Moonlight (2016)

Geluksmomentje, gaat deze zomaar komende vrijdag hier in de Vue draaien.

Gisteren helemaal voor naar Amsterdam gereden, letterlijk een minuut te laat aangekomen en weer naar huis gegaan.

Ik kijk 'm over vier jaar wel op Netflix.

Haha, ik zat daar een aantal dagen voor m'n werk,maar had niets zo heel veel zin daarna nog om een film te pakken en dan pas een keer naar huis te gaan. Gelukje dus nu.

Wil je die per se in Pathé zien? Fraterhuis heeft die film toch ook wel?

Ja, vanwege m'n Unlimited Card (combineer meestal twee films). Filmhuizen vind ik ook niet fijn.

Zwolle84 er zit een wereld van bioscopen tussen multiplex en filmhuis. Heb 'm net op groot scherm gezien in een middelgroot theater. Hoewel de ene Pathé de andere niet is leent deze film leent zich m.i. meer voor filmhuis/cult bioscoop dan multiplex. Het is op- veel momenten een erg rustige film -ook qua geluid- en er zijn wel wat momenten die door bezoekers als ongemakkelijk kunnen worden ervaren waardoor er een (weg)lacherige sfeer kan ontstaan.

Verder geen onterechte winnaar van de publieksprijs het IFFR 2017. Zeer sterk coming of age drama over identiteit.

Over Moonlight en de invloed van Wong Kar-Wai

Lees dit toch wel te vaak de laatste tijd. Oscars zijn één grote klucht hoor. Een film die goed is en een film die oscarwaardig is zijn heus geen equivalenties.

Zeer overschatte film, die uiteraard goed past in het typische Oscar straatje. Ze zullen de prijzen wel niet winnen, maar het is al flauwekul dat ze überhaupt kanshebber zijn. Moonlight is op zich vrij aardig, maar vreselijk clichématig en al zo vaak in films gedaan. Een Afro-Amerikaanse jongen wordt gepest, is buitenbeentje, heeft een verslaafde moeder, heeft het financieel soms lastig, is homoseksueel; werkelijk alle maatschappelijke problemen die men kon bedenken zijn erin gepropt. We volgen hem in 3 acts; als kind, als puber en als volwassene en zien hoe hij blijft worstelen met zijn verleden. De film komt enorm traag op gang door het erg afstandelijke verhaal in het eerste uur. Daarna wordt het wat boeiender, maar te weinig om dit boven de middelmaat uit te krijgen. Het einde was aardig, maar echt niet zo pakkend als ik hier in bepaalde recensies lees. Emotioneel deed de film me weinig en kreeg ik nooit echt een band met de hoofdrolspeler.

3*, meer niet.

Vooral het tweede hoofdstuk is inderdaad nogal lomp geschreven (Kevin vertelt Chiron over de seks die hij op school heeft - Chiron droomt over Kevin die seks met een meisje heeft - Chiron treft Kevin aan op strand en Kevin blijkt ook gay te zijn - Kevin krijgt tijdens de schoolpauze de opdracht om Chiron in elkaar te slaan). En zo zitten er door de film heen wel meer discutabele scriptkeuzes. Als je de film wat abstracter bekijkt is dergelijk plotverloop minder storend, maar het kost de film toch een half punt.

Wat mij met name aan de film bevalt is de balans tussen esthetiek en de momenten waar de dialogen de ruimte krijgen. Verder sprak het mij aan dat de meeste randzaken buiten beschouwing worden gelaten en je echt puur naar de kern van de emoties kijkt. Voegt het bijvoorbeeld wat toe als we weten wat de hobby's van Chiron zijn? Hierdoor blijft de speelduur ook relatief beperkt, terwijl dit soort vertellingen tegenwoordig standaard boven de twee uur lijkt te klokken. En wat de film helemaal af maakt is het gebruik van een soort van vaporwave (chopped and screwed) in het derde hoofdstuk.

