Moonlight (2016)

Net als een stelling van iemand als lezertje ook gewoon dus kan kloppen.

Ik heb er ook niks op tegen dat hij een recensie plaatst. Alleen anderen betuchten geen verstand van films te hebben omdat ze het niet met je eens zijn vind ik een beetje treurig.

Het rare is dat lezertje soms wel normale recensies kan schrijven maar kennelijk iets teveel van stangen houdt (wat ik uiteraard niet goedpraat, integendeel). Wat het commentaar van Ajax&Litmanen betreft, het valt me ook op hoe films soms unaniem worden opgehemeld terwijl ze vervolgens helemaal niet van dat niveau blijken te zijn. Voorbeelden: La La Land, Toni Erdmann en deze. Dat gebeurt overigens echt niet alleen in Nederland, en het gebeurt ook vaak rond de oscars, alsof niemand (van de professionele critici) zich critisch durft te uiten over een oscargenomineerde film. Misschien lig je er dan als recensent uit als je dat doet?

Zou me eerlijk gezegd niks verbazen. Heb zelf een poosje vrijwilligerswerk gedaan als filmrecensent en waar ik werkte leek het ook wel standaardprotocol om iedere met prijzen bekroonde film 4 sterren of hoger te geven. Helaas kreeg ik nooit de écht grote films om te recenseren.

Om die reden vind ik de ongezouten meningen op MM ook veel leuker om te lezen dan die van de 'critici'. Wat dat betreft is het geluid van lezertje inderdaad niet verkeerd, alleen wat jammer van het hautaine gedrag tegenover gebruikers.

Net als met Boyhood (2014) had ik ook grote moeite om deze film door te komen, heb het daarom ook in twee stukken bekeken, en dat terwijl Moonlight niet eens zo lang duurt. In feite om veel van dezelfde redenen als in Boyhood met als voornaamste dat ik maar geen binding kreeg met de personages. De oorzaak daarvan ligt hier in de vele clichés die voorbij komen waardoor de hoofdpersoon nooit 'echt' werd en mij niet wist te overtuigen. Zodra het jongetje op het gras ging liggen kreeg ik een déjà vu die vervolgens ook niet meer wegging.

Net als in die film vind ik hier emotie de grote afwezige, de film sleept de kijker niet mee. Er worden alle clichés erbij gehaald (als kleine greep: drugs, verslaafde moeder, misdaad, homoseksualiteit) zonder dat iets ook maar enigszins uitgediept wordt. Daarmee biedt de film een klinisch, afstandig en onnatuurlijk, fictief (en saai) beeld van het leven van een zwarte in Amerika. 1,5*

Mijn gevoel zegt dat huidskleur de voornaamste reden is geweest om deze film te nomineren voor de oscars. Lijkt me sterk dat het wint aangezien het beeld van zwarten hier volstrekt stereotyperend is, maar deze zwarte regisseur gooit vanwege het klimaat en zijn huidskleur wel hoge ogen voor de oscar voor beste regisseur. Het beeld over zwarten is dermate stereotyperend dat ik aanvankelijk dacht dat hier wel een blanke crew achter moest zitten.

Van de oscargenomineerde films die ik tot nu zag zie ik alleen Hidden Figures (2016) als kanshebber. Die film heeft weliswaar geen hoogwaardige filmische kwaliteiten maar er valt ook weinig op aan te merken en het verhaal past precies in wat de academie in deze tijd zou willen uitdragen, en dat doet Moonlight absoluut niet.

arno74 en ik maar denken dat ik met mijn 3* al in vijandig gebied zat waar het deze film betreft

Word wel een beetje moe dat het leeg is omdat het cliches heeft. Hij begeeft zich in een lagere klasse milieu en wijk. Uiteindelijk is die back drop uiteraard wat dit dieper maakt. Het laat zien hoe iemand in een wereld waarin mannen mannen moeten zijn en waar zijn enige steun en toeverlaat overlijd (wat overigens ook een drugsdealer was maar wel een met gevoel en compassie) hij zich in zijn pubertijd geen raad weet met zijn pesters en gevoelens. Waarna hij tot ruim in zijn volwassenheid niet kan handelen met dit beeld tot hij weer in aanraking komt met zijn enige liefde. Fuck dat, dat dit leeg is! Als je het niet voelt prima. Maar ga lekker buiten spelen als je denkt dat men dit alleen mooi/vertederend vindt omdat maar critici dit leuk vinden of omdat het negers zijn!

