Split (2016)

Deze psychologische horror thriller heeft een boeiend synopsis, waarbij mijn interesse zeker was gewekt. Helaas werd het tegendeel voor mij bewezen. Er is niet genoeg verhaal, creëert te weinig mysterie, echte karakterontwikkeling vindt nergens plaats en de flashbacks voelde gedwongen aan. Het optreden van James McAvoy wordt alom geprezen, maar het glimlachje bij een ieder van zijn persoonlijkheden was voor mij niet om doorheen te komen. Ik kan niet anders oordelen dan dat het een verspilling is van een potentieel goed verhaal.

Eigenlijk alleen maar een beetje leuk wegens James McAvoy, want de rest van de cast (met name de 3 meisjes) zijn om te huilen zo slecht.

De eerste helft van de film lijkt het nog wel iets te worden, met een soort Fritzl-kelder en de stoornis van de hoofdpersoon, maar al snel verwordt het tot een wat flauwe, zichzelf amper serieus nemende horrorthriller. Jammer, want het heeft wel potentieel en McAvoy weet de film prima te dragen. Shyamalan weet het alleen -zoals in al zijn recentere films- het nooit echt spannend of eng te maken. Maarja, Shyamalan heb ik nooit echt interessant gevonden. Na het destijds aardige The Sixth Sense heeft hij ook nooit meer iets van betekenis gemaakt.

Matige film die nergens echt boeiend of spannend wil worden. Het ligt niet aan de acteurs, de regie lijkt ook prima, maar de film heeft het gewoon niet als thriller of horror. Het had wat duidelijker naar een bepaalde, duidelijke dreiging toe kunnen werken. Een andere, serieuzere insteek had misschien wel beter gewerkt. Ook is de schizophrene hoofdpersoon niet uitgebreid genoeg uitgewerkt. En het klinkt misschien heel stoer als acteerprestatie, maar liefst 23 persoonlijkheden, maar er worden in de film maar 6 getoond.

Ik bedacht me tijdens de tweede helft dat ik nog maar eens naar Unbreakable wilde gaan kijken. Toen Shyamalan beter in vorm was. En aan het einde van de film werden er zowaar referenties aan gemaakt!

Ik geef elke film van Shyamalan een eerlijke kans, maar alles na Signs uit 2002 heb ik met onvoldoendes beoordeeld, sommige zelfs gigantisch onvoldoende. Elke keer hoop ik dat de volgende week beter wordt, zoals het magnifieke The Sixth Sense en in mindere mate Signs, maar het zit er vermoedelijk niet meer in. Split is echt niet slecht, goede regie en prima camerawerk. Ook op de cast is er weinig aan te merken. De film probeert van alles te zijn, maar het is allemaal steeds net niet. De verhalen van Shyamalan boeien gewoon niet meer. In het laatste half uur ontspoort zijn film zoals al zijn films bijna ontsporen en de twist was ook niet echt aan mij besteed. Ach ja, op naar zijn volgende matige project. Wederom geen voldoende.

2,5*

M. Night Shyamalan is inderdaad back met deze prima opgebouwde thriller die kan buigen op een sfeervolle naargeestige locatie en een bizar gegeven dat zich op het einde aan de kijker kenbaar maakt ( voor sommige een afknapper). Typisch iets voor Shyamalan om toch het verhaal een andere invalshoek te geven. Maar het is vooral ook de twee protagonisten van het verhaal die de film een niveau hoger weten te brengen. Na wat ontgoochelingen en een degelijk werk nl. The Visit is de regisseur terug op het pad van weleer. 8/10

Kevin lijdt aan een meervoudige persoonlijkheidsstoornis. Op een dag ontvoerd hij drie tienermeisjes. De 25 persoonlijkheden die in hem huizen voeren onderling strijd. Twee van hen denken dat Kevin kan veranderen in een bovennatuurlijk wezen dat de meisjes als voedsel nodig heeft.

James McAvoy speelde een sterke rol als Kevin. Hij wist goed onderscheid te brengen in de verschillende persoonlijkheden, al vond ik sommige wel een beetje typisch vertolkt. Anya Taylor-Joy (The VVitch) speelde een goede hoofdrol als Casey. Haley Lu Richardson en Jessica Sula waren toch stukken minder, maar dat kwam ook door het script dat niet helemaal optimaal was.