Gayz n the hood. Een redelijk drama waarin we een jongen zien opgroeien terwijl hij worstelt met pesterijen, seksualiteit en een verslaafde moeder. Een verhaal dat uit het leven lijkt gegrepen maar écht bijzonder vond ik het nou ook weer niet. Ik vond het een beetje gewoontjes, waar het vooral om draait is homoseksualiteit, en ik heb daar niks mee. Er wordt wel goed gespeeld.

Ik zou niet zeggen dat het daarom draait, dat lijkt me ietwat kort door de bocht. Wat is dat trouwens, iets hebbben met homoseksualiteit?

Het draait idd niet alleen om homoseksualiteit, maar dat kwam toch wel (vooral in het laatste stuk) het meest naar voren.

En met "ik heb er niks mee" bedoel ik dat ik het nou niet echt interessant vind om naar te kijken, maar dat snap je natuurlijk wel. Aan de andere kant, als het nou 2 vrouwen waren geweest...

WAT EEN LEGE INHOUDSLOZE FILM.

Dit is typisch zo een film, waarvan de heren critici onderling hebben afgesproken dat ze het een meesterwerk zullen gaan vinden, zodat zij intellectueel overkomen bij hun lezerspubliek. (Onder andere Kevin Toma in ‘De Volkskrant’: vijf sterren)

Moonlight’ is toch wel een van de, zoniet saaiste film van de 21 eeuw. Regisseur Barry Jenkins heeft werkelijk niets te vertellen met dit drieluik dat maar niet op gang wil komen.

De film is een opeenstapeling van clichés uit het leven van een zwarte jongen: Gepest op school, wonend in een achterbuurt, geen vader, moeder aan de crack, et cetera. En om het plaatje compleet te krijgen worstelt Chiron ook nog met zijn geaardheid.

Ongetwijfeld zal deze film tijdens de komende Oscar uitreikingen in het kader van de politieke correctheid en de wiedergutmachungsschnitzel enige van de vier nominaties verzilverd zien. En natuurlijk 0 sterren, maar dat lijkt mij wel duidelijk.

Wat een fantastische film. Zo enorm effectief als een coming of age film (en veel meer dan dat alleen) over een jongen die opgroeit tot een man in een omgeving waarin hij niet algemeen geaccepteerd is voor wie hij is. Chiron heeft al je sympathie vanaf het eerste moment dat je hem ziet, achtervolgd en schuilend voor wat jongens die hem te pakken proberen te krijgen (in de prachtige openingsscène waarin je de camera om de acteurs ziet draaien tot Chiron ineens door het beeld komt redden, een soort opening dat ik ook al een tijd niet meer gezien heb).

De drie hoofdstukken en acteurs van verschillende leeftijden die Chiron mogen spelen hadden de film minder kunnen maken maar het tegendeel is waar. Steeds weer zie je nog steeds diezelfde Chiron terug, de hoofdstukken halen de film niet uit het gareel en ieder hoofdstuk maakt zo'n indruk dat je verwacht dat de film het misschien niet meer kan overtreffen om dan weer wat nieuws goeds op te voeren.

Het eerste hoofdstuk is vooral zo goed door die schitterende en oneindig charmante rol van Ali als Juan de drugsdealer die een onverwacht warm vaderfiguur blijkt, toevallig ook de dealer van Chirons moeder. Hoofdstuk twee biedt ijzersterk drama met Terell en zijn vrienden die Chiron pesten op school en de relatie die Chiron met zijn enige vriend Kevin heeft. (Ik verwachtte een pijnlijke afwijzende reactie van Kevin en werd weer aangenaam verrast). En in het derde hoofdstuk verrast het weer dat Chirons moeder is afgekickt en is het genieten van die aangenaam uitgestrekte reünie met Kevin, waarin we prachtig het schild van macho-mannelijkheid dat Chiron inmiddels heeft opgetrokken weer zien afbrokkelen.

