niet slecht - en is de hoofdstukstructuur zelf wat mij betreft ook een geslaagde zet - het hoogtepunt van de film heb je dan al wel gehad. Alhoewel dé scene van het tweede bedrijf ook wel indruk maakt. Vanwege de taboe doorbrekende thematiek kan deze nog wel eens heel lang blijven hangen (in de positieve zin van het woord).

Rauw, puur en oprecht zijn de eerste woorden die mij te binnen schieten als ik deze film moet karakteriseren.

Een overvloed van facetten van het leven in de "hood" die de regisseur weet te raken, het multi dimensionale van elk karakter, de kleuren, de camera posities, de muziek, de discussie die je na afloop van de film kan voeren over bijvoorbeeld determinisme. Dat alles maakt deze film wat mij betreft een kunstwerk, een absoluut kunstwerk. Volledig terecht dat deze film zo in de prijzen is gevallen, mensen die iets roepen over racisme moeten de film nog een keer gaan zien, wat dat is nou net waar de film NIET over gaat.

Het is een tijd geleden dat ik zo meegenomen werd door een film, en mij zo voelde opgaan in de schoonheid van de compositie.

Die composities, dat is wat bij mij het enthousiasme deed ontstaan, we hebben het hier over film, vaak leiden acteerprestaties en verhaallijnen je af, wat natuurlijk niet verkeerd hoeft te zijn, maar uiteindelijk hebben we het wel over film, beeld. En het was het beeld wat voor mij de boventoon voerde, wat voor mij zich als een schilderij ontvouwde.

Het verhaal, elk hoofdstuk heeft zijn eigen pijn, is sterk, de acteerprestaties ook van een hoog nivo, de muziek perfect gekozen, maar alles staat uiteindelijk in dienst van de schilderijen die de regisseur weet te creëren.

Je moet daar wellicht oog voor hebben, of wellicht spreekt het niet iedereen aan, net zoals je verschil hebt in de schilderijen die verschillende mensen mooi vinden, maar in deze film waren er voor mij zoveel mooie schilderijen, die mij elke keer weer ontroerden.

5 sterren.

Moonlight is globaal gezien geen bijzonder creatieve film. De film moet het hebben van personages, een verhaal en een geloofwaardig verloop. Maar daar is het dan ook sterk in. We krijgen een jongen die opgroeit in een ondankbare wijk in moeilijke omstandigheden. Tegelijk is het niet zo cliché. We hebben dit al meer gezien, maar nog niet eerder op deze manier.

Voor een stuk draait het wel rond de jonge Chiron die worstelt met z'n seksualiteit. Maar het is niet zo dat de moeilijke omstandigheden in z'n leven daar mee te maken hebben. Hij heeft het moeilijk omdat hij enkel nog een moeder heeft met een verslaving, omdat hij gepest wordt op school, ... Het komt even terloops naar voren dat hij voor fagget wordt uitgemaakt, al is het niet per se dat hij wordt gepest omdat hij homo is. Op die leeftijd wordt de zwakkere gewoon gepest door de bully van de hoop om machtsgevoel. In die omstandigheden zit de jongen met twijfels. En zoals wel meer bij zoekende jongeren kan hij daar niet meteen bij iemand bij terecht. Zeker niet in zijn geval.

Chiron wordt telkens opnieuw gezegd dat hij zich moet weren en laten zien dat hij niet met zich laat doen. Uiteindelijk zien we een volwassen man die weet wie hij is. Hij laat zich niet meer weren, hij heeft ook blijkbaar geen twijfels meer over z'n seksualiteit. Hij neemt zelfs wat vrede met z'n moeder. Veel meer zelfzeker. En dat tegenover de opgegroeide Kevin die als jongen op het eerste gezicht veel sterker in z'n schoenen stond. Op vlak van intimiteit, van verweer, mondigheid, ... De volwassen Kevin heeft het dan wel goed met een job en een kind. Vraag is of hij zichzelf wel is dan.

De film is mooi verteld, ook al overdonderd het niet meteen. Ik kan me voorstellen dat dit toegankelijke materiaal geschikt is voor de Oscars en dat het gezien het thema nogal opviel in de VS. Op dat vlak zie ik er niet de grote klassieker in, maar ik heb wel genoten van een mooi drama met een zeer goed gebracht verhaal op een geloofwaardige manier. En beter dan La La Land.

