Nocturnal Animals (2016)

Wat een ge-wel-di-ge film.

Nocturnal Animals is voor mij de beste film die ik tot nu toe dit jaar gezien heb en aangezien ik me niet kan voorstellen dat er nog een film overheen gaat, de beste film die ik dit jaar gezien heb.

Alles klopt aan deze film.
Allereerst een geweldig meeslepend verhaal. Twee verschillende verhalen worden door elkaar vervlochten. Nooit wordt echt duidelijk wat de relatie tussen de verhalen is. Meerdere theoriën zijn mogelijk, waardoor het de moeite waard wordt, deze film nog eens te herzien. Ook de intensheid van de scènes is geweldig. Er bovenuit springt de scène waar de familie van Tony vast komt te zitten langs de weg. De scène duurt wellicht tien minuten, maar blijft constant boeiend.

Ook de prachtige cinemafotografie was dik in orde, net als het geluid. De score past perfect bij het mysterieuze randje van de film.

Veel lof voor Amy Adams voor haar acteerprestatie in deze film, maar laten we toch vooral stil staan bij die geweldige Jake Gyllenhaal. Wat kan die vent acteren zeg!

Al met al werd ik echt weggeblazen door deze film en kan ik niet anders dan hem iedereen aanraden en hem de hoogst mogelijke notering te geven.

Erg mooi gespeeld en in beeld gebracht, maar het verhaal sprak me wat weinig aan staat me nog bij - het is alweer een tijdje geleden dat ik de film zag ondertussen. Gelijk aan wat mijn voorganger noemt is het wellicht verstandig om de film meerdere keren te zien om alle nuances er uit te halen, maar om die moeite te nemen moet er wellicht wat ook wat meer zijn dat je er in aanspreekt.

Niettemin, Gyllenhaal en Adams zetten mooie rollen neer.

Had deze film even laten liggen in de veronderstelling dat ik hem wellicht te ingewikkeld zou vinden. Valt reuze mee. Inception is voor mij de nog steeds de enige film waar ik nog weinig van snap, maar die heb ik ook maar een keer bekeken.

Afijn Nocturnal Animals dan. Tom Fords tweede film pas, maar ik moet zeggen uitstekend gemaakt. Had wel een beetje de sfeer van The Black Swan. Film heeft feitelijk twee prachtige verhaallijnen die mooi door elkaar lopen. Moet zeggen de misdaad boeide mij net iets meer dan de lezer Susan Morrow. Het gegeven dat zij een manuscript kreeg van haar ex, na 20 jaar is best interessant. En de daarbij de vele invalshoeken voor de kijker maakt Nocturnal Animals een boeiende film die ieder vanuit zijn eigen perceptie mag beleven. Zelfs na het zien van de film is het leuk om in discussie te gaan hoe jij de film hebt beleefd. Is het boek gewoon een fantasie van een schrijver (uitstekend gespeeld door Jake Gyllenhaal? Is het een biografisch stuk van hemzelf maar dan kloppen de eindjes niet helemaal meer of is het boek van een ooit verliefde man die zijn verhaal juist aan haar heeft willen geven met op het eind zijn zelfmoord?. Het kan dus alle kanten op. Leuk dat de kijker zo in het ongewisse gelaten wordt. Eindelijk ook weer eens een film met veel diepgang.

De twee verhaallijnen zijn overigens keurig in elkaar geweven, met mooie gestileerde beelden strak mooi artwork en de heldere felle kleuren van het boek op de nachtelijke gebeurtenissen na. Allemaal prima in beeld gebracht. Vond de personages ook prima vertolkt. Zowel de criminelen als de sheriff wisten de spanning erin te houden. Verder is de soundtrack prima verzorgd. Overigens is het woord weakness een belangrijk woord in deze film.

Kortom wie houdt van mysterie mooie verhaallijnen en stof tot nadenken zit zeker goed bij deze Nocturnal Animals.

