Nocturnal Animals (2016)

Ik kan vrij kort zijn. Prachtige film met een prachtige sfeer.

Goed tempo de hele film door en een aantrekkelijke twist/nadenkertje aan het einde van de film.

(De slimmerds hadden het wellicht halverwege al door, maar ik denk velen van ons niet.)

Uitmuntend beeld- en acteerwerk. Een boeiende film die vooral door de juiste balans tussen dialoog en stilte een goede opbouw van spanning weet te brengen. Verder is het camerawerk uiteraard een doorslaggevende factor. Direct cultstatus bereikt wat mij betreft.

Erg sterke film met een niet voor de hand liggend verhaal.....de kijker word gedwongen om een beetje na te denken bij deze film.

Dit soort films worden naar mijn idee te weinig gemaakt.

Gyllenhaal was de laatste jaren al sterk bezig en ook hier laat hij weer het beste van zichzelf zien.

Amy Adams ga ik steeds meer waarderen als actrice en ze ziet er ook goed uit in deze film.

Shannon is ook weer erg sterk.

Dikke aanrader.

Weliswaar veel minder dan tijdens de gloriejaren van de grote Hollywood studio’s, maar een paar keer per jaar verschijnt er toch een film uit die contreien die kwalitatief doet denken aan de prachtige drama’s van vroeger. Dat geldt zeker voor dit psychologische misdaaddrama. Het scenario met een verhaal in het verhaal steekt knap in elkaar. Het zorgt ervoor dat de spanning bijna twee uur lang voelbaar blijft.

Een goede vondst om de alter ego van Amy Adams te laten vertolken door look-a-like Isla Fisher. Afgezien van de wanstaltige openingsscène met de groteske naaktmodellen —die weinig of niets met de rest van de film te maken heeft— een prachtige film, een van de betere uit 2016. Fraaie poster ook.

Sterk geacteerd (vooral Shannon), visueel degelijk, aardig verhaaltje en de ganse speelduur boeiend. Maar toch een beetje te clichématig arthouserig al bij al. Ik lees over vergelijkingen met Lynch, maar daar is de film vééls te braaf voor. Maar verbazingwekkend is het hoge gemiddelde verder niet, gezien de populariteit (vooral onder de critici) van dit soort films. Typische tussen wal en schip vallende arthouse met gepoogde diepere laagjes, een ietwat onconventionele vertelwijze en als kers op de taart wat 'stof om over na te denken'. Slecht is het zeker niet, wel wat halfbakken.

Grappig genoeg vond ik de 'wanstaltige' openingsscene nou net de enige écht bijzondere scene in de film. 2,5*.

Ben er niet kapot van, te traag. Niet mijn films.toch een voldoende voor acteurs.

Onverdraagzaam traag en broeierig psychologisch drama.

Stijlvol geschoten met een mooie soundtrack.
Er zit veel in deze film. Hoe een perfect ogend leven toch niet zo perfect blijkt te zijn. Over liefde, oude relaties, frustraties en geheimen uit het verleden en al dan niet uitgekomen verwachtingen en met als hoofdthema toch wel sweet revenge. Dat werd indrukwekkend en spannend opgebouwd.
Genoten van het spel van Amy Adams en Jake Gyllenhaal.

Afwisselend pretentieus en intrigerend; niet helemaal geslaagd derhalve, maar toch de moeite waard, vooral door de sterke cast en de bizarre film-in-de-film, die gaandeweg steeds meer geheimen prijs begint te geven. De gestileerde, steriele vormgeving past mooi bij de thematiek van de film, al draaft regisseur Tom Ford hier wel een beetje in door. De fraaie ontknoping maakt echter veel goed.

Gezien de hoge score van deze Drama / Thriller film, had ik best hoge verwachtingen van deze film, maar nadat ik hem gisteravond gezien heb, deel ik die mening eerlijk gezegd niet helemaal en dat komt omdat het verhaal (het is eigenlijk ook nog eens een verhaal in een verhaal) eerlijk gezegd best eenvoudig is, want het draait in feite enkel en alleen om wraak en gerechtigheid. Het plot is daarbij inderdaad wat ver gezocht en het duurt ook even voordat het allemaal duidelijk wordt, maar desondanks die duidelijkheid, heb ik toch vraagtekens bij het einde (of beter gezegd eindes).

