Dunkirk (2017)

En dan hebben ze ook nog houten borden neergezet om het e.e.a. aan te vullen!

De Spitfighters scènes krijgen 5* van mij. Alleen jammer van zo'n lullig rookpluimpje iedere keer als er eentje geraakt wordt.

De rest van de film is inhoudelijk bijzonder matig inderdaad. De verhaalvertelling van voor naar achter en van achter naar voren vind ik maar niks!

Of Course, I can do better. Het punt is en dat heb ik de laatste tijd ontdekt; ik ben helemaal niet meer in de stemming voor oorlogsfilms. Vanmorgen nog geprobeerd een oorlogsfilm te bekijken maar er na een half uur de brui aan gegeven. In een film zie ik liever mooie jonge vrouwen die het "zwakke" mannelijk geslacht op hol brengen dan vechtende soldaten. Make love, not war. Oorlog voeren is voor idioten. Helaas zijn er tegenwoordig op de wereld nog te veel idioten. Hoewel, liefde kan natuurlijk ook een slachtveld zijn. Pat Benatar zong er ooit een liedje over. "Love Is A Battlefield."

Oh ja, Dunkirk heb ik bekeken vanwege de publiciteit én de naam van de regisseur.

Wat een waardeloze film. Er gebeurde werkelijk niets interessant in film! Ik kreeg nou niet echt het gevoel dat ik naar een oorlogsfilm zat te kijken, maar meer naar een tienerfilm.

Hoe film ooit in een bioscoop is beland is mij een raadsel. Dit had linea recta naar National Geographic Kids gemogen.

Hier wil ik als geschiedenisfanaat wel even op ingaan, omdat ik dit argument regelmatig (onterecht) tegenkom. Bij de evacuatie in Duinkerken zijn ongeveer 450.000 Britten, Fransen, Belgen en ( jawel hoor) Nederlanders geëvacueerd. De evacuatie duurde van 26 mei t/m 4 juni 1940. Al deze evacuees stroomden gedurende deze hele periode het strand en de haven van Duinkerken binnen. Iedere dag werden er ruwweg 50 á 60.000 man geevacueërd.Het was niet zo dat al deze 450.000 man tegelijk aankwamen in Duinkerken; ze kwamen uit alle richtingen, vaak ook nog eens ongeorganiseerd. Het uitgegeven bevel aan de evacuees was meestal iets in de trend van: "Ga naar Duinkerken, ieder voor zich!" Die 450.000 evacuees zijn in werkelijkheid dus nooit allemaal tegelijk op het strand geweest.

Sjezus, ik ging met hoge verwachtingen naar de bioscoop gisteren, om vervolgens zwaar teleurgesteld te vertrekken. Wat een zaadfilm zeg... Leek wel een documentaire, geen pakkend verhaal, nauwelijks dialoog, van alles niks.. Mocht je dus naar deze film willen gaan, met t idee een saving private Ryan achtige film te gaan zien, blijf dan lekker thuis.

Ik verwachtte helemaal geen SPR en ben lovend over de aanpak van Nolan. Eens iets anders.

Maar veel soldaten waren toen toch ook tieners? Er waren volop 18 en 19 jarige jongens daar.

lichte tegenvaller, mooi gefilmd maar het kon mij allemaal niet echt boeien. Wel laat de film duidelijk zien dat WW2 niet altijd dat bombastische was maar echt een kat en muis spel.

Waarom zouden mensen dat idee moeten hebben?

Blijft het vreemd vinden, al die vergelijkingen met SPR. Er is een heel rijtje andere films waar je deze beter mee kan vergelijken.

Waarom zou je bij deze Dunkirk het idee moeten hebben dat het om een SPR achtige film zou gaan? Behalve dat ze afspelen in dezelfde oorlog komt het verder niet eens bij elkaar in de buurt.

Je hebt geen enkele trailer gekeken of review gelezen ofzo?

De luchtgevechten zijn ijzingwekkend, het geluid soms overweldigend. Maar inderdaad biedt Dunkirk wel wat meer van hetzelfde over de speelduur van de film. Ik had net als anderen hier liever minder vaste personages gezien om zo de toevalligheden en de willekeur sterker neer te zetten. Het personage George was ook storend. In het laatste kwartier komt daar dan een portie misplaatste heroïek bij en beginnen de eeuwig kabbelende strijkersensembles, incluis overdreven bastonen, van Hans Zimmer serieus te irriteren. Niettemin een filmervaring waarbij ik toch een aantal keren opgeveerd ben in mijn bioscoopstoel.

