Moonlight (2016)

Zwarte Amerikanen zie ik in films en series toch vooral in de rol van hipster of brave gezinsman, maar dat zal wel weer aan mijn selectieve kijkgedrag liggen.

Dat zijn specifieke "rollen"

Moonlight heeft natuurlijk geen cliché bad guy, de Amerikaanse realiteit is de "Bad Guy". Het cliché waar jij in die zin naar wijst gaat niet op. De drugsdealer is zelfs een good guy of heeft meerdere aspecten, gaat dus voorbij aan het cliché.

Natuurlijk mag Hidden Figures een belangrijk verhaal vertellen, maar ga niet beweren dat er niet sprake is van een cliché. Het volgt veel explicieter het Hollywood-cliche dan Moonlight.

Ben ik het wel mee eens. In principe kun je volgens mij van elke cultuur/subcultuur een interessante film maken. Hoe cliché die cultuur/subcultuur ook is (want in een cliché gaat vaak een waarheid schuil). Het gaat toch voornamelijk over wat de regisseur met die cultuur/subcultuur doet (verhalend, maar ook zeker audiovisueel).

50 cent komt uit de kast

Wat leek de volwassen Chiron toch op hem.

Een rustig coming of age en coming out drama over de struggles van een man die de hele film op zoek lijkt te zijn naar zichzelf. Kun je werkelijk altijd jezelf zijn? Of is het beter een masker op te doen en je anders voor te doen dan je werkelijk bent? En wat is de invloed van de omgeving waarin je verkeert. Het zijn vragen die niet persé alleen in de Amerikaanse black community spelen maar gewoon universeel wel gelden.

Het camerawerk was erg dicht op de huid wat aan de ene kant een intieme sfeer creëerde maar aan de ander kant een beetje een duizeligmakend effect gaf.

Aardig thema maar niet per definitie Oscarwaardig naar mijn mening.

Geinig dat de film begint met hetzelfde nummer dat Kendrick Lamar als sample gebruikte om zijn To Pimp a Butterfly te starten. Zelfde thematiek ook een beetje, beide over de breedte ook niet het meesterwerk wat sommigen erin zien, maar beide wel met enkele sterke stukken.

Enfin, de film dan. Dit is echt een typische hit & miss. Er is ook heel veel mogelijk met dit verhaal en met de locatie en tijd, met beide wordt echter weinig gedaan. Bij Miami jaren 80 denk je snel aan Vice, bepaalde muziek en kleurrijke straattaferelen. Deze film speelt zich in een ander milieu af, waardoor je eens een andere blik op die periode kan krijgen maar eigenlijk wordt vrij weinig daarmee gedaan. Jenkins had best wat meer focus op sfeerzetting mogen leggen. Ook het verhaal is maar zozo. Alle clichés en alle ellende van de wereld worden erbij gehaald, al snel te veel wat mij betreft. Precious had daar ook onder te lijden. Zoiets mag best strakker. Daarnaast is de structuur van de film ook een struikelblok. We krijgen steeds een kort moment uit iemands leven te zien in drie hoofdstukken. Daar ben ik wel fan van, in plaats van iemands hele leven te tonen. Maar de afzonderlijke delen zijn net te kort ook om echt een band te krijgen.

Maar er wordt wel goed geacteerd. Sowieso stoorde ik mij aan niemand en dat gebeurt nogal eens als men van dit soort typetjes speelt. En vooral Ali is wel geweldig trouwens, warm en persoonlijk en helemaal zen in zijn rol. Ook de drie acteurs die Chiron spelen doen het goed. Hun manier van acteren, mimiek, lichaamshouding is steeds gelijk waardoor ze volstrekt geloofwaardig zijn en je gewoon ziet dat het dezelfde persoon is. En André Holland in het laatste deel is erg fijn. Alleen Naomie Harris' nominatie snap ik niet. Niet dat ze slecht is, maar zo heel bijzonder is haar rol toch echt niet.