In dit verhaal draait het om de in Los Angeles wonende Susan Morrow (gespeeld door Amy Adams), die een welgestelde eigenares is van een kunstgalerij en haar huwelijk met de knappe welgestelde zakenman Hutton Murrow (gespeeld door Armie Hammer), die zogenaamd naar New York moet reizen om zijn financiën te redden (maar in principe gaat hij gewoon vreemd), loopt op zijn eind. Op een dag ontvangt Susan een manuscript met de titel "Nocturnal Animals" (oftewel in het Nederlands "Nachtdieren"), welke geschreven is door haar ex-echtgenoot Edward Sheffield (gespeeld door Jake Gyllenhaal) en dat manuscript representeert Edwards gevoelens voor Susan en de pijn waarmee hij kampt sinds hun echtscheiding. In het manuscript wordt het verhaal verteld van familieman Tony Hastings (ook gespeeld door Jake Gyllenhaal), wiens vrouw Laura (gespeeld door Isla Fisher) en dochter India (gespeeld door Ellie Bamber) door drie gewelddadige criminelen worden ontvoerd in het donker in Texas, als ze op weg zijn met de auto. Om zijn vermiste familieleden op te sporen, roept Tony de hulp in van agent Bobby Andes (gespeeld door Michael Shannon). Terwijl Susan het manuscript leest, denkt ze terug aan haar huwelijk met Edward en de keuzes die ze in haar leven gemaakt heeft en begint ze de emotionele gevolgen van haar daden te vatten en te beseffen en komt ze ook erachter, dat ze misschien meer met haar egoïstische moeder Anne (gespeeld door Laura Linney) gemeen heeft dan ze dacht.

De opening van het verhaal op de kunstgalerij van Susan Morrow, met de corpulente blote vrouwen, mocht er best wezen en was ook wel gewaagd. Door deze fraaie in beeld gebrachte opening, weet je eigenlijk ook meteen dat je te maken hebt met een film, die visueel gezien fraai en stijlvol in elkaar steekt en gezien de vrouwen die meespelen in dit verhaal, weet je ook dat regisseur Tom Ford waarschijnlijk een een zwak/fetisj heeft voor roodharige vrouwen, met o.a. Amy Adams, Isla Fisher, Ellie Bamber, Andrea Riseborough en India Menuez, waarvan van een aantal ook hun blote (weliswaar van achteren) melkachtige lichamen te zien zijn (o.a. van Ellie Bamber en India Menuez).

In eerste instantie had ik zoiets "waar gaat dit verhaal nu eigenlijk over", maar zodra het verhaal vordert, wordt dat eigenlijk allemaal duidelijk, hoewel de verschillende verhalen door elkaar (manuscript en terugblik m.b.t. haar leven met Edward) soms wat verwarrend kunnen werken. Het verhaal (of beter gezegd verhalen) zit opzicht best aardig in elkaar en weet daarbij ook te boeien en dat was bij mij vooral m.b.t. het verhaal in het manuscript, welke best hard en grof was (de vrouw en dochter van Tony, worden namelijk nadat ze ontvoerd zijn verkracht en vermoord en daarna bloot bij het vuilnis gedumpt. In dit geval op een rood bankstel). Dat verhaal zit opzicht eenvoudig in elkaar en het einde ervan mocht er best wezen. Het is me echter wel niet duidelijk of Tony uiteindelijk zelfmoord pleegde op het einde, of dat het geweer per ongeluk afging gezien zijn verwondingen.

Het verhaal omtrent Susan en Edward en het verleden (waarbij ook de harde moeder Anne van Susan een rol speelt, die niets heeft met zachtaardige personen zoals Edward en ze vindt hem ook niet geschikt voor haar dochter om mee te trouwen. Susan omschrijft haar moeder als gelovig, conservatief, racistisch, republikeins, materialistisch en narcistisch), kon me in ieder geval minder interesseren en boeien en het einde vond ik maar raar, maar als dat de wraak van Edward moest voorstellen, dan was het natuurlijk wel geslaagd.

