Hellraiser III: Hell on Earth (1992)

En dan maar zeuren tegen anderen.

Anyway, na een totaal brak tweede deel gaat deze film weer wat de goeie richting uit. Een overvloed aan bekende quotes, genoeg cenobyte actie en één van de beste Hellraiser scenes. Pinhead in de kerk die Jesus imiteert is toch wel een klassieker binnen de reeks. Ook die CD cenobyte vond ik best grappig.

Toch vind ik het vierde deel nog wat beter. De sfeer daar is iets minder goedkoop. Want hoewel dit deel best leuk is, schort er hier en daar toch duidelijk wat aan. Een paar te nadrukkelijke one-liners (vreselijke zoom-in en dito timing), vreselijk acteerwerk van een paar extras (die vrouwelijke politieagente), te bombastische scenes (Pinhead met blauw licht achter hem en totaal ridicule score) en een paar mislukte spectaculaire scenes (de ontploffingen in de straat).

Maar verder dus wel te genieten, al blijft mijn voorkeur uitgaan naar het 1e en het 4e deel. Toch vooral voor fans dit, denk ik.

3*

De eerste twee delen waren best spannend en sfeervol, maar Hell on Earth vond ik bijna niet om doorheen te komen. Originele (en vooral smerige) speciale effecten, dat wel, maar de kromme dialogen, kleurloze regie en ronduit afschuwelijke acteerprestaties trekken de film onherroepelijk de dieperik in. Jammer, ik had het eigenlijk niet verwacht.

1 ster.

Redelijk vervolg, maar het is te merken dat de klasse daalt hier. Het is gelukkig nog altijd goed te doen en ik weet bijna zeker dat de komende delen ook niet zullen vervelen. Ik vond de sfeer wat minder hier, maar na een half uur werd het weer beter en kwamen de leukere scenes naar voren. Het viel me overigens wel op dat in de eindscene, wanneer Pinhead en z'n menselijke kant worden samengesmolten, Pinhead aan de linkerkant van z'n hoofd (De kant die voor de kijker links is) de pinnen mist en 2 seconden later heeft hij ze wel weer in z'n hoofd. Maargoed, verder niet zo belangrijk.

3 ***

Zwak vervolg van een in mijn ogen (tot nu toe?) zwakke reeks. Ik vond Hellraiser 1 echt slecht, deel 2 was iets beter maar ook geen hoogstaande film en dit 3e deel voegt ook niks toe. Hellraiser 3 is groter en smeriger maar niet boeiender. Het enige wat ik nog kon waarderen aan de 1e film was de lugubere sfeer. Deel 3 heeft daar niks meer van. Ik miste een verhaal dat wat voorstelde en ik miste al helemaal een stel acteurs die daadwerkelijk kan acteren. Zelden een film gezien waarin bijna iedereen slecht acteerde. De film had nogal zijn rare momenten. Zo vond ik het nogal gek dat JP probeerde om Terri aan Pinhead in beeldvorm op te offeren maar nadat mislukte ging ze wel doodserieus de dialoog aan met hem. Das dezelfde die je net probeerde dood te maken domme muts! Verder sloeg ook dat geleuter met de dromen over de Vietnam oorlog met de pa van journaliste Joey niet erg aan. Sloeg nergens op en boeide niet. Wat wel boeide waren enkele ranzige scene's. Zo vond ik de massale slachting in de disco best gaaf, lekker ranzig en hard. En de scene in de kerk met Pinhead aan het altaar was ook best goed. Over Pinhead gesproken, die was wel oke in deze film maar verder sloeg het nergens op. Zwak plot, zwakke uitwerking. Veel extra gore maakt nog geen goede film. Ik weet niet of ik nog eens aan Hellraiser 4 ga beginnen aangezien ik de 1e 3 al niet al te best vond....

2,5*

Na het goede 2e deel begint met dit deel de ondergang van de Hellraiser reeks. De effecten zijn best goed (vooral in de nachtclub) maar de film is niet meer boeiend of spannend.

