The Addiction (1995)

Een beetje hoogdravend is hij wel, deze film, maar ik vond het wel de moeite. Niet bepaald spannend maar wel fascinerend, niet geweldig hoogstaand maar wel verdienstelijk. Eindscene vond ik wel geweldig, niet op zich maar binnen de intellectuele context van de film wel een aangename wending . Daarnaast heeft de film wel iets te vertellen, ik ben er nog niet uit of ik het pseudo-intellectuele onzin vind dan wel een interessante benadering, maar goed, het kon me wel boeien. Daughters of Darkness van Harry Kümel vond ik wel een pak beter, om binnen het genre van intellectuele vampierenfilms te blijven. Maar deze is ook zeker de moeite, 3.5* krijgt ie.

"Als we er maar een hoop filosofische quotes tegenaan gooien krijgen we vast wel een interessante film" moeten de makers gedacht hebben. Nou, niet dus. Suf geneuzel dat niet interessant wil worden. Visueel niet bijzonder en het acteerwerk was ook niet geweldig. Vrij lachwekkende finale ook.

2*

Hier en daar wat doordravend met het geneuzel idd, maar er zaten enkele zeer interessante dingen tussen. Ferrera zou weer eens samen moeten werken met scenarioschrijver Nicholas St. John. De films die Abel samen met hem gemaakt heeft zijn zijn meest interessante...

3*

Een aparte filosofisch getinte in zwart-wit geschoten lowbudgetfilm van Abel Ferrara. Een hoop diepzinnig gebral, uitgekraamd door vampieren. Het werkt bij vlagen intrigerend. Niet dat het daarom een klassieker genoemd kan worden. Ik ben er niet van overdonderd - op een gegeven moment geloofde ik het wel -, maar van een interessante kijkervaring kan ik wel spreken.

Voor de intellectuele horrorfan, zullen we maar zeggen. En de Ferrarafan. Of is dat idem?

Tijd terug dat ik een Ferrara zag. Jammer genoeg kon ik hier niet zo veel mee. Aan de ene kant best boeiend vanwege de originele aanpak, met gritty beelden en een coole soundtrack. Aan de andere kant iets te veel filosofische quotes waar ik weinig chocola van kon maken. 2.5*

Heerlijk om de reacties na te lezen. Veel lijken er vanuit te gaan dat ze een vampier is (en dat dit een vampierfilm is). Maar of ze vampier óf simpelweg een junk is (met een soort verwilderde fantasy background), laat Ferrara volledig in het midden. Briljant! Het werd al in zijn Bad Lieutenant naar voren gebracht, dat drugsverslaafden als vampieren zijn. ''but vampires are lucky, they can feed on others''. Deze Addiction voegt de daad bij het woord. Het feit dat niemand de wilskracht heeft om ''nee'' te zeggen, is ook de zwakte van een verslaafde. Ze krijgen allen de keuze. Filosofisch hoogstandje van de mid 90's. Magnifieke rol van Taylor ook.

Gezien n.a.v een stukje uit het boek ''Beyond the Darkness''. Stukje doordachte exploitation!

Kan me verder volledig vinden in het stukje van yeyo !

Het vampirisme is een drugsverslaving. De vampier is een junkie die alles over heeft voor een volgende ‘shot’ in deze zwart/wit film met veel filosofische one-liners en christelijke symboliek en met als onderliggende gedachte dat de mens in zijn zoektocht naar geluk en macht in staat is tot gruwelijke dingen. (de Holocaust, Bosnische Burgeroorlog) Die filosofische teksten van Nietschze, Kierkegaard en Sartre enz. zijn taai en zorgen ervoor dat de film regelmatig tegen het langdradig aanschurkt. Daarnaast is het horrorgehalte nihil in deze film. Het is aan de mooie '50 jaren film-noir beelden en de sterke cast te danken dat de film niet geheel onverteerbaar werd. Lili Taylor speelt de rol van Kathleen met verve en krijgt goed tegenspel van Edie Falco (The Sopranos) en Christopher Walken. Verder is er in de film regelmatig de 90’s hip-hop-klassieker van Cypress Hill “I Want to Get High te horen en doordat Fredro Starr van Onyx een rol vertolkt, komt er een nummer van hun langs. Horror-fans moeten op hun honger blijven zitten maar het was zeker een aardige en eigenzinnige cultfilm!