De film is goed opgenomen, de cinematografie is dan ook verzorgd door Mike Gioulakis (It Follows). Met name bij de ontvoering werd op een slimme manier gebruik gemaakt van long takes en Point-of-view-shots. Goede muziek ook van West Dylan Thordson.

Mindere aspecten van Split vond ik dat we slechts een paar van de 23 persoonlijkheden te zien krijgen en dan meestal ook dezelfde. . Ook ergens mischien jammer dat de film van een suspensevol ontvoeringsdrama naar een bovennatuurlijke horror omslaat, want dit had ook zonder bovennatuurlijke elementen een erg spannende Thriller kunnen zijn.

Het einde waar we een korte cameo van Bruce Willis te zien krijgen bevestigt dat Split zich in het zelfde universum als Unbreakable afspeelt. M. Night Shyamalan heeft ook gezegd dat hij nog een vervolg wil maken op Split waarin de personages van Unbreakable ook een rol hebben.

Split is de best gewaardeerde film van M. Night Shyamalan sinds zijn successen met The Sixth Sense en Unbreakable. Hopelijk blijft de regisseur deze stijgende lijn volgen. Ik vond het in ieder geval een vermakelijke en spannende film met interessante elementen. Vind het een fascinerend gegeven hoe een persoon meerdere persoonlijkheden kan bezitten, waarvan er dan één ontspoort. Niet perfect, maar wel weer een prima film van Shyamalan.

Ik had gehoopt op eindelijk (na 15 jaar of zo?) weer eens een goede Shyamalan, maar ik moet toch tot de conclusie komen dat dit soort onzin me niet meer kan boeien (is ook een kwestie van het genre denk ik, horror is echt niet mijn ding en bij thrillers weten alleen de heel erg goede me te boeien).

Maar goed, hier heb ik eigenlijk bijna twee uur zitten kijken naar iets dat me eigenlijk geen moment kon boeien op het acteerwerk van McAvoy na. Dat is heel erg solide al zijn een aantal van de karakters die hij neerzet vreselijk irritant om naar te kijken. Anya Taylor-Joy is ook nog wel aardig maar de andere twee meisjes bakken er niet veel van en het script laat het totaal na om hun karakters uit te bouwen of interessante dialogen te geven..het voelt allemaal erg oppervlakkig en middelmatig.

En dan het plot zelfs..tsja...ik weet niet wat ik ermee aan moet. Zo lang de film nog min of meer realistisch probeert te zijn is en in ieder geval nog de hoop op leuke ontwikkelingen of een goede twist. Helaas verzandt de derde akte in weinig overtuigend bovennatuurlijk gedoe. Ondanks het originele uitgangspunt van de film blijven daarna de echt interessante vondsten of wendingen achterwege en uiteindelijk vond ik het allemaal nogal vergezocht en behoorlijk saai (spannend wordt het namelijk ook al geen moment).

Samenvattend valt te zeggen dat ik weinig kon met deze saaie, niet spannende en behoorlijk onovertuigende film

The split.

Wat een film, zulke mogen wat mij betreft meer gepubliceerd worden. Wat een creeps lopen er rond op deze wereld. Woorden schieten me tekort, over de film zelf.

een psychologie met een serieus onderwerp waar weinig aandacht aan word besteed. is dat de verborgen boodschap? Vul het zelf maar in.

Het ene moment stond ik stom verbaasd met open mond toe te kijken en het andere moment kon ik mn lach niet inhouden. De film schommelt tussen duister en doorgedraaid , wat erg merkwaardig is. In elk opzicht is de film origineel. Het speelt in op de verschillende karakters van de meiden en dat was mooi om te zien want zo bekeek je het verhaal niet van èèn perspectief maar van alle drie en wat betreft "de man" ( Barry, Hedwig, Kevin or whatever his name is) van 24 kanten als het ware. Bijzonder is het woord,wat de film omschrijft.

Het genre horror is niet echt toepasselijk. Hoewel het voor sommige wel zo ervaren kan worden. Deze film wekt veel verschillende meningen op en dat zegt niks over jou blik op de film. Ik zou zeggen kijk hem,verdiep jezelf erin en maak jezelf lekker gek.

Naar deze keek ik al een tijdje uit. Ik wist niet echt wat te verwachten, maar vond het wel een goeie film. Het einde vond ik wel wat minder, maar de cast deed het wel prima, zeker James McAvoy sprong er uit. Ik had wel wat meer van de verschillende persoonlijkheden verwacht, het waren er nu maar enkele die telkens terugkeerden.

