The Boy in the Striped Pyjamas (2008)

Veel te weinig mensen beseffen wat jij zegt. Het ergste is waarschijnlijk dat mensen die het einde zielig vinden, dit alleen maar vinden vanwege de dood van de twee kinderen, en er amper bij stil staan dat ze samen met een groep volwassenen vergasd worden, die hier tot gezichtsloze extra's verdoezeld zijn. Terwijl zij net zo goed slachtoffer zijn, maar ja, niet zo zielig als een 'onschuldig' kind. Ik zet onschuldig tussen haakjes want alle Holocaust-slachtoffers zijn natuurlijk onschuldig, maar dat negeert de film natuurlijk compleet. En dat moet iedereen ook maar eens voor zichzelf nagaan. Voelde je op het einde ook zo verdrietig voor de dood van de andere Joden die samen met de kinderen vergasd werden? Waarschijnlijk niet, terwijl zij toch de échte slachtoffers zijn van de Holocaust en geen producten van ongeloofwaardig en onzinnig Hollywood-sentiment zoals de kinderpersonages.

Ik ben het dan ook volledig met TOR eens dat ik na lange tijd (heb gisteren weer half-verplicht mee mogen kijken) nog steeds kapot ga aan de mensen die het zo geweldig en emotioneel en verdrietig vinden. Alhoewel... het is inderdaad een verdrietige film, want zelden is zo'n grote tragedie misbruikt om ongenadig vals sentiment uit te lokken. Daar word ik verdrietig van.

Maar kan de film niet vanuit Bruno's view genomen worden, want dan zijn het inderdaad allemaal naamloze gezichten op zo'n indrukwekkend en raar moment. Ik ben het eigenlijk helemaal met jullie eens, maar ik vind het geen reden om de film er mee af te straffen. Natuurlijk is het erg, natuurlijk moet er niet mee gespot worden. Maar ik vind niet dat Mark met de WOII en holocaust en de Joden onrespectvol mee omgaat, iets (bewust ) weglaten is misschien juist een gedurfde stap, aangezien we dit al vaak genoeg hebben gezien, en hij het waarschijnlijk als een manier vond om een KINDER view te laten zien. De karakters zien wat ze willen zien, en als kijker moet je daar mee dealen.

Een van de mooiste films wat ik heb gezien.
Alleen vond ik het laatste echt zielig.
Als Bruno en zijn vriend uit het kamp worden vergast

Hier ben ik het volledig mee eens. Het verhaal is ook te vlak. Ook is het belachelijk dat hij zo simpel dat kamp binnenkomt door een kuil te graven.

Ik vind het een zwaar overschatte film. Op de één of andere manier worden oorlogsfilms altijd te hoog gewaardeerd, behoudens de enkele toppers die er wel tussen zitten.

Je kunt beter het boek lezen. De film volgt het boek bepaald niet, hoewel het einde natuurlijk hetzelfde is. Met name de moeder en de zus komen er in het boek een stuk minder fraai af. Films die in Duitsland spelen in WO2 moeten in het Duits, in het Engels kan echt niet.

Dat het jongetje elke dag ongestraft en onopgemerkt bij het hek kan zitten ,is wellicht niet realistisch, maar daarover vallen is onzinnig. Een filmmaker mag van realisme afwijken omdat hij iets op een bepaalde manier wil vertellen. Het is een even ontroerend als schrijnend beeld, twee kinderen, elk aan de ander kant van het prikkeldraad - dichtbij en toch onmetelijk ver van elkaar vandaan.

Twee werelden met een schijnbaar onoverbrugbare kloof, die toch met elkaar verbonden worden door 'kinderlijke onschuld'. De hoofdpersoon staat eigenlijk voor de gehele naïviteit van vele Duitsers die een strafkamp of vernietigingskamp in hun achtertuin hadden staan en (lang) niet wisten wat er precies gebeurde. En eigenlijk niet alleen van de Duitsers, maar ook van de leiders van omringende landen die lang hun ogen sloten voor wat voor gruwelijks er in 'de achtertuin van Europa' plaatsvond.