Op sommige vlakken beviel Nocturnal Animals uitstekend, maar echt een voltreffer werd het helaas ook niet. In Nocturnal Animals zien we eigenlijk twee, misschien drie verhalen terug die met elkaar verweven zijn. Het kaderverhaal draait voornamelijk om Susan Morrow (een prachtige Amy Adams); een redelijk succesvolle vrouw die echter toch niet helemaal lekker in haar vel zit. Maar vervolgens krijgt zij een manuscript krijgt van haar ex-man, een niet bijzonder succesvolle schrijver die ze al heel lang niet gezien heeft en die ze op niet zo leuke wijze ooit gedumpt heeft. Het boek, genaamd Nocturnal Animals en opgedragen aan Susan, is een donker verhaal over een gezin, duidelijk gebaseerd op Susan, dochter en ex-man, die geterroriseerd worden door een paar rednecks, met moord en verkrachting tot gevolg. Waarna de man met behulp van een lokale sheriff wraak neemt. Dit verhaal, wat een grote impact op Susan heeft, vormt eigenlijk ook de hoofdmoot van de film, waarna we ook nog vele flashbackscenes zien over de vroegere relatie van Susan en Edward (Gyllenhaal).

Om maar eens positief te beginnen, eigenlijk is het acteerwerk zonder uitzondering goed - Adams en Gyllenhaal zijn sterk zoals ze eigenlijk meestal wel zijn, maar ook Michael Shannon en vooral de hele nare redneck Ray (gespeeld door de Brit Aaron Taylor-Johnson) leveren puik werk. En van begin tot einde ziet het er visueel ook allemaal goed uit. Waar ik wat minder van onder de indruk was, waren de verhalen an sich. Het verhaal-in-het-verhaal was een aardige thriller, maar niet heel erg origineel of interessant en met helaas een verhaal dat piekte in het begin bij de oorspronkelijke aanrijding/moord/verkrachting. De kadering in het heden vond ik verder weinig interessant, de flashbacks waren al weer wat pakkender - maar desalniettemin zat er qua verhaal niet zoveel vlees op de botten en voelde het allemaal wat lichtgewicht aan. Toch, het kon er alsnog wel mee door, en het film- en acteerwerk maakten een hoop goed en hebben er voor gezorgd dat ik alsnog met veel plezier de film uit heb gekeken. Een klein 4.0-tje.

Zeer goede film. Tom Ford heeft weer prachtige plaatjes neergezet. Ook mooie muziek. Het verhaal blijft boeiend. Amy speelt zoals gewoonlijk weer zeer sterk. Die moeder is ook geweldig, helaas maar één scene. Deze film is niet beter dan 'A single man', maar komt wel dicht in de buurt. Ik was moe toen ik deze film opzette, maar de bijna twee uur vlogen voorbij. Dat is een goed teken. Het einde was een beetje abrupt. Verder zeker de moeite waard om te kijken.

Deze sprak me destijds niet aan, inmiddels wel gezien, maar helaas niet echt overtuigd van deze film. De aanpak van twee verschillende verhalen met een hele andere stijl werkt niet omdat er een te groot contrast is tussen die twee. Enerzijds heb je een op momenten spannende thriller (met hoogtepunt de erg goed geslaagde en opgeboude scene op de afgelegen weg), maar dat wordt anderzijds om de zoveel tijd onderbroken, alsof het reklameblokken zijn, door en heel ander soort dramafilm. Dit kan werken als er verband is tussen de twee verhalen, en als ze hetzelfde tempo en stijl hebben. Wanneer dat niet zo is dan werkt het bij mij een stuk minder. Datzelfde probleem had ik onlangs met Elser (2015), het is net alsof je tegelijk naar twee films zit te kijken. Kleine 2,5*, ik hoop dat dit geen trend wordt. Mixen van genres zie ik graag, maar niet zo.

