Nocturnal Animals (2016)

Interessant psychologisch drama die nogal vreemd begint (die beginscene zal wel een betekenis hebben, maar los daarvan waren het nou geen fijne (kunst?) beelden en pas in de reflectie van de film zouden ze enige significantie kunnen krijgen). Ook daarna duurde het wel even tot ik echt in de film kwam. Het rijke leventje van Susan komt niet echt tot leven en dat ligt ook aan de acteurs.

Het middenstuk van de film is dan ook het best waarin met flashbacks een trauma onthuld wordt. Dit wordt erg realistisch in beeld gebracht. Later wordt de rol van de sheriff steeds leuker om naar te kijken, mooi geschreven en gespeeld door Michael Shannon. Ook Amy Adams en Jake Gyllenhaal spelen sterk.

De film gaat helaas als een nachtkaars uit. Al snap ik de clou wel, het was wel erg sober.

Prachtige film, mooie beelden, uitstekend acteerwerk, twee verhaallijnen.

Een verhaal in een echte wereld, een misdaadverhaal in een boek.

Uiteindelijk zijn het twee identieke verhalen, alleen anders verpakt.

Een schrijver schrijft uiteindelijk alleen over zichzelf...toch?

ik vond " het boek" inderdaad erg spannend zoals het verfilmd werd.

Bijzondere intro inderdaad, al vond ik alle schilderijen later in e film ook wel apart die die je hier en daar zag hangen. het was beetje David Lynche stijl.

Het loopt allemaal toch anders af dan de meeste Amerikaanse films met dader en slachtoffers.

Jammer van het verhaal eromheen, dat was enorm zonde en haalde je weer uit de film.

acteerwerk was ieder geval prima.

Stilistisch gezien puntgaaf, je ziet de hand van een ontwerper, veel gevoel voor esthetiek.

Het verhaal-in-een-verhaal vind ik, ondanks een sterke cast, niet heel erg pakkend.

I feel ungrateful not to be happy

Bijzonder en bizar filmpje, visueel een lust voor het oog, en wat mij betreft maar één logische uitleg.

Een kleine raakvlak met The Square wordt even aangedaan met de bizarre opening van kunst, beelden overigens die je liever niet ziet maar toch gebiologeerd naar blijft kijken met de vraag; waarom? Een erg dun laagje vernis komt naar voren van decadentie, geld en luxe...maar daaronder blijkt op het oog erg weinig te zitten met een falende relatie als gevolg. Een tweede verhaallijn komt opgang met schrijver Edward die een behoorlijk grafisch schokkend verhaal geschreven heeft, iets dat opgedragen is aan Susan en veel losmaakt. Wat ten eerste opvalt is de behoorlijk nare spanning en onvoorspelbaarheid in de scenes aan Edwards kant, een groot verschil met het steriele leven van Susan. Duister en grimmig zijn de scenes aan de snelweg te noemen en alles dat er opvolgt met de daders, een het gissen is dan ook wat er precies gebeurt en gaat gebeuren. Bijzonder stijlvol zijn de kleurenfilters, mooie locaties en natuurshots. Wat de acteurs betreft zijn Adams en Gyllenhaal prima, maar valt vooral Shannon erg op.

