Inglourious Basterds (2009)

Als ik hier het Darth Vader deuntje had gehoord dan had ik me wel zorgen gemaakt

Dat is aan Tarantino wel besteed. Ik ken denk ik geen regisseur die met muziek zo'n formidabele timing heeft.

Volgensmij is het wel een geldig argument omdat in principe alles in een film voor reden/functie moet zitten, niet alleen omdat het "mooi" is of "goed" klinkt. Het is een postmodernistische tendens, pastische, het leeg "citeren" zonder enige bedoeling.

Maar ik heb Revolver gezien voordat IB uitkwam (meen ik). De muziek is daar een leidend motief; heel prominent aanwezig en gebonden aan de thematiek. En nu wordt het 'zomaar' onder een scene gepleurd.

Storend bij het kijken/luisteren omdat ik de muziek met de originele steengoede film associeer, maar ook omdat er geen gedachte achter de keuze lijkt te zitten, behalve dat het mooie muziek is (wat logisch is met componist als Morricone). Geldig argument toch? Ik kan tot op een bepaald punt echt wel van de muziek genieten (Tarantino heeft daar echt een oor naar), maar het is (in dit geval) al eens eerder en beter gebruikt.

Tarantino dweept met zijn filmkennis, wil referen naar oude films, maar lijkt soms niet aan de context te denken. Dat is storend JUIST omdat ie bestaande scores gebruikt. Een gecomponeerde score is een groot onderdeel van de totale film. Speciaal voor een film, en de inhoud van die film, geschreven. Revolver opent met een scene waarin vriendschap centraal lijkt te staan (nummer heet Un Amico). Tarantino gebruikt het voor een scene waarin twee vijjanden centraal staan. Dat is toch niet bijzonder geweldig gedaan?

En dan is het zeker storend dat Tarantino ook regelmatig leeg citeert.

Ik zag enkele Shaw Bros films met het personage Pai Mei. Tarantino gebruikt Pai Mei als personage in Kill Bill. Leuk. Dan lees ik een boek van David West waarin die schrijver zegt dat het citaat hol is. En hij heeft gelijk! Pai Mei is in die shaolin films de grote tegenstander van shaolin. Hij wordt verslagen met een combinatie van tijgerstijl en kraanstijl. Dan slaat het toch nergens op dat uitgerekend Pai MeiThe Bride de kraan/tijgerstijl doceert?

Dat lijkt dan mierenneuken maar als we Tarantino als 1 van de grote auteurs in de cinema zien, dan moeten we toch ook kunnen discussieren over inhoud, betekenis en context?

Scorsese gebruikt in Goodfellas "Layla", van Derek & the Dominoes. Iedereen kent dat nummer wel als liefdesliedje, maar in die film is het ook helemaal niet op die manier gebruikt. Is dat dan ook verkeerd?

Maar goed. Leeg citeren kan wel leuk zijn, maar je kan er inderdaad mee overdrijven.

Er zijn trouwens ook regisseurs die postmodernistisch genoemd worden en uit films citeren, maar dat wel met een reden (en een effect!) doen. Denk bijvoorbeeld aan De Palma's Blow Out of Body Double.

Het mag dan fout zijn, echt vervelend vind ik het niet. Vooral omdat ik die films wellicht niet eens gezien had zonder Kill Bill.

Hahahah. Nja respect dat je er zo diep op ingaat. Zo ver kijk ik vaak niet eens .

Nee hoor. Maar dat zijn liedjes (en geen speciaal voor een film gescoorde muziek). Ik vind ook wel dat Tarantino het ooit, vooral esthetisch gezien, bij het juiste eind heeft hoor. Maar wanneer je bekende bestaande filmmuziek gaat gebruiken dan kunnen dingen verkeerd uitpakken. Nu klaagt een zonderling (ik dus ), maar als de score voor Once upon.. wordt gebruikt of een synthesizerriedeltje van Carpenter in een volgende film, dan komt het geklaag wel.

Ik vind het niet strontvervelend, maar het moet niet 'refereren om het refereren' worden. Zeker bij een auteur die bekend staat om zijn filmkennis en odes aan oude films (en daar etaleert ie zelf ook mee), mogen die referenties ook wel inhoud hebben, En als we Tarantino als auteur benoemen, dan mogen we ook over de inhoud nadenken.