Visueel gezien werd het verhaal fraai en stijlvol in beeld gebracht en ook de bekende cast deed het wel goed en vooral dan beide hoofdrolspelers, te weten de altijd mooie Amy Adams (in de rol van Susan Morrow die vroeger getrouwd was met Edward Sheffield en hem op een lullige manier gedumpt heeft voor glamourboy Hutton Morrow) die zeer stijlvol van het scherm spat en Jake Gyllenhaal (in de dubbelrol van schrijver Edward Sheffield en familieman Tony Hastings in het geschreven manuscript "Nocturnal Animals"). Degene die het overigens ook wel goed deed, was Aaron Taylor-Johnson (in de rol van Ray Marcus, die het leuk vindt om te moorden, en die samen met zijn vrienden Lou en Turk de vrouw en dochter van Tony ontvoeren en daarna verkrachten en bruut vermoorden) en de scene waarbij hij op het toilet, waarbij het toilet buiten staat, zit te schijten en daarna zijn kont veegt, was best komisch. Michael Shannon (in de rol van agent Bobby Andes, die longkanker heeft en nog circa een jaar te leven heeft) deed het opzicht ook wel verdienstelijk.

Opzicht is dit zeker best een goede Drama / Thriller film en visueel gezien mocht de film er ook zeker wezen. Maar de eenvoudige verhalen, waarin het draait om gerechtigheid en wraak, stelen eerlijk gezegd niet zoveel voor (de manier waarop de verhalen verfilmd zijn, geeft het wel wat extra's) en de eindes daarvan roepen bij mij toch vraagtekens op.

Fijne film die een drietal verhalen tot een coherent geheel weet te maken. Naast het verhaal zijn het acteerwerk, de beelden en de muziek dik in orde.

Komt er net niet helemaal uit.

Schitterende opening met door de film heen geweldige shots.

Maar al met al tóch een beetje mager verhaal wat ook nog eens wat verwarrend gebracht wordt.

Sprak mij daarentegen wel aan ...

Nocturnal Animals is een mixtuur van Lynch en Coen met het esthetische oog van Tom Ford. Briljant

Wat een bizarre openingsscène, dacht dat het een beetje de toon moest zetten voor de rest van de film maar dat bleek uiteindelijk wel mee te vallen.

De opbouw van het verhaal is goed. De flashbacks zijn niet erg moeilijk in elkaar te puzzelen zodat je toch makkelijk kan blijven volgen. De tristesse is duidelijk aanwezig, er hangt de hele tijd een weemoedige stemming waaruit we kunnen opmaken dat het hoofdpersonage Susan depressief is. Een aantal dialogen met haar vriendin/collega en gedragingen ondersteunen dit vermoeden. Er gebeurt in feite niet zoveel als je het verhaal in het verhaal niet meetelt. Hierdoor lijkt het soms traag vooruit te gaan. Toch is de film bij momenten zeer spannend waardoor je als kijker scherp blijft en benieuwd bent naar wat er nog gaat komen.

De achterliggende thema’s komen we pas naar het einde volledig te weten maar men doet geen moeite om ze krampachtig verborgen te houden. Als je aandachtig bent zie je veel hints, wat wel in het nadeel kan spelen van de film. Doordat de ex-man Edward het boek opdraagt aan haar, laat het zich ook raden dat er veel symboliek aan te pas komt. Het einde is hard op zijn manier maar ook dubbel. Zo wordt de indruk gewekt dat Edward niks meer om haar geeft door niet op te dagen voor hun afspraakje maar dat geloofde ik niet. Waarom doe je anders moeite om een exemplaar van je boek op te sturen, laat staan te reageren op berichtjes. De wraak op zich is natuurlijk wel geslaagd.

Jake Gyllenhaal speelt ook hier weer overtuigend, echt een goeie acteur. Amy Adams verraste me opnieuw na haar sterke rol in ‘Arrival’. En ook de rest deed het zeer verdienstelijk. Meer van dit graag.