Christopher Nolan wilde 'Dunkirk' zonder script maken | Filmtotaal filmnieuws

Heeft Dunkirk een script dan?

Ik vond de film een beetje tegenvallen.

Zeker. Wel 76 pagina's

Vandaag in de bois gaan kijken met matige verwachtingen na alle recencies.

Wat ik heel goed vond was het stuk muziek van Edgar Elgar - variations 15 wat magistraal overeind bleef op het einde.

Het hele verhaal klopt wel min of meer denk ik, maar spijtig dat er niet meer visual effects gebruikt zijn om enkele zaken aan te dikken en/of weg te steken.

Huizen op de achtergrond met veluxramen in '40??, appartementen aan de kust, rood/witte vuurtorenpalen, een 10 tal bootjes om 300.000 mannen overzee te krijgen..en verder een totaal lege zee....

Jonge mannen met puntgave tanden en een lekkere haardos mooi opgemaakt..?

Dergelijke details in deze film (en wat mij betreft de laatste jaren in alle filmen over de oorlog) worden gewoon getolereerd, maar het is en blijft een film, geen modeshow voor jonge acteurs.

Dus moet hun mooie haardos ook afgeschoren worden tot aan de oren zoals toen gedaan werd....

Er werd aan de lopende band gerookt toen, om de angst te verbergen....blijkbaar is dit in een "rookvrije zone" gefilmd... kortom details die gewoon ontbreken...

Ook de muziek was op sommige momenten te nadrukkelijk aanwezig...het was soms alsof je naar "The fast and the furious" zat te kijken als je de ogen sloot.

De gevechten met de spitfires waren goed in beeld gebracht maar op de duur eentonig..vanuit hoeveel oogpunten kan je hetzelfde gevecht on beeld brengen.

Misschien is dit allemaal niet nodig voor het verhaal, maar het komt gewoon ongeloofwaardig over en ik kon mij op geen enkel moment inleven in de realiteit van toen en eigenlijk is dat toch de essentie van een avondje bios...

vanaf 16 Augustus in EYE Amsterdam op 70MM

Toch niet geheel wat ik er van verwacht heb. Men 2de teleurstelling van Nolan. Interstellar vond ik ook niets aan, deze is dan wel nog beter of die toen. Gebeurt gewoon bitter weinig in de film vind ik. Hier en daar word het efkens eens spannend maar nooit genoeg vind ik. Visueel zag het er wel allemaal zeer gelikt uit vind ik net als de cast die het wel goed doet, maar bijna geen dialoog geeft. Werkt ook totaal geen poging gedaan om mee te leven met de personages vind ik. Kon me totaal niet uitmaken wat men hen gebeurde. De manier hoe het verhaal verteld word was wel ok maar geeft voor mij persoonlijk geen meerwaarde aan de film. Ik heb ik mij ook niet echt verveeld maar had gewoon zo iets op het einde van was dit het waar iedereen zo lovend over is? Spijtig had op een topper gerekend, maar voor mij is hij dit niet. 6/10

'De volgende Saving Private Ryan' zou het moeten zijn. Echter, dit is alleen een must voor fotografen en degenen die verguld zijn met natuurpanorama's. Niets geen opmaat (we belandden in een groepje soldaten die in een hagelvuur terecht komen), niets geen inleiding.

Bovendien zijn de acteurs niet erg spraakzaam. De hele tijd weet je niet wat er gebeurt, en zou je maar willen dat ze wat zinnen van hun zinnen lieten rollen, om maar iets van binding te krijgen. Maar het zal je niet deren wie er om komt.

Dunkirk is heel erg fragmentarisch. Van het strand, in de lucht naar een sloepje op zee.

Muziek is continu bombastisch en erg aanwezig, totdat...er niets gebeurt.

Hoe.komt.iedereen.bij.Saving.Private.Ryan

Wie zei dat het dat 'moest zijn'?