Volgens Fredric Jameson zijn er 2 vormen van "intertekstualiteit" (dus naar andere teksten verwijzen), namelijk pastiche en parodie (denk aan southpark etc). Ik denk dat er ook verwijzingen met reden kunnen zijn idd (dus soort 3e vorm), waarbij ik voornamelijk denk aan Kubrick. Toch lijkt me dat pastiche de "minste" vorm is waarbij het origineel wordt genegeerd.

Ik heb Tarantino nooit echt gezien als een regisseur die zich al te veel druk maakt over betekenis. Hij citeert maar raak en het draait er niet zozeer om wat het aan de inhoud toevoegd, maar meer welke sensaties het opleverd. Zo'n Pai Mei kiest Tarantino volgens mij niet omdat hij het personage zoals het in het origineel gebruikt werd vond passen in Kill Bill, maar eerder omdat het een opmerkelijke verschijning is. Tarantino is wat dat betreft meer gericht op het puur filmische: alles moet de zintuigen prikkelen, maar enorm veel diepgang heeft het niet. Citaten zijn voor Tarantino waarschijnlijk ook een sensatie en vandaar dat hij ze gebruikt. Het levert in ieder geval leuk entertainment op. Ik zie niet in waarom hij er minder een auteur om zou zijn. In feite is het niet heel anders dan wat bijvoorbeeld Andy Warhol deed in andere kunsten: bestaande, iconische beelden naar zijn eigen hand zetten.

Al vind ik dat sommige Tarantinofilms (de twee Kill Bills en Death Proof) iets teveel draaien om puur en alleen citeren. Hoewel ik de films die hij citeerd vaak niet ken (ik ben niet zo thuis in b-films van de jaren '60 en '70) is hij toch zo duidelijk aan het citeren dat alles wat minder als een eigen geheel aanvoelt. Inglourious Basterds is juist weer een stap in de goede richting wat mij betrefd. Niet te opzichtig citeren (jatten kunnen we het eigenlijk niet noemen) en meer een film die als geheel werkt in plaats van scène op scène. Die openingsscène deed mij ook aan de introductie van Angel Eyes in GBU denken, maar was toch ook verre van een kopie.

Verder zie ik ook het probleem niet zo van die muziek. Films gebruiken enorm vaak bekende, bestaande muziek, van het klassieke werk in 2001: A Space Odyssey tot aan bekende rocknummers in het werk van Scorsese. Aan al dat werk kleven al verschillende connotaties voordat ze de film berijkt hebben. De regisseur zet ze dan slechts in naar zijn eigen visie, naar hoe hij de muziek ervaart. En die visie komt lang niet altijd overeen met die van de originele muzikant. Dat is hoe het werkt in de postmoderne kunstindustrie: alles is voor iedereen te citeren hoe die wil. Ik zou niet weten waarom dat bij filmmuziek anders is. De vraag is hoogstens of de muziek goed toegepast is. Wat dat betreft vind ik Tarantino's gebruik van liedjes vaak slechter dan die van filmmuziek. De teksten van de liedjes sluit meestal niet aan op wat er te zien is op het scherm, in tegenstelling tot bijvoorbeeld het gebruik van liedjes door Paul Thomas Anderson, die altijd betekenis hebben. Wel past Tarantino de liedjes wel vaak goed toe voor het gevoel. De klank past bij de sfeer.

En dat vat Tarantino voor mij samen: de citaten mogen inhoudelijk dan vaak kant noch wal raken, het werkt meestal wel in het totale plaatje.

Ik weet niet of je Body Double van Brian DePalma gezien hebt, maar daarin wordt nog een paar stappen verder gegaan.

Even een stukje uit een bericht dat ik onlangs in een ander topic schreef (waar ook nog wat gesproken werd over postmodernisme / modernisme):

(...) Verder is Body Double een persiflage op de sleazy b-softpornofilm, de slasher, de (Hitchcock) suspensethriller. Maar ook daarin gaat DePalma veel verder: de film wordt met momenten zelf zo'n film (...)

Hij gebruikt citaten ook vaak binnen een context. Ik vind je verklaring te makkelijk. Hij citeert niet enkel om de zintuigen te prikkelen. Uma Thurman kijkt niet zonder reden naar Shogun Assassin op tv in KB. De parallel is volledig duidelijk. Bestaande filmmuziek gebruiken is ook niet erg, maar dan moet Tarantino de scene wel 'eigen' zien te maken en dat lukt niet altijd (ook regelmatig WEL hoor). Vooral dus als je muziek gebruikt die onlosmakelijk met een bepaalde film is verbonden. En dan kan het ook tegen gaan staan dat er geen thematische connectie is.