The Visit vond ik wel beter, maar deze was zeker ook niet slecht.

Shyamalan is genoeg op zijn bek gegaan en meer dan genoeg bespot en aangepakt. Met The Visit en deze Split slaat hij echter terug. Opnieuw een knappe thriller met een uitblinkende McAvoy. Toch mis ik een beetje een scherp randje. Shyamalan blijft wat glad in zijn aanpak. Zowel qua schrijfwerk blijft het soms wat onmenselijk en misplaatst, alsmede enkele cringy pogingen tot humor (zijn eigen ''cameo'' en dat hele gesprek over Hooters... dude, stop!) en halfbakken pogingen om er visueel net iets meer van te maken. De wil is er soms wel, maar hij lijkt dan snel op zijn vingers te worden getikt door een studiobaasje. Het resultaast is iets te conventioneel, maar buiten dat heb ik vrij weinig aan te merken. Boeiende zit!

Goeie film waarin een man met meerdere persoonlijkheden drie meiden ontvoert. Een redelijk origineel verhaal met meer dan genoeg spannende momenten. Maar niet alles is even goed uitgewerkt (zo zijn de flashback-scenes van het meisje te nadrukkelijk aanwezig). James McAvoy zet hier één (of meerdere) van zijn beste rollen neer en heeft er ook zichtbaar plezier in (zonder dat het afbreuk doet aan zijn acteerprestatie). Het eindshot beloofd nog een, ongetwijfeld prima, volgend deel.

Na een aantal mislukte films had Hollywood toch nog niet helemaal de hoop opgegeven in Shyamalan en deels terecht. Dit is beduidend weer een betere film die niet alleen uit een twist bestaat, maar een aardig script heeft dat een goede spanningsopbouw kent. McAvoy draagt de film en doet dat uitstekend. De bijrollen zijn in orde en de climax is spannend en kent een (leuke) verrassing.

Een film die ik enerzijds bewonder maar waarbij ik anderzijds gemengde gevoelens heb. Spannend tot de laatste seconde, met een intrigerende premisse, sterk spel van Anya Taylor-Joy als Casey en een fantastische rol van James McAvoy inclusief superbe dansje, maar tegelijkertijd schuren de ingrediënten van kidnap-gruwelen, cartoon-psychologie en standaardthriller met bovennatuurlijke elementen nogal met het uiterst serieuze motief van kindermisbruik. De hoofdrol is een tour-de-force die je ook zou kunnen zien als een opzichtige poging om met deze flamboyante veelzijdigheid een Oscarnominatie te scoren, maar ik geef McAvoy daarbij het voordeel van de twijfel en geniet gewoon van zijn spel. En het is in ieder geval weer eens een hit voor deze merkwaardige filmmaker (kosten $9 miljoen, opbrengst $276 miljoen).

Een goede horror/thriller film...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Bekende acteur James McAvoy speelt goed...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld..,

Prima camerabeweging...

Ik heb dus echt weer genoten van deze parel van M. Night Shyamalan. Nadat hij een tijdje teleurstelde qua films werd het met The Visit en de serie Wayward Pines al duidelijk dat hij weer op het juiste spoor zat. En met Split is Shyamalan weer helemaal terug. Uiteraard helpt het ook mee dat James McAvoy een uitstekende acteur is die de hoofdrol (of eigenlijk hoofdrollen) zeer overtuigend neerzet. Ik heb op het puntje van m'n stoel zitten kijken en viel er bijna vanaf toen de eindscene Bruce Willis liet zien als z'n personage uit Unbreakable en de referentie naar Mr. Glass. Dat belooft hopelijk wat voor de toekomst.

4,5*
9/10 (IMDB)

Dit beloofd veel goeds, James McAvoy, Anya Taylor-Joy, Bruce Willis en Samuel L. Jakscon in The Unbreakable sequel in januari 2018l>>

“You are different from the rest. Your heart is pure! Rejoice! The broken are the more evolved. Rejoice.”

Split laat zien dat Shyamalan weer helemaal terug is. De film is origineel, heeft een ijzingwekkende sfeer en een fenomenale McAvoy. Een gijzelingsdrama, een persoonlijke tragedie, een ijzingwekkende thriller, een puzzelfilm, een superheldenfilm, zelfs wat humor… Split is van alle markten thuis.