Verder prima muziek en soms best wel fraaie beelden. Vooral dat leren zwemmen is schitterend, met die verontrustende violenmuziek erbij, of in het derde deel in dat eettentje. Dat had wel iets weg van Wong of Hou en vond ik veruit het beste deel uit de film. De rust die dat uitsprak, de registrerende camera ineens, mensen die gewoon bezig zijn met hun leven en twee acteurs die staan te knetteren. Jammer alleen van veel van de rest.

Veel gemiste kansen en enkele mooie momenten. Maar eigenlijk ook liet me dit volstrekt koud. 3,0*.

Wist vooraf niet zo heel goed wat ik moest verwachten. Maar wat een sterke film. Heel zwaar en je merkte het ook aan de zaal toen hij afgelopen was. Complete stilte. Heel sterk geacteerd natuurlijk. Zeker door de drie jongens die Chiron spelen. En dan met name de oudste. Heel breekbaar. En natuurlijk Ali. Vind het mooi om te zien dat hij de laatste jaren echt doorbreekt (zeg ik als liefhebber van The 4400). En dit was echt een hele sterke performance.

Het verhaal is mooi en het drieluik werkt goed. De film is vlot en gezien de thema's vind ik dat ook wel prettig. Het wordt nooit tergend lang en dramatisch. De muziek is ook heel mooi, net als de beelden. Productioneel ook heel knap gedaan als je kijkt naar het budget en bedenkt dat Naomi Harris maar drie draaidagen had.

4*

Zwart of wit, het maakt mij niet uit.

De film verdient een compliment. De ingehouden emotie die door de film kruipt, wil er maar zelden uitkomen. Maar deze momenten zijn dan ook erg mooi gekozen.

Bepaalde scenes zijn werkelijk prachtig: zwemmen in zee (vertrouwen), het in elkaar slaan van de pestkop (opkomen voor jezelf), en uiteindelijk weer bij je oude liefde zijn (je blootgeven).

De muzikale begeleiding van de scenes is mooi gekozen.

Het enige bezwaar wat ik heb is dat de metamorfoses van kind naar volwassene wel erg ongeloofwaardig is.

Maar k word heel blij van dit soort films. Zeker de moeite waard.

Ik had een hoog verwachtings patroon "wat betreft deze "Moonlight".

Zeker na het zien van fragmenten en verhaal van de regisseur bij "RTL Late NIght".

Maar de film is mij enorm tegengevallen achteraf.

Het verhaal speelt zich af in drie tijdzones. Cyron als kleine jonge, tiener en tenslotte als volwassen man. Met name de eerste twee hoofdstukken zijn nog wel goed te behappen.

Vooral het eerste gedeelte zit prima in elkaar dankzij het zwijgzame kleine jochie Alex Hibbert.

Het laatste gedeelte maakte wat mij betreft alles stuk aan dit drama verhaal.

Van zwijgzame introvert jochie naar "gouden tand" stereotype drugsdealer ging mij wat te ver.

En zo zat er wel meer wat vergezochte situaties in deze film.

Mahershala Ali als dealer met vergaande compassie voor het jongetje was wel heel overdreven.

Ondanks een aantal gevoelige en gewaagde thema;s. homo liefde en discriminatie en verwaarlozing wist uiteindelijk "Moonlight"mij niet te raken en het verhaal mij niet in te pakken.

Enorme tegenvaller. Hoe goed de film ook geacteerd is.

2.5*/3*

Precies wat Bélon zegt. Daarnaast merk je ook dat er nog steeds een schuchtere jongen achter die façade zit, vooral als hij zijn echt gevoelens moet tonen. Prachtig geacteerd ook wat dat betreft.

Vergeet ook niet het beroep van de enige vaderfiguur in zijn leven.