He'll offer you the heights of ecstasy, but you'll spend eternity in the depths of hell

De eerste 2 Hellraisers waren wel vermakelijk dus vandaag maar eens deel 3 opgezet. Ik was vooral benieuwd of de film hetzelfde niveau als zijn voorgangers zou kunnen houden. Uiteindelijk komt het in de buurt maar mist het toch net iets.

Waar Hell on Earth vooral op mist is dat er een aantal compleet misplaatste scènes zijn. Zo vind ik die nachtmerries waar Joey haar vader terugziet echt niet passen. Voor de rest duurt het allemaal veel te lang eer Pinhead echt op de proppen komt en werden er naar het eind toe gewoon veel te veel Cenobite hulpjes geïntroduceerd, drie waren er echt wel genoeg voor mij.

De sfeer zat wel weer goed en ook de effecten zagen er wel goed uit maar het acteerwerk is meer van het niveau dat je in een B-film zou verwachten. Het is niet verschrikkelijk storend maar vanbinnen erger je er toch wat aan.

Tenslotte ook nog een klein minpuntje en dat is dat het wel spijtig is dat Pinhead zogezegd een andere lichaam heeft (dat van Munroe) maar dat zijn stem en uiterlijk nog wel hetzelfde is.

Al bij al komt deze sequel op een mooie 3* vooral door een aantal geweldige scènes waaronder Pinhead aan het altaar als Jezus!

In ieder geval waar ik op gehoopt had, geen verzwakking t.a.v deel 2.
Maar bij lange na nog niet dichtbij het niveau van het eerste deel.

Het valt ook lastig te vergelijken, het verhaal word hier vooral uitgemolken, al zie ik dat gemakkelijk door de vingers, het zorgt alleen nogmaals voor een geheel andere aanpak. Het duurde daarnaast lang voordat het interessant werd.
Ongeveer vanaf het moment dat Pinhead met z'n luie reet uit dat standbeeld kwam werd het toch zeker vermakelijk, met name die scene in die club, overvloed aan gore, dat is nooit mis!

Het acteerwerk blijft wel in dezelfde dalende lijn, wat een aanfluiting is dat.
Het einde was weer matig, daar ontkwamen de vorige twee ook niet aan, die flut effecten zitten me vaak tegen en hier valt echt te spreken over een anti-climax.

Naar mijn grote spijt zijn ook de Cenobites onder handen genomen, vond ze altijd het grootste pluspunt, al zijn de ''vervangers'' ook niet belabberd, daar niet van. Enkele scenes (Zoals eerder genoemde club-scene, of in de kerk) zijn zeer geslaagd en andere wat minder (Haar poging te vluchten over straat)

Al met al zeker niet minder dan het tweede deel, helaas weer een verschuiving van setting e.d en daarnaast zorgt het eerste uur ervoor dat ik hem ook niet hoger zal geven dan deel 2.
3* dus, op naar deel 4

Oei, deze was toch een stuk minder dan ik me herinnerde. Dat Terry Farrel een knappe dame was klopte nog met mijn herinneringen, maar dat ze zo'n rampzalig actrice was wist ik echt niet meer. Sterker nog, alleen Doug Bradley zelf leek enig talent te hebben als het op acteren aankwam, de rest van de cast excelleerde alleen maar in het rampzalig over-dramatisch overbrengen van hun zinnen.

Qua regie was de film ook veel minder sterk dan de voorgangers, enige positieve verschil was het feit dat men nu buiten de grauwe kleurfilters ook soms wat warmere kleuren gebruikte voor de droomscenes van Vietnam, waarvan ik overigens niet geloof dat men zulke loopgraven daar hanteerde, en daardoor qua visuele effecten best mooie contrasten maakte.

Maar verder was de uitwerking van de film heel jammer: weg is het subtiele gruwel-karakter van de eerste delen, welkom zijn de overdreven en soms lachwekkende slachtpartijen die naast slechte effecten ook bijzonder matig geschoten waren. Veel doden, weinig gore zullen we maar zeggen.

Gelukkig zaten er ook positieve punten in deze film en daar is het Pinhead personage 1 van. Zijn stem klinkt dan wat minder overweldigend en hij mist toch de aanwezigheid van de eerste Cenobites, zijn teksten en het overdragen hiervan zijn erg gaaf. De scene in de kerk is meteen een van de hoogtepunten van de film.