Deze film begon zoals het in de film zelf werd gezegd als "promising". De lange uitgediepte en goed gefilmde autoscene zat erg goed in elkaar. Leuk ook om telkens de overgang te maken naar de lezer van het boek. Je bent zelf als kijker erg benieuwd hoe het verhaal gaat eindigen en je hoopt dat de lezer gewoon de hele nacht doorleest.

Nadien echter valt de gehele film ineen als een soufflé en verloor het grotendeels zijn geloofwaardigheid. Een sheriff die een slachtoffer gebruikt als deputy? Komaan zeg ... Ik vond het personage van Edward ook vrij bizar. Hij wordt omschreven door de moeder van Susan als zwak, besluiteloos en te weinig ambitieus te zijn. Wel, in de film deden ze er alles aan om deze karaktertrekken in overdreven mate in de verf te zetten. Ik ben een vredelievend persoon, maar als ik oog in oog sta in een line-up, in de auto (en later nog met een pistool) met de moordenaars en verkrachters van mijn vrouw en dochter, dan zal ik toch anders reageren (en niet als een bange seniele plant). Het personage van Michael Shannon vond ik ook maar zozo, geef mij maar een Shannon in Take shelter of Revolutionary road.

Ik kan best plaatsen dat de film een soort connectie wil leggen tussen de gebeurtenissen of de boodschap in het boek en wat er in het echte leven van Edward en Susan gaande is/was. Vanuit deze optiek kan ik dit concept best smaken. De wraak omwille van de abortus en het hem verlaten dat terugkomt in het boek doordat het boekpersonage ook vrouw en kind verloor. Bovendien geeft hij het bewijs dat hij wel degelijk met durf en met diepgang een roman kan schrijven.

Film met twee gezichten. De verhaallijn in het heden zit aardig in mekaar en is sfeervol, met een goede setting en een mooie rol van Adams. De verhaallijn 'uit het boek' lijkt op een b actiefilm met een matig uitgewerkte rol van Gyllenhaal en een over de top rol van Shannon; waarbij bovendien de acties van de personages vergezocht zijn.

De link tussen dat verhaal en de realiteit is interessant, maar komt niet echt goed uit de verf. Qua script is het allemaal wat rommelig, maar het interessante gegeven, de setting en muziek en de goede rol van Adams maken het een prima film; ook al had er meer in gezeten.

Fijne film die me erg positief is bijgebleven.

Allereerst zijn daar de rollen. Michael Shannon is een van de uitblinkers als cop. Naast hem Jake Gyllenhall die ook weer een glansrol weet neer te zetten. De man is een echt goede acteur geworden. Ook de altijd mooie Amy Adams mocht er weer zijn.

Een verhaal dat origineel is, mooie beelden, fijne soundtrack, de film heeft alles in zich.

Weet alleen nog niet zo goed wat ik van het einde moet vinden..

Fijne sfeer, mooi plot. Maar ik ben ook fan van Amy Adams, zeker na haar prestaties in American Hustle ( [url=https://www.moviemeter.nl/film/94636] , ook al was zij daarvoor natuurlijk al jaren op het doek te zien). Opnieuw een mooie rol voor Amy.

Ja trut zo voelt valse verwachting leegte en pijn!..

Aa wat een heerlijk einde... ik verwachte eerst een soort Neon Demon maar ik ben aangenaam verrast.

Het verhaal van de relatie tussen die 2 geeft net nog wat een diepere laag.

Maar ik zou al tevreden zijn als we alleen het hoofd verhaal al hadden.

Een prima film..

4 sterren

Voor mij een topfilm !

Het verhaal wordt uitstekend opgebouwd waarin beide verhalen knap met elkaar zijn verweven en de flashbacks zonder meer duidelijk zijn. Het lijkt misschien op een ingewikkeld plot, maar eigenlijk is het verhaal best te volgen met hier en daar misschien een eigen invulling van de kijker.