Nogal doorzicht eigenlijk. Het verhaal is zeer mager en wordt dan aangekleed als een script met de nodige flashbacks. Amy Adams zit naast ons op de bank als het publiek en geeft zo aanwijzingen dat het spannend of ontroerend is. Ook Gyllenhaal stelt wat teleur moet ik zeggen. Michael Shannon maakt nog veel goed gelukkig. Het geheel is op zich niet slecht gemaakt, maar te mager om echt te boeien.

Kan niet beter ! Kijk en zie.

In de Lynchesque drama/thriller Nocturnal Animals worstelt de sombere Susan met haar succesvolle doch holle bestaan, waarbij door het lezen van een roman (geschreven door haar ex-man Edward) haar een spiegel voorgehouden wordt. Hoe de twee verhalen precies in elkaar gevlochten zijn, is niet altijd kraakhelder. Maar wanneer je ontbrekende puzzelstukjes vindt en op hun plek legt, geeft het gehele verhaal in ieder geval stof tot nadenken. Een tikkeltje pretentieus, maar verder sfeervol in beeld gebracht met prima acteerwerk.

Interessant psychologisch drama die nogal vreemd begint (die beginscene zal wel een betekenis hebben, maar los daarvan waren het nou geen fijne (kunst?) beelden en pas in de reflectie van de film zouden ze enige significantie kunnen krijgen). Ook daarna duurde het wel even tot ik echt in de film kwam. Het rijke leventje van Susan komt niet echt tot leven en dat ligt ook aan de acteurs.

Het middenstuk van de film is dan ook het best waarin met flashbacks een trauma onthuld wordt. Dit wordt erg realistisch in beeld gebracht. Later wordt de rol van de sheriff steeds leuker om naar te kijken, mooi geschreven en gespeeld door Michael Shannon. Ook Amy Adams en Jake Gyllenhaal spelen sterk.

De film gaat helaas als een nachtkaars uit. Al snap ik de clou wel, het was wel erg sober.

Strak.

Had er van tevoren niet al te veel van verwacht. Dit soort artsy films willen er nog weleens goed ingaan bij mij, maar in het algemeen kan ik ze niet altijd even goed waarderen. Maar toen ik Gyllenhaal in de cast zag werd ik toch wel weer enthousiast, aangezien zijn recentere rollen echt sterk bleken te zijn.

Maar even leek die hoop in de eerste 10 minuten vervlogen te zijn. Die eerste minuten vond ik echt domme interessantdoenerij van een oh zo geweldige mode-regisseur. Ik kan hier kort over zijn: die minuten slaan echt nergens op. Vervolgens krijgen we een wat saaie introductie van Adams die eigenlijk ook weer steeds dezelfde rollen lijkt te spelen tegenwoordig.

Desondanks kan ik er niet omheen dat het er best aardig uitziet. Strak in beeld gebracht en mooie detail in de achtergronden. Maar het verhaal begint pas echt op te leven eenmaal Adams aan het manuscript begint. Vanaf dat moment kent de film weer een stijgende lijn en wordt het allemaal stukken beter.

Maar toch blinkt het uit dat het plot rondom Adams daarbuiten echt veel minder interessant is dan het plot rondom Gyllenhaal. Een beetje te traag. Dat het er visueel nog wel goed uitziet, kan dat net niet redden. Maar ook rondom het Adams-plot gebeurd steeds meer dus dat stoort steeds minder.

Toch blijft het het deel van Gyllenhaal dat de meeste kracht weet te geven. Soms lekker spannend maar vooral erg boeiend en absorberend. Moment wanneer zijn dochter en vrouw gevonden worden is toch wel een kil moment. Sterk. En wanneer het plot steeds meer richting een standaard wraakgebeuren lijkt te gaan weet het toch nog wel goed aan te sluiten op het plot van Adams. Dat is dan ook de redding.

Voor de rest erg goed acteerwerk van Gyllenhaal, Shannon en Taylor-Johnson. Adams speelt iets te veel de rol die ze altijd speelt en valt daarom wel wat minder op. Ook Fisher mag even genoemd worden voor haar korte rol die toch ook gewoon keurig ingevuld wordt.