Ik heb de nieuwe commentaren eens wat doorgelezen. Ik kan me wel vinden in de kritiek dat het jammer is dat er geen Duits gesproken wordt (die bedenking had ik me eerst ook gemaakt). Anderzijds vind ik in dit geval de taal volledig ondergeschikt aan het verhaal...(zo viel het me na een paar minuten gewoon al niet meer op dat er Engels i.p.v. Duits werd gesproken)

Ja dat is het grootste minpunt van deze film..

Duitsers die Engels praten..,maar goed zie je vaak in films over de oorlog..

Echt jammer,was realistischer geweest..


Had alleen een ander eind gemaakt..

b.v. dat na die vergassing hij zijn zoon eruit haald en dan schreeuwend en huilend in zijn armen rondrent door dat kamp ,en inziet op het einde dat het ook maar "Normale mensen"zijn en geen
bedreiging is voor de mensheid

Het is misschien off-topic, maar ben ik de enige die niets geef om welke taal er gesproken wordt? Ik kan nauwelijks films bedenken waar het een meerwaarde zou bieden, om maar te zwijgen van hoe moeilijk het te realiseren is.

Veel plezier met een Engelstalige Der Untergang dan...

Maar dat is ook een Duitse film, dit een Amerikaanse / Britse.. Dubbing is een heel andere kwestie.

Tevens een verfilming van een engelstalig (jeugd)boek, waarin alles wordt verteld vanuit de ogen en gedachtenwereld van de 8-jarige Bruno. Het krachtige statement van dat boek zal ongetwijfeld compleet verneukt worden door tissue-snuit-scenes inclusief bombastische muziekscore. Binnenkort zal ik 'm eens kijken, ook al vermoed ik dat mijn vooroordelen bevestigd zullen worden.

mee eens

de hoodrollen zijn van Asa Butterfield als Bruno, David Thewlis als zijn vader, en Jack Scanlon als de joodse jongetje Shmuel. drie goede prestaties van drie engelse acteurs.

Ik betwijfel of je duitse acteurs zou kunnen vinden die goed genoeg kunnen acteren? dat geld dan ook voor elke engelstalige film productie. Je hebt tienduizenden engelstalige acteurs, maar weinig non-engelstalige.

Of moeten ze in elke fim dezelfde duits acteurs elke keer gebruiken? beetje saai en voorspelbaar denk ik?

The Boy in the Striped Pyjamas is een britse productie gefilmd in hongarije , de regisseur en hoofdacteurs zijn brits, en verhaal is van een ierse schrijver.

onzin

zie mijn andere opmerking hierboven/onder






dat zou een voorspelbaar amerikaanse hollywood film zijn geweest

Er volgens mij vakbondsreglementeringen waaraan cast en crew moet voldoen, al weet ik daar te weinig van om het met zekerheid te kunnen zeggen.

Ik hecht veel waarde aan authenticiteit bij een film. Ik vind een Engels sprekende Nazi commandant gewoon not done. Dat verpest bij mij vooral de beleving tijdens het kijken.

Zie het verschil tussen Der Untergang en Hitler: The rise of evil. Nou is die 1e film kwalitatief vele malen sterker, maar een Engelstalige Hitler werkt bij mij in de 2e film gewoon enorm tegen.

zie mijn opmerking vandaag over Olivier en Ullman in A Bridge Too Far

Bridge Too Far, A (1977)

voor vakbondsreglementeringen geef je werk aan de extras. voor de hoofdrollen kies je gewoon de beste acteurs voor je film.