Dan de uitleg/logica die ik maar voor één manier te bevatten vind, en hoe langer ik er over na denk, des te logischer klinkt.In mijn beleving is Edward het alter ego van Susan. Eerste bewijs is de secretaresse die verbaasd vraagt wie haar vorige man dan wel was. Haar huidige man is al even wazig op dat vlak. Wie? Schrijft hij? Volgende stap is dat niemand behalve Susan Edward ziet of ontmoet, wat nog eens benadrukt wordt door de afwezigheid op het einde. Zelfde principe met haar dochter die ze belt maar niemand heeft het over haar en niemand ziet haar verder. Ze had toch abortus gepleegd? Wat speelt daar in dat hoofd? Kan Susan de waarheid nog van fictie scheiden? Nocturnal animal slaat op dat zij 's nachts niet slaapt, maar is dat in werkelijkheid omdat ze aan het schrijven is en haar werk beoordeeld? Edward lijkt mij in die zin een alter ego, een vlucht uit het lege falende en klinische leven dat ze leeft met Walker die overigens vreemd lijkt te gaan. Heeft die kennelijk ook al genoeg van zijn wazige en onbegrijpbare vrouw? Dan het verhaal zelf. Moeder en dochter komen om in het verhaal wat op zich weer uitteleggen valt als de abortus die staat voor moord, en de karaktermoord die zij op zichzelf pleegt als toekomstige moeder. Een schuldgevoel die het alter ego Edward alleen meer 'fuel' heeft gegeven om los te breken, ongrijpbaar te worden en een dubbele persoonlijkheid. Van wie was het kind? Misschien wel van Walker die niets weet van een gepleegde abortus. Om als laatste de verschijning van Edward in de regen voor hun auto aan te halen, waarop Walker geen woord vuil maakt. Dat is toch raar? Reden genoeg om aan het bestaan van Edward te twijfelen en dat kan maar één logische verklaring hebben. One sick lady in the head als je het mij vraagt. De vraag is dan echter waarom zij het boek naar zichzelf stuurt, wellicht een wraakactie van de alter ego die beter dan Susan zelf beseft dat ze geconfronteerd moet worden met haar daden. Om nog even aan te stippen dat de personages niet oud genoeg lijken om lang genoeg uit elkaar te zijn dat Edward alweer een tiener/jong volwassene dochter heeft. Daar zou dan toch snel zestien of zeventien jaar tussen moeten zitten. Iets dat zou kunnen, vandaar dat niemand Edward meer kent, maar toch voelt dat aan alsof dat niet klopt, ongeacht of dat gebeuren met moeder en dochter nu echt gebeurt is of niet. Ook is het raar dat moeders geen spaan heel laat van de volgens haar 'slappe' Walker, maar geen woord vuil maakt over een vorige misstap met de als net zo 'slappe' Edward.

Nocturnal Animals laat zich prima meten met het beste werk van Lynch, een mindfuck die zichzelf niet simpel uit laat leggen en waar meer logica's en uitleggen op vatbaar zijn dan we denken. Toch vind ik mijn visie redelijk spot on hoewel ik op google of hier niemand anders met een zelfde visie kan vinden. Verder valt de film op met een heerlijke duistere sfeer, stijlvolle beelden en prima acteerprestaties. Zonder meer een prima film die ik later nog eens een keer ga kijken om te zien of bij herziening alle puzzelstukjes in elkaar vallen.

Strak.

Had er van tevoren niet al te veel van verwacht. Dit soort artsy films willen er nog weleens goed ingaan bij mij, maar in het algemeen kan ik ze niet altijd even goed waarderen. Maar toen ik Gyllenhaal in de cast zag werd ik toch wel weer enthousiast, aangezien zijn recentere rollen echt sterk bleken te zijn.

Maar even leek die hoop in de eerste 10 minuten vervlogen te zijn. Die eerste minuten vond ik echt domme interessantdoenerij van een oh zo geweldige mode-regisseur. Ik kan hier kort over zijn: die minuten slaan echt nergens op. Vervolgens krijgen we een wat saaie introductie van Adams die eigenlijk ook weer steeds dezelfde rollen lijkt te spelen tegenwoordig.

Desondanks kan ik er niet omheen dat het er best aardig uitziet. Strak in beeld gebracht en mooie detail in de achtergronden. Maar het verhaal begint pas echt op te leven eenmaal Adams aan het manuscript begint. Vanaf dat moment kent de film weer een stijgende lijn en wordt het allemaal stukken beter.

Maar toch blinkt het uit dat het plot rondom Adams daarbuiten echt veel minder interessant is dan het plot rondom Gyllenhaal. Een beetje te traag. Dat het er visueel nog wel goed uitziet, kan dat net niet redden. Maar ook rondom het Adams-plot gebeurd steeds meer dus dat stoort steeds minder.