Apart ook hoe de blanke man het erg vind als er wat stereotyperingen van de donkere Amerikaan aan bod komen. Uiteraard speelt er in veel buitenwijken ook van dit soort problematiek. Het negeren is juist zo typisch racistisch en kortzichtig. Alsof een donker persoon onderwerpen moet ontlopen omdat het stereotiep is. Dan heb je deze film niet begrepen. De back drop is zo belangrijk voor het begrijpen van het karakter. Als hij zich in een begripvol milieu zou bevinden is de struggle juist veel te typisch.

Films als Blind Side of Hidden Figures zijn juist het ergst. De zwarte vrouw of man kan ook echt wel iets hoor! Fuck dat. Eindelijk eens een neger die gevoels cinema maakt. Eindelijk weer eens iemand die laat zien dat kleur niet uitmaakt of het een goede film is. En die word dan weer beticht van; Je bent zwart dus daarom maak je kans op een oscar! Gatver!

Macmanus Leuk betoog. Je vergeet er alleen even bij te zeggen dat Barry Jenkins zelf net zo goed meedoet aan de "je bent zwart en daarom maak je kans" mantra. Ik weet niet of je laatst zijn interview bij Nieuwsuur hebt gezien? Hij kreeg het voor elkaar om in 1 zin zes keer het woord 'black' te gebruiken. Het is een gevoelig onderwerp in Amerika, en Jenkins weet zelf dondersgoed hoe hij zijn Oscar kansen het beste kan vergroten. En een "neger die gevoelscinema maakt", nog nooit een film van Spike Lee gezien? Zou je moeten doen .

Als deze film over een blanke heteroseksuele jongen ging had vermoedelijk niemand het over de film gehad.

Dit alles doet denken aan de film Precious, bijna een kopie van deze film en uiteraard ook in de prijzen beland, hoe matig die film ook was.

Komt spuit 11 ook even. Als dit een blanke was in een echte mannen wereld was dat ook in de prijzen gevallen. Maar blanke homo films gaan altijd over zeikerige verwijfde nichten die zich niet begrepen voelen! I'm the only gay in the village! (Ok ik overdrijf een beetje!)

Welnee, dan was het gewoon stil aan iedereen voorbij gegaan. Deze film is qua niveau ook niet meer dan een RTL4 woensdagavond film, maar dan met meer aandacht door wat aanpassingen aan het plotje.

Dat jij het een briljante film mag gerust hoor. Ik zie nog liever de grote favoriet La La Land de prijzen winnen en die film kon me ook niet echt bekoren, maar was gelukkig een stuk beter dan dit.

Moet ik godverdomme die woensdagavond RTL films vaker gaan kijken! Jou kennis kan ik op waarde schatten want James Cameron word ook wel de Celine Dion van de blockbusters genoemd! Las Vegas kwaliteit garantie!

Shit, vandaag voor het eerst Brokeback Mountain gezien. En die Heath Ledger en Jake Gyllenhaal zijn me toch een "verwijfd" stel... .

Je haalt mijn top 10 erbij. Ik heb een gevoelige snaar geraakt merk ik

Komt nog bij dat recensenten nooit uitleggen WAAROM een film goed is, en vooral waarom daar blijkbaar een objectief oordeel over te geven valt. Als men een film prijst vanwege de mooie beelden, wil ik weten waarom deze beelden mooier zijn dan die van andere films. Welke type camera wordt gebruikt? Welke frame? En waarom is dit anders, en vooral: waarom is dit beter? Is het de belichting? Het kleurgebruik? Geef het me. Recensenten spuien louter clichés. En inderdaad: daarom is moviemeter zo'n verademing, je wordt uitgedaagd om meer argumenten aan te dragen. En sommige gebruikers weten verassend veel te onderbouwen, en anderen doen het weer meer op gevoel.

Ik benijd je. Helaas zit MM vol met cliché-gebruikers ...

Daar breek ik even voorzichtig in, als iedere RTL 4-woensdagavond film het mag hebben van zulk verfijnd camerawerk (alhoewel hier niet altijd naar mijn persoonlijke smaak) en verstillende muziek teken ik graag

Ik denk dat iedereen wel een beetje zijn mening aan dikt

Ik had overigens kritiek op het thema, niet op het kleurtje van de regisseur. Die heeft gewoon een aardige film gemaakt, maar heeft met zijn gekozen thema te makkelijk zieltjes gewonnen.

Dat de hoofdpersoon homo is, is ook niet noodzakelijk waar het verhaal omdraait. Het gaat er natuurlijk om dat de hoofdpersoon totaal niet zichzelf is en helemaal gevormd is door zijn omgeving en eindigt in een heel leeg en maf persoon. Dat is toepasbaar op iedereen natuurlijk. Dat hij homo is schuurt iets meer met de harde persoon die hij is op het einde.