Ja, dat maakt wat mij betreft uit. Deze film gebruikt misschien wel het grootste probleem uit de laatste honderd jaar als excuus voor onzinnig en vals sentiment. Wellicht dachten de makers het publiek iets bij te brengen over de holocaust al heb ik geen flauw idee wat, want de holocaust wordt op zo'n manier gebracht dat het bijna een sprookje wordt. Het lijkt vooral gemaakt te zijn om tranen te trekken, ten koste van een zinnig verhaal. Of kun jij mij vertellen wat nu precies het idee achter het einde is? Zie jij iets anders dan een poging om koste wat kost het publiek een klap in het gezicht te geven? Is er een reden waarom het Duitse jongetje moet sterven en dat we zijn ouders daar achter zien komen?

En WOII hoeft niet per se gemakkelijk scoren te zijn. Er zijn genoeg goede films over gemaakt. Natuurlijk leent het zich makkelijk voor goedkoop sentiment, maar als een goede regisseur kan er met intelligentie en eventueel een gevoel voor authenticiteit mee om gaan. Voor betere WOII-films vanuit een kinderperspectief zie Grave of the Fireflies en Idi i Smotri (een puber eigenlijk).



Volgens mij hebben niet al te veel leden van MovieMeter nog een directe relatie met WOII. Drugsproblemen zijn toch duidelijk meer actueel. En ontwikkelingslanden eigenlijk ook. Ik heb verder ook niet de indruk dat mensen echt een daadwerkelijke relatie moeten hebben met een onderwerp om de film goed te vinden. The Good, the Bad and the Ugly en Once Upon a Time in the West scoren ontzettend goed, maar hoeveel kijkers hier hebben het wilde westen nog meegemaakt? Of zijn ooit in Middle-Earth geweest (LotR)? Of hebben connecties met de Italiaans-Amerikaanse maffia (The Godfather)?

gisteren op tv *^%$^&** GEMIST!!!

Met directe relatie bedoel ik dat iemand of iets in je omgeving er mee te maken heeft. Al gaat het maar om de honderden monumenten, of een dag zoals vandaag: 5 mei: bevrijding. Mensen vieren het, mensen hebben een relatie met de gebeurtenis.

Over grave en come and see (5*) heb je wel gelijk, maar dit zijn dan ook drie totaal verschillende films, ik heb nergens gezegd dat dit een realistisch beeld geeft van kinderen in de oorlog. En als ik dat wel heb gedaan, dan neem ik dat met alle snelvaart terug.

Ben het helemaal eens met je mening over het gemakkelijk scoren door de holocaust erbij te betrekken. Maar aan de andere kant laten ze natuurlijk wel zien hoe de kinderen in die tijd erover dachten en beïnvloed werden. Ik ergerde mij persoonlijk ook aan het feit dat het een totaal ongeloofwaardig verhaal is: 1. Je kon geen gat graven onder het hek in Auswich 2. Kinderen zaten bij de vrouwen konden niet zomaar naar de mannen 3. Ze kunnen de jongetjes nooit over het hoofd hebben gezien bij het vergassen 4. Het jongetje kon veel te vaak ongemerkt weg. Desalniettemin bleef ik de film kijken en raakt het je toch een beetje.

Ik snap je punt, ik vind het ook mooier als ze gewoon Duits praten, maar het is hier gewoon geen optie. In veel films die zich in het buitenland afspelen word ook gewoon Engels gepraat, daar word veel minder moeilijk over gedaan dan als het Duitse soldaten zijn.

Wat is het statement van het boek dan? En jij hebt de film nog niet gezien, dus iemand anders misschien, is de film wel trouw aan het einde van het boek?

Duits is gewoon een rauwere taal dan het Engels. Het blijft nu gewoon een Engels gezinnetje met een vader met een SS-pakje aan. In WOII-films moeten de Duitsers gewoon Duits spreken.

Er zijn genoeg goede Duitse acteurs te vinden. Als je een Duitser hoort schreeuwen of een Engelsman hoort schreeuwen zit voor mij een significant verschil in. De oorlog komt op deze manier verder van je af te staan en de vijand ziet er minder als de vijand uit.