Toch blijft het het deel van Gyllenhaal dat de meeste kracht weet te geven. Soms lekker spannend maar vooral erg boeiend en absorberend. Moment wanneer zijn dochter en vrouw gevonden worden is toch wel een kil moment. Sterk. En wanneer het plot steeds meer richting een standaard wraakgebeuren lijkt te gaan weet het toch nog wel goed aan te sluiten op het plot van Adams. Dat is dan ook de redding.

Voor de rest erg goed acteerwerk van Gyllenhaal, Shannon en Taylor-Johnson. Adams speelt iets te veel de rol die ze altijd speelt en valt daarom wel wat minder op. Ook Fisher mag even genoemd worden voor haar korte rol die toch ook gewoon keurig ingevuld wordt.

De 100 minuten die volgen na de eerste 10 minuten zijn in ieder geval goed en strak. Beter dan dat vervelende eerste gedeelte daarvoor. Het eindigt ook opvallend sterk, al zal niet iedereen het zien als een "bevredigend" einde. Daarmee is alles wel gezegd. Ruime voldoende.

In Nocturnal Animals zijn de verhalen uit de realiteit en uit een boek nauw met elkaar verweven, zonder dat nu precies duidelijk is hoe die verbanden uitgelegd moeten worden. Daar kun je meerdere theorieën voor opzetten, maar daar ga ik mij niet aan wagen. Voor mij betekende het dat er een flinke dosis mysterie in de mix zat en dat beviel me prima. Jake Gyllenhaal begint een bekend gezicht te worden en is ook hier goed op dreef. Amy Adams vond ik ook overtuigend. De film zit gewoon goed in elkaar en het raadselachtige draagt echt iets bij aan de beleving.

Het begin kostte me veel moeite om te boeien. Pas later wordt t beter en indringender.

Overigens laat de film niet veel ruimte over het einde. Edward zegt dat ie over zichzelf schrijft dus de dood in t script betekent ook zijn eigen dood in real life. Of ie de e-mail met de afspraak voor zijn dood schrijft of een ander heeft laten doen is een tweede.

Verhaal in een verhaal

Leuk om zoveel verschillende invullingen over het slotakkoord te lezen. Ik kon mij persoonlijk wel vinden in het artikel van filmcolossus en de conclusie die aan het einde van het artikel getrokken wordt. Er zijn nog veel meer uiteenlopende meningen -op o.a. moviemeter- terug te vinden en het is dan ook niet gemakkelijk om snel over het einde uitgepraat te raken. Persoonlijk houd ik wel van open eindes die ruimte over laten voor een eigen invulling, en waarbij niet alles voorgekauwd wordt. Een goede zet van Tom Ford, en het maakt mij ook gelijk nieuwsgierig naar zijn eerder geregisseerde film.

Want deze drama/thriller smaakte voor mij naar meer. De setting deed mij met regelmaat terugdenken aan Velvet Buzzsaw, met als kanttekening dat dit gelukkig wél een goede film was. De twee in elkaar verweven verhaallijnen waren onvoorspelbaar en spannend, en zowel voor liefhebbers van een goede thriller of degelijk drama, interessant. Daarnaast was er ook sprake van goed acteerwerk van met name Gyllenhaal, Shannon en Taylor-Johnson. Adams vond ik een beetje vlak acteren, maar storend werd het nergens. De tijd was om voordat ik er erg in had.

Wat wel bij mij speelde was dat ik aanvankelijk het einde niet zo goed begreep. Toen het kwartje begon te vallen en ik het motief van Tony begreep was het al snel duidelijk: dit vraagt om een herziening. Alleen wel na enige tijd en wanneer het artikel uit mijn eerste alinea een beetje naar de achtergrond is geraakt. Misschien kijk ik bij een tweede keer namelijk wel weer heel anders tegen het einde aan.