Naast McAvoy is ook Taylor-Joy ijzersterk en ze gaat een grote toekomst tegemoet. Met een persoon die verschillende personaliteiten heeft is het wel zaak om je aandacht erbij te houden, maar dan wordt je ook beloont met een mysterieuze film die alles in zich heeft wat Shyamalan’s films zo leuk maakt. Met een razendspannend einde die precies op tijd komt. Want het verhaal begon wat repeterend te worden, en gelukkig weet Shyamalan er op tijd een eind aan te brijen. Met zijn karakteristieke twist.

Shyamalan flikt het weer... en geeft hier McAvoy gewoon de fucking rol van zijn leven! Als het niet meerdere rollen zijn...

In het begin leek het nog een kleine film te worden en kon het nog alle kanten op gaan. Een ontvoeringsdrama, een stil en gesloten meisje en de uiteindelijke opsluiting in een... Ja, wat eigenlijk? De drie meisjes acteren om te beginnen erg realistisch goed en alles draait hier om Casey Cooke... Waar Claire en Marcia opvliegerig en paniekerig zijn lijkt de opsluiting Casey maar weinig te raken. Gaat het soms de kant op zoals ik denk dat het is? Dan krijgen we te maken met de ontvoerder... De Charmante Dennis... waarbij het meteen duidelijk is dat dit lang geen stereotype psychopaat is... Misschien is de man wel helemaal geen psychopaat.

Maar dezelfde man loopt ook bij een psychologe Fletcher... Waar hij ineens de vrolijke Frans is... en Barry heet... Fletcher blijft maar bewonderd van dit figuur en zijn beleveniswereld. Maar uiteindelijk begint het wel steeds meer op te vallen dat deze man veel meer persoonlijkheden heeft. Doet hij dit expres? Vooral zijn Hedwig-personage is onvergetelijk.... Ik moest bij die naam meteen aan een hobbit denken. En uiteraard het uiteindelijke The Beast... De concrete persoonlijkheid waar we steeds voor gewaarschuwd worden.

En de persoonlijkheid van Kevin is net zo wisselend als de genre van de film zelf. De ene keer een surrealistische komedie, de andere keer een psychologische thriller... en uiteindelijk wordt de film steeds enger. Ook wanneer de film zich verdiept in Casey begon ik me erg ongemakkelijk te voelen op lange termijn.

Kortom: een pareltje waarbij we nu zeker kunnen zien dat Shyamalan terug is. Na zijn uitstekende The Visit. Grappig ook om erachter te komen dat dit een vervolg is op Unbreakable en dat we Bruce Willis aan het einde nog even te zien krijgen (Hè? Is dat niet...)

Zeer verrast.

4,5*

Split is niet heel opvallend doordacht en uitgewerkt, maar bijzonder is hij wel. Hij heeft bijvoorbeeld niet het niveau van Anthony Hopkins in zijn perverse ideeën. Natuurlijk zijn die gelijkenissen er wel, maar we zien ze bijna niet en dat is een gemiste kans. Daarbij zijn niet alle rollen uitgesproken personen. Zeker die twee meiden niet die meer passen in een blockbuster. Dat geldt niet voor de twee hoofdrolspelers Anya Taylor-Joy (kende ik van VVitsch (2015) (mooie rol en acteerprestaties) en James McAvoy die hier echt een Oscar verdient met zijn gespleten persoonlijkheid (DIS). 24 verschillende persoonlijkheden lijkt veel maar een mens kan er wel meer dan 100 hebben. Opmerkelijk. Het wordt ook wel MPS genoemd. Hoe dan ook het is een interessant gegeven om zo'n film te maken met een verknipt persoon die ook nog buitengewoon intelligent is.

Wat ik wat jammer vind is de uitwerking daarvan. Dat begint al gelijk met de vader die verdwijnt in geheimzinnigheid. Is hier een reden voor? Dat hadden ze van mij gewoon mogen laten zien. En dat geldt voor meerdere dingetjes alsof er een leeftijdsgrens aan verbonden is. Split drukt niet door en dat is jammer! Zo blijft de film vol met vaagheden terwijl je gelijk ziet dat het hier gaat om een verknipt persoon die alles niet op een rijtje heeft staan. Zo blijft het ook onduidelijk wat er met die twee andere meisjes gebeurt. Die vaagheid begrijp ik niet en voegt ook niks toe.

Dan zou je zeggen we zien alles op het eind, maar ook daar blijft de vaagheid bestaan. Er zijn doden en gewonden, maar wie of wat? Het wordt niet belicht.