De derde film die ik van deze regisseur gezien heb en ook deze film kon ik niet waarderen. Ik heb 'm destijds bewust overgeslagen want films over vampirisme zijn nu niet bepaald mijn ding. Omdat er met filosofische teksten gezwaaid werd heb ik deze film toch maar bekeken. De zwart/wit fotografie vond ik best wel geslaagd maar het waren toch vooral de filosofische interpretaties die mij nieuwsgierig maakte. Tja, Kierkegaard, Nietzsche, Heidegger; dat zijn toch filosofen die veel door mij gelezen worden. Interessant ook de uitleg van het begrip determinisme waar ik mij zeer goed in kon vinden. Het verhaal en de betekenis van dat vampirisme: daar kon ik helaas niet veel mee.

2,0*

Als studente filosofie Lili Taylor wordt gebeten door een vampier, wordt ze er zelf ook één. Vanaf dat moment bestaat haar leven alleen nog maar uit de verslavende dwang om de volgende shot bloed binnen te halen. Als gevolg hiervan verandert haar wezen. Logisch als het zuigen van bloed je leven bepaalt. Onderwijl is ze bezig met haar proefschrift over het slechte in de mens, over verslaving (aan macht) en over onderwerping. Wat eens pure theorie was, is opeens een persoonlijke ervaring. Niet per sé prettig, maar het schrijft wel lekker.

In de film weinig horror. Daarentegen veel intens drama en uitingen van filosofische diepzinnigheden. Neem bijvoorbeeld Christopher Walken. Fijne acteur met een kleine rol in de film. Hij speelt een vampier en doet dat op zijn eigen nonchalante – arrogante manier. Bijna het enige dat hij doet is het citeren van stukken tekst uit het boek ‘Naked Lunch’ van William S. Burroughs, een boek vol impressies over drugsverslaving. Veelzeggend omdat regisseur Ferrara in een interview liet doorschemeren dat het vampirisme in de film symbool staat voor het obsessieve verlangen naar slechte dingen, zoals bijvoorbeeld drugs.

Het vampirisme in de film is de overkoepelende moraliserende vinger richting het kwade verlangen in de mens. Het staat symbool voor de verslavende neiging en de gevolgen daarvan. Tezamen met het stemmige zwart-wit van de film, de doorlopende filosofische citaten en de gruwelijke holocaust beelden van Auschwitz en van de massamoorden in Vietnam, die her en der in de film geplaatst zijn, heeft de film absoluut een hoog kunstzinnig en aandacht eisend gehalte.

Ferrara vraagt veel van de kijker. Die kijker moet continu goed opletten want als hij onbewust zijn gedachten de vrije loop laat, om bijvoorbeeld even na te denken over weer zo’n zwartgallig filosofisch citaat, dan is hij de impliciete draad van het verhaal meteen kwijt. Concentratie is bij het kijken naar deze film een vereiste.

Hoewel het vampirisme in deze film een grote plaats inneemt, betreft het hier dus geen traditionele horrorfilm met vampiers. Een romantisch en zinnelijk beeld van het vampierbestaan kun je vergeten. Eeuwig leven is in deze film niet erg aantrekkelijk, maar heeft een deprimerende weerklank en is eerder een pijnlijke vloek dan een aantrekkelijke zegen. Het is als bij een verslaving. Het is deprimerend, pijnlijk, destructief en absoluut niet aantrekkelijk, maar wel verdomde verleidelijk.

Tot slot één van de vele citaten uit de film, opdat je weet waar je aan begint: “We drink to escape the fact we're alcoholics. Existence is the search for relief from our habit, and our habit is the only relief we can find”.

Tja, een deprimerende film is het zeker.

religieus. filosofisch. a-typisch. traag. hypnotiserend. zwart-wit. intelligent. duister. diepgaand. beklemmend. hoogdravend. saai. geneuzel. obscuur. pseudo-psychologisch. zeurderig. intellectueel. artistiek. bevreemdend. waardeloos. interessant. symbolisch. mooi. verontrustend.

Deze duidingen komen stuk voor stuk van berichten van MovieMeter users, en geven een indicatie dat The Addiction geen doorsnee vampierflick is. Samen met Only Lovers Left Alive (2013) het bewijs dat je prima de diepgang op kunt zoeken met dit subgenre. Bepaald geen film voor iedereen vermoed ik, maar wel eentje in mijn straatje.

Lili Taylor trok ik in Six Feet Under niet zo goed, maar dat kwam meer door het karakter dat ze speelde dan door haar acteerkunsten. Hier is ze erg sterk als filosofie student die door een vampier (de mooie Annabella Sciorra) gebeten wordt. Vanaf daar wordt de overeenkomst tussen verslaving en vampirisme steeds evidenter. De film is in sfeervol zwart-wit opgenomen, en als kers op de taart is er ook een rolletje voor Christopher Walken.

3,7*

Regisseur Abel Ferrara mag Lili Taylor op zijn blote knieën bedanken voor het deels redden van zijn film. Ze vormt namelijk een bijzonder volwassen en charmante verschijning die de film eenvoudig op sleeptouw kan nemen. Ferrara zelf voegt daar een symbolische link tussen vampirisme en drugsverslaving aan toe, maar erg intelligent wordt dat nergens uitgestippeld. In principe werkt het vooral als een grappige puzzel in het achterhoofd binnen een verhaal dat redelijk braafjes de vampierenclichés afwandelt. De finale pakt wat beter uit, maar verveling slaat vroeg toe eenmaal het wel duidelijk is dat het allemaal niet bijzonder onvoorspelbaar wordt uitgewerkt. De zwartwit-fotografie levert links en rechts scherpe en mooie beelden op, maar voegt uiteindelijk niet veel toe aan de rauwe toonzetting. Tegen de slotscene aan was de film me min of meer kwijt, maar uiteindelijk vormt het redelijk stof tot nadenken, al is het maar uit mijn eigen initiatief.

Een stijlvolle vampierenfilm geschoten in zwart-wit. Het zwart-wit is eerder functioneel dan dat het een specifieke bedoeling heeft. In de hoofdrol de immer bevallige Liv Taylor die ik sinds Armageddon een ongelooflijk knappe vrouw vind. Zij doet het overigens prima in deze existentiële vampierenfilm waarin ze op zoek gaat naar zichzelf.

Een a-typische kijk op het vampier zijn, hypnotiserend ook wel hoe Taylor ronddwaalt door de stad. Verwacht geen spectaculaire film, eerder een arthouse, een slowburner. Metaforisch en symbolisch met de verslavende link tussen drugs en bloed, als een vampier die verslaafd is aan bloed.

Die tussengedeelten rond de genocide en filosofie waren niet echt nodig. Al bij al de moeite om gezien te hebben.

Ik heb de film na zoveel jaren herbekeken in Anthology Film Archives. Op een boogscheut van de NYU campus waar het merendeel van The Addiction gefilmd werd. Na de screening wijst een local mij enkele precieze filmlocaties aan.

Anthology is eigenlijk de perfecte locatie om The Addiction te bekijken. Het is geen grandioze evenementenzaal waar men men op een ergerlijk pompeus-publicitaire wijze een film als een belangrijk collectief cultureel fenomeen tracht op te dringen. Anthology is gevestigd in een grimmig hoekpand in The Bowery. Het ticketkraampje ziet eruit als de balie van de spoeddienst bij een Oost-Europees ziekenhuis. De filmzaal zelf is te bereiken via een raamloze trappengang die meer naar een magazijn lijkt te leiden. Het is in deze context dat men het anonieme, bijna heimelijke kantje van het filmgebeuren echt kan proeven. Bovendien doet de desolate setting ook wat denken aan het universum van The Addiction zelf, met zijn onderkoelde zwart-wit shots van de rustieke universiteitsaula's en gangen.

Over de film zelf: na zoveel jaren ben ik The Addiction meer als een gitzwarte komedie gaan beschouwen. Het heeft bijna iets weg van de klassieke 80s college comedy waar een outsider een hondje in het kegelspel vormt in een universum dat het zijne niet is, à la Back to School met Rodney Dangerfield. Lili Taylor speelt zowat het vrouwelijke alterego van Abel, opaque zonnenbril en geforceerde street hustler maniertjes incluis. Je kunt je zo inbeelden wat voor averij het zou opleveren als men die hondsdolle Abel zou loslaten in het gezapige milieu van de liberal arts college. "How can you stand there so glibly?" zoals één braaf literatuurstudentje declameert nadat Lili haar een beet gaf. In die zin kan je het eindeloze namedroppen en citeren ook wel wat beter plaatsen. Ik kan mij perfect voorstellen hoe Abel deze rudimentaire kennis van filosofie en literatuur verworven heeft, ik zie hem op de vloer van een appartement ergens in The Bowery met een injectienaald in zijn arm apathisch wat te lezen van uitgescheurde bladeren van verkreukte tweedehandsboekjes.