4,0*

Ik vond vooral ongeveer het eerste uur interessant. Daarna wist de film mij ook nog redelijk te boeien, en ik vind het mooi en sterk gedaan met de twee verhalen die samen één vormen, maar het was niet helemaal mijn ding en het duurde mij daardoor wat te lang. Ik zat er na het eerste stuk niet meer echt in. Qua beeld en acteerwerk vind ik ‘m goed en de duistere, mysterieuze sfeer vind ik goed tot uiting komen. Een kleine voldoende (6). 3*

Erg sterke film van Tom Ford.

Als kijker krijg je al vrij snel een verhaal-in-een-verhaal-constructie voorgeschoteld zodat het de hele film opletten geblazen is. Susan Morrow, gespeeld door Amy Adams, krijgt een manuscript van het nieuwe boek van haar ex, Edward, gespeeld door Jake Gyllenhaal. Het verhaal wat in het boek opgetekend is het verhaal-in-het-verhaal en vond ik uiteindelijk het meest interessant. De rol van Adams is een beetje ondankbaar, zeker in het middengedeelte van de film, omdat ze alleen maar in beeld is als ze het manuscript aan het lezen is.

Jake Gyllenhaal is zoals bijna altijd weer erg goed, maar heeft met Michael Shannon haast nog een sterkere acteur naast zich. Visueel is het ook erg aantrekkelijk, behalve de opening dan

Het einde kan verschillend geïnterpreteerd worden, ik ben er eerlijk gezegd nog niet over uit welke interpretatie ik aanhang. Dit is wel een film die meerdere malen gekeken kan worden om er wat meer duidelijkheid over te krijgen, maar als eerste kijkbeurt is dit echt een erg goed en indringend drama.

4*

Sorry maar dan heb je de film niet goed begrepen.

Lees anders de link in deze reactie ook even: Nocturnal Animals (2016)

Het klopt, natuurlijk, er zijn meer interpretaties mogelijk!

Maar het is wel erg simpel te zeggen dat de hij niet komt opdagen vanwege wraak. Dat is te kortzichtig.
Het is bijna 20 jaar later en dan opeens ‘out of the blue’ iets afspreken (na 2/3 e-mails) en niet komen opdagen? Nee, als hij wraak wil zijn er honderden andere mogelijkheden. Niet komen opdagen op een date, nou nou nou! Daarnaast klopt het dus psychologisch ook niet.

Ook omdat hij dat boek stuurt. Het klopt psychologisch niet, van allerlei kanten niet, om te zeggen dat dit een wraakactie naar haar toe is.

Ook heeft hij helemaal niet het karakter ervoor. En dan zeggen dat hij wel de moordenaar vermoord heeft, ja,
maar dat is weer een totaal iets anders. Het is nogal wat als je dochter en vrouw vermoord en verkracht zijn, dat is iets anders dan een afspraakje met je ex maken na 20 jaar en niet komen opdagen.

En dan hebben we het nog niet eens gehad over alle andere aanwijzingen ik de film! Zoals dat ze haar dochter belt, maar die leeft niet?!

Tot slot, wat ik nog nergens gelezen heb. Aangezien dit naw toch een hele diepgaande film is. Het begin vond ik enorm vies en bah, maar dit zal dan vermoed ik ook wel weer linken naar bijv. Freud z’n psychoanalyse.

Met half oog bekeken vehikel over een middelbare vrouw susan die een boek opgestuurd krijgt van haar ex ene edward. Dat dan leest en dan zie je als kijker, haar verbeelding van het verhaal, dat ze leest. (Jazeker) Versneden met nog wat drama over hun break up van 20 jaar terug. Oh ja het verhaal dat ze leest gaat over edward en wiens gezin in de klauwen van pummels in localonia terechtkomen, en dat betekend natuurlijjk bloody revenche. Het verhaal van edward is wel aardig maar dat wordt telkens vervelend onderbroken door het hoofd van die susan.

Het einde is nogal controversieel lees ik, maar in mijn ogen totaal niet boeiend. Susan kan gewoon de kolere krijgen van Ed die gewoon een fictief verhaaltje heeft geschreven.