De parallel met Bruce die we letterlijk in een Spit second zien Unbreakable snap ik ook niet echt. Zijn totaal twee verschillende films.

De rol van Betty Buckley vond ik niet bijzonder sterk. Zeker als zij helemaal door heeft dat hij mensen heeft opgesloten. J Je zou denken (om jezelf te redden) ga je daarin mee in zijn rol, maar nee ze doet dan alles fout wat je maar fout kan doen en dan ook weer heel voorspelbaar

Split begint goed heeft een wat mager middenstuk en eindigt naar een mooie climax. Ondanks dat hij zijn echte scherpe randjes mist is hij degelijk gemaakt maar niet uitzonderlijk vernieuwend of spannend.

Na het rampzalige The Visit was ik wat mij betreft voorgoed klaar geweest met Night Shyamalan, maar soms gooien movie-challenges wel eens roet in het eten.

Dit blijkt zowaar een erg leuke film, die op een gegeven moment zowaar echt nog wel spannend wordt. Horror is dit wat mij betreft niet. Voorlopig wel even weer genoeg films met meisjes opgesloten in kelders gehad, maar verder prima thriller.

M. Night Shyamalan?

Ik keek er een beetje raar van op toen zijn naam in beeld kwam. Nooit gezien of vernomen dat deze van hem was. Komt omdat McAvoy vooral mijn nieuwsgierigheid wekte. Er was een weinig indrukwekkende film voor nodig (First Class) om te zien dat dit een acteur is waar ik graag naar kijk. Beetje ongrijpbaar wat hem zo goed maakte (niet meteen charismatisch of indrukwekkend in verschijning), al vind ik het mooi als een acteur zich niet te snel laat verleiden door 'grote gebaren' maar ook ingetogen de emotie weet over te brengen. Ik geloof hem, hij neemt mij moeiteloos mee.

Om een acteur die je hoog hebt zitten aangekondigd te zien in een film over meerdere persoonlijkheden, is gelijk aan je verheugen op een meer-gangen-diner in je favoriete restaurant. Bewezen diensten staan garant voor een avondje smullen geblazen. Mits hij er mee wegkomt, want ook al vervulde Nicolas Cage zijn dubbelrol in Adaptation. met flair en zette Norton zijn schizofrene (of toch niet??) misdienaar in Primal Fear glansrijk neer; het is toch ook altijd mogelijk dat je held van zijn sokkel valt of grossiert in narcisme (ahum). Bovendien: '23 persoonlijkheden' voorspelt een rommelig of overdadig geheel.

Goed dus dat ze de helft buiten beschouwing laten. Houdt het compact en McAvoy krijgt genoeg kansen zijn kunsten te etaleren. De personages liggen wat overduidelijk zo ver mogelijk uiteen (een gespierd beest, een ondeugend kind, een statige vrouw en een krachtdadige jongeman (die op zijn beurt weer een homoseksuele fashion designer speelt) en de gespletenheid wordt nodeloos (met kleren) aangekleed, maar als het acteerwerk klopt, dan klopt het.

En oh oh oh, wat klopt het. Hoe onbeweeglijk Patricia wordt weergegeven, zo frivool wordt Hedwig van motorische wapenfeiten voorzien. Dan moet ik wel zeggen: met Filth nog vers in het geheugen, vind ik het wel fijn dat zijn gezicht als The Beast wat meer uit beeld blijft. Te hoog goedzak-gehalte om voor een echte slechterik door te kunnen gaan. Slimme keuze.

Ook een pluspunt was de bedachtzame werkwijze van het hoofdpersonage (of ja, dat meisje dan). Of dergelijke helderheid van geest in een crisissituatie redelijkerwijs van een getraumatiseerd meisje te verwachten valt, weet ik niet; voor het verloop van de film brengt het wat aardig spannende scenes teweeg waarin ze de persoonlijkheden van McAvoy probeert te bespelen en te paaien. Extra aangezet door de contrasterende aanwezigheid van de blonde vriendin, die weer wel het typisch paniekerige horrorpersonage vertegenwoordigt.

Vanaf The Beast vliegt de film lekker uit de bocht met tot dan nog ongeziene gore en een bovennatuurlijk randje. Sommigen beweren stijl- of afbreuk maar er wordt natuurlijk wel al lang op gehint. Zonder logica is het niet, dus hoezo zou het dan zonde van de opbouw zijn?