Er is als het ware heel veel kritiek op deze film te geven en ook op het medialandschap daaromheen dat films zoals deze kritiekloos prijzen vanwege het onderwerp. En die onderwerpen zijn inderdaad zaken die de linkse kant van de wereld nou eenmaal heel belangrijk vindt, zoals: huidskleur en seksuele geaardheid en deze onderwerpen worden ook wel constant geforceerd aangevoerd. Hierdoor krijg je een twee splitsing van politiek correct vs politiek incorrect. Een beweging politiek incorrect heeft er voor een groot deel voor gezorgd dat Trump heeft gewonnen bijvoorbeeld en dat wordt door de mainstream media ook nooit aangehaald als een probleem. En door deze tweedeling krijg je een zwart-wit beeld van de wereld waarin iemand die kritiek heeft op deze film of 12 years of slave bijvoorbeeld meteen neergezet wordt als een racist want gezien het onderwerp en boodschap kan je die films toch niet slecht noemen!

De wereld is niet zwart-wit en deze film heeft ook heel veel goede kanten. Visueel is het interessant en is er een meerwaarde te ontdekken. De structuur van de film die in 3 delen is opgedeeld is enigszins origineel of interessant te noemen. Het acteerwerk is van een hoog niveau. En ook al zijn er heel clichés aanwezig in de film, de film neemt zijn personages heel series en ze veranderen niet in karikaturen/typetjes maar zijn mensen van vlees en bloed. Dit is voor de zwarte gemeenschap of zwarte film behoorlijk belangrijk kan ik me indenken.

De user lezertje is wel heel erg irritant vind ik. Het is wel belangrijk dat je je goed kan uitdrukken en niet vervalt in blablabla als kritiek. Dit deed lezertje ook al bij The End of the Tour waarbij hij mij een mislukt filmliefhebber noemt. Het is moeilijk om daarin te mislukken lijkt mij. Die opmerking op een website waar het draait om films is ook behoorlijk vaag en kinderlijk. John Milton is een mislukt filmcriticus en dat is ook weer een opmerking die als een tang op een varken slaat natuurlijk omdat Milton nergens over die ambitie rept. Wij zijn hier omdat we van films houden en vanwege de interface van MM en de interactie, discussies en ratemodel enz. enz. Lezertje heeft duidelijk problemen om zich uit te drukken hoewel hij zich ook auteur noemt bij The End of The Tour wat ook weer erg hilarisch is. Nu ben ik ook weleens in een heftige discussie geraakt op MM maar ik vind en dat probeer ik althans om mijzelf goed uit te drukken en mijn mening over te brengen. Het probleem is dat lezertje gewoonweg niet interessant is en zijn mening is ook niet interessant. Misschien dat er meer achter schuilt natuurlijk; (seksuele) frustraties bijvoorbeeld. Ik noem maar iets! Al bij al oordeel ik mensen ook op een hele simpele manier en dat is: zou ik met die persoon een biertje willen drinken? Bij lezertje zou dat natuurlijk een uitgesproken nee zijn en met John Milton zou ik best wel een biertje willen drinken en praten over films. Dit is puur theoretisch verder. Ik wil alleen maar zeggen dat Lezertje zichzelf ook alleen maar voor schut zet eigenlijk en overkomt als een onintelligent persoon. Lezertje als je een mening wil verkondigen of serieus genomen wilt worden. Druk jezelf dan beter uit want je komt over als een kind of gewoonweg een gefrustreerde idioot die moeite heeft zichzelf uit te drukken!

Die is toch ook in de prijzen gevallen...veelvuldig. Maar dank voor je voorbeeld. Dit voorbeeld geeft toch wel aan dat ik deze discussie hier best wel own!

Ik zet je mening in perspectief

Je betoog begint overtuigend, levert zwaar in met je commentaar "Apart ook hoe de blanke man het erg vind als er wat stereotyperingen van de donkere Amerikaan" om vervolgens als een pudding in elkaar te zakken door de plank mis te slaan met je commentaar "Films als Blind Side of Hidden Figures zijn juist het ergst". Het is erg riskant om over een film die je niet gezien hebt zo te oordelen, laat staan zo stellig en met zoveel overtuiging.