De intro is heel apart, maar het werkt wel. Het laat je meteen aanvoelen dat het hier niet zomaar een gemiddeld filmpje wordt. Het verhaal blijft boeiend tot het einde en het slot is geslaagd. Pluspunten zijn ook de sfeer die de film uitademt en de muziek. En wat te zeggen van de cast. Jake Gyllenhaal, Amy Adams en Michael Shannon leveren weer fantastisch werk af, maar ook de andere rollen worden goed ingevuld. Mooie film ! 8/10

Daar gaan we weer...

Geweldig !

Origineel verhaal !

Je wordt er helemaal ingezogen !

super einde !

Enzovoort....

Kom op mensen echt ??

Wat een overgewaardeerde film door de meeste gasten hier.

Het lijkt er steeds meer op dat een goed en samenhangend verhaal er niet meer zoveel toe doet. Maar dat de beelden die getoond worden veel belangrijker zijn voor veel mensen dan de inhoud of het verhaal zelf.

En het einde van de film net zo.

Het lijkt er steeds meer op dat hoe vager, onsamenhangender of ongeloofwaardiger de film is hoe beter hij beoordeeld wordt.

Zo dat veel mensen lekker kunnen gaan roepen dat zei het wel snappen en jij niet. Want het gaat hier over of ze bedoelen dit of je snap het niet want de makers bedoelde dit denk ik......enzovoort enzovoort.

Terwijl het toch vaak gewoon een k.u.t einde is en uiteindelijk dus de hele film een teleurstelling is !

Maar in plaats van dat te zeggen dat het gewoon een slechte film is roepen de meeste mensen dat het een super film is om maar niet dom over te komen omdat ze net als wij allen het vaag en onsamenhangend vinden maar toch willen over komen als iemand die de film echt goed heeft begrepen en precies weet waar het over gaat.

Kortom , overgewaardeerd, ongeloofwaardig, onnodig vaag en wederom een kut einde.

Idem.

If anything, als ik dan vrij laat ook nog een kleine duit in het opiniërende zakje mag doen, vind ik dat Ford juist te veel binnen de lijntjes kleurt. Na die fenomenale opening, die tegelijk mooi is en ontregelend, verontrustend en fraai, met al dat schaamteloos en toch ook betoverend om die lijven wapperende vet (als een soort body suit van vlezig velours), wordt het voor mij net iets te conventioneel, iets te expliciet, te voorzichtig.

Begrijp me niet verkeerd, ik vond het nog steeds een meer dan aardige film en Ford bewijst wederom over een onberispelijk gevoel voor esthetiek te beschikken, maar in mijn achterhoofd drong zich voortdurend de vergelijking met Lynch op, wiens schildersoog voor het schone minstens even scherp is. Maar Lynch durft naast al die schoonheid ook het onbetamelijk lelijke te verkennen, het kwaad net iets ongetemder en onthutsender een podium te geven (vergelijk Ray Marcus maar eens met Frank Booth) en bovendien de gebaande narratieve paden wel te verlaten (dit is toch een vrij reguliere vertelling met wel wat duidelijk gemarkeerde sprongetjes in diëgetische niveaus - alleen Barry Atsma heeft er moeite mee - en ShiVa Fox kennelijk).

Tsja, misschien is die vergelijking wel misplaatst en kennelijk was Ford niet uit op het maken van een formeel gewaagdere film, maar na het emotionele mokerslagje van Fords debuut, vond ik dit toch een beetje een tegenvaller.

Minder dan verwacht...

En dan heb ik het voornamelijk over de uitwerking. De eerste tien minuten krijgen we allemaal van die blubberige wijven voorgeschoteld... een scene waar ik me na een minuut al aan begon te ergeren... ook het eerste kwartier lijkt niet veel goeds te beloven: Op een wel erg dikke huis-tuin-en-keuken manier maken we kennis met Susan... Verder is de soundtrack misschien nog de grootste boosdoener, en waarbij je hoop dat die dito sfeerverneukers wel af zullen nemen in de loop van het verhaal willen ze maar niet weg, of verplaatst worden door bijvoorbeeld rokerige blues, jazz of ambient... iets wat bij deze films veel beter werkt dan een quasi spannende Hollywood-film orkest. Als we dan toch een beetje willen lonken naar Lynch... come on! Ja, ik weet niet hoe het bij de kijkers zit maar de soundtrack is voor mij wel het visitekaartje...