Verder vond ik de scenes met de psych misschien niet altijd even boeiend om te volgen maar het wetenschappelijk fundament wordt wel kundig ingezet om andere scenes geloofwaardiger te maken. Bovendien qua 'uitleggerigheid' prima gedoseerd. De link naar Unbreakable voelde voor mij een beetje als fan service aan. Beetje lichtgewicht-connectie die (de schijn van) een gedeeld universum teweeg moet brengen. Dat Reservoir Dogs en Pulp Fiction hetzelfde universum zouden delen omdat Vic en Vincent dezelfde achternaam delen. Beetje makkelijk, verder weinig overlap maar fanboys smullen van het idee alleen al (of Unbreakable is mij niet goed genoeg bijgebleven hoor, kan prima).

Ten slotte kan de film dan wel als platform voor McAvoys talent fungeren, het vergeet ook niet om in overige personages te investeren, een goede sfeer neer te zetten of eigenzinnig te eindigen. Schoonheidsfoutjes als het simplistisch gegeven dat Kevins volledige naam uitspreken hem 'wakker maakt' (of dat de psych dit gegeven wel opschrijft - maar eerder niet toepast), neem ik graag voor lief. Omdat Shyamalan er vaak wel een verklaring aan toevoegt (dat werkt verzachtend, hoe dun die verklaring soms moge zijn). Maar vooral omdat de overige - en belangrijkere - dingen gewoon kloppen. Doordacht verhaal, een extreem uitgangspunt misschien maar met genoeg durf verteld en veel ruimte voor sfeer. Ja, en voorzien van acteerwerk dat best wel een beetje fenomenaal genoemd mag worden.
4*

Ik wist eigenlijk heel weinig van deze film voor ik hem ging kijken. Maar had wel gehoord dat M. Night Shyamalan hiermee de weg naar boven weer had ingezet. En daar bleek geen woord aan gelogen. De ijzersterke vertolkingen van James McAvoy en Anya Taylor-Joy geven het beklemmende verhaal de juiste smoel. Het plot ontvouwt zich in trage doch fijne flow. Volledig geconcentreerd zat ik op de einduitkomst te wachten. En daaruit bleek het uiteindelijk inderdaad weer een typische Shyamalan film te zijn, in positieve zin.

Na The Sixth Sense en Unbreakable ging M. Night Shyamalan maar rare dingen doen. Het begon bij wat matige films, maar ach; dat kan iedere filmmaker overkomen. Maar toen kwam hij met zelfs een reeks afgrijselijke producties, waar je geen vezel van een man met talent nog in kon herkennen. Maar The Visit uit 2015 - die ik zelf nog niet heb gezien - en deze Split leken films te zijn waarin Shyamalan eindelijk weer eens een beetje normaal ging doen en met op z’n minst prima films kwam. Want dat is wat Split is; een prima film.

Zelden zie je dat een film zo leunt op één acteur als in Split. Maar Shyamalan heeft geluk dat hij werkt met James McAvoy. Ik kan me niet veel acteurs bedenken die deze rol dusdanig goed zouden kunnen spelen. En als je ziet hoe Shyamalan zijn acteurs liet spelen in films als The Happening en The Last Airbender twijfel je ook of je aan hem iets hebt qua regie. Hoe ze het ook voor elkaar kregen; McAvoy speelt fenomenaal. Soms over de top, soms opvallend ingetogen. Hij zorgt ervoor dat je eigenlijk amper oog hebt voor de overige acteurs, die weinig tot geen indruk achterlaten. Ze doen wat ze moeten doen. Soms is Split ietwat traag en kabbelt het wat, maar er komen ook een paar ijzersterke scènes voorbij. Het maakt nieuwsgierig naar Glass, het vervolg op Unbreakable en deze film. Een soort mini-MCU van Shyamalan. Zolang het maar van dit kaliber is en niet van het niveau After Earth.

3,5 sterren.

Omdat ik één dezer dagen Glass in de zalen ga zien, wou ik toch nog even Split meepikken. Ik had er ook geen idee van dat Shyamalan Split zag als een soort vervolg op Unbreakable en zonder de laatste 2 minuten zou het ook als een perfect op zichzelf staande film kunnen geweest zijn.

Shyamalan brengt me ondanks een aantal missers nog steeds in vervoering als een "must see director". Deze Split is zeker niet zijn minste prent, een film met duidelijk potentieel, maar ongeveer halfweg de film had ik wel een gevoel van een herhalend statische plotlijn. Het einde geeft dan vaak de doorslag van dat halve sterretje bij of niet en het werd wat mij betreft "niet".