Met de rauwheid van het narratief en de ruwheid van de cinematografie, een even onbehouwen reeks gedachten – of de willekeur van het geheugen, twee dagen na het zien van deze aangrijpende film…

…de metafoor van het leren zwemmen : het leven, de golven, de strijd, want je moet kopje onder gaan, je moet, in het gewoel, ja dàt is leven, dàt is wanneer jij het middelpunt wordt van de aarde. slik.

…de rolpatronen: Chiron doet wat hem door het plotse opduiken van een afwezige vader wordt voorgespiegeld – de kleren, het dealen, de wagen, alles. je bent wat anderen van jou maken, maar diep vanbinnen blijf je iemand anders, iets verborgen, misschien gewoon een kleur - een kind dat ergens in cuba het blauw van het maanlicht absorbeert - of een moment - een adolescent die in het maanlicht de essentie van zijn bestaan ervaart - of een vroeg trauma - een jongetje dat een aspect van zichzelf probeert te verdonkeremanen. slik.

…tussen droom en daad: Juan die als surrogaat pa onrechtstreeks verantwoordelijk is voor het feit dat Little geen ma meer heeft - individuele goedheid, maar er niet in slagen consequent ethisch te handelen. slik.

…de poëzie van het amorfe: vechtende jongens, gras, kabaal, de spichtigheid van het leven zelf, orgasmes, lippen, een hand in een nek, een hand in het zand, handen als klauwen. en ook: onhoorbare zuchten. en nog: een man in een huis, eenzaam, alleen, verlaten, zonder taal, zonder perspectief, zonder hoop, zonder uitkomst. en… slik.

…de schoonheid van het onvolmaakte: de mankende ‘faggot’ waar je zoveel sympathie voor voelt, de onvolkomenheid als unieke handtekening. slik.

…subtiel. slik.

…hardvochtig. slik.

…hartroerend. slik.

…brutaal en esthetisch in een ongewone mix. slik.

3,5*

De trailer vond ik mooi en veelbelovend, maar de vele teleurgestelde meningen over deze Oscar-genomineerde film hadden mijn verwachtingen flink getemperd. Zou alle lof van de critici voor deze film dan weer politiek correct zijn gemotiveerd omdat de film ‘zwart’ is (en nu bij wijze van protest tegen Trump helemaal)? Maar ik werd niet teleurgesteld in de film (ik kan me eigenlijk niet heugen dat het is voorgekomen dat de trailer mij op het verkeerde been zette) en politiek correct is hij ook niet want de zwarte gemeenschap komt er niet best van af. Wel worden drugsdealers heel menselijk geportretteerd, hetgeen tamelijk uniek maar ook realistisch is. Het realisme is sowieso een sterk punt van de film en tegelijkertijd is het heel mooi gefilmd hetgeen een ander sterk punt is en hetgeen me in de trailer al aantrok.

Het biografische verhaal van de film vond ik aangrijpend. Gaandeweg zakte de film wat in met het tweede deel ietsje minder dan het eerste deel en het derde deel weer iets minder dan het tweede deel, zodat de finale moest gaan bepalen of deze film in mijn boekje een gewoon goede film of een briljante film zou worden. Het is een briljante film geworden want het einde vond ik zeer geslaagd: het werd geen gewelddadige climax zoals dat hij bv. wraak zou gaan nemen op zijn vroegere pesters, zoals de filmclichés voorschrijven, maar een even ingetogen als ontroerend slot waarin enerzijds het diepe getraumatiseerd zijn van de hoofdpersoon pijnlijk duidelijk werd en anderzijds hij ook de zachtheid en geborgenheid vond die hij zijn hele leven had gezocht.

De thematiek van de film betreft identiteit (‘who is you?’) en is daarmee helemaal hip. Bovenal wordt die thematiek goed uitgewerkt, niet eens zozeer in de zin van zwart/blank of homo/hetero (hetgeen weer de clichés zouden zijn), maar vooral in de zin van soft/hard (‘watje’/stoer). Hoe overleef je als zacht jongetje in een harde achterbuurt en hoe bepaal je zelf in plaats van anderen wie je wordt?