De 100 minuten die volgen na de eerste 10 minuten zijn in ieder geval goed en strak. Beter dan dat vervelende eerste gedeelte daarvoor. Het eindigt ook opvallend sterk, al zal niet iedereen het zien als een "bevredigend" einde. Daarmee is alles wel gezegd. Ruime voldoende.

Verhaal in een verhaal

Leuk om zoveel verschillende invullingen over het slotakkoord te lezen. Ik kon mij persoonlijk wel vinden in het artikel van filmcolossus en de conclusie die aan het einde van het artikel getrokken wordt. Er zijn nog veel meer uiteenlopende meningen -op o.a. moviemeter- terug te vinden en het is dan ook niet gemakkelijk om snel over het einde uitgepraat te raken. Persoonlijk houd ik wel van open eindes die ruimte over laten voor een eigen invulling, en waarbij niet alles voorgekauwd wordt. Een goede zet van Tom Ford, en het maakt mij ook gelijk nieuwsgierig naar zijn eerder geregisseerde film.

Want deze drama/thriller smaakte voor mij naar meer. De setting deed mij met regelmaat terugdenken aan Velvet Buzzsaw, met als kanttekening dat dit gelukkig wél een goede film was. De twee in elkaar verweven verhaallijnen waren onvoorspelbaar en spannend, en zowel voor liefhebbers van een goede thriller of degelijk drama, interessant. Daarnaast was er ook sprake van goed acteerwerk van met name Gyllenhaal, Shannon en Taylor-Johnson. Adams vond ik een beetje vlak acteren, maar storend werd het nergens. De tijd was om voordat ik er erg in had.

Wat wel bij mij speelde was dat ik aanvankelijk het einde niet zo goed begreep. Toen het kwartje begon te vallen en ik het motief van Tony begreep was het al snel duidelijk: dit vraagt om een herziening. Alleen wel na enige tijd en wanneer het artikel uit mijn eerste alinea een beetje naar de achtergrond is geraakt. Misschien kijk ik bij een tweede keer namelijk wel weer heel anders tegen het einde aan.

4,0*

Ik vond vooral ongeveer het eerste uur interessant. Daarna wist de film mij ook nog redelijk te boeien, en ik vind het mooi en sterk gedaan met de twee verhalen die samen één vormen, maar het was niet helemaal mijn ding en het duurde mij daardoor wat te lang. Ik zat er na het eerste stuk niet meer echt in. Qua beeld en acteerwerk vind ik ‘m goed en de duistere, mysterieuze sfeer vind ik goed tot uiting komen. Een kleine voldoende (6). 3*

Erg sterke film van Tom Ford.

Als kijker krijg je al vrij snel een verhaal-in-een-verhaal-constructie voorgeschoteld zodat het de hele film opletten geblazen is. Susan Morrow, gespeeld door Amy Adams, krijgt een manuscript van het nieuwe boek van haar ex, Edward, gespeeld door Jake Gyllenhaal. Het verhaal wat in het boek opgetekend is het verhaal-in-het-verhaal en vond ik uiteindelijk het meest interessant. De rol van Adams is een beetje ondankbaar, zeker in het middengedeelte van de film, omdat ze alleen maar in beeld is als ze het manuscript aan het lezen is.

Jake Gyllenhaal is zoals bijna altijd weer erg goed, maar heeft met Michael Shannon haast nog een sterkere acteur naast zich. Visueel is het ook erg aantrekkelijk, behalve de opening dan

Het einde kan verschillend geïnterpreteerd worden, ik ben er eerlijk gezegd nog niet over uit welke interpretatie ik aanhang. Dit is wel een film die meerdere malen gekeken kan worden om er wat meer duidelijkheid over te krijgen, maar als eerste kijkbeurt is dit echt een erg goed en indringend drama.

4*

Best goed.