Op naar deel 4, de laatste uit de reeks waar ik nog positieve herinneringen aan had.

Video-voer.

Na twee aardige horrorfilms moesten de uiers van de melkkoe doorgemolken. Dat kan in principe vrij lang, maar vereist wel enige creativiteit. Die is in dit haastwerk helaas ver te zoeken en een en ander voelt aan als een met zwakke acteerprestaties doorspekte amateurproductie die rechtstreeks voor video bedoeld was.

Doorsnee.

Beetje jammer dit..

Nadat ik deel 1 en deel 2 gisteren voor het eerst heb bekeken, was deel 3 ook al gauw aan de beurt. Deel 1 en 2 vond ik beide even goed.. (en dat voor een vervolg). Dus mijn verwachtingen van deel 3 waren toch wel dat ik zou vinden dat ook dit deel niet slecht was.

Hij is ook niet slecht, maar het is jammer.. Jammer dat het verhaal een beetje 'afgezwakt' is en ik al gauw het idee heb dat ze er maar weer een nieuw filmpje tegenaan gooien met een wat zwakker verhaal als de twee vorige delen.

Dit idee kreeg ik al gauw door het beeld. Hij blijft maar terugkomen.. Er komt gewoon geen eind aan. Wat natuurlijk wel logisch is, anders kunnen ze nooit meer vervolgen maken. Maar op deze manier, hoe het in deze film gebeurt, vond ik het een enorme teleurstelling.

Waar deel 1 en 2 het enorm moest hebben van de ontzettend sterke en goede sfeer, miste ik dat hier enorm. Er was geen sfeertje in deze film.

Dit deel kwam overigens ook een stuk onrealistischer over.. Tuurlijk, de andere 2 delen zijn ook niet echt waarschijnlijk, maar daar is toch de twijfel. Hier verandert dat al gauw naarmate Pinhead en zijn nieuwe leden gewoon op hun gemakkie door de straten lopen. Jammer.

Wel vond ik het een enorm pluspunt van dit deel dat we meer te weten kwamen over Pinhead. Over zijn verleden als mens. Waarom hij Pinhead is. En wanneer. Ja, dat vond ik wel mooi.

Het verhaal zelf vind ik persoonlijk niet echt sterk.. Eerder zwak. Maar ja, ik kan er niet omheen.. Het is én blijft natuurlijk ....Hellraiser.

3*

De derde deel van de reeks is weer een prima opvolger en dit keer krijgt Pinhead wel de hoofdrol. En wat ik er verder weer over kan zeggen is dat dit weer een prima opvolger is en het weer lekker de gore en extreme kant op gaat. Dit keer vind het niet meer plaats in London maar word de Box nu in New York geopend, wat dus weer voor de hel op aarde zorgt en een hoop doden. De nieuwe Cenobites zagen er ook weer lekker bruut uit.

Verder gewoon weer leegloop-horrorvermaak.

3,5*

De film is best vermakelijk maar mist de fantastische sfeer van de eerste 2. Wel behandelt het interessante ideeen zoals de belofte van dromen aan iemand die daartoe niet in staat is en het verleden van Pinhead. Net als de dromen van Joey en daarmee haar connectie met de geest van Elliott Spencer, de man die Pinhead werd. Verder is Pinheads bezoekje aan de kerk ook wel een lekker provocerend hoogtepunt.

Ik vind Terri Farrell naar behoren acteren behoudens de redelijkheid van haar teksten (tja een kinderachtig zinnetje als "it's not fair!" hoe zou je dat correct moeten uitkramen), net als Doug Bradley (altijd goed). Eigenlijk zitten er ook best grappige, menselijke scenes in zoals het ontbijt met het meisje dat niet kan dromen (of koken). De supermacho JP Munroe is daarentegen weer erg over de top.

De special effects varieren van ronduit slecht tot ietwat onder de maat. Dit wordt versterkt door het ontbreken van het soort belichting en geluidseffecten dat in de eerste 2 delen perfect was. De film gaat ook de mist in bij het introduceren van nieuwe Cenobites die echt te cheesy zijn (we hebben een bloeddorstige cd-man en een dito cameraman...nee dat werkte niet). Flauwe oneliners helpen ook niet, het wordt iets te dol en dat haalt de spanning weg.