Wat extra mooi ook dat juist in een film die een leven vol afzien van het hoofdpersonage toont (maar eigenlijk het effectbejag van bijna ieder groter dramatisch moment uit de weg gaat zonder dat je op het einde van de rit het gevoel mist van het zware leven dat Chiron en de andere personages hebben gehad) dan zo feelgood kan eindigen. Harris speelt de moeder ook erg goed trouwens. Ze is een junkie en we zien haar een vreselijke moeder zijn, maar ook nog altijd iemand met liefde voor haar kind. Het is alleen dat haar zware omstandigheden het haar onmogelijk maken normaal te functioneren als moeder en als mens.

En dat is waar Moonlight ook zo de spijker op zijn kop slaat. De film laat goed zien hoe de akeligheid waarin je leeft en opgroeit niet zomaar iets is dat je van je afschudt, en de belangrijkste mensen om ons heen maken ons tot wie we zijn. Het is dan ook niet zo verwonderlijk dat Chiron in het laatste hoofdstuk van de film een soort tweede Juan is geworden, het enige mannelijke rolmodel in zijn leven in een periode van zijn leven waarin hij als mens werd gevormd.

Ja, gewoon een fantastische film dit. Ik zou niet weten wat ik er nog meer van zou verlangen. Het is een film met een inhoudelijke boodschap, ambitieus maar ook enorm persoonlijk en intiem. Artistiek met prachtig dromerige cinematografie en opvallende maar perfect werkende muzikale keuzes die de film echt een eigen gezicht geven. En belangrijker nog, vooral een heel vlotte film, aangrijpend en erg leuk om te kijken. Een bijna perfecte film zou ik haast zeggen. Als ik iets als zwak punt zou moeten noemen dan is het misschien dat de derde bijnaam van Chiron, Black, misschien wat al te opzichtig symbolisch is. 4.5*.

Het laatste half uur is werkelijk subliem, maar het eerste stuk is toch wel erg cliché. En in het begin zat ik me eigenlijk vooral aan de hoofdpersoon te storen.

Dat is wel je grote complottheorie of niet? Ik blijf hem tegenkomen in je commentaren...

Je bent je ervan bewust dat mensen meer te doen hebben, dan intellectueel overkomen op anderen? Als je ooit een gesprek met Toma (die je bij naam noemt) gevoerd zou hebben, zou je weten dat een ijdele eigenschap als 'intellectueel over willen komen op lezers' niet echt in het plaatje past.

Maar hee, zolang je maar wat van je geliefde vitriool over de 'mindere mens' kunt spuien, of niet?

Hilarisch. Anderen zeggen dat over bv Arrival. Menig persoon hier kan je legio langzamer, spaarzamer films opnoemen uit de 21e eeuw. Kom je vanavond ook bij Werckmeister Harmoniak? ;-p

Is deze reactie de frustratie van een mislukt fulmrecensent?

En om op jouw eerste opmerking te reageren: Als jij het een complot theorie wil noemen, moet jij weten, maar dan snap je werkelijk niet wat ik bedoel. En zolang ik dergelijke wanfilms tegen blijf komen, waarover de 'recensenten' 'Hosanna' schrijven (Volkskrant recensent de hoer Van Bueren had er ook een handje van als er weer een oude Rus uit het archief werd gehaald), zal ik deze, volgens jou, 'complopttheorie' gebruiken.

Gezien op IFFR. Hoewel er qua verhaal het de eerste uur het wel wat clichematig lijkt vond ik het filmisch wel zeker een fijne vonst.

Hoewel ik het clichematig noem kan ik mij persoonlijk geen film herinneren waarbij een toekomstige gangstah struggled met zijn seksualiteit. Een taboe waarvan ik niet eerder heb gezien. (Nu moet ik bekennen dat ik daar ook nog nooit specifiek naar had gezocht, haha)

Het acteerwerk van de kinderen is best wel knap, met weinig dialoog toch een prima rol weten neer te zetten.

De sfeer, de muziek, montage en camerawerk waren in mijn ogen (en oren) fijn. Maar kan begrijpen dat er mensen zijn die hier wat moeite mee zullen hebben.

Wel eerst met een paar intellectuele vrienden afspreken wat jullie gaan definiëren als echte film, het is wel de bedoeling dat je wat geloofwaardigheid uitstraalt.