Tom Ford regisseert een visueel strak geschoten film: de 3 verhalen hebben elk een heel eigen kleurenpalet, maar zijn eigenlijk allemaal wel de moeite. Het moet gezegd, zo'n openingsequence met obese vrouwen in hun blootje hoeft voor mij niet, maar zal allemaal wel bij dat modegedoe horen (Ford is kennelijk een mode-ontwerper).

De premisse is trouwens wel de moeite, al vind ik de overgangen niet altijd perfect. Helemaal blenden doet het niet, al zal dat niet aan de acteurs gelegen hebben. Zowel Amy Adams als koele kikker in het kille L.A., als Jake Gyllenhaal, Michael Shannon en Aaron Taylor-Johnson doen het uitstekend. Zeker die laatste twee in hun bijrollen zorgen mee voor een geweldige spanningsopbouw. Ik had steeds het gevoel dat Shannon's personage nog een corrupt kantje ging hebben.

Meer dan degelijke thriller dus, zij het met hier en daar schoonheidsfoutjes.
3,5

Acteerwerk is leuk en het ziet er wel mooi uit allemaal. De sfeer weet me nergens echt te pakken en daarin lijkt de film dan ook zoekende te zijn. Dit komt in alles overigens naar voren, want het wordt mij niet duidelijk wat voor punt de film probeert te maken. Het lijkt wel of de film het ene moment een psychologische thriller wil zijn, dan weer een drama en af en toe worden er zelfs techniekjes gebruikt die veel in horrorfilms voorkomen. Nergens weet de film echt uit te blinken. Ook vind ik het verhaal echt te vaag, past wel wat in de trend van de afgelopen 5 jaar wat betreft thrillers. Ik denk dat Fincher, Nolan of Kubrick (RIP) dit beter hadden gekund.

Andermaal gezien en nog meer overtuigd geraakt van deze duistere en mysterieuze prent waar Ford veel ruimte laat voor eigen interpretatie. Daarbij ook meer overtuigd geraakt van mijn gelijk dat er veel meer achter de film en plot schuil gaat dan een simpele wraakoefening en fuck you tegen een ex. Iets dat ik persoonlijk als teleurstelling zou ervaren als dat alles zou zijn, maar gelukkig zijn er heel veel kleine dingetjes die ook naar iets heel anders wijzen. Dingen die totaal geen nut hebben te tonen als het niets zou betekenen ook al denken andere gebruikers daar heel anders over.

Boeiend en beklijvende film die zich wat mij betreft niet zomaar maar vangen en als mysterie genoemd kan worden vergelijkbaar met een Shutter Island.

Een eigenzinnige, naargeestige en intrigerende film. Mooi stilistisch ook. Nocturnal Animals boeit dan ook moeiteloos de volle speelduur, mede dankzij het hoge niveau van zowel Gyllenhaal, Adams als Shannon.

Wel blijft er veel in nevelen gehuld. Té veel, naar mijn persoonlijke smaak. De boodschap die tussen het manuscript en de geschiedenis die Susan met Edward heeft hangt, is er één van wraak. Maar daarnaast blijft er heel wat vaag. Wat meer concrete verbanden had de film goed gedaan.

Gek dat er uberhaupt discussie is over theorieën. Het is allemaal klaar als een klontje. Dit is een wraakfilm. Een nogal geconstrueerde ook. En met veel neo-noirtrekken. Vaak valt overgeconstrueerde neonoir bij mij niet zo goed, maar dit werkte verrassend sterk. Deze boekverfilming heeft alleen als achterstand op Fords debuut dat het veel minder persoonlijk aanvoelt. Maar ik vond deze film toch beter dan verwacht. Ik vond de film psychologisch heel sterk, precies op het juiste moment stoppen en behoorlijk origineel. Twee op twee voor Ford,.