Wat mij betreft mag deze film Oscars krijgen. Hij heeft het op zuiver cinematografische merites verdiend.

Wat vind je dan precies die cinematografische merites? Zelf vond ik bijvoorbeeld het 360-graden shot van het begin een beetje te opzichtig.

Ja, dat draaierige was inderdaad een beetje goedkoop filmtrucje. Ik bedoel alleen maar dat de film Oscarwaardig is om z'n eigen merites en niet alleen omdat vorig jaar zo weinig zwarten waren genomineerd en daar zo veel heibel over was.

Prachtig rustig gefilmd drieluik van een jongen die opgroeid in de ghetto in Florida/ Miami.

De acteurs die in elk van de drie delen voorkomen zijn indrukwekkend op elkaar aansluitend gecast en geven een geloofwaardige overgang van personages. The hardship die 'Little' tegenkomt op zijn weg wordt extra onderstreept door zijn zwijgzame karakter en het lijkt daardoor wel extra overzichtelijk en duidelijk wat de hoofdpersoon moet doorstaan.

Verwacht geen plotse plottwist (wat ik wel deed) maar een goed geacteerd en ontroerend relaas, dan kom je zeker overtuigd aan de eindstreep.

Los van het thema's die door de film heenlopen geeft de setting van achterbuurten in Amerika een mooie kans voor nog veel meer van dit soort films in alle soorten genres. Ik kan mij eigenlijk niet zoveel recente films meer herinneren met als achtergrond het ghetto-leven in de US, terwijl de 90's er volgens mij nog wel vol van zaten...?

Top 25 ghetto movies, verwijzing akkoord moderator?

IMDb: Top 25 Movies set in the Hood / Ghetto - a list by The Man with No Name

Stereotiepe karakterisering en van allerlei onderwerpen die nergens echt goed worden uitgewerkt zijn typerend voor deze film. De verhaallijn kent al vele voorgangers en de seksuele geaardheid van de protagonist was hierin weinig vernieuwend of anders. Misschien zijn er kijkers die het deprimerende karakter helemaal geweldig vinden en daar van onder de indruk zijn, maar mij deed het helemaal niets. Het had daarvoor te veel plotgaten en een te stereotiepe karakter. Erg jammer want het acteerwerk was boven gemiddeld.

Redelijk drama maar overgewaardeerd naar mijn mening. 3.0

Sluit me hier helemaal bij aan. Van stil zwijgzaam jochie naar een met anabolen opgepompte drugsdealende 50 cent met gouden tanden.

Belachelijk. Laatste kwartier kon me al helemaal niet meer bekoren.

Sterk drama. Het verhaal is best origineel en niet de standaard gangstastyle die we gewend zijn. De uitwerking is heel goed. In drie fases wordt het leven van de hoofdrolspeler realistisch uitgelicht. Elk deel is boeiend en bijna 2 uur lang weet de film je stevig vast te klampen waarbij je meeleeft met de hoofdrolspeler. Het camerawerk is fraai alsmede het spelen met de belichting. Het acteerwerk is erg goed en de chemie tussen diverse spelers is prima. Zelfs de poster is fraai. Vakwerk. 4.5

Heel geloofwaardig geacteerd een film die gezien mag worden.

Een prima drama met één groot mankement. De acteur die de volwassen Chiron speelt lijkt zo weinig op de jongere acteurs dat je met de beste wil van wereld er niet aan wilt dat het om hetzelfde personage gaat.

Moonlight is een film die veel Oscar nominaties binnen sleepte. Maar toch zit iets niet helemaal lekker in deze film. Wil je weten wat ik bedoel?