Een strand in Frankrijk speelt daarin ook een rol; dat moet het dan wel zijn

Volgens wie dan wel?

Ik heb het zelf niet gecheckt voor ik de film zag, maar ik heb uit nieuwsgierigheid net even 'Dunkirk Saving Private Ryan' gegoogled.

Er zijn tal van bronnen die de vergelijking maken, en als je dan een kop ziet als 'Dunkirk' Might Just Be The Best WWII Movie Since 'Saving Private Ryan' en Is 'Dunkirk' the Next 'Saving Private Ryan'? dan gaat dat in je achterhoofd zitten. Ik snap het wel.

Ik verbaas me ook over de vergelijking met SPR. Wie heeft gezegd dat het zo' n film zou zijn? En had SPR wel een opmaat of inleiding? Omaha beach en BAM! Het meeste verbaas ik me nog over de weinig spraakzame militairen. Sinds wanneer moeten militairen praten als je doodsangsten uitstaat. Er is niet altijd tijd om lekker rond een kampvuurtje te ouwehoeren en naar Edith Piaf te luisteren.

maybe, maar de resultaten weerspiegelen dan wél je zoekopdracht, uiteraard.

Als je googelt op Saving Private Ryan is propaganda, dan vind je dat ook. Het is meer dat mijns inziens in alle marketing, de trailer en de reviews nooit dat beeld naar voren werd gebracht. Ik heb het althans niet zo opgevat, en al had ik dat wel, er is toch geen enkele correlatie tussen het anders zijn van Dunkirk ten opzichte van SPR, en de kwaliteit van eerstgenoemde? Tenzij je redeneert: 'die vond ik goed. dat is een goede oorlogsfilm. ik wil dat alle oorlogsfilms zo zijn'

Ik snap de vergelijking of associatie met SPR ergens wel. Ik meen te hebben gelezen (in de Volkskrant een paar weken geleden) dat Spielberg meermaals met Nolan heeft gesproken over Dunkirk, zelfs een beetje als mentor heeft gediend. Daarnaast is Nolan zo'n beetje de nieuwe Spielberg qua populariteit en in het verlengde daarvan Dunkirk de meest highly anticipated oorlogsfilm sinds SPR (?). Zo van "dit wordt de coolste oorlogsfilm sinds... uhm.. Saving Private Ryan! Met hopelijk ook zulke coole strandscenes"

kom net uit de bioscoop

wo wat een tegenvallende film

had er zo veel van verwacht

snap niet dat er zulke hoger cijfers worden gegeven

Tja, niet het meest boeiende verhaal. Wel erg genoten van de sounddesign. Verder prima vermaakt.

Complete onzin. Spielberg is op geen enkele manier betrokken geweest bij dit project (en volgens mij nog nooit bij een Nolan project). Nolan heeft aan zijn cast en crew één keer SPR laten zien, en dan vooral om te laten zien hoe het niet moet:

“Wars are not won by evacuation.”

Ik veronderstel dat er al zoveel opiniestukjes geschreven zijn over Christopher Nolan’s laatste film, als dat er Britse soldaten stonden te wachten op het strand van Duinkerken om te worden geëvacueerd. Immens veel dus. Alhoewel het niet een veldslag was in de strikte zin van het woord, maar eerder een massale logistieke operatie om het Engelse leger terug op Britse bodem te krijgen. Of dit enigszins een invloed heeft gehad op het verloop van de 2de WO, is iets voor militaire strategen en analisten om te bepalen. Mijn inziens werd daar een onbegrijpelijke blunder begaan door de Duitse bevelhebbers. Gelukkig maar want zuurkool is niet bepaald mijn favoriet gerecht. Niet direct een episode tijdens deze vreselijke wereldoorlog waar zich heroïsche strijdtaferelen afspeelden. Een gewaagde keuze, maar desalniettemin leverde dit een adembenemend spektakel op.