Dan komen we bij het manuscript. Een paar mooie plaatjes van Texas, hier en daar wat knipogen naar Wim Wenders en een vrij sterke uitgangspunt. Jake Gyllenhaal weet hier weer een sterke rol neer te zetten en ook die cynische sherrif heeft een prima aanwezigheid. Vaak ben ik ook blij als die soundtrack een keer zijn kop houdt en overgaat naar de stilte van de locatie. Die wegpiraten en de uiteindelijke moord en verkrachting op de vrouw en kind van Tony is ook vrij sterk, maar het voelt, naast de verdere uitwerking ook niet echt meer vernieuwend aan. Nu snap ik wel dat dit een concept van Edward is om haar ex Susan, met de associaties die hij in het verhaal verwerkt, duidelijk te willen maken hoe diep hij door haar is gekwetst... iets wat ik ook een ijzersterk uitgangspunt vind, maar ik had hier een beetje het idee dat ik naar een direct to video thrillertje zat te kijken die bij de Mediamarkt al snel afgeprijsd in een grabbelbak ligt. Aanschouw het als doorgewinterde kijker, die al vele sterkere uitgangspunten ala wraak heeft gezien, zelf en je zal het misschien ergens wel snappen.

Maar nogmaals, het idee staat als een huis... al is dat huis niet volledig afgebouwd. Want bijvoorbeeld ook hoe de jaloezie van Susans moeder bijvoorbeeld haar dochter op ideeën brengt om de relatie zo te laten lopen, Edwards gevoelsverplaatsing in dat verhaal en dat einde waarbij Edward uiteindelijk niet op komt dagen op die afspraak... (duh), ja, dat zoiets ruw verstoord wordt door het bovengenoemde vind ik zeer spijtig. Nu heb ik begrepen dat Ford hiervoor nog de arthouse richting in is gegaan, maar waarom hij hierin is overgegaan naar dat over-Amerikaanse manier van filmen, monteren en vertellen ontgaat mij totaal... Zoals gezegd wil hij lonken naar Lynch en Wenders... maar dan op een manier hoe een Hipster het idee heeft dat hij betere pizza's kan bakken dan een Italiaan. Come on Ford... Als Calvin Reeder, een een of andere nobody die slechts wil shockeren het kan, kan jij het toch ook?

3,0* Voor de poging en het verhaal.

In alle eerlijkheid... nee, eigenlijk veel geschreeuw en weinig wol. Een blik in de mooi vormgegeven leegte van penthouse-bewoners die van de realiteit zijn losgezongen en de miserabiliteit van hun 24-karaats-bestaan onder ogen moeten zien, dat is altijd lekker (en het is ook fijn om tegelijkertijd naar ze óp en op ze néér te kunnen kijken), en aan mooie visuals geen gebrek, maar het centrale gegeven (de roman waarin Gyllenhaal op een soort "getransponeerde" manier het verdriet om zijn verbroken relatie van zich afschrijft) is niet bijster interessant, de plot van de redneck-engerds is niet erg origineel (en tijdens de nachtelijke scènes ook gewoon onfris), en van de personages is dat van Michael Shannon eigenlijk het enige met diepte. De muziek is prachtig en de beelden zoals gezegd somtijds indrukwekkend, maar qua verhaal en qua thematiek liet het me allemaal net zo koud als de kunstwerken in Amy Adams' galerie. Veel bekende acteurs in piepkleine rolletjes van soms maar één scène: kennelijk stonden ze na A single man allemaal in de rij om met Tom Ford te mogen werken, maar het was werkelijk de moeite niet.

Uitstekende film waarin een vrouw een manuscript krijgt toegestuurd van haar ex-man. Doordat de film feit en fictie in elkaar over laat lopen, krijgt het plot een gelaagdheid. De verschillende lijnen zijn op een mooie manier gemonteerd en het ziet er verder ook allemaal stijlvol uit. Een sterke cast met een flink aantal bekende namen.