Wat ik van een film als The Blind Side vind is hier te vinden. Dat is een film die zwarte mensen als domme hulpeloze van blanken afhankelijke negers neerzet die op eigen kracht niets kunnen bereiken. Het contrast met Hidden Figures (2016) kon niet groter zijn. Die film gaat over vrouwen die geschiedenis hebben gemaakt door bijvoorbeeld als eerste op een "witte" school toegelaten te worden om dat te kunnen studeren wat ze wilden, waarvoor ze eerst naar de rechter moesten stappen. Het gaat over zwarte vrouwen in een tijdperk waar je als vrouw een tweederangs burger was om het maar over de positie van een zwarte niet te hebben. In die omgeving is het hen gelukt om de mannenwereld (ook nog eens) van de ingenieurs binnen te komen en daar ook nog het verschil te maken. Het zijn vrouwen die alles tegen hadden en op eigen kracht met tegenwerking van blanken onbewandelde paden moesten betreden en allerlei drempels moesten nemen. In tegenstelling tot The Blind Side stond daar géén blanke vrouw te popelen om hen uit liefdadigheid in de regen op te pikken en te helpen zodat die arme zielen ondanks hun beperking dankzij blanke bloed zweet en tranen toch nipte voldoendes konden halen om het hopeloos geval wat ze waren te ontstijgen. Integendeel, hun blanke collega's stonden te popelen om hen te zien falen en hielpen ze graag een handje door ze zoveel mogelijk dwars te liggen. Appels en peren dus die twee films.

Met "Apart ook hoe de blanke man het erg vind als er wat stereotyperingen van de donkere Amerikaan" lijk je wel te beweren dat je zwart moet zijn om tegen discriminatie te zijn. Wat een onzin! Als het apart zou zijn dat blanke mannen discriminatie erg vinden dan zouden we wel in een hele racistische wereld leven.

"Je bent zwart dus daarom maak je kans op een oscar! Gatver!" Ja, sorry hoor. Ik discrimineer niet negatief, en ik discrimineer niet positief. Dus ook een zwarte regisseur zal zich moeten bewijzen en met deze film vind ik dat niet gelukt. I.m.o. is de film erg cliché, ik ben films beu waar zwarten in een drugsmilieu zitten en met slechte ouders zijn opgegroeid, terwijl films als Hidden Figures, die tonen dat zwarte mensen ook normale ouders hebben die hun kinderen ondersteunen en voor hun opleiding vechten een zeldzaamheid zijn. En dan ga je die ook nog in een adem noemen met een B-film als The Blind Side die overigens ook nog eens als zoete koek geslikt wordt als je kijkt naar de beoordelingen.

In het huidige politieke klimaat, en gezien het gedoe van vorig jaar, kom ik helaas tot de conclusie dat deze zwarte regisseur om andere redenen is genomineerd dan de kwaliteit van de film. Overigens staat een oscar lang niet altijd voor kwaliteit, mensen denken dat echt objectief de beste films genomineerd worden en dat is onzin, maar dat is een andere discussie. Als je nagaat dat pas in 1991 de eerste zwarte regisseur genomineerd werd en het vervolgens bijna 20 jaar duurde voor er weer een zwarte regisseur genomineerd werd dan vind ik het niet zo gek om te stellen dat het huidige politieke klimaat in de VS een enorme rol speelt in de nominatie en in zijn winkansen. Dat is mijn onderbouwde conclusie en dat hoeft uiteraard niet de jouwe te zijn.

Waar te beginnen.

Hidden Figures ken ik wel. Ik zal deze nog wel zien maar ik ken dat soort Hollywood prut nu wel. De vrouwen zijn helden en er lopen wat blanke rond die vervelend zijn en ook een paar blanke die het wel zien in de donkere vrouw! Zwart/Wit! Hollywood! Plat! Leeg!

Ik haal James Cameron er niet bij omdat ik goedkoop wil scoren. Het is belangrijk voor het punt wat ik wil maken. Een Hollywood blockbuster maken kan James zeker. Maar zijn films zijn nooit gelaagd en weten mij nooit op een menselijk niveau te raken, altijd op een onderbuik gevoel. Niet iets waar ik tegen ben hoor. Kunnen prima films zijn. Maar het verschil met een film als deze zit hem in dat het je wel raakt op menselijk niveau. Humanistisch niveau.

Het probleem is het dat jullie er naar kijken op James Cameron niveau. Wat drugs dealers! Wat crack moeder! Pfff waaaaat typisch bij een film over de donkere man! Maar je moet niet kijken naar deze kenmerken op plat niveau. je moet de gehele wereld wel uiteen zetten en de grijze zones bekijken. Zo heb je ook een drugsdealer met veel empathie, zo heb je ook een 'coole' donkere jongen die ook homosexueel blijkt. Zo heb je ook een sterke vrouw in de vorm van Janelle Monáe. En blijkt zijn moeder ook dieper dan alleen maar een drugaddict. Je mag dit niet willen zien. Prima maar dan kun je dit soort films beter links laten liggen.