Om het nu “Film van het jaar” te noemen, is wel een brug te ver (wat dan wel weer een meesterwerk was). Maar Nolan slaagt er wel in om er een beklijvende en spannende film van te maken waarbij drie verschillende verhaallijnen op een niet chronologische wijze met elkaar verstrengeld worden. Tommy (Fionn Whitehead) is de spilfiguur die vanaf de eerste seconde zijn vege lijf moet redden om niet doorzeefd te worden met Duitse kogels. Het leek wel alsof hij de gehele film niets anders doet dan zich uit de één na de andere levensbedreigende situatie te bevrijden. Vervolgens is er Farrier (Tom Hardy), één van de drie Spitfire piloten die proberen de oversteek te vrijwaren voor aanstormende Duitse gevechtsvliegtuigen en bommenwerpers die trachten overstekende vrachtboten te kelderen. En tenslotte is er Mr. Dawson (Mark Rylance) die samen met zijn zonen Peter (Tom Glynn-Carney) en George (Barry Keoghan) de oversteek waagt in een plezierboot om mee te helpen met het overzetten van soldaten. Op die manier weet Nolan drie verscheidene hoofdstukken te verwerken die zich telkens op een ander territorium afspeelt namelijk ter land, ter zee en in de lucht.

Het allereerste wat opviel was het grotendeels dialoogloze acteerwerk. Vooral Tommy lost zo goed als geen woord gedurende de hele film. Het is alsof in deze oorlog iedere conversatie nutteloos lijkt en lichaamstaal boekdelen spreekt. Het grootste gedeelte van dialogen is voor rekening van de piloten en bevelhebbers. Spijtig genoeg is dit bij de Spitfire piloten beperkt tot soms wel onduidelijk gemompel en worden deze overstemd door oorverdovende geluidseffecten (en als je deze film ziet in een Sloveense bioscoop waar je de ondertiteling niet echt goed kan volgen, is dit wel een klein nadeel). En dat brengt ons tot de soundtrack. Die is alomtegenwoordig en naar mijn mening van doorslaggevend belang. De muziek van Hans Zimmer lijkt voortdurend aanwezig te zijn en omkadert de gehele film. Bij momenten onopvallend op de achtergrond om dan aan te zwellen naar een hoogtepunt. Laten we zeggen dat dit wel de allereerste keer is dat de muzikale omkadering mijn aandacht opeist en indruk op me maakt. En zo ook de oorverdovende geluidseffecten waardoor het soms lijkt alsof je middenin het oorlogsgeweld zit. De zich neerstortende Stuka’s en de dodelijk last die ze droppen op het strand met hun angstaanjagend, gierend geluid. Je had soms de neiging om zelf weg te kruipen in je bioscoopstoel.

De manier waarop alles in beeld werd gebracht is ook fenomenaal te noemen. De dogfights waren in mijn ogen hoogtepunten in deze indrukmakende film. De weidse opnames van het strand waar duizenden geallieerden als haringen in een ton staan aanschuiven en je de dreiging van dodelijk spervuur voelt hangen. De claustrofobische en penibele situaties waarbij je het zelf benauwd krijgt. Al bij al is het een film waarbij je het gevoel hebt middenin het oorlogsgeweld te zitten. De wanhoop druipt van het scherm af. Duizenden geallieerden kunnen als het ware hun veilige thuishaven praktisch zien liggen, maar beseffen dat deze bereiken een bijna onmogelijke zaak is.

Net zoals “Saving Private Ryan” is dit een episch oorlogsverhaal. Alleen was de eerste brutaler en liet het op een akelige manier de gruwel van WOII zien. Daarom dat ik me bepaalde scènes uit dit Spielberg spektakel probleemloos voor de geest kan halen. Ik vrees dat dit beperkter zal zijn als het over “Dunkirk” gaat. Dat het een nederlaag was die naderhand tot een victorie heeft geleid staat onomstotelijk vast. En toch overviel me een “was-het-dat” gevoel. Zonder twijfel was het een traumatische ervaring voor de duizenden geallieerden, maar het verplichte juichmoment als orgelpunt vond ik te voorspelbaar. En ik stel me nog altijd vragen bij de beslissing van Farrier op het uiteinde. Zo beredeneerd als zijn voorgaande acties waren, zo stupide vond ik dit laatste besluit. Vanzelfsprekend zal “Dunkirk” in de prijzen vallen op de grote filmfestivals, maar ik vrees dat de hoofdprijzen aan anderen worden toegekend. Ik hoop dat er toch nog enkele films zullen uitkomen het komende half jaar die de titel “Film van het jaar” verdienen.

4*