Wanneer je een aantal thema’s aansnijdt zoals pesten, racisme, homoseksualiteit en er lopen ook nog een aantal drugsverslaafden in je film rond, dan staat er ogenblikkelijk een groepje klaar om dat te bestempelen als cliché. Zonder argumenten, maar het benoemen van het feit dat dat er in zit moet dan een argument voorstellen om aan te tonen dat het cliché is. Als de film iets niet is zeg. Dat zit hem heel simpel gezegd in de uitwerking. Werkelijk van elke minuut film. Ik ken geen film zoals Moonlight. Drugsdealers met zulke dramatische diepgang. Die worstelen met wie ze zijn en wat ze doen. Homoseksualiteit wordt tegenwoordig veel breder geaccepteerd dan ooit, maar deze film is ook een reminder dat we er lang niet zijn. De onmogelijkheid om in bepaalde wijken en delen van de samenleving voor je geaardheid uit te komen wordt hier simpel en doeltreffend (maar zeker niet cliché) uitgebeeld. Het zijn een hoop problemen inderdaad waar die jongen mee te maken heeft, maar ik vond het elkaar juist wel versterken. Heb je een drugsverslaafde moeder, geen cent en word je gepest. Zit je ook nog met het probleem dat je op mannen valt. Iets dat natuurlijk geen probleem zou mogen zijn maakt zijn situatie dan net helemaal onmogelijk. Het laten zien van drie key momenten in een leven van een jongen / jonge man is ook al bijzonder doeltreffend in zijn eenvoud. Vond het ook continu goed omdat ik het gevoel (!) had dat alles dat je zag er toe deed. Visueel is het zeer aardig en het acteren is geweldig. Het belangrijkste is eigenlijk dat de hele feel van de film goed is. Oprecht of zo. Dat moet je wel voelen natuurlijk, maar ik was erg onder de indruk. Mooi bewijs dat je niet veel scripttechnische poeha nodig hebt voor een frisse en originele film. Neig naar 4,5 sterren.

Tja, weet niet zo goed wat ik ermee moet. Het jeugdgedeelte wist nog wel de aandacht vast te houden, maar vanaf de volwassenheid vond ik het stevig inkakken en had ik moeite om het uit te zitten.

Ik heb altijd wat moeite met personages die zo stil zijn en niets zeggen en ik vond Chirone dan ook -ondanks zijn moeilijkheden- niet het meest boeiende personage om te volgen. Daarbij vond ik het seksualiteit-aspect niet zoveel voorstellen. Prima als dit een film is over een zwarte jongen uit een moeilijk milieu, maar als deze film zich wil profileren als eentje die homoseksualiteit in het zwarte milieu aankaart dan hebben de makers zich er wel vrij laks en makkelijk vanaf gemaakt (maar misschien lag dat ook aan mijn eigen verwachtingen).

Stijltje is wel oke, niet altijd even prettig om aan te zien qua camerawerk maar zorgt wel voor een eigen gezicht.
Het acteerwerk is prima, maar eigenlijk liet alles me volstrekt koud. Geen hoogvlieger dus, laat staat een Oscarwinnaar (en al helemaal niet tegenover La La Land, maar goed, let's not go there).

3*

Prima film hoor, maar het is me totaal een raadsel dat deze film de Oscar voor Beste Film heeft binnengehaald. Het past natuurlijk wat betreft de thema's die aangehaald worden perfect in het straatje van de Oscars, maar ik vond het totaal niet bijzonder.

Zoveel mogelijk thema's in één film gedrukt, proberen gigantisch veel medelijden op te wekken voor de hoofdrolspeler en ga zo maar door.

Ik moet zeggen dat het visueel prima in orde is, het acteerwerk ook bovengemiddeld is, maar het verhaal vond ik gewoon aan de saaie kant. Tel daarbij op al die verplichte zielige aangehaalde thema's en er staat me toch iets tegen aan deze film.

Wel een voldoende.

Prima.

Ik had hier veel en veel meer van verwacht, en daarmee was ik eigenlijk wel een beetje teleurgesteld. Het verhaal sprak me best aan, maar helaas vond ik het resultaat niet helemaal iets wat ik zou verwachtten. Maar ja.

Wat me direct opvalt is dat de film dromerig en soms vrij afstandelijk is. Nergens kreeg het me echt te pakken met emotie, ik voelde eigenlijk gewoon helemaal niks. Daar kan het goede acteerwerk niet echt iets aan doen, het is gewoon de toon.

De eerste delen vervelen niet, het tweede deel is het sterkst voor mij. Die vond ik het meest pakkend, al waren ze alle 3 vrij afstandelijk. Het eerste deel was redelijk, het laatste deel was hetzelfde als 1. Het was allemaal voldoende, maar niet echt top.

Qua emotie pakt het je gewoon niet, het acteerwerk is in orde en sommige locaties zijn knap en mooi geschoten. Maar de oscar van 2017 vond ik vrijwel onnodig, want dit vond ik nergens nu precies zo speciaal als ik dacht.