Onderhoudende film valt toch een beetje tegen na de jubelende reviews. Het begint apart met obese vrouwen die in volle glorie een dansje doen, een gewaagde en ontregelende opening. Ik interpreteerde het als de lof die een kunstenaar ontvangt van kunstcritici voor het tonen van het lelijke, dat dus gedegradeerd wordt tot trucje, en daarmee stiekem als een pleidooi voor het tonen van schoonheid.

De film is overigens veel conventioneler dan de openingsscène doet vermoeden, al is de structuur niet alledaags. Adams is goed maar haar personage heeft niet echt veel te doen, ze leest en mijmert (overtuigend, dat wel). Gyllenhaal heeft een geslaagde rol als weinig heldhaftig romanpersonage cq dolende schrijver.

De kern van de film is de beklemmende scène op de snelweg, maar de afwikkeling is een stuk minder overtuigend, waardoor de film te vroeg piekt en daarna wat inzakt. Prima acteur hoor, Shannon, maar zijn personage vond ik niet heel boeiend, dat hele boek was in wezen ook niet meer dan een flutroman en zal weinig potten breken bij mensen die niet tot de intimi van Edward behoren, zo vermoed ik.

Nachtelijke dieren. Ze schrijven ’s nachts, zoeken ‘s nachts naar ocharme een paar uren slaap, schuimen gewestwegen af op zoek naar een misdrijf. Allemaal nachtelijke dieren in ‘Nocturnal animals’ - film die tegelijk roman is. En niet zomaar een roman, wel de roman van een bestaan dat er nooit echt geweest is. Edward gebruikt het personage Tony om te schrijven over zijn leven, het leven, een leven waarin hij een vrouw en een kind verliest – waarna hij zichzelf van kant maakt. Die noodlottigheid dringt pas tot Susan door wanneer hij niet komt opdagen. Een ultieme daad van artistieke sterkte is het, als verweer tegen het grootste verwijt dat hem werd aangewreven: “weakness”. Ah, een film die allesbehalve “weak” is. Ja, je wordt er als toeschouwer week van. Gedurende een week of wat.

PS: Er valt nog veel meer over te zeggen, maar dat heeft TheDiningDead al fantastisch gedaan. Hulde!

3,5*

Gemiste kans.

Een mengsel van spanning en totale verveling. In de kern wordt een (weliswaar fictief) verhaal verteld, een roman van Gyllenhaal wordt daarbij effectief uitgebeeld en deze doet denken aan de betere highway thrillers zoals The Hitcher en Breakdown, hoewel bescheidener in bloederigheid en actie. Hieromheen is er een compleet slaapverwekkend verhaal over het hervonden contact tussen de mislukte en ongelukkig getrouwde "kunstenares" Adams (die exposities maakt met dikke reten) en haar ex, de romanschrijver. Aan het eind wordt je nog even tot nadenken aangezet...poeh zou Gyllenhaal zelfmoord gepleegd hebben? Maar eigenlijk boeit dat je dan al niet meer.

Verder weer zo jammer dat Jena Malone met zo'n piepklein bijrolletje genoegen moest nemen...oh en waar bleef Michael Shannon....echt een halve minuut in beeld geweest en dat was het...wat een verspilling van deze talenten!!!

Hm, deze vond ik toch ook wat minder. Ik vond hem nogal langdradig en kon me maar matig boeien. De film zag er nochtans goed uit en ook wel een bekende cast, maar het verhaal viel wel tegen.

Eigenlijk was ik lange tijd de mening toegedaan dat het verhaal een gelijkaardige gebeurtenis uit haar vroeger huwelijk weer voor de geest zou brengen maar dat blijkt dan zo niet te zijn is en brengt het verhaal wel het besef bij van vroeger onheus gedrag tov haar partner en dit werd dan uiteindelijk verduidelijkt met de mislukte date in de slotscene.
Dieper bedacht dan verwacht maar al bij al een mooi in beeld gebracht en suspensvol verhaal.
Jake Gyllenhaal en Amy Adams : best in orde.

Een goede misdaad/drama/romantiek/thriller film...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Bekende acteurs Michael Shannon, Jake Gyllenhaal en

Michael Sheen ...

En ook een bekende actrice Amy Adams...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Prima camerabeweging...