Heb ik ook niet beweerd.

Ik vind dat echt niet hetzelfde. Die muziek en songs zijn niet geschreven met cinema in het achterhoofd. In die Italiaanse genrecinema is de bijbehorende muziek een dikke sfeerbepaler. Onlosmakelijk verbonden met de betreffende film. Probeer Il Triello van The Good, the Bad... maar eens onder een nieuwe scene te zetten. Erg moeilijk om dat op een goede manier te doen. Ik denk dat weinig mensen het zouden accepteren.

Soms wel en soms niet dus, in het geval van Tarantino. Soms werkt het esthetisch niet, soms thematisch niet en soms krijgt de scene geen 'eigen' karakter. Het is geen zwart/wit discussie, ik plaats enkel wat vraagtekens gebaseerd op mijn eigen ervaringen.

Ik vind de citaten (ook muzikaal) en referenties trouwens het best werken in Kill Bill Vol. 1. Vooral in dat grote gevecht. Daar rijgt ie allemaal korte stukjes muziek aan elkaar uit verschillende B-genres met een optimaal kick-ass effect.

Oh ja, Ramon : heb je misschien ooit Election van Alexander Payne gezien? Een high schoolfilm (!) waarin Morricone's thema voor Navajo Joe ook enkele keren gebruikt wordt. Ook op een compleet andere manier, maar wat mij betreft toch met succes.

Ik vind juist in IB dat al die referenties naar Pabst en dergelijke verschrikkelijk onoprecht overkomen. Misschien heeft ie Pabst de afgelopen jaren ontdekt, maar zijn hart ligt er niet.

Nog niet gezien. Zal ik eens een keer achteraan gaan.

Dat heb ik toch ook niet beweerd? Ik wil juist zijn referenties bespreken OMDAT ik 'm als een auteur beschouw. Dan mogen we er dus ook inhoudelijk op ingaan.

Alleen ziet iedereen Tarantino juist als een onzinregisseur, terwijl er achter die onzin ook een auteur zit.

Natuurlijk is het niet altijd contextloos, maar het lijkt me toch ook wel duidelijk dat Tarantino niet een regisseur is waarvoor context het belangrijkste is.

Weet ik. Ik had het hier meer over mezelf: dit was een citaat die voor mij wel werkte, omdat het meer was dan een simpel citaat.

Nee, maar toch vind ik het verschil niet enorm groot. Natuurlijk sluit filmmuziek doorgaans aan op de sfeer van de bijbehorende film. Maar heeft veel klassieke muziek niet de sfeer die bij de opera hoort waar die vandaan komt (denk aan Wagner of Mozart)? Krijgen niet veel liedjes klanken die aansluiten bij het gevoel dat de zanger wil overbrengen. Sfeer in muziek is niet uniek voor cinema. Filmmuziek wordt hoogstens aangepast om in het ritme van de film te passen, wat bij andere muziekvormen minder van belang is. Maar een Tarantino past dan vervolgens weer het ritme van zijn film aan aan de geleende muziek.

Grappig trouwens dat je GBU als voorbeeld noemt. Juist de muziek uit die film kende ik enorm goed voordat ik de film zag, juist doordat hij op zoveel andere plaatsen gebruikt is, van reclames tot in games, parodieën en televisieseries. Voor mij is die filmmuziek daardoor makkelijker los te koppelen van zijn oorsprong dan enige andere filmmuziek.

Ik zeg dan ook niet dat het een zwart/wit-discussie is. Ik heb problemen die jij hier noemt ook wel eens gehad. Zo werd ik bij Watchmen compleet uit de film gehaald toen The Sound of Silence van Simon and Garfunkel ingezet werd, omdat dat liedje mij teveel terugbracht naar The Graduate. En dat terwijl ik dat nummer al goed kende voor ik The Graduate gezien had. Dat ik God Only Knows van The Beach Boys al in vier vrij bekende films gehoord heb stoorde me dan weer niet. Het werkt soms raar. Mijn punt is echter dat er volgens mij niet inherent aan filmmuziek op zichzelf is waardoor het niet gemakkelijk hergebruikt kan worden.

Naar Pabst worden toch alleen verwijzingen gemaakt in de dialogen, waarin de regisseur zelf besproken wordt? Al zou ik verder niet weten of er ook veel stilistische verwijzingen naar Pabst inzitten, want ik heb nooit iets van Pabst gezien (al verwacht ik daar veel van).