Ik vind enkel dat een film uit zoveel andere aspecten kracht kan putten om authenticiteit en sfeer neer te zetten. In mijn favoriete historische film, Aguirre, spreken de Spaanse conquistadores Duits. Klinkt een bizarre combinatie, maar omdat de film zo sterk is, valt het nauwelijks op. Andere films die er dan weer een punt van maken om linguïstisch correct te zijn, zoals The Passion of the Christ, kunnen desalniettemin volledig verguisd worden.

Ik vind het vooral hilarisch dat Vera Farmiga, een Amerikaanse actrice, in deze film ook een Brits accent opzet. De makers hebben er dan toch wel mooi de aandacht aan besteed om te zorgen dat alle Duitsers ook écht consequent Brits praten.

Zeer sterke film. De film laat zien dat iets gruwelijks als de jodenvervolging voor volwassenen niet te begrijpen is, maar al helemaal niet voor een kind. Geen moment komt het in het hoofd van Bruno op wat die "boerderij" precies is.

De praktijken van de nazi's door de ogen van een kind van een nazi-officier. Een bijzondere setting, die soms misschien wat geforceerd overkomt (je vraagt je wel af waarom Bruno zo naief blijft, aangezien Schmuel er nou niet altijd even goed uitziet). Neemt niet weg dat dit een fantastische verfilming is, en wat een einde...

4,5*

1* voor Asa Butterfield in zijn eerste hoofdrol (na hem in de serie "Merlin" gezien te hebben als de jonge Mordred).

1* voor Rupert Friend, die ik volg sinds ik hem in "Mrs Palfrey at The Claremont" zag, ongeacht de rol die hij speelt.

1* voor het feit dat allen in de film zo beschaafd en verstaanbaar Engels spreken.

1* voor de prachtige kleuren waarin de film is opgenomen.

Volgens mij is dit een ijzersterke film.

Natuurlijk zal er altijd discussie blijven over de taal en over de ongeloofwaardigheid van het verhaal, maar dat is ook niet wat deze film zo sterk maakt. Het verhaal was er immers al vanuit het boek, en qua taal zijn de producenten gedurende de gehele film zeer consequent gebleven. De manier waarop het boek verfilmd wordt is vervolgens fantastisch. Visueel is het prachtig, de dialogen zijn boeiend en de muziek is meeslepend.

Sommigen zullen vinden dat de personages te stereotiep zijn, ik denk echter dat dit het verhaal ten goede komt, het draait echter om het jongetje. Hoe de relatie met zijn vader, moeder en zus veranderd, en uiteindelijk ook die met die jongen uit de titel. Juist door de naïviteit van de hoofdpersoon blijft de film enigszins luchtig en wordt het nergens te zwaar. Door die vragen, vaak zo treffend en soms zelfs bijna lachwekkend, wordt je als kijker meegezogen in het verhaal. Een verhaal over keuzes maken, en hoe moeilijk dat eigenlijk is. En wanneer de film tenslotte wel zwaar wordt, en de waarheid zich langzaam ontvouwt, is het effect maximaal, resulterend in een briljant einde.

Sentimenteel? Nee, raak. 4*

Haha, lol. Hopelijk bedoel je het een beetje cynisch.

Nee, in het geheel niet. Het originele werk is in het Engels geschreven, het verhaal speelt zich af in Duitsland. Je zou Duits als taal verwachten, maar dan moet het origineel dus in een andere taal worden omgezet, hetgeen meestal tot verlies van de finesses leidt. Dus Engels (echt Brits Engels, niet dat geknauwel aan de andere kant van de oceaan), maar dan ook door iedereen gesproken. Wanneer je luistert naar de uitspraak daarvan door David Thewlis, Asa Butterfield, Rupert Friend en de rest van de spelers hoor je geen vreemde accenten (zoals zo vaak in moderne films, opzettelijk, wel gebeurt). Je hebt, bij wijze van spreken, geen ondertitels nodig, zo goed verstaanbaar wordt er gesproken.