Susan Morrow [Amy Adams] is werkzaam in de kunstwereld en getrouwd met Hutton Morrow [Armie Hammer], die echter heel vaak van huis is. Susans weinig gelukkige leven krijgt een oplawaai wanneer ze het manuscript krijgt van het boek ‘Nocturnal Animals’ van haar ex-man Edward Sheffield [Jake Gyllenhaal]. Een groot deel van de film is haar verbeelding van het boek, waarin Edwards alterego Tony Hastings [Jake Gyllenhaal] betrokken raakt bij een nachtelijke aanvaring met Lou [Karl Glusman] en Turk [Robert Aramayo] wat resulteert in de dood in de dood van Tony’s echtgenote [Isla Fisher] en zijn dochter [Isla Fisher]. Met hulp van Bobby ‘I look into things around here’ Andes [Michael Shannon] begint een zoektocht naar de daders. Een intrigerend basisgegeven voor een sterke cast, maar de link met het verhaal van Susan is wat vaag/. Interessanter dan de gewaagde openingsscène wordt het dan ook niet.

Nocturnal Animals is nogal een diepgaande film die op meerdere manieren te interpreteren valt. Het wraakthema komt een aantal keren naar voren (schilderij in de galerij) en dat is misschien de meest voor de hand liggende optie waarbij je weinig hoeft na te denken. Edward wordt op harde wijze gedumpt, ziet dat er een abortus is gepleegd en probeert Susan psychologisch te kraken. Maar de schoen wringt hem hier voor mij dat hij blijkbaar wel heel erg in haar gedachten moet kunnen kruipen om deze wraak effectief te krijgen. Wellicht door haar telefoontje een aantal jaren eerder, is dit een trigger voor hem geweest om dit te schrijven?
Maar ondanks dat dit op film prima uit te leggen valt en ze daadwerkelijk psychologisch geraakt wordt, hangt het van teveel toevalligheden. Is de ultieme wraak nou echt het niet komen opdagen op een date? Meh. Dan moet je van tevoren wel heel erg overtuigd zijn dat zoiets de ultieme wraak zou kunnen zijn en dat geloof ik gewoon niet.

Dan kan ik me eigenlijk meer vinden in de theorieën van Lovelyboy en Patjée, waarbij Susan dusdanig psychisch niet in orde is dat ze een alterego heeft gecreëerd (Edward) en zij zelf het boek heeft geschreven waarbij de moord op de vrouw en dochter symboliek staat voor het plegen van abortus, maar de schuld op anderen wordt geschoven. Ze herkent haar eigen aangekochte super herkenbare Revenge kunstwerk niet eens. Veel dialogen en kleine hints wijzen erop dat die Edward nooit heeft bestaan. Dialogen met haar moeder die zich in haar hoofd afspelen, Edward die je nooit met een ander in beeld hebt gezien, personages die dicht bij haar staan die geen idee hebben wie Edward is als ze over hem begint? Bestaat Edward wel?, een telefoontje naar haar dochter die ze hoogstwaarschijnlijk inbeeld.
Heel veel tekenen dat ze zware psychische problemen heeft. Daarnaast speelt haar insomnia hier wellicht ook een belangrijke rol in.

Ik houd er wel van als je een film op meerdere manieren kunt zien. En zelfs al kan het een of het ander bevestigd worden. De film zelf laat je die ruimte open om erover na te denken.
Dat gezegd hebbende vond ik dat hele plot met het geschreven verhaal over die wraak in West-Texas op een gegeven moment wel storend, niet boeiend en de tempo uit de film halen. Het verstoorde de balans en ondanks een spannend begin van dit "verhaal in een verhaal", was het al snel over met de pret.

Betreft het psychische aspect en dat de film je aan het denken zet kan je Nocturnal Animals wel een topfilm noemen. Het is alleen jammer dat er ook 45 minuten nodig zijn om een subverhaal te vertellen, terwijl dit enkel als ondersteuning voor het grotere verhaal zou moeten dienen. Voor mij was dit niet de juiste stijl met de onjuiste lengte om dit concept tot uiting te laten brengen.

Ik laat het eindoordeel voorlopig dan ook maar op een ruime voldoende staan.