Had Aaron Johnson vervangen door een ander acteur en wellicht was het dan voor mij een topper geweest. Die jongen komt totaal niet overtuigend over als "ontvoerder", een scene die ongemakkelijk en spannend zou moeten zijn kwam voor mij eerder lachwekkend over.. gemiste kans! In Savages haalde hij het niveau ook al naar beneden. Gyllenhaal en Shannon waren weer meer dan prima!

Verder prima film, die her en der wat aan een David Lynch doet denken maar nergens die klasse bereikt.

Gisteren ben ik nog even in het REVENGE thema gedoken en las deze geweldige analyse.

Simpel ?

Man en vrouw worden verliefd. Vrouw is gewaarschuwd door moeder (‘Trouw niet met die man !’). Doet ze toch maar moeder heeft gelijk. Dus verlaat ze deze man en laat ook zijn kind aborteren. Daar komt hij achter.

20 jaar later. Ex-man schrijft fictief verhaal. In verhaal verliest hij zijn vrouw en kind (zoals in de realiteit maar in het verhaal wat gruwelijker). Vrouw snapt de vergelijking. Voelt zich schuldig. Wil het goed maken. Man steekt middelvinger op door niet op te dagen bij de afspraak. Begrijpelijk. Ik snap hem. Vrouw belt trouwens ook even denkbeeldig kind op om zich niet schuldig te voelen.

Triest verhaal. Goed geacteerd. Mooie muziek. Trieste omgeving. Arme mensen. Allemaal.

Simpel ! Vrouw leest boek van ex en loopt blauwtje op.

Iets minder simpel: Vrouw werkt in kunstsector puur en alleen om een uitermate luxueus leven te kunnen lijden, waarbij effect-bejag (aandacht en geld) de hoogste prioriteit krijgt. Haar ex daarentegen staat diametraal tegenover deze uitholling van de kunst en verwerkt zijn traumatische liefdesleven in een literaire creatie, waar zijn ex als eerste van mag "genieten."

Gisteren maar eens bekeken aangezien deze film mij vaak getipt is.

Het waren helaas 116 minuten die ik nooit meer terug krijg. wat een slechte film was dit zeg.

Begin scene was misselijkmakend, het verhaal is nogal cringe en erg ongeloofwaardig en ja zelfs voor een verhaal in een verhaal erg ongeloofwaardig. Nee de film had veel beter kunnen zijn maar door het slechte verhaal en acteerwerk is het helemaal niks geworden

Dan zijn twee sterren nog best veel.

Zou Tom Ford blij zijn met de afbeelding die gebruikt wordt voor zijn film op Netflix?https://www.mupload.nl/img/34531od.png

Jemig, wat een enorme kutfilm. Echt hoor. Dat zweverige gedoe, jakkes. Ik snap echt wel wat er bedoeld word. Maar dan nog... vertel gewoon een verhaal. Doe niet zo interessant.

Waarover gaat het dan?

Pakkende film waarop je veel interpretaties los kan laten.

Ik kreeg het gevoel dat Susan in het boek Tony is inlaats van dat Edward Tony is. Mede doordat in een echte scene zij zegt dat hij geen boek over zichzelf moet schrijven. Als hij ligt dood te gaan in het boek hoor je Susans ademhaling. Zo heb ik nog wel meer hints is het verhaal van Tony redelijk vergelijkbaar met Susan.

Zeer indringend, meeslepend maar o zo verwarrend. Er zijn hier tientallen theorieën op los te laten, ik ben benieuwd naar de juiste. Dat maakt de film een tikkeltje mysterieus, maar voor de snelle kijker zeer frustrerend. Ga er dus even voor zitten, geniet van de visuele hoogstandjes en van het uitmuntende acteerwerk. Knap aan deze film vind ik ook dat de crew zichzelf niet in de staart bijt of er een rommeltje van maakt. De scriptschrijvers houden het plot op cryptische wijze uitstekend op de been.