Het uitgangspunt van een ontvoerder van drie tienermeisjes, lijdend aan een gespleten persoonlijkheid, is op zich uitermate spannend. Het begint ook spannend, maar daarvan blijft na verloop van tijd niet zo heel veel meer van over. McAvoy geeft daarentegen voldoende kleur aan zijn complexe personage om de film in zijn geheel ook nog in gang te houden. Zijn mimiek, lichaamshouding en stem veranderen naargelang welke identiteit zijn personage zich aanmeet. Knap gedaan!

Ook Anya Taylor-Joy deed het meer dan behoorlijk. Wel wat overbodig vond ik de plotlijn van de psychiater dr. Fletcher die eigenlijk nergens toe leidde. Ik had geen boodschap aan het zinloze gewauwel over zijn stoornis, toch niet als het niet de klemtoon of het doel van de film was. Laat het dan gewoon voor wat het is. Hier en daar wel een mooie scène waardoor het zeker de moeite waard is om verder te kijken. Net geen 3,5* wat mij betreft.

De film is gebaseerd op het idee dat de controversiële psychische stoornis dissociatieve identiteitsstoornis (DIS) een basis voor bovennatuurlijke krachten kan zijn omdat de stoornis zou tonen dat de geest het lichaam kan bepalen. En omdat psychische trauma’s de oorzaak zouden zijn van DIS zit daar een moraal aan vast dat juist psychisch-emotioneel beschadigde mensen supermensen kunnen zijn in tegenstelling tot mensen met een gelukkige jeugd. Dit is niet nieuw, want bv. Nietzsche schreef al dat alleen groot lijden grootse daden kan voortbrengen (en hij sprak ook over supermensen), maar als idee voor een thriller en een soort superheldenfilm is het origineel.

Maar het verhaal wordt helaas helemaal niet origineel uitgewerkt: alle clichés van dit soort thrillers worden opgelepeld (zo voel je direct al aan het begin aan dat de twee paniekerige doorsneemeisjes en de psychiater die gefascineerd is door haar patiënt het niet gaan overleven en dat het ‘vreemde’ meisje het zal moeten opknappen) en ook zijn er al meer films over mensen met DIS gemaakt die dat thema beter hebben uitgewerkt. De film heeft ook ongeloofwaardige elementen zoals dat de verschillende identiteiten ook in een seconde wisselen van kleding en vond ik de meisjes slecht acteren omdat je eigenlijk geen angst bij hen merkte. Het maakte de film weinig boeiend.

Maar vanwege het originele idee van de film nog net een voldoende.

ik prijs James McAvoy voor zo'n geweldige prestatie. Hij bracht er mooi drama in ten opzichte van de thriller. Zat tijdens heel de film op het puntje van mijn stoel. Het uit elkaar houden van de 23, sorry 24 verschillende personages is in het begin moeilijk. Maar gelukkig komen ze niet allemaal aan bod in de film. De hele film gaf me weer het Unbreakable gevoel. Dit is veelbelovend voor Glass, hopelijk.

M. Night Shyamalan viel op als regisseur toen hij The Sixth Sense maakte. Bruce Willis kon nog acteren (quasi toch) en het script was goed. Opvolger Unbreakable was een eigenzinnige comic-film. Een soort origin-film met een liefde voor comics zonder dat het een parodie werd. In een tijd van Marvel zal deze misschien niet zo goed in de markt liggen, maar het was een boeiende film. Daarna ging het wat bergaf met z'n films, al viel het in het begin nog mee. Maar de ster van de regisseur doofde uit. Om terug boven water te komen met deze Split. Niet echt een sequel, maar eerder een 2e deel in een drieluik. Opnieuw met de inspiratie van Unbreakable dat duidelijk zijn ding was en opnieuw met liefde en veel zin gemaakt werd.

De grote troef in de film is natuurlijk James McAvoy, die veel te weinig erkenning heeft gekregen voor zijn rol in deze film. De rol van Charles Xavier uit de X-Men franchise zal te hard aan hem gekleefd hebben, maar dit bewijst toch waar de man toe in staat is. De kracht van Shyamalan is dat de film tijd neemt om op te bouwen, zodat ik me lange tijd afvroeg waar dit naar toe zou gaan. In een positieve zin dan. Maar de Shyamalan weet wel minder sfeer op te bouwen en het ook visueel interessant te maken. De kracht ligt in het script en het hoofdpersonage. De drie jonge dames zijn dan wel leuk om te zien, maar het voelde soms iets te veel als eye candy aan.