Ligt zijn hart er niet? Noemde hij niet ooit eens Pandora's Box een van zijn tien favoriete films?

Inhakend op eerdere berichten over de score die Morricone zou componeren. Het was niet de bedoeling om hem een volledige score te laten componeren, maar slechts wat muziek. Dit zou daarna nog aangevuld worden met bestaande score, waaronder ook werk van Morricone + nog wat andere muziek. Het lijkt mij dat de regisseur zo'n stuk als Un Ami van Revolver al vanaf het begin af aan wilde gebruiken.

Klopt.

Volgens mij heeft ie Pandora's Box in 2008 een keer genoemd als 'een favoriete film'. Een film die hij waarschijnlijk op latere leeftijd pas heeft ontdekt. Bijna alle referenties in zijn oeuvre na 1997 zijn afkomstig uit het grindhouse/video tijdperk. Het soort cinema waar ie fan van was. Daarom voelt de Pabst verwijzing obligaat aan. Ik geloof niet dat zijn hart bij de serieuze cinema ligt. Dan krijg ik het idee dat het een beetje citeren om het citeren wordt.

Ik denk van wel; omdat filmscores al een filmische invulling hebben gehad. Andere muziek niet. Met gewone muziek die in een film gestopt wordt kun je natuurlijk ook problemen hebben. Maar bij de filmscores heb je al een link gelegd met beelden. Dat is toch anders.

Niet het belangrijkst, wel belangrijk. Ga zijn referenties naar andere film maar na. Dat doet ie in de regel niet te pas en te onpas.

Kill Bill Vol. 1 en Kill Bill Vol. 2 eindigen oa niet voor niets met Meiko Kaji songs uit twee verschillende wraakfilmreeksen. Daar is toch over nagedacht?

Beste reggiseur.

Beste film van het jaar.

Beste acteerwerk.

meest verschillende soorten talen in een film, van de laatste jaren.

mooiste dialogen.

Mijn persoonlijke favoriet!

Geen onzin in film(romantisch verleiden, e.d.)

en mijn persoonlijke meningen.

Wat me wel opvalt is dat Quinten E.Morricone niet met rust kan laten, hij houd te veel van hem:)

Waarom staat deze film niet in top 250? Er is al genoeg gemiddelde om in de top 250 te staan... En ook nog genoeg stemmen... dus..

De film is nog geen twee jaar oud, en dat is de eis om in de top 250 te staan.

Weer een schitterende film van Tarantino die eigenlijk overkomt als een anti-Amerikaanse helden film en een film die ook Joodse mensen helemaal geweldig gaan vinden. Het verhaal is ook heel ironisch, sarcastisch en ook knijterhard en ook op zijn Tarantino's. Het feit dat het gaat om een Joodse verzet groep die gewoon alle landverraders en Moffen een voor een opsporen en gewoon langzaam laten lijden voor ze sterven. En als de Duitsers smeken om vergevenis? Okay, dan kerven we een hakenkruis in je voorhoofd. Er word hier, ondanks de WO 2 al 63 jaar voorbij is, alsnog even flink wraak genomen op de Duitsers en een jacht geopend op Adolf Hitler (jaa die komt hier ook in voor). Wat ook mooi is is dat de Duitsers en de Fransen hierin nou eens een keer geen Engels (met een accent) praten, maar gewoon hun eigen moederstaal. Dat zie je maar weinig bij dit soort films. Brad Pitt is iig wel weer heel goed en ziet er al heel sarcastisch uit met zijn snorretje en zijn kapsel.

Ook de andere gedeelde van het verhaal met dat meisje die in het begin vlucht voor de Nazi's was ook erg mooi. Ook schitterend geacteerd door Laurant als bioscoopeigenaresse in Parijs die word gestalkt door een mof. En ook komen die 2 verhalen uiteindelijk bijelkaar, met het feit dat die Joodse wrekers die hele SS groep, inc Hitler als ratten in de val wil laten lopen door de deuren te sluiten en gewoon iedereen daar af te schieten en de bios in de hens te steken. Ook die actiescenes waren heerlijk over de top en dat stukje waar heel Hitler aan gort werd geschoten was Ge!Wel!Dig! Mooi koekje van eigen deeg.

De decors waren ook uitstekend, had ook wat schilderij achtigs.

Maar verder heeft Tarantino het weer voor elkaar. Dit is gewoon weer helemaal zijn bizare gevoel voor humor wat onder ons toch wel acceptabel moet zijn. Weer een aansluitertje in de geschiedenis van de beste films.

5,0*