Het einde is ook nogal abrupt. Een beetje jammer van een aantal gemiste kansen maar zeker goede verstrooiing.

Deel 1 t/m 4 zijn de enige die je hoeft te zien en ik zie deel daarbij 4 als een redelijk bevredigende afsluiter. Het enige positieve wat ik me van de vervolgen erna nog kan herinneren zijn de Wire Twins uit ik meen deel 5, nieuwe Cenobites die maar even in beeld kwamen. De koek was toch wel op, wat ik jammer vind gezien de bizarre, zinnelijke en fantasierijke wereld van Clive Barker. Die overigens nooit veel nadruk wilde leggen op de Cenobites en de keuzes van zijn menselijke hoofdpersonen, vooral de verlangens en de prijs daarvan, centraal wilde houden. Het problemen van de vervolgen is vooral geweest dat men dacht "Pinhead is cool dus meer nadruk op hem" maar je mist toch de Julia's en Uncle Franks als motor voor het verhaal en het soort "evil" dat er overblijft is te plat.

Het verhaal van ‘Hellraiser III: Hell on Earth’ gaat min of meer wel weer verder waar het in het tweede deel is geëindigd. Het humane deel van Pinhead, kapitein Elliot Spencer bevindt zich nu tussen twee werelden. Wanneer Pinhead per ongeluk op Aarde tot leven wordt gewekt, gaat de kapitein samen met de journaliste Joanne Summerskill de strijd aan om met zijn duivelse persoonlijkheid weer herenigd te worden. Helaas moest in het derde film uit de ‘Hellraiser’-serie de mysterieuze duistere horror plaats maken voor meer slasher getinte horror. Deze zijn zichtbaar goedkoper en vooral bedoeld om een jonger filmpubliek aan te kunnen spreken. Een andere opvallende verandering ten opzichte van de eerdere delen is dat nu meer het personage van Pinhead op zich centraal staat. De Lament Configuratie puzzelkubus, het oproepen van de Cenobites en het genot en ondergaan van martelingen zijn naar de achtergrond verdrongen. Ook zijn er meer oneliners en ontploffingen. Wat duidelijk bedoeld is om de film meer dollars op te laten leveren. Helaas gaat dit ten koste gaat van de originaliteit. ‘Hellraiser III’ is echter op zichzelf geen slechte horrorfilm maar de sterke lijn van de twee eerste films wordt niet voortgezet .

Toen Clare Higgins besloot dat ze meer met haar leven wilde doen dan Hellraiser sequels, was de franchise zijn grote schurk Julia kwijt. Logische vervolgstap; Pinhead wordt de grote schurk; de beste man stond immers toch al groot op alle posters. Het verhaal werd naar Amerika verhuisd en de rol van Doug Bradley werd een heel stuk groter. Regisseur Anthony Hickox, die hiervoor de twee Waxwork films maakte, beloofde aan Clive Barker geen humor te gebruiken. Desondanks is de toon behoorlijk anders; de groezeligheid van de vorige twee delen is weg en Pinhead is omgetoverd tot een meer typische horrorschurk. Hij schreeuwt, hij lacht, hij plaagt en hij lult eindeloos over vlees en begeerte.

Qua acteerwerk lijkt de film iets meer op zijn voorgangers; ook in Hellraiser 3 kan het merendeel van de cast niet acteren. Daarnaast gaat men qua script weer enkele stappen verder in het moeilijkdoenerij; ditmaal zijn er voorspellende dromen en magische ramen. Men pakt alsnog elementen uit Hellbound op in deze film, zoals de pilaar en een verwijzing naar het Channard instituut. Maar verder is Hellraiser 3 van een heel ander kaliber. Grootste bewijs is de sequentie waarin hoofdrolspeelster Joey over tamelijk verlaten straten rondrent en overal explosies plaatsvinden en vervolgens pseudo-Cenobites met elk hun eigen gimmick opduiken. Allemaal een beetje flauw ook; de cameraman heeft een camera, de DJ heeft CD’s in zijn hoofd. Geen van hen wint het van het originele kwartet, zeker niet qua design.