Ik vond ook dat er bij momenten wat meer te doen was met deze film maar dat hij alleen over homoseksualiteit zou gaan, vind ik dan weer niet kloppen. Voor mij is het een film over het zoeken naar identiteit en hoe dat in sommige gevallen door omstandigheden moeilijker ligt. DAT geeft de film voor mij op een mooie manier weer. In combinatie met de muziek en de manier van filmen, maakt dat voor mij de film en kom ik uit op een ruime 4.

Ik vind de neerbuigende manier waarop jij je over anderen en hun kunstuitingen uitlaat wel frustrerend, ja. Vooral in combinatie met de verregaande grootheidswaanzin waarmee het gepaard gaat. Dat je een film niet goed vindt is prima, dat je hem met weinig steekhoudende argumenten en flinke hyperbolen de grond in boort kan ook nog wel begrepen worden, maar dat je de neiging voelt anderen (of het nu recensenten in de pers of amateurs hier zijn) naar beneden te trappen die ergens wél iets in zagen wat jij schijnbaar niet zag, vind ik behoorlijk misselijk.

Dan moeten die recensenten gelijk onder een hoedje spelen, of je medegebruikers hier wel net doen alsof ze het goed vonden, meepraten met de pers om maar goed over te komen op de rest. Je laat anderen in al die negatieve comments doorgaans niet alleen niet in hun waarde, je trapt er een beetje op.

En ja. Dat frusteert. Ik vind dat niet alleen een vervelend wereldbeeld, maar ook een nare manier van met andere mensen omgaan.

Als ik dit zo lees, is dit inderdaad allemaal goed op jou van toepassing. Behalve dan dat jij en de recensenten die 'Moonligjht' kwalificeren als een meesterwerk, omdat ze willen laten blijken dat ze verstand van films hebben,ebben, dus absoluut geen verstsand van films hebben. En als jijk dese menyaliteit niet wil veranderen, dan ben je dus hopeloos verloren. Verder veel blalblabla blabkla. blablablablablablablablablabla blalblabla blabkla. blablablablablablablablablabla.blalblabla blabkla. blablablablablablablablablabla blalblabla blabkla. blablablablablablablablablabla blalblabla blabkla. blablablablablablablablablabla.blalblabla blabkla. blablablablablablablablablabla blalblabla blabkla. blablablablablablablablablabla blalblabla blabkla. blablablablablablablablablabla.blalblabla blabkla. blablablablablablablablablabla blalblabla blabkla. blablablablablablablablablabla blalblabla blabkla. blablablablablablablablablabla.blalblabla blabkla. blablablablablablablablablabla blalblabla blabkla. blablablablablablablablablabla blalblabla blabkla. blablablablablablablablablabla.blalblabla blabkla. blablablablablablablablablabla blalblabla blabkla. blablablablablablablablablabla blalblabla blabkla. blablablablablablablablablabla.blalblabla blabkla. blablablablablablablablablabla.

Geweldig duo!

All hail lezertje! De enige persoon op deze aarde die films geheel objectief op waarde kan schatten.

Ik zou er vooral niet serieus op reageren, deze persoon(?) probeert overduidelijk louter te trollen en is binnen de kortste keren weer van de site verdwenen (al dan niet door een ban).

Ik vind het zeker geen trollen. Misschien iets te aanvallend hoe hij het brengt, maar de kern van waarheid in het verhaal vind ik wel. Heb ook wel het idee dat een hoop van de Nederlandse filmreviewers, vooral van snobistische kranten als NRC en Volkskrant, nou vaak niet de aangewezen mensen zijn om bepaalde films te reviewen, zowel te positief als te negatief.

Een welkom tegengeluid.

Hoezo niet? Als je tot de doelgroep van die in jouw ogen snobistische kranten behoort dan zul je het vast vaak eens zien met hun recensies. Dat jij misschien aan andere smaak hebt wil toch niet zeggen dat zij films niet zouden kunnen recenseren?