Check dan snel de review op YouTube:

Moonlight (2016) Review Nederlands | Dutch MMA #E51 - YouTube

Gelet op de positieve kritieken met veel verwachtingen aan begonnen, maar helaas werden die niet helemaal ingelost. Moonlight is zeker geen slechte film, bij momenten zelfs goed, maar de grootsheid die sommigen hier er in willen zien herken ik niet. Het verhaal is lange tijd vrij afstandelijk en greep me niet echt bij de strot. Gezegd moet dan wel worden dat het derde, laatste gedeelte wel heerlijk intens is en schitterend word gespeeld. Alleen die laatste pakweg vijftien minuten maakt Moonlight de moeite om te kijken waard.

Maar de samenhang van die drie delen, het punt wat de makers nu precies willen maken....het werd me niet geheel duidelijk. Jenkins is overduidelijk een getalenteerd regisseur, maar deze ruwe diamant moet zijn eigen weg nog vinden en perfectioneren. Acht Oscarnominaties meen ik, en dat is rijkelijk (te) veel. Ali speelt bijvoorbeeld een aardige rol, niet meer dan dat, dus om hem dan maar meteen hiervoor een oscar te geven lijkt me wat overdreven. Kan me niet voorstellen dat deze kleine, betere prent uit het filmhuiscircuit aanstaande zondagnacht een glorieuze winnaar gaat worden.

De zelfkant van de samenleving is zelden interessant en dit geld ook weer voor Moonlight. De kijker wordt het er bovendien niet makkelijker opgemaakt door een zwijgzaam (deel 1) en nukkig (deel 2) joch als protagonist op te voeren; de knul irriteerde me eigenlijk vooral. De insteek om ontluikende homoseksualiteit in deze rauwe omgeving op te voeren is natuurlijk een gouden greep; dat levert dan nog wat spanning op en een karrenvracht aan Oscarnominaties bovendien.

Heb er helaas niet echt geboeid naar kunnen kijken, daarvoor was het te weinig. De cast laat ook nog wel wat steekjes vallen trouwens, vooral de jongeren.

Verdeeld over drie tijdsperiodes wordt het opgroeien van de Afro-Amerikaanse Chiron in beeld gebracht. Met name de eerste twee tijdsperiodes zijn zeer de moeite waard, de overgang naar de derde tijdsperiode vond ik wat minder omdat er op het eerste oog wel een erg grote verandering van het hoofdpersonage lijkt te hebben plaatsgevonden, hoewel dat uiteindelijk nog meevalt. Naar het einde toe wordt de film dan ook weer een stuk beter. Het acteerwerk is zeer aardig, met name dat van Ali (die helaas een wat kleine rol heeft) en Harris. Visueel ziet het er ook prima uit. Qua plot onderscheidt het zich uiteindelijk wel wat weinig doordat veel thema's die aan bod komen niet heel erg worden uitgediept.

Toch boven verwachting goed. Subliem acteerwerk en visueel zeker de moeite waard. Het 'leren zwemmen' is bijvoorbeeld erg mooi, maar ik herinner me ook nog zo'n scene waarin Chiron's moeder geld van hem vraagt (iets voor dat stuk eigenlijk), en er op een opvallende manier met close-ups gespeeld wordt. Had een heel apart effect.

Wel een beetje jammer van de saaie muziekkeuze. Ik snap dat ze niet teveel voor de 'makkelijke' keuzes wilde gaan (hip-hop), maar van dit soort belegen klassieke muziekjes werd ik ook niet warm of koud.

In tegenstelling tot sommigen vond ik de transformatie van Chiron in het derde hoofdstuk ook helemaal niet zo ongeloofwaardig. Het is zoals Belon zegt inderdaad. Achter die facade blijft evenwel een gevoelige en onzekere jongen schuilen. 3.5* voor nu.

We have a winner.

Mooi zo, La La Land draait al maanden in Pathé Groningen en heb ik al gezien, voor Moonlight staan tot nu toe slechts twee voorstellingen gepland waarvan één op een rottijd. Zullen er nu wel meer worden.