3,5*

Mijn god die jumpscare halverwege. Ik was zo freaked out dat ik de film even gepauzeerd heb en niet meer verder durfde te kijken. Echt horror is het verder niet (thriller wel), maar het is wel typisch zo’n film die verder kan afglijden in waanzin en daarmee freaky wordt. Op zich viel dat mee, want het is uiteindelijk een wat meer straightforwarde film dan het lijkt te gaan worden.

Dat film-in-een-film idee is op zich leuk, maar eigenlijk zit je door hoe het is uitgewerkt wel veel naar twee films voor de prijs van één te kijken, waarbij het ‘Nocturnal Animals’-manuscript gedeelte eigenlijk het hoofdverhaal wordt en alles rondom Susan zelf wat vage bijzaak. Vooral omdat de mentale staat van Susan nogal overdreven is verfilmd. Ze lijkt op een gegeven moment nogal paranoïde en angstig te worden, haar slapeloosheid wordt ook meermaals benadrukt en ze lijkt dingen te gaan ervaren die nooit echt zijn gebeurd of die ze zich niet kan herinneren (dat schilderij dat ze niet herkende), maar dat gaat uiteindelijk niet echt ergens naartoe. Wellicht dat dat allemaal net ietsje te dramatisch en mysterieus is uitgewerkt voor waar het nu eigenlijk echt om gaat (schuldgevoel, spijt over hoe het gelopen is, en Edward die door middel van het verhaal in het boek en haar laten zitten in het restaurant een soort van wraak neemt en een beetje de macht teruggrijpt).
Ook de creditsscene aan het begin (…) belooft een veel meer edgy film dan we uiteindelijk krijgen.

Toch verder zeker wel de moeite waard, al is het maar om de spanning die je heel de tijd geboeid houdt. Zeker het begin met wat er met Tony en zijn gezin gebeurt is erg rauw en akelig. En natuurlijk erg sterk acteerwerk van Amy Adams, Jake Gyllenhaal en Aaron Taylor-Johnson.

4*

Boeiende film met een kille, deprimerende sfeer.

De interacties tussen mensen zijn vervreemdend, koud en afstandelijk. We zien Amy Adams wegvluchten in het manuscript dat ze toegestuurd krijgt van haar ex-man, en zo speelt zich de inhoud van de novel zich af als een parallel verhaal.

Hoewel het plot van het manuscript an sich al spannend is, is het vooral interessant door de symboliek en raakvlakken met het echte leven en het huwelijk tussen Susan en Edward dat nogal pijnlijk eindigde. De ietwat verontrustende editing in het begin wekte bij mij de indruk dat het een duistere mindfuck thriller zou worden, maar uiteindelijk bleek het die kant niet op te gaan.
Het einde hoewel anticlimactisch vond ik onverwacht maar doeltreffend.

Sterk acteerwerk ook van Jake Gyllenhaal, Amy Adams en Michael Shannon.


4*

Dit is zo'n film die best goed is maar die je toch nooit aan iemand zou aanraden.

"When you love someone you have to be careful with it, you might never get it again.”

Een film met twee gezichten. En ik ben niet door beiden echt helemaal omgeblazen als ik eerlijk moet zijn. Ik zag dat deze film was toegevoegd op Netflix, en eigenlijk is dit toch een film die bij mij een beetje uit de kijker was verdwenen. En dat nog wel met het feit dat Jake mijn favoriete acteur is, deze film heeft nooit echt mijn aandacht gewonnen. Wellicht kwam het omdat ik vooraf toch was afstandelijk was door het plot, wat me toch niet altijd even fijn in de oren klonk. En dat was misschien toch de voorzichtigheid die ik vooraf had geboden want, achteraf is dit gewoon een super vermakelijke film geweest!