De knulligheid blijft aan rondom het einde als Doug Bradley zonder make-up het mag opnemen tegen Doug Bradley met make-up. In sommige scènes wordt zelfs wat CGI gebruikt en iedereen kan wel raden hoe CGI in een relatief goedkope horrorfilm begin jaren 90 eruit ziet. Iets met de tand des tijds. Desondanks heeft Hellraiser 3: Hell on Earth gelukkig wel zijn momenten, Pinhead in de kerk is bijvoorbeeld een memorabele sequentie. In principe zit er ook wel wat charme in al die knulligheid, maar op sommige momenten is de film oprecht best prima. Om een ogenblik later weer te veranderen in compleet stupide onzin. Beetje zoals de puzzeldoos; soms krijg je plezier, maar soms ondraaglijke pijn.

2,5 sterren.

Het wordt er helaas niet beter op. Qua sfeer haalt het bij lange na niet met de eerste twee delen, en Hellraiser III is veel meer een soort van dertien-in-een-dozijn horror. Pinhead was in de eerste twee films nog een koele, zachtsprekende, mysterieuze moordende kracht, maar verandert hier behoorlijk van karakter als een puur kwaadaardige demon. Die als elke cliche-jaren-80 bad guy wat loopt te grappen, bijdehant aan het doen is en flauwe kwaadaardige lachbuien heeft. Jammer, daar wordt het een veel minder leuke schurk van. Ook de cenobites die hier voorbijkomen (en dat is al niet zoveel) zijn een beetje flauw, het lijkt of ze wat random gebruiksvoorwerpen hebben gepakt en die op wat hoofden hebben neergezet. Een DJ? Daar doen we wat cd's in. Een cameraman? Een camera door z'n hoofd, wat anders? En hun einde is (net als in deel twee eigenlijk) een beetje een anticlimax, wanneer ze simpelweg verdwijnen zodra die Lament Configuration wordt geopend. Er is nog wel wat gore en compleet rampzalig is het ook weer niet, maar het is in tegenstelling tot de eerste twee delen een wat flauwe hap-slik-weg horror geworden.

“This is my body, This is my blood, Happy are they who come to my supper.”

Ah, Hellraiser. Één van de horror-franchises die ik nog moest afkijken, volledig en nu daar maar een beetje langzamerhand mee verder ga. Het is al echt een hele poos geleden dat ik deel twee van deze serie heb gekeken, ik denk dat het misschien wel twee jaar terug is geweest, ook tijdens de halloween maand, dat wel. Wat ik mij nog kon herinneren van die film is dat ik er niet héél veel aan vond, de serie ‘Hellraiser’ kon sowieso al niet echt mijn interesse wekken tijdens de eerste twee films dus ik keek een beetje op tegen het herzien van deze serie en dat maakt het in mijn optiek ook wel lastiger het toch leuk te vinden.

Het derde deel slaat in de eerste twintig minuten toch verassend goed aan. Het moment met de journaliste in het ziekenhuis is leuk om te volgen en ook de night-club was geinig waar ‘Armored Saint’ aan het optreden was, een leuke oldskool heavy metal bandje die ik vorig jaar nog mocht zien op een festival hier in het land. Echter, na die twintig minuten kakt de film al gauw weer in en zijn we weer terug bij af, wat ik al verwacht had bij deze film.

Het hele ‘Pinhead’ returns met zijn groepje ken ik wel, en qua bloederige scenes duurde het nogal lang voordat we mochten genieten van de duivels aan het werk. Dat is wel iets wat mij stoorde want, ik had zin in veel bloed en het begin beloofde vrij veel. De film kakte dus vrij snel en lang in, het einde kon nog wel wat redden maar dat was het wel voor mij.

Met goeie muziekkeuze en een vrij leuke cast, alleen de cameraman vond ik wat houterig overkomen, weet de film me wel te vermaken maar minder dan ik me had voorgesteld. Het is leuk om de serie weer op te pakken, en ik ga hem nu ook zeker wel afkijken alleen heb ik wel het gevoel dat ik zoverre de leukste films uit de ‘Hellraiser’ reeks nu wel heb gehad.

3.0*

Leuk.

Maar kwalitatief weer een treetje terug van de eerste twee delen. Hellraiser III heeft vooral een deel van zijn charme verloren waardoor de gore en fantasy iets minder indruk maken. Toch heeft het nog steeds zijn momenten en doet het niet heel veel onder aan de rest van de reeks.

Een grote fout is Bradley minder screentime geven. Hij heeft in dit deel toch wel een hoop van zijn charme verloren. In de voorgaande delen was het een dreigende en dominante verschijning, hier neemt hij een iets meer typerende villain aan. Met de kwaadaardige lachjes dus, het komt zijn personage niet echt ten goede.

Daarnaast is dit deel trager en duurt het lang voordat het echt op gang komt. Het lijkt op een gegeven moment een exacte herhaling te worden van de voorgaande twee delen maar dan iets minder charmant. Ik was daarom ook blij dat er flink uitgehaald wordt in het laatste half uur wat mijn cijfer een flinke boost geeft.

Daar wordt het een beetje Hellraiser, maar dan gemaakt door Michael Bay. De actie wordt groots uitgevoerd en we krijgen een hoop apart spektakel en lawaai, toewerkend naar een prima finale. Het is een gevaarlijk pad om te kiezen voor zo'n reeks als deze, maar het werkt wel dankzij een aantal lekker weirde cenobites en sterke gore.

Acteerwerk is slecht, Bradley viel ook tegen al blijft hij zeker de beste van de film. De good guys waren allemaal maar wat saai, het is echt wachten tot de gore een beetje begint te verschijnen. Wanneer deze dan daadwerkelijk verschijnt trapt het ook meteen lekker door. Het hoogtepunt was voor mij absoluut de slachting op het feest.

Eerste helft is meh, maar de tweede helft is apart op zijn eigen manier. Hellraiser III is gewoon een leuk derde deel geworden van de reeks. Bradley maakt iets minder indruk, de film is soms wat minder interessant en van de trilogie absoluut de minste maar nog steeds een solide deel in de reeks. Best genoten.

Redelijke film waarin een man een bijzonder beeld koopt voor zijn nachtclub. Zeker een volbloed horrorfilm, maar wel een stuk minder donker van toon vergeleken met de vorige twee films (hier en daar zelf een grappige one-liner). Maar met de gore zit het wel goed, en de bloederige make-up effecten mogen er zijn.

Absoluut geen slecht derde deel in de Hellraiser reeks, met wederom veel Gore maar weet helaas niet tot hetzelfde niveau te komen als de eerste twee delen

Aan het eind van Hellbound: Hellraiser II werd Pinhead [Doug Bradley] gevangen in een soort totem. J.P. Monroe [Kevin Bernhardt], een verzamelaar van bizarre kunstobjecten, besluit de totem te gebruiken om zijn nachtclub wat op te leuken. Maar oeps, Pinhead komt met behulp van wat bloedvergieten tot leven en slaagt er uiteindelijk in om te ontsnappen aan zijn ‘gevangenis’ en de hel op aarde uit de titel te veroorzaken. Goed geproduceerd en bevat een goede sequentie waarin Pinhead de nachtclub op stelten zet, maar het verhaal is aan de magere kant en het acteerwerk laat behoorlijk te wensen over. Vervolg: Hellraiser: Bloodline.

Wat oh wat zou zaterdagavond griezelavond eens brengen? En dat was best wel even piekeren waar ik graag iets op wilde pikken wat zowel goed was als een reeks waar ik al een tijdje mee bezig was zoals Halloween, daar had ik alles al van gehad. Toen realiseerde ik me dat ik nog altijd een deel uit de Hellraiser reeks moest hebben namelijk deel 3 en daarmee alweer zo'n iconische filmposter die de aandacht destijds wel trok maar iedere wetenschap behoorlijk op kon breken op 13 jarige leeftijd.

Anno 2025 is dat toch een ander verhaal dus vort met de geit waarop we vrij snel onderweg zijn en eigenlijk alle kennis ontbreekt ten opzichte van het einde deel 2, want dat is toch alweer anderhalf jaar geleden. Wie is de zwerver en de clubeigenaar, of hoe komt 'Pinie' en zijn consorten in dat beeld? Het zijn zaken die eigenlijk ook niet echt terzake wanneer het geheel zich vervolgt in de ER met verslaggever Joey, lekker hoor, en de dood van het eerste slachtoffer er zo dom slecht uitziet dat ik al snel het ergste vrees en het lage stemgemiddelde snap. Een ontploffende hoofd? Dat is helemaal niet de Hellraiser stijl, het is gewoon slecht.

Maar de film herpakt zich daarna toch enigzins met twee mooie dames in de vorm van Joey en Terri, weliswaar twee ontzettende leeghoofden als je het mij vraagt, en het eerste zichtbare slachtoffer opgevreten door het ontwakende beeld, dat ziet er al een stuk beter uit met de nodige Gore en gruwel waarop het spel kan beginnen rond de mindgames van Pinhead die sterker en sterker wordt. En zo zijn er natuurlijk nog wel de nodige goede punten in de vorm van the one and only Doug Bradley, het sinister ogende beeld, de 'murder on the dancefloor' achtige slachting die weldra gaat volgen, de bij tijd en wijlen duistere sfeer, de huisband genaamd Armored Saint en uiteraard het spoor terug naar Christy Cotton en haar tape.

Maar daar staan ook heel veel slechte punten tegenover, zoals het matige acteren en slechte dialogen die een aflevering van Sesamstraat niet zou misstaan, veel onlogische dingen en keuzes van Joey of de misplaatste Vietnam dromen rond haar vader, vind ik het toch bijzonder hoe men in discussie gaat met een beeld en niet vlucht vooral in het geval van Terri, en zijn de Cenobites lachwekkend slecht met de cd-man en vooral de cameraman met zijn bizar slechte grappen, in hemelsnaam wie bedenkt zoiets. Slim dat Joey de LaMarchand box in het cement gooit maar wanneer is dat dan gestort dat dit nog zo zacht is? Midden in de nacht?

De kwaliteit en duistere sfeer van de eerste en het tweede deel is in ieder geval ver te zoeken en gaat ook niet terugkomen, niet in dit deel noch in de delen hierna. Toch was het ondanks de onvoldoende die dit geheel gaat krijgen nog niet eens heel erg want het was best vermakelijk.

Pinhead en the Pillar of Souls

Herzien op 4K van Arrow met Dolby Vision.

Na de twee uitstekende voorgangers is dit toch wel een stap terug. De setting is verhuisd naar Amerika, het Britse sfeertje is weg en het is allemaal wat grootser opgezet. De mysterieuze duistere (body)horror heeft plaatsgemaakt voor een meer slasher getinte horror. Waar in het origineel Pinhead en de Cenobites onderdeel waren van het verhaal, zijn ze hier het verhaal. Door het personage van Pinhead meer inhoud te geven, meer dialogen en oneliners, krijgt hij als het ware een echt gezicht vol met menselijke emoties die eigenlijk niet passen bij de sinistere en koude martelaar. Je merkt duidelijk dat dit deel gemaakt is om keiharde dollars op te leveren en dat gaat ten koste van de originaliteit. Je kan het een beetje vergelijken met Freddy Krueger, die ook in latere delen een karikatuur van zichzelf werd. De term “less is more” spreekt boekdelen. Er waren bepaalde regels opgezet voor de demonen en die gaan hier uit het raam, geen Lament puzzelbox nodig. De latere Cenobites zijn eerder lachwekkend dan eng, al zijn er een paar best creatief en leuk gevonden. “Ready for your close-up Joey?”

De bekende gezichten vallen weg en alleen Doug Bradley maakt zijn rentree naast Ashley Laurence die te zien is als kleine cameo op een opnameband. Qua acteerwerk ook een stap terug, met als dieptepunt die vrouwelijke agent: ”Shit! Gasoline!”. Tot slot zien we hier en daar wat early 90’s CGI, wat er natuurlijk enorm gedateerd uitziet.

Al met al is deel drie zeker niet de minste uit de reeks en voor horrorliefhebbers nog steeds vermakelijk, maar de aftakeling zet al vroeg in.