Night Shyamalan was vrij diep gezonken als regisseur, elke nieuwe film was weer wat minder dan de vorige (ikzelf was destijds gestopt bij the Happening), maar hier weet hij de negatieve spiraal toch te doorbreken. Dat betekent overigens bepaald niet dat ik nu ben weggeblazen, ik vond deze Split eerlijk gezegd ook tegenvallen. Leuke rol van McAvoy maar als ik hier al de juichende commentaren lees dat hij zo geweldig was, nee dat haal ik er niet uit. Vooral een leuke rol om te spelen lijkt me en hij doet het niet verkeerd, maar erg geloofwaardig vond ik het nou allemaal niet. Vooral als hij alle personages één voor één afgaat (overigens, waarom hem in de film opzadelen met liefst 23 identiteiten als er maar een stuk of 6 worden getoond?) Andere hoofdrolspelers (Dr Fletcher, Casey) doen het trouwens ook niet slecht.

Heel spannend wil Split helaas niet worden, en wat de kwalificatie Horror hier doet is me ook een raadsel. Maar het dramadeel werkte nog wel, en de flashbacks naar Casey's jeugd werden steeds ongemakkelijker (een climax blijft overigens uit- dat Casey opgehaald wordt door dezelfde oom die haar als kind misbruikte was eigenlijk nog de grootste schok). Het laatste deel leek dan wat meer spanning te krijgen maar het liep ook met een sisser af- niet voor de dokter en de medegevangenen natuurlijk. Dat Kevin zelf nog even in the light kwam was onbedoeld grappig en The Beast deed precies wat eerder al was verklapt door Kevin's andere persoonlijkheden. Echt bruut wilde het maar niet worden, zal ook wel met de PG-13 rating te maken hebben.

Ik heb me tijdens het kijken best vermaakt maar het was allemaal te oppervlakkig om indruk te maken. Die verwijzing naar Unbreakable vond ik er ook een beetje bij de haren bijgesleept. Unbreakable is met The Sixth Sense nog steeds mijn favoriete Shyalaman al ben ik bang dat een herziening beide films weinig goed gaat doen.

Langdradige film. Wel goed acteerwerk. Kinderlijk naïef als een psychiater haar cliënt alleen bezoekt wetend dat er een erg gevaarlijke persoonlijkheid in hem aanwezig is...

Poeh, wat een langdradige saaie bedoeling was dit zeg. Een man die drie tienermeiden ontvoerd en zelf meerdere persoonlijkheden heeft. Met deze verschillende persoonlijkheden bezoekt hij hen in de opgesloten ruimte en gaat met hen, vanuit diezelfde verschillende persoonlijkheden, in gesprek.

Ondertussen bezoekt hij ook een psychiater waar hij onder behandeling is. De verschillende persoonlijkheden komen steeds in beeld, maar nergens is een lijn of patroon te ontdekken wie hij op welk moment is of zal worden en hoe dit komt. De film moddert maar wat aan en daardoor blijf je kijken tot het eind. Niet omdat het boeiend of interessant is, maar meer omdat je benieuwd bent of het ergens nog spannend of interessant zal worden of juist enige diepte zal krijgen. En dan vinden er wat onrealistische dingen plaats en is de film klaar.

M. Night Shyamalan heeft zeker een aantal interessante films gemaakt, maar na The Village die groot werd gepromoot als horrorfilm ben ik vrij snel afgehaakt. Dat hij later aangaf dat het geen horror was, was mosterd na de maaltijd. Ook in Split gebeurt er helemaal niks en wordt de film nergens spannend. Wat M. Night Shyamalan vaak doet is een film opbouwen naar een zekere spanning toe, om vervolgens helemaal niks met die spanning te doen.

Overigens was het naar mijn idee niet nodig geweest om de drie tienermeiden half naakt en/of met lingerie in beeld te brengen. Doet me een beetje denken aan simpele horrorfilms die nergens spannend worden en het vooral moeten hebben van de meiden met half ontbloot lichaam. Oh wacht, deze film staat daar deels in lijn mee Het verhaal van de man was immers dusdanig saai en langdradig uitgewerkt en het acteertalent van de meiden laat te wensen over, dat je al je interesse verliest en na 2 uur beseft dat je je tijd beter had kunnen besteden.

1*