Maar, zoals ik al zei; de twee gezichten van deze film konden me niet heel erg boeien. Ik had er erg veel moeite mee om in de film te komen, het begin vond ik toch best een saaie zit waar ik wellicht misschien zelfs twijfelde de film af te zetten en een andere te gaan kijken. Gelukkig weet Ford de film te redden door optijd dat manuscript het leven in te roepen, waardoor de film toch een leuker en spannender verhaal begint te volgen, die ook echt het kijken waard was. De film begint dan toch te plakken, en heeft binnen no-time je aandacht volledig te pakken. Helaas weet Ford dat euforisch gevoel niet lang vast te houden want door het hele tijd te switchen je gaat dan naar het manuscript verhaal en het echte leven, waar je toch elke keer weer uit een toch leuker product gehaald wordt.

Het verhaal vond ik best leuk, al is het allemaal niet echt zo spannend als ik had gehoopt. Het moorden van zijn vrouw en dochter dan wel niet fictief, is best een goede toevoeging aan deze film. Toch is het allemaal niet echt onwijs heftig, speelt Gyllenhaal een leuke rol maar, zeker niet zijn beste werk en vond ik het allemaal vrij tam. Amy Adams vond ik bijvoorbeeld ook niet sterk spelen, en dat mist deze film toch wel.

En hoewel ik best een vermakelijke zit heb gehad, de film ging wat dat betreft vrij snel door en je was er ook zo door heen, merk ik wel dat ik het geen benoemwaardige film vind, en de film misschien ook niet zo snel zal gaan tippen aan anderen. Het is ook niet zo heel vreemd, prima voor een tussendoortje of doordeweekse dag maar, helaas niet zo succesvol als ik had gehoopt.

De indrukwekkende cast en het spannend klinkende verhaal boden genoeg aanleiding om deze Nocturnal Animals een kans te geven. De complete gijzeling en alles wat daaraan voorafgaat is ontzettend intens en overtuigend neergezet door de acteurs. Dat niveau wordt daarna wat mij betreft niet meer geëvenaard, ondanks dat ik ook nog wel te spreken ben over de zoektocht van Jake Gyllenhaal en Michael Shannon, evenals de onderlinge chemie tussen beiden. Eigenlijk kon het hele stuk omtrent Amy Adams me een stuk minder boeien, waardoor ik het heen en weer gaan tussen beide verhaallijnen bij vlagen als vervelend heb ervaren. Ondanks de onderlinge samenhang en parallellen tussen beide vind ik het als één geheel niet bijster goed werken. Onderhoudend blijft het dan nog wel enigszins, maar ook het sobere einde zorgde ervoor dat ik een beetje op mijn honger bleef zitten. Uiteindelijk is het geen vervelende kijkervaring, maar voor mij persoonlijk te wisselvallig om lang bij te blijven.

3*

Dit mag in ieder geval aangevinkt worden als een uitstekende boekverfilming. De drie lagen zijn prima op elkaar aangesloten en vertellen in feite dat bepaalde keuzes die we maken, vernietigende gevolgen kunnen hebben voor de zin van ons verdere leven. Zwakke masculiniteit, bourgeoisie-mentaliteit en een egoïstische houding binnen de relatie worden stuk voor stuk als boosdoeners opgeworpen in scherpe dialoogscènes.

Zovele jaren later ontvangt Susan een manuscript van Nocturnal Animals van de hand van ex-echtgenoot Edward, maar in feite verhult het ruwe en gewelddadig verhaal dat hij neerschreef dat de man wellicht depressief en diep ongelukkig is geworden na de pijnlijke relatiebreuk met Susan tot een punt dat hij geen zin meer zag in zijn leven. Het einde is dan ook bijzonder machtig in het laten aanvoelen wat de acute pijn van berouw betekent. Adams en Shannon vooral schitteren in deze film met hun ijzersterke en zinderende présence. De muziek in deze film is prachtig en de scènes zijn met chirurgische precisie in elkaar gestoken. Deze regisseur heeft geen trukendoos en wilde editing nodig om te switchen tussen de drie tijdsperiodes. Dat gaat vanzelf zoals het in een goede film ook moet. Klein minpuntje is dat het verhaal van het manuscript me soms meer boeide dan het relatiedrama dat erachter zit maar anderzijds maakt dat de film ook toegankelijker. Uitstekende film.