Je mag alles over zwart zeggen verder. Ik ben ook blank en PC irriteert me mateloos. Maar ik begrijp een tekst als

totaal niet. Dan wil je dat een donker persoon totaal niks uit zijn leefomgeving meeneemt naar zijn film omdat het wellicht een beeld bevestigd. Alsof ik nu denk dat een alle donkere vrouwen junkies zijn en alle donkere jongens geen vader hebben. Alsof ik na het zien van Komt een Vrouw bij de Dokter denk dat alle Nederlandse mannen vreemd gaan als hun vrouw kanker heeft! Ik kan er met de pet niet bij. Je bedoeld het vast goed, maar in de end is dit juist zo kleinerend en daarom misschien wel racistischer.

Tuurlijk mogen ze iets meenemen, maar dan liever iets wat meer echt overkomt en minder cliché. Jij ziet het als oprecht en ik zie het als een vermoeiende cliché.

Evengoed als jij Hidden Figures "plat en leeg" noemt en ik het daar totaal niet mee eens ben (maar bekijk die maar eerst). Qua stijl is het typisch Hollywood, maar de inhoud is echt niet leeg. En ik vond het wel fijn dat er ook aandacht is (al is het op z'n Hollywoods) voor "helden" die niet man en blank zijn. De boodschap van die film is duidelijk en past uitstekend in de huidige tijd.

Ik snap je punt, maar ik ben films dus beu die dit als "leefomgeving" van zwarten kenmerken. Vandaar dat Hidden Figures, met drie vrouwen uit normale gezinnen (misschien is dát wel hun échte leefomgeving!!?), fijner wegkijkt en niet stereotyperend is. En dan denk ik dus bij Moonlight: alwéér een film met zwarte mensen uit zo'n milieu... bah.

Ik denk dat het hier wel degelijk een verschil maakt dat Jenkins in deze omgeving opgegroeid is, dit maakt het oprecht voorbij het cliché en geen vorm van "poverty porn" van een (blanke) buitenstaander. En hoezo "alwéér een film met zwarte mensen uit zo'n milieu", wat zijn die andere films?

Is Hidden Figures dan niet alwéér zo'n cliché Disney film waar mensen ondanks obstakels toch door hard werk en doorzettingsvermogen de "Amerikaanse droom" verwezenlijken (bah)?

"Alweer" vind ik ook wat gek. Maar wellicht iets te weinig zwarte films gezien die jij wel zag.

Blijf erbij dat een positief/ander beeld van de donkere man/vrouw niet per se boeiender is. Wat wil de film mij vertellen. Wat wil het überhaupt zeggen. Ik vermoed dat de boodschap in Hidden Figures heel rechtlijnig is. Maar ik zou dat eens moeten bekijken. Wil sowieso alle oscar nominaties zien. Ik zal proberen met een open blik te kijken.

Het geeft vooral aan dat je jezelf slecht kan verweren als je met zulke berichten komt. Daarbij mag je gewoon mijn 4 tot 5 sterren lijstje eens doorbladeren hoor.

Hoeft ook helemaal niet, daar gaat het niet eens om, al vind ik deze film niet bepaald een voorbeeld van een boeiende film. Tuurlijk is zwart iemand met een drugsachtergrond boeiender, maar ook verschrikkelijk cliché en stereotype. Boeiender hoeft van mij niet, wel oprechter.

Met het eerste heb je een punt. Welke die andere films zijn: ik zou zeggen ALLE films. Let er maar een beetje op, hoe vaak is de bad guy of de drugsdealer niet zwart in een film (en "toevallig" ook de enige zwarte acteur in zo'n film). Het gaat niet om het thema, maar om de rollen die zwarte acteurs spelen, en in de meeste films hebben die een negatieve rol.

Misschien is Hidden Figures alwéér een cliché, maar wel de eerste in 100 jaar Hollywood waar zwarte vrouwen de "heldenrol" spelen. En als tegenargument: "Mag een waargebeurd verhaal over succesvolle zwarte vrouwen niet verfilmd worden?" Maar zo blijven we rondjes draaien.

Feit is dat er legio films zijn met zwarte mensen in een negatieve omgeving of rol, terwijl films als Hidden Figures dus absoluut een zeldzaamheid zijn. Dat was nou net het probleem waar vorig jaar met de Oscars zo op gehamerd werd, zwarten spelen in films telkens rollen die in een negatief daglicht staan. In Moonlight is dat niet veel anders, ook al zijn het hier "lieve" drugsdealers